Omgevingsrecht
Beroep ongegrond. Het college heeft zich op het standpunt mogen stellen dat uitbreiding van het horeca-aanbod…
Rechtbank Den Haag, 2 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32280 · Rechtbank Den Haag · 2 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/omgevingsrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32280
Zaakgegevens
Op 2 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over omgevingsrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Datum uitspraak
- 2 november 2026
- Datum publicatie
- 3 november 2026
- Zaaknummer
- SGR 26/572
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Omgevingsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32280
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Beroep ongegrond. Het college heeft zich op het standpunt mogen stellen dat uitbreiding van het horeca-aanbod binnen het Hofkwartier niet past binnen het gevoerde horecabeleid. De rechtbank ziet in hetgeen door eiseres aangevoerd geen bijzondere omstandigheden die het college ertoe hadden moeten brengen om de gevraagde omgevingsvergunning toch te verlenen.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Bestuursrecht
zaaknummer: SGR 26/572
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 2 november 2026 in de zaak tussen
[eiseres] VOF, uit [plaats] , eiseres
en
het college van burgemeester en wethouders van Den Haag, het college
(gemachtigde: mr. S.J.C. Hocks).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over het beroep van eiseres tegen de afwijzing van haar aanvraag om een omgevingsvergunning voor het veranderen van de winkel [adres 1] in een restaurant in de horecacategorie ‘licht.’ Eiseres is het niet eens met de afwijzing. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college de gevraagde omgevingsvergunning heeft mogen weigeren. Eiseres krijgt dus geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiseres heeft op 22 januari 2025 een omgevingsvergunning aangevraagd voor het veranderen van de winkel [adres 1] in een restaurant in de horecacategorie ‘licht’.
Met het besluit van 19 juni 2025 (het primaire besluit) heeft het college de gevraagde omgevingsvergunning geweigerd.
Met het besluit van 10 december 2025 (het bestreden besluit) op het bezwaar van eiseres is het college bij het primaire besluit gebleven.
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
Het college heeft gereageerd met een verweerschrift.
Zowel het college als eiseres hebben nadere stukken overgelegd.
De rechtbank heeft het beroep op 21 september 2026 op zitting behandeld. Namens eiseres is [naam 1] verschenen, vergezeld door [naam 2] en [naam 3] . Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Beoordeling door de rechtbank
Totstandkoming van het bestreden besluit
3. Eiseres exploiteert een horeca-inrichting aan de [adres 2] . Zij heeft het plan opgevat haar horeca-inrichting uit te breiden door middel van het veranderen van de winkelruimte aan de [adres 1] in een restaurant in de horecacategorie ‘licht’. Volgens eiseres biedt de extra ruimte de mogelijkheid om de barfunctie en de restaurantfunctie van elkaar te scheiden. De ruimte aan de [adres 1] kan tevens door eiseres gebruikt worden voor private dining en zakelijke bijeenkomsten.
Op 3 december 2024 heeft de Toetsingscommissie Horecabestemmingen aan eiseres medegedeeld dat binnen het bestemmingsvlak dat de adressen Molenstraat 1-35 en Noordeinde 54-56 omvat, en waarbinnen het door eiseres beoogde pand ligt, maximaal vier lichte horeca-inrichtingen zijn toegestaan en dat dit maximum reeds is bereikt. Dit maximum vloeit voort uit de planregel dat binnen het bestemmingsvlak ten hoogste 20% lichte horeca is toegestaan. De Toetsingscommissie heeft daarbij ook aangegeven dat het in beginsel mogelijk is om voor lichte horeca een vrijstelling aan te vragen. Eiseres heeft vervolgens op 22 januari 2025 een omgevingsvergunning aangevraagd voor het veranderen van de winkel aan de [adres 1] in een restaurant in de horecacategorie ‘licht.’
Met de e-mail van 18 juni 2025 heeft het college aan eiseres medegedeeld dat de adviseurs van de afdelingen Economie, Stedenbouw en Planologie, en de Toetsingscommissie Horecabestemmingen negatief over de aanvraag hebben geadviseerd. Met het primaire besluit van 19 juni 2025 heeft het college de gevraagde omgevingsvergunning geweigerd.
Juridisch kader
4. Met de inwerkingtreding van de Omgevingswet (Ow) op 1 januari 2024 heeft iedere gemeente van rechtswege een omgevingsplan dat geldt voor het gehele grondgebied. In het tijdelijke deel van dit omgevingsplan zijn onder meer de bestemmingsplannen opgenomen die vóór 1 januari 2024 golden. Ter plaatse van het bouwplan gold het bestemmingsplan ‘St. Jacobskerk e.o..’ Dit bestemmingsplan maakt deel uit van het tijdelijke deel van het omgevingsplan van de gemeente Den Haag.
