Omgevingsrecht

Deze uitspraak gaat over het verlenen van een omgevingsvergunning aan vergunninghouder voor het bouewen van…

Rechtbank Den Haag, 29 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 29 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over omgevingsrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Den Haag
Datum uitspraak
29 oktober 2026
Datum publicatie
2 november 2026
Zaaknummer
SGR 25/6087
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:32202
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Deze uitspraak gaat over het verlenen van een omgevingsvergunning aan vergunninghouder voor het bouewen van een woning en het realiseren van een in- en uitrit op het perceel [adres 1]. Eisers zijn het daarmee niet eens. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de vergunning mocht worden verleend. Het beroep is dus ongegrond. Bijbehorend bouwwerk gerealiseerd tijdens bouw hoofdgebouw. Stedenbouwkundig advies.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Bestuursrecht

zaaknummer: SGR 25/6087


uitspraak van de enkelvoudige kamer van 29 oktober 2026 in de zaak tussen

[eiser 1] e.a., uit [woonplaats] , eisers

(gemachtigde: mr. J. Geelhoed),

en

het college van burgemeester en wethouders van Den Haag

(gemachtigde: mr. M.C. Remeijer-Schmitz).

Als derde-partij neemt aan de zaak deel: [vergunninghouder] uit [woonplaats] , vergunninghouder

(gemachtigde: mr. M.J. Smaling).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over het verlenen van een omgevingsvergunning aan vergunninghouder voor het bouwen van een woning en het realiseren van een in- en uitrit op het perceel [adres 1] in Den Haag. Eisers zijn het daarmee niet eens. Zij voeren daartoe een aantal beroepsgronden aan. De rechtbank beoordeelt de verlening van de omgevingsvergunning aan de hand van de beroepsgronden.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de vergunning mocht worden verleend. Het beroep is dus ongegrond en eisers krijgen geen gelijk. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

2. Met het besluit van 3 januari 2025 heeft het college aan vergunninghouder een omgevingsvergunning verleend.

2.1.

Met het bestreden besluit van 6 augustus 2025 op het bezwaar van eisers is het college bij de vergunningverlening gebleven.

2.2.

Eisers hebben beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift. Vergunninghouder heeft eveneens schriftelijk gereageerd op het beroep.

2.3.

De rechtbank heeft het beroep op 17 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser [eiser 1] , de gemachtigde van eisers, de gemachtigde van het college, vergunninghouder en de gemachtigde van vergunninghouder.

Beoordeling door de rechtbank

De feiten

3. De rechtbank gaat uit van de volgende feiten. Vergunninghouder is eigenaar van het perceel gelegen aan het [adres 1] (het perceel). Op het perceel staat een woning. Vergunninghouder heeft een omgevingsvergunning aangevraagd om op het perceel een tweede woning met in- en uitrit te bouwen. Eisers [eiser 1] en [eiser 2] wonen aan het [adres 2] , op het naastgelegen perceel. Eisers [eiser 3] en [eiser 4] wonen aan de [adres 3] , eveneens in de directe omgeving van het perceel.

Het bestreden besluit

4. Het college heeft een omgevingsvergunning verleend voor de activiteiten ‘bouwen van een bouwwerk’, ‘het gebruiken van gronden of bouwwerken in strijd met het bestemmingsplan’ en het ‘realiseren van een uitweg’. Het college stelt zich in het bestreden besluit – voor zover relevant en kort samengevat – op de volgende standpunten. Ter plaatse gold ten tijde van het nemen van het bestreden besluit het bestemmingsplan “Wateringseveld-Zuid” (het bestemmingsplan). De locatie waar de tweede woning is voorzien, heeft de enkelbestemmingen ‘Wonen-1’ en ‘Tuin’. De vergunningaanvraag voor de bouwactiviteit past gedeeltelijk wel en gedeeltelijk niet in het bestemmingsplan. Voor zover het bouwplan valt binnen het bestemde bouwvlak, wordt de gevraagde omgevingsvergunning op basis van artikel 2.10 van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo) verleend. Voor het overige deel is het bouwplan in strijd met het bestemmingsplan, omdat dat deel zich buiten het op de plankaart aangegeven bouwvlak bevindt, de toegestane hoogte van aanbouwen en bijgebouwen niet meer mag bedragen dan drie meter en omdat het gebruik als woning binnen de bestemming ‘Tuin’ niet is toegestaan. Het college acht dat deel van de aanvraag echter in overeenstemming met een goede ruimtelijke ordening en overweegt daartoe dat het bouwplan in stedenbouwkundig opzicht voldoet aan ruimtelijk aanvaardbare uitgangspunten. Uit het stedenbouwkundig advies blijkt dat bij het bepalen van de positie van de woning de bredere context in overweging is genomen en zoveel mogelijk wordt voortgeborduurd op de bestaande structuur. De positie in het ‘bouwblok’ en de ligging aan de [straatnaam 1] zijn hierin leidend. De nieuw te bouwen woning wordt zoveel mogelijk in lijn met de achtergelegen bouwmassa’s gebracht en de openheid tussen de bouwmassa’s wordt gegarandeerd door te voldoen aan de voorwaarde dat tussen de bouwmassa’s een minimale afstand van 4 meter is gelegen. Omdat sprake is van een goede ruimtelijke ordening en afwijking van het bestemmingsplan mogelijk is op grond van de zogenoemde kruimelgevallenregeling als bedoeld in artikel 4, onderdeel 1, van bijlage II bij het Besluit omgevingsrecht (Bor), kan in dit geval met toepassing van de procedure als bedoeld in artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, sub 2⁰, van de Wabo worden afgeweken van het bestemmingsplan.

