Vrijspraak gekwalificeerde opzetverkrachting en mishandeling. Verklaringen aangeefster op hoofdlijnen…

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte van beide feiten moet worden vrijgesproken. De verklaringen van aangeefster zijn in de kern consistent en vinden steun in overige bewijsmiddelen. Dat er tussen aangeefster en verdachte seksueel contact is geweest blijkt uit het DNA-onderzoek en zowel het letsel van aangeefster als dat van verdachte past bij de aangifte. Daar staat tegenover dat het door verdachte geschetste scenario niet kan worden uitgesloten en dat de bruikbaarheid van de aangifte ter discussie staat. De verdediging heeft verzocht aangeefster als getuige te horen bij de rechter-commissaris, maar dat is niet mogelijk gebleken. Onder verwijzing naar ECLI:HR:2022:402 heeft de officier van justitie naar voren gebracht dat het niet kunnen horen van aangeefster in de weg staat aan het recht op een eerlijk proces (artikel 6 Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens), waardoor haar verklaring niet voor het bewijs kan worden gebruikt.

De verdediging heeft bepleit dat verdachte van beide feiten moet worden vrijgesproken. Er is geen steunbewijs dat verdachte aangeefster zou hebben gedwongen tot seks en het scenario van verdachte kan niet worden uitgesloten.

Aangeefster heeft op 27 juli 2025 aangifte gedaan van verkrachting door verdachte met dwang, geweld en bedreiging, in de vroege ochtend van 26 juli 2025. Aan verbalisant [naam] die op 26 juli 2025 omstreeks 07.35 uur ter plaatse kwam heeft aangeefster haar eerste verklaring afgelegd. Vervolgens heeft aangeefster omstreeks 08.30 uur met de politie een informatief gesprek zeden gehad en de volgende dag heeft zij aangifte gedaan van verkrachting door verdachte op de hiervoor genoemde dag.

Aangeefster heeft verklaard dat zij na een avond stappen in Amsterdam bij het busstation op het Rembrandtplein stond te wachten en in gesprek raakte met verdachte. Volgens aangeefster waren zij een beetje aan het flirten. Aangeefster moest nog uren op de bus wachten en verdachte bood aan dat zij bij hem thuis kon wachten. Eenmaal in de woning van verdachte kleedde hij zich uit en besefte aangeefster dat verdachte seks met haar wilde. Zij heeft aangegeven dat zij dat niet wilde. Uiteindelijk heeft verdachte haar vastgepakt, haar broek uitgetrokken en haar met zijn penis vaginaal gepenetreerd. Na enkele minuten vocht zij terug en heeft zij verdachte met de vuist in het gezicht geslagen. Vervolgens heeft verdachte haar naar buiten gesleept en op de stoep geduwd. Aangeefster is daarbij gewond geraakt. Verbalisant [naam] heeft een schaafwond op de knie van aangeefster waargenomen en rode plekken op haar armen en vingers.

Verdachte heeft de beschuldigingen ontkend. De seks die hij en aangeefster in de vroege ochtend van 26 juli 2025 bij hem thuis hebben gehad was geheel vrijwillig. Verdachte heeft verklaard dat hij aangeefster tegenkwam toen hij vanuit zijn werk onderweg naar huis was. Aangeefster is vervolgens met verdachte mee naar huis gegaan, omdat zij naar het toilet moest. Nadat zij in de woning van verdachte naar het toilet was geweest zei aangeefster dat zij seks met verdachte wilde. Nadat zij seks hadden gehad, vroeg aangeefster verdachte meermalen om contant geld. Verdachte zei dat hij geen geld had en dat aangeefster weg moest gaan. Bij de voordeur sloeg aangeefster verdachte bij zijn oog en op zijn lip. Ook sloeg zij de deur tegen zijn hand. Daarna bleef aangeefster staan schoppen en bonken tegen de deur. Door verbalisanten ter plaatse zijn wondjes aan de binnenkant van de bovenlip van verdachte waargenomen, alsmede een zwelling en een roodverkleuring op zijn jukbeen en twee verwondingen aan zijn pink en wijsvinger.

De rechtbank stelt vast dat de verklaringen van aangeefster op hoofdlijnen consistent zijn. Ook stelt de rechtbank vast dat het scenario dat door verdachte is geschetst niet door het dossier wordt weersproken. Verder geldt dat de waargenomen letsels bij zowel verdachte als aangeefster passen bij het scenario van aangeefster en bij het scenario van verdachte.

De verdediging heeft verzocht aangeefster te horen om de betrouwbaarheid van haar verklaring te toetsen. De rechter-commissaris heeft op 9 januari 2026 per mail van aangeefster vernomen dat zij niet meer in Nederland verblijft. Op de vraag van de rechter-commissaris of aangeefster in staat was naar Nederland te komen teneinde te worden gehoord, is geen antwoord meer gekomen, ook niet na twee herinneringen. De rechter-commissaris heeft vervolgens in zijn proces-verbaal opgenomen dat hij het niet aannemelijk acht dat de getuige binnen een aanvaardbare termijn zal kunnen worden gehoord, nu niet duidelijk is waar aangeefster verblijft. De rechtbank stelt vast dat de verdediging niet een behoorlijke en effectieve mogelijkheid heeft gehad om ten aanzien van aangeefster het ondervragingsrecht uit te oefenen.

In gevallen waarin de rechtbank voor het bewijs gebruik wil maken van een door een getuige afgelegde verklaring, terwijl de verdediging – ondanks het nodige initiatief – niet een behoorlijke en effectieve mogelijkheid heeft gehad om ten aanzien van die getuige het ondervragingsrecht uit te oefenen, moet de rechtbank nagaan of het proces als geheel eerlijk is verlopen. Bij de beoordeling of de procedure in haar geheel voldoet aan het door artikel 6 EVRM gewaarborgde recht op een eerlijk proces is het volgende van belang:

De beoordelingsfactoren moeten in onderling verband worden beschouwd. De reden van het uitblijven van het ondervragingsrecht is hierboven reeds uiteengezet. Aangeefster is een Amerikaanse staatsburger en naar het oordeel van de rechtbank staat voldoende vast dat zij onvindbaar is. Voor de beoordeling of wordt voldaan aan de eisen van een eerlijk proces is het gewicht van de verklaring van de getuige in de bewijsconstructie een belangrijke beoordelingsfactor. In deze zaak is het gewicht van deze verklaring groot. Naarmate het gewicht van de verklaring van de getuige groter is, is het des te meer van belang dat er een goede reden bestaat voor het niet bieden van een ondervragingsgelegenheid en dat compenserende factoren bestaan. Anders kan de verklaring niet voor het bewijs worden gebruikt. In dit geval is er een goede reden voor het niet bieden van een ondervragingsgelegenheid (de getuige is namelijk onvindbaar), maar er is geen sprake van compenserende factoren. Zo biedt het dossier weinig aanknopingspunten op basis waarvan de betrouwbaarheid van de verklaring van aangeefster kan worden getoetst, zijn er ook geen andere getuigen die door de verdediging zouden kunnen worden gehoord en is er ook geen ander, bijvoorbeeld forensisch of digitaal, bewijs. Dit betekent dat de rechtbank de betrouwbaarheid van de verklaringen van aangeefster ook niet kan onderzoeken in samenhang met het overige bewijsmateriaal. De verklaring van aangeefster kan dan ook niet worden gebruikt voor het bewijs.

Hiermee komt de rechtbank tot de conclusie dat het dossier verder onvoldoende wettig bewijs bevat om tot een veroordeling te komen. Verdachte zal dan ook worden vrijgesproken.