De gronden waarop de aanvraag betrekking heeft hebben de bestemming
‘Gemengd – 1.’ Ingevolge artikel 6.1, aanhef en onder c, van het bestemmingsplan zijn de voor ‘Gemengd – 1’ aangewezen gronden, voor zover relevant, onder meer bestemd voor horeca ‘licht.’
Ingevolge artikel 6.5, onder a, van het bestemmingsplan mag in maximaal 20% van het aantal panden binnen een aaneengesloten bestemmingsvlak binnen deze bestemming op de begane grond een horeca-inrichting in de categorie ‘licht’ gevestigd worden.
Ingevolge artikel 6.6. van het bestemmingsplan kan het bevoegd gezag op grond van het horecabeleid afwijken van het in artikel 6.5, onder a, genoemde percentage ten behoeve van een horeca-inrichting als bedoeld in categorie ‘licht’, mits daarmee het percentage van 20% horeca-vestigingen binnen alle bestemmingsvlakken in ‘Gemengd – 1’ niet wordt overschreden.
Ingevolge artikel 5.1, eerste lid, aanhef en onder a, van de Ow is het verboden zonder een omgevingsvergunning een omgevingsplanactiviteit te verrichten.
Is het beroep tijdig ingesteld?
5. Ingevolge artikel 6:7 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) geldt voor het indienen van een beroepschrift een termijn van zes weken. Deze termijn begint op grond van artikel 6:8, eerste lid, van de Awb op de dag na de dag waarop het besluit op de wettelijk voorgeschreven wijze is bekendgemaakt. Een beroepschrift is op grond van artikel 6:9, eerste lid, van de Awb tijdig ingediend wanneer het voor de einde van de beroepstermijn is ontvangen. Op grond van artikel 6:9, tweede lid, van de Awb is het beroepschrift bij verzending per post tijdig ingediend indien het voor het einde van de termijn per post is bezorgd, mist het niet later dan een week na afloop van de termijn is ontvangen. Indien een beroepschrift te laat is ingediend, verklaart de rechtbank het beroep niet-ontvankelijk. Dit is alleen anders als sprake is van een verschoonbare termijnoverschrijding.
De rechtbank stelt vast dat het college het bestreden besluit per e-mail van 10 december 2025 aan eiseres heeft toegezonden. De beroepstermijn is daarom aangevangen op 11 december 2025, en 21 januari 2026 was de laatste dag van de termijn. Eiseres heeft verklaard dat zij het beroepschrift in de avond van 20 januari 2026 ter post heeft bezorgd. Op de envelop is een poststempel van 21 januari 2026 aangebracht. Het beroepschrift is vervolgens op 22 januari 2026 door de rechtbank ontvangen. Nu het beroepschrift voor het einde van de beroepstermijn ter post is bezorgd en binnen een week na afloop van die termijn door de rechtbank is ontvangen, is het beroep op grond van artikel 6:9, tweede lid, van de Awb tijdig ingesteld.
Procesbelang
6. Ter zitting heeft het college het standpunt ingenomen dat eiseres geen belang heeft bij inhoudelijke beoordeling van haar beroep, omdat zij geen eigenares is van het pand [adres 1] .
Van de kant van eiseres is ter zitting toegelicht dat er goede contacten zijn met de eigenaar van het pand [adres 1] . Die laatste is ook mede-eigenaar van het pand [adres 2] , dat eiseres al in gebruik heeft. De eigenaar wil eiseres graag de mogelijkheid geven uit te breiden naar [adres 1] en houdt het pand, dat nu leegstaat, vrij in afwachting van de uitkomst van de onderhavige procedure, aldus eiseres. Het college heeft dit alles niet betwist en de rechtbank ziet ook geen reden te twijfelen aan de door eiseres geschetste situatie. Hieruit volgt dat een positieve uitkomst van deze procedure voor eiseres zou betekenen dat ze de gewenste uitbreiding kan realiseren. Daarmee is haar procesbelang gegeven.