Toetsingskader

5. Op 1 januari 2024 zijn de Omgevingswet en de Invoeringswet Omgevingswet in werking getreden. Als een aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend vóór het tijdstip van inwerkingtreding van de Omgevingswet, blijft op grond van artikel 4.3, aanhef en onder a, van de Invoeringswet Omgevingswet het recht zoals dat gold onmiddellijk vóór dat tijdstip van toepassing tot het besluit op die aanvraag onherroepelijk wordt, met uitzondering van artikel 3.9, derde lid, eerste zin, van de Wabo.

5.1.

De aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend op 20 januari 2023. Dat betekent dat in dit geval de Wabo, zoals die gold vóór 1 januari 2024, van toepassing blijft.

5.2.

De bepalingen uit de Wabo en de onderliggende wet- en regelgeving die van belang zijn voor de beoordeling van deze zaak, zijn opgenomen in een bijlage die deel uitmaakt van deze uitspraak.

Belanghebbendheid eisers [eiser 3] en [eiser 4]

6 . De rechtbank ziet zich voor de vraag gesteld of eisers [eiser 3] en [eiser 4] kunnen worden aangemerkt als belanghebbende bij het bestreden besluit. Vergunninghouder stelt zich op het standpunt dat deze eisers geen belanghebbenden zijn. Hij voert daartoe aan dat deze eisers woonachtig zijn op een perceel dat niet gelegen is direct naast het perceel waarop gebouwd zal gaan worden, dat zij geen of slechts beperkt zicht op het perceel hebben en dat zij ook verder geen gevolgen van enige betekenis zullen ondervinden van het bestreden besluit.

6.1.

Ingevolge artikel 1:2, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht, wordt onder belanghebbende verstaan degene wiens belang rechtstreeks bij een besluit is betrokken. Een natuurlijk persoon moet een voldoende objectief en actueel, eigen en persoonlijk belang hebben dat rechtstreeks wordt geraakt door het bestreden besluit en hem in voldoende mate onderscheidt van anderen.

6.2.

Het uitgangspunt is dat degene die rechtstreeks feitelijke gevolgen ondervindt van een activiteit die het besluit toestaat, in beginsel belanghebbende is bij dat besluit. Het criterium ‘gevolge van enige betekenis’ dient als correctie op dit uitgangspunt. Indien iemand geen gevolgen van enige betekenis ondervindt, heeft hij geen persoonlijk belang bij dat besluit. Hij onderscheidt zich in dat geval onvoldoende van anderen. Bij de beoordeling of sprake is van gevolgen van enige betekenis wordt acht geslagen op de factoren afstand tot, zicht op, planologische uitstraling van en milieugevolgen van de activiteit die het besluit toestaat. Ook de aard, intensiteit en frequentie van de feitelijke gevolgen kunnen van belang zijn.

6.3.

Belanghebbendheid bij besluiten op grond van de Wabo wordt in beginsel aangenomen bij bewoners en eigenaren van een perceel dat grenst aan het perceel waarop het betrokken besluit ziet. Bij dergelijke percelen wordt ervan uitgegaan dat feitelijke gevolgen, indien die zich voordoen, in beginsel van enige betekenis zijn.

6.4.