Omvang van het geding
7. Tussen partijen is niet in geschil dat het bouwplan in strijd is met het bestemmingsplan. Op grond van artikel 6.5, onder a, van het bestemmingsplan mag in maximaal 20% van het aantal panden binnen een aaneengesloten bestemmingsvlak binnen de bestemming ‘Gemengd – 1’ op de begane grond een horeca-inrichting in de categorie ‘licht’ gevestigd worden. Binnen het bestemmingsvlak Molenstraat 1-35/Noordeinde 54-64 bevinden zich 22 panden. In vier van deze panden is reeds een horeca-inrichting in de categorie ‘licht’ gevestigd. Dit komt neer op 18,18% van het totaal aantal panden. Toevoeging van een extra pand met lichte horeca zou betekenen dat de maximale bezetting van 20% wordt overschreden. Daarmee is het op grond van het plan bij recht toegestane maximum aan lichte horecapanden bereikt. Het geschil spitst zich toe op de vraag of het college zich op het standpunt heeft mogen stellen dat niet is voldaan aan de voorwaarden voor toepassing van de binnenplanse afwijkmogelijkheid van artikel 6.6 van het bestemmingsplan. Vast staat dat verlening van de gevraagde vergunning er niet toe zou leiden dat het percentage van 20% horeca-vestigingen binnen alle bestemmingsvlakken in ‘Gemengd – 1’ gezamenlijk wordt overschreden, zodat afwijking van het plan niet om die reden is uitgesloten.
Mocht het college de gevraagde omgevingsvergunning weigeren?
Standpunten van partijen
8. Eiseres betoogt dat het college de gevraagde omgevingsvergunning ten onrechte heeft geweigerd. Volgens haar is de aanvraag pas inhoudelijk beoordeeld toen de oorspronkelijke beslistermijn van acht weken was verstreken en die termijn al met zes weken was verlengd. Door de overschrijding van de beslistermijn is eiseres geconfronteerd met een gewijzigd inzicht van het college over de toelaatbaarheid van lichte horeca in het Hofkwartier. Als de aanvraag direct was beoordeeld, was het college uitgegaan van het eerdere, ruimere beleid, aldus eiseres. Verder voert eiseres aan dat het college de 30%-norm uit het horecabeleid, die inhoudt dat binnen een winkelgebied maximaal 30% horeca is toegestaan binnen niet-woonpanden, te strikt toepast. Zij kan niet controleren of die norm daadwerkelijk wordt overschreden, omdat het college geen overzicht heeft verstrekt van de horecagelegenheden die bij de berekening zijn betrokken. Ook meent zij dat het college onvoldoende rekening heeft gehouden met de specifieke kenmerken van haar horecagelegenheid en de bijdrage daarvan aan de levendigheid en aantrekkelijkheid van de [straatnaam] . Eiseres acht het verder van belang dat in de afgelopen vijf tot tien jaar geen detailhandelspanden meer zijn omgezet naar horeca.
Het college stelt zich op het standpunt dat verlening van de vergunning zou leiden tot een verdere overschrijding van het volgens het horecabeleid maximaal toegestane horeca-aandeel in het winkelgebied Hofkwartier. Artikel 6.6. van het bestemmingsplan biedt weliswaar een binnenplanse afwijkmogelijkheid, maar volgens het college moet ook sprake zijn van een evenwichtige toedeling van functies aan locaties. De bestemming ‘Gemengd – 1’ is mede gericht op het behoud van de hoofdwinkelstructuur van Den Haag. Daarbij wordt gestreefd naar een verdeling waarbij maximaal 20% van de panden voor horeca wordt gebruikt en 80% voor detailhandel en dienstverlening. Daarnaast geldt voor het winkelgebied als geheel een maximum van 30% aan horeca. Omdat dit maximum in het Hofkwartier al wordt overschreden, ziet het college geen ruimte voor verdere uitbreiding van het horeca-aanbod. Dat de afgelopen jaren horecagelegenheden uit de [straatnaam] zijn verdwenen, maakt dit volgens het college niet anders, omdat het horeca-aandeel in het winkelgebied nog steeds hoger is dan de toegestane 30%.
Beoordeling door de rechtbank
Uit vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) volgt dat het college bij de beslissing om al dan niet toepassing te geven aan de bevoegdheid om in afwijking van het omgevingsplan een omgevingsvergunning te verlenen beleidsruimte toekomt, en dat het college daarbij de betrokken belangen moet afwegen. De bestuursrechter oordeelt niet zelf of verlening van de omgevingsvergunning in overeenstemming is met een evenwichtige toedeling van functies aan locaties. De bestuursrechter beoordeelt aan de hand van de beroepsgronden of het besluit in overeenstemming is met het recht. Daarbij kan aan de orde komen of de nadelige gevolgen van het besluit onevenredig zijn in verhouding tot de met de weigering van de omgevingsvergunning te dienen doelen.