De rechtbank overweegt dat het perceel van eisers [eiser 3] en [eiser 4] weliswaar niet grenst aan het perceel waarop het bouwplan is voorzien, maar dat het gelet op de geringe afstand tussen de beide percelen aannemelijk is dat eisers gevolgen van enige betekenis zullen ondervinden door het bouwplan. Niet alleen sluit de rechtbank niet uit dat eisers vanaf de eerste en/of tweede verdieping van hun woning zicht hebben op de te bouwen woning, de verleende omgevingsvergunning ziet ook op het realiseren van een uitweg die uitkomt op de [straatnaam 2] . Eisers zullen als bewoners van het huis aan de [adres 3] geregeld gebruik maken van de weg waar deze nieuw te realiseren uitweg op uitkomt. Eisers [eiser 3] en [eiser 4] zijn dus in het bestreden besluit terecht aangemerkt als belanghebbenden.

Staat het bestemmingsplan een tweede woning op het perceel toe?

7. Eisers betogen dat het bestemmingsplan geen twee woningen op het perceel toestaat. Volgens eisers volgt dit uit het feit dat op de verbeelding slechts één bouwvlak is opgenomen, in samenhang gelezen met de begripsbepalingen van ‘bouwperceel’ en ‘hoofdgebouw’ in het bestemmingsplan.

7.1.

Met het college is de rechtbank van oordeel dat uit het bestemmingsplan niet volgt dat slechts één woning op het perceel is toegestaan. In de planregels is geen maximum aantal te bouwen woningen voorgeschreven. In artikel 17.2.1, onder a en b, van de planregels is slechts bepaald dat als hoofdgebouwen uitsluitend woningen zijn toegestaan en dat de hoofdgebouwen zich moeten bevinden binnen het op de plankaart aangegeven bouwvlak. De nieuw te bouwen woning bevindt zich gedeeltelijk binnen het bouwvlak dat op de verbeelding is aangegeven en gedeeltelijk daarbuiten. Voor zover de woning buiten het bouwvlak wordt gebouwd, geldt dat voor die afwijking van het bestemmingsplan juist een omgevingsvergunning wordt verleend. Door eisers is niet betwist dat de woning die al op het perceel staat in 2003 is vergund en aan het toen geldende bestemmingsplan voldeed. Die woning valt dus onder het overgangsrecht van het huidige bestemmingsplan en is daarmee legaal. Het bestemmingsplan staat er niet aan in de weg dat naast de bestaande woning een nieuwe woning wordt gebouwd. In de begripsbepalingen die door eisers zijn aangehaald, ziet de rechtbank geen aanleiding voor een ander oordeel.

7.2.

De beroepsgrond slaagt niet.

Kon het college gebruik maken van de kruimelgevallenregeling?

8. Eisers betogen dat het college ten onrechte gebruik heeft gemaakt van de zogenaamde kruimelgevallenregeling en dus geen vergunning had mogen verlenen op grond van artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, sub 2⁰, van de Wabo. Daartoe voeren zij het volgende aan. Op grond van artikel 4, onderdeel 1, van bijlage II bij het Bor kan enkel worden afgeweken van het bestemmingsplan als sprake is van een ‘bijbehorend bouwwerk’. Uit de definities in artikel 1 van bijlage II bij het Bor volgt dat een nieuw te realiseren hoofdgebouw nooit een bijbehorend bouwwerk kan zijn. Ter zitting hebben eisers dit standpunt enigszins genuanceerd. Zij erkennen dat uit de rechtspraak volgt dat delen van een nieuw te bouwen hoofdgebouw wel degelijk als bijbehorend bouwwerk kunnen worden aangemerkt en zo via de kruimelgevallenregeling vergund kunnen worden wanneer dat deel buiten het bouwvlak valt en daarmee in strijd is met het bestemmingsplan. Dit kan volgens eisers echter alleen als dat deel minder dan 50% van het totaaloppervlak van het te bouwen bouwwerk betreft. Als dit meer is dan 50% kan immers niet langer gesproken worden over een bijbehorend bouwwerk. In dit geval valt om en nabij 50% van de nieuw te bouwen woning buiten het bouwvlak en is dus geen sprake meer van een bijbehorend bouwwerk als bedoeld in artikel 4, onderdeel 1, van bijlage II bij het Bor, aldus eisers. Het college had daarom niet de kruimelgevallenregeling mogen gebruiken om te komen tot vergunningverlening.

8.1.

Uit de Nota van Toelichting behorend bij het Bor volgt dat een bijbehorend bouwwerk gedurende hetzelfde bouwproces (direct na, gelijktijdig of in hetzelfde bouwproces zelfs kort er voor) gebouwd mag worden als het hoofdgebouw.

8.2.

In haar uitspraak van 16 november 2016 heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State overwogen dat in de definitie van bijbehorend bouwwerk geen beperking is opgenomen in die zin dat een uitbreiding van het hoofdgebouw functioneel of bouwkundig moet zijn te onderscheiden van de rest van het gebouw.