De rechtbank stelt vast dat artikel 6.6 van het bestemmingsplan een binnenplanse afwijkmogelijkheid bevat. Bij de beoordeling of van de genoemde afwijkmogelijkheid gebruik kan worden gemaakt, heeft het college aansluiting gezocht bij diverse beleidsstukken. Uit de Horecavisie Den Haag volgt dat het college streeft naar een optimale balans tussen winkels en horeca in winkelgebieden, waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen winkelconcentraties en overige winkellocaties. De verhouding tussen horeca en winkels heeft ook invloed op de horecacategorie die kan worden toegestaan binnen een gebied. In de Horecavisie Den Haag: Uitwerkingsplan 2016-2019 is als generiek uitgangspunt opgenomen dat binnen winkelgebieden die deel uitmaken van de hoofdwinkelstructuur maximaal 30% van de bedrijfspanden voor horeca wordt gebruikt. Om de dagfunctie van het winkelgebied te versterken is uitbreiding van het bestaande horeca-aanbod tot maximaal 30% slechts mogelijk met de horecacategorie ‘licht.’ In het Uitwerkingsplan Horeca Den Haag 2021-2023 is bevestigd dat de 30%-norm heeft gezorgd voor een verlevendiging van de winkelgebieden en dat deze norm van toepassing blijft. Ook de Kadernota Detailhandel gaat uit van deze beleidslijn.
De [straatnaam] ligt in het winkelgebied Hofkwartier, dat deel uitmaakt van de hoofdwinkelstructuur. In het Hofkwartier bevinden zich volgens tellingen van het college 225 winkelpanden, waarvan 79 voor horeca worden gebruikt. Het horeca-aandeel bedraagt daarmee 35,1% en ligt dus boven de norm van 30%. Eiseres heeft wel aangevoerd dat voor haar niet inzichtelijk is of de norm van 30% inderdaad wordt overschreden, maar zij heeft de tellingen van het college als zodanig niet betwist. Het college heeft verder toegelicht dat ten minste eenmaal per jaar wordt gecontroleerd of horecagelegenheden uit de [straatnaam] zijn verdwenen. Daarnaast houdt het college de verleende horecavergunningen centraal bij. Indien wordt vastgesteld dat een vergunninghouder geen gebruik meer maakt van zijn horecavergunning, wordt deze volgens het college ingetrokken. Gelet op deze toelichting en hetgeen eiseres daartegen heeft aangevoerd, ziet de rechtbank geen aanleiding om te twijfelen aan de juistheid van de gegevens die het college bij de beoordeling van de 30%-norm heeft betrokken. De omstandigheid dat in de afgelopen jaren horecagelegenheden uit de [straatnaam] zijn verdwenen heeft er niet toe geleid dat het horeca-aandeel binnen het Hofkwartier tot onder de 30% is gedaald. Gelet op al het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat het college zich op het standpunt mocht stellen dat uitbreiding van het horeca-aanbod binnen het Hofkwartier niet past binnen het gevoerde horecabeleid.
De rechtbank ziet in hetgeen door eiseres is aangevoerd geen bijzondere omstandigheden die het college ertoe hadden moeten brengen om, in afwijking van het hiervoor weergegeven beleid, de gevraagde omgevingsvergunning toch te verlenen. Dat de horecagelegenheid van eiseres een positieve bijdrage levert aan de levendigheid van de [straatnaam] , leidt niet tot een ander oordeel. Het horecabeleid ziet namelijk op het winkelgebied als geheel en niet op afzonderlijke straten. Het is inherent aan een dergelijke gebiedsgerichte benadering dat binnen het betrokken winkelgebied verschillen bestaan in karakter, openingstijden en doelgroepen van aanwezige horecagelegenheden. Ook het ontbreken van ruimte voor een terras en de (op zich begrijpelijke) wens van eiseres om daarom horizontaal uit te breiden, zijn geen zodanig zwaarwegende omstandigheden dat het college daarom, in afwijking van het geldende beleid, de vergunning had moeten verlenen. Dat geldt ook voor het betoog dat de autoluwe omgeving tot minder aanloop van gasten leidt, wat een omstandigheid is waarmee niet alleen eiseres te maken heeft, maar die geldt voor alle horecabedrijven in de nabije omgeving. De rechtbank is van oordeel dat het college meer gewicht heeft mogen toekennen aan het belang van de functieverdeling binnen het Hofkwartier zoals vastgelegd in het horecabeleid dan aan de belangen van eiseres. Tot slot heeft het college bij zijn afweging mogen betrekken dat in het Hofkwartier – hetzij binnen de andere bestemmingsvlakken ‘Gemengd – 1’, hetzij binnen de bestemming ‘Gemengd – 2’ – nog verschillende locaties zijn waar op grond van het bestemmingsplan en het beleid de komst van lichte horeca bij recht is toegestaan. Eventuele aanvragen voor lichte horeca op die locaties zullen dus moeten worden gehonoreerd, wat kan leiden tot een verdere overschrijding van de norm van 30%. Het toestaan van lichte horeca in het pand van eiseres zou in dat geval betekenen dat het aandeel horeca de 30% nog verder overschrijdt.
Voor zover eiseres betoogt dat zij door de overschrijding van de beslistermijn is benadeeld, overweegt de rechtbank als volgt. Het college heeft ter zitting erkend dat niet tijdig op de aanvraag is beslist, maar het heeft ook toegelicht dat, hoewel vanaf medio april 2025 het beleid strikter werd toegepast, het beleid als zodanig niet is gewijzigd. Omdat van een inhoudelijke beleidswijziging geen sprake is, is ook niet op voorhand aannemelijk dat het college de gevraagde omgevingsvergunning zou hebben verleend indien wel tijdig op de aanvraag was beslist. De rechtbank ziet in de termijnoverschrijding dan ook geen bijzondere omstandigheid die aanleiding geeft om de omgevingsvergunning alsnog te verlenen. Overigens is de beslistermijn zoals neergelegd in artikel 16.64, eerste en tweede lid, van de Ow geen fatale termijn. Een overschrijding daarvan tast de rechtmatigheid van het besluit dan ook niet aan.
Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat het college de gevraagde omgevingsvergunning heeft mogen weigeren. Het betoog van eiseres slaagt niet.
Is sprake van strijd met het vertrouwensbeginsel?
9. Eiseres betoogt dat sprake is van strijd met het vertrouwensbeginsel. Hiertoe voert zij aan dat een gemeenteambtenaar van het Ondernemersportaal haar heeft medegedeeld dat zij alvast een exploitatievergunning kon aanvragen en verdere stappen kon ondernemen. Ook wijst zij op de e-mail van de Toetsingscommissie Horecabestemmingen van 3 december 2024, waarin een aanvraag om een omgevingsvergunning voor een lichtere horecacategorie als reële mogelijkheid is genoemd.
Uit vaste rechtspraak van de Afdeling volgt dat degene die zich beroept op het vertrouwensbeginsel aannemelijk moet maken dat van de kant van de overheid toezeggingen of andere uitlatingen zijn gedaan of gedragingen zijn verricht waaruit hij/zij in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs kon en mocht afleiden of het bestuursorgaan een bepaalde bevoegdheid zou uitoefenen en zo ja hoe. Verder is vereist dat de toezegging, andere uitlating of gedraging afkomstig is van het bevoegde bestuursorgaan of aan het bevoegde bestuursorgaan kan worden toegerekend. Voor toerekening van een onbevoegde uitlating is nodig dat de betrokkene in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs kon en mocht veronderstellen dat degene die de uitlating deed of de gedraging verrichtte de opvatting van het bevoegde orgaan vertolkte.
De rechtbank is met het college van oordeel dat de genoemde uitlatingen geen concrete toezegging inhouden dat de gevraagde omgevingsvergunning zou worden verleend. Uit de mededeling dat eiseres alvast een exploitatievergunning kon aanvragen, volgt niet dat het college al positief op de aanvraag om een omgevingsvergunning had beslist of dat eiseres ervan uit mocht gaan dat zo’n positieve beslissing zou volgen. Ook de e-mail van de Toetsingscommissie Horecabestemmingen biedt daarvoor onvoldoende grond. Dat de commissie schrijft dat vestiging van een restaurant naast de huidige horeca-inrichting “met een vrijstelling tot de mogelijkheden behoort” betekent niet dat zij de vergunningverlening met een dergelijke vrijstelling heeft toegezegd of dat het college zich daaraan heeft verbonden. Het betoog van eiseres slaagt niet.
Is sprake van strijd met het gelijkheidsbeginsel?
10. Voor zover eiseres betoogt dat het horecabeleid elders in het centrum anders wordt toegepast, omdat in de nabijheid