8.3.

Uit het voorgaande volgt dat het deel van de nieuw te realiseren woning dat buiten het bouwvlak valt, is aan te merken als een uitbreiding van een hoofdgebouw en dus kan worden aangemerkt als bijbehorend bouwwerk in de zin van artikel 4, onderdeel 1, van bijlage II bij het Bor.

8.4.

Voor de niet nader onderbouwde stelling van eisers dat enkel gesproken kan worden van een uitbreiding van een hoofdgebouw als de oppervlakte daarvan minder dan 50% betreft van de totale oppervlakte van het hoofdgebouw, ziet de rechtbank geen steun in de relevante wet- en regelgeving, wetsgeschiedenis en rechtspraak. Wat in dit geval precies de verhouding is tussen de oppervlakte van het hoofdgebouw en die van de uitbreiding van het hoofdgebouw, is daarom niet relevant.

8.5.

De rechtbank is dan ook van oordeel dat het college gebruik heeft kunnen maken van de zogenaamde kruimelgevallenregeling als bedoeld in artikel 4, onderdeel 1, van bijlage II bij het Bor. Anders dan eisers stellen, kon het college in dit geval dus gebruik maken van de bevoegdheid als bedoeld in artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, sub 2⁰, van de Wabo om voor een activiteit in strijd met het bestemmingsplan een omgevingsvergunning te verlenen.

8.6.

De beroepsgrond slaagt niet. Het verweer van het college en vergunninghouder dat deze (aangevulde) beroepsgrond in strijd met de goede procesorde te laat is aangevoerd, kan daarom onbesproken blijven.

Is het bestreden besluit innerlijk tegenstrijdig?

9. Eisers betogen dat het bestreden besluit innerlijk tegenstrijdig en daarom niet deugdelijk gemotiveerd is. Daartoe voeren zij het volgende aan. Het bestreden besluit is weliswaar gebaseerd op het stedenbouwkundig advies, maar wijkt daar toch vanaf. Uit het advies volgt namelijk dat het gewenst is om de hoofdmassa van de woning zoveel mogelijk in lijn te brengen met de achtergelegen bouwmassa’s. Dat uitgangspunt had enkel kunnen leiden tot de conclusie dat het realiseren van de tweede woning op de in het bouwplan voorgestelde plaats niet mogelijk was. Dat punt ligt namelijk het verst weg van de lijn van de hoofdmassa’s langs de [straatnaam 2] en het [straatnaam 3] . Het college heeft nagelaten om te motiveren waarom het van het stedenbouwkundig advies is afgeweken.

9.1.

Het college stelt zich op het standpunt dat het bouwplan stedenbouwkundig inpasbaar is op de beoogde locatie. Het college beroept zich daarbij op het advies van de gemeentelijke stedenbouwkundige. Dat advies luidt als volgt: “Bij het bepalen van de positie van de woning is de bredere context in overweging genomen, en wordt zoveel mogelijk voortgeborduurd op de bestaande structuur. De positie in het ‘bouwblok’ en de ligging aan de [straatnaam 1] zijn hierin leidend. In het geval van de woning aan [adres 1] is het daarom gewenst om de hoofmassa zoveel mogelijk in lijn te brengen met de achtergelegen bouwmassa’s, en de openheid tussen de bouwmassa’s te garanderen. Een maat van 4 meter is het minimale. In het voorliggende plan wordt aan deze voorwaarde voldaan.”

9.2.

De rechtbank leidt uit dit advies af dat de gemeentelijke stedenbouwkundige de aanvraag om een omgevingsvergunning met daarin de precieze locatie van de nieuw te bouwen woning positief heeft beoordeeld. Eén van de voorwaarden waaraan volgens de stedenbouwkundige moet worden voldaan, is dat de hoofdmassa van de nieuw te bouwen woning zoveel als mogelijk in lijn gebracht wordt met de achtergelegen bouwmassa’s. Gelet op de inhoud van het advies, is de stedenbouwkundige van mening dat het bouwplan aan deze en overigens ook de andere in het advies geschetste voorwaarden voldoet.

9.3.

Anders dan eisers betogen, is het college niet van dit advies afgeweken. Het overnemen van een stedenbouwkundige beoordeling behoeft in beginsel geen nadere toelichting. Dit is anders als de aanvrager of een derde-belanghebbende een advies van een andere deskundig te achten persoon of instantie heeft overgelegd dan wel concrete aanknopingspunten voor twijfel aan de zorgvuldigheid van de totstandkoming van het advies, de begrijpelijkheid van de in het advies gevolgde redenering of het aansluiten van de conclusies daarop naar voren heeft gebracht. Daarvan is in dit geval geen sprake. Dat eisers zelf van mening zijn dat de positie van de nieuw te bouwen woning nog verder in lijn met de achtergelegen bouwmassa’s aan de [straatnaam 2] gebracht moet worden, doet daaraan niet af. Eisers zijn immers geen stedenbouwkundigen.

9.4.

De rechtbank is daarom van oordeel dat het besluit niet innerlijk tegenstrijdig of onvoldoende gemotiveerd is.

9.5.

De beroepsgrond slaagt niet.

Conclusie en gevolgen

10. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het college de gevraagde omgevingsvergunning heeft mogen verlenen. Eisers krijgen daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgen ook geen vergoeding van hun proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. D.G. Oomkes, rechter, in aanwezigheid van mr. I. Ince, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 29 oktober 2026.

griffier

rechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Bijlage: voor deze uitspraak relevante wet- en regelgeving

Wet algemene bepalingen omgevingsrecht

Artikel 2.1

1. Het is verboden zonder omgevingsvergunning een project uit te voeren, voor zover dat geheel of gedeeltelijk bestaat uit:

(…)

c. het gebruiken van gronden of bouwwerken in strijd met een bestemmingsplan,

(…).

Artikel 2.12

1. Voor zover de aanvraag betrekking heeft op een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder c, kan de omgevingsvergunning slechts worden verleend indien de activiteit niet in strijd is met een goede ruimtelijke ordening en:

a. Indien de activiteit in strijd is met het bestemmingsplan (…);

(…)

2°. in de bij algemene maatregel van bestuur aangewezen gevallen, of

(…).

Besluit omgevingsrecht

Artikel 2.7

Als categorieën gevallen als bedoeld in artikel 2.12, eerste lid, onder a, onder 2°, van de wet worden aangewezen de categorieën gevallen in artikel 4 van bijlage II.

Bijlage II Behorende bij de artikelen 2.3, 2.5a en 2.7

Artikel 1

1. In deze bijlage wordt verstaan onder:

(…)

bijbehorend bouwwerk: uitbreiding van een hoofdgebouw dan wel functioneel met een zich op hetzelfde erf bevindend hoofdgebouw verbonden, daar al dan niet tegen aangebouwd gebouw, of ander bouwwerk, met een dak;

(…)

Artikel 4

Voor verlening van een omgevingsvergunning voor een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder c, van de wet, waarbij met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder a, onder 2°, van de wet van het bestemmingsplan (…) wordt afgeweken, komen in aanmerking:

1. Een bijbehorend bouwwerk of uitbreiding daarvan, (…).

Bestemmingsplan ‘Wateringseveld – Zuid’

(…)

Artikel 12 Tuin

12.1

Bestemmingsomschrijving

De voor ‘Tuin’ aangewezen gronden zijn bestemd voor:

  1. tuinen;

  2. parkeren;

  3. paden;

één en ander met de daarbij behorende bouwwerken geen gebouwen zijnde, groen, water en overige voorzieningen.

(…)

Artikel 17 Wonen-1

17.1

Bestemmingsomschrijving

De voor ‘Wonen-1’ aangewezen gronden zijn bestemd voor:

a. wonen;

(…)

één en ander met de daarbij behorende hoofdgebouwen, aan- en bijgebouwen, bouwwerken, (…).

17.2

Bouwregels

17.2.1

Gebouwen

(…)

  1. ls hoofdgebouwen zijn uitsluitend woningen toegestaan.

  2. de hoofdgebouwen moeten zich bevinden binnen het op de plankaart aangegeven bouwvlak.

  3. de goothoogte en hoogte van hoofdgebouwen mag niet meer bedragen dan op de plankaart staat aangegeven.

  4. als binnen een bouwvlak of een deel van een bouwvlak geen maximumhoogte is aangeduid, mag de hoogte niet meer bedragen dan 3 m.

Als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wabo. Als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wabo. Als bedoeld in artikel 2.2, eerste lid, aanhef en onder e, van de Wabo. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 8 april 2009, ECLI:NL:RVS:2009:BI0442. Uitspraak van de Afdeling van 5 juni 2024, ECLI:NL:RVS:2024:2323. Uitspraak van de Afdeling van 23 augustus 2023, ECLI:NL:RVS:2023:3175. Stb. 2010, 143, p. 133. ECLI:NL:RVS:2016:3069. Zie de uitspraak van de Afdeling van 23 februari 2022, ECLI:NL:RVS:2022:566, r.o. 4.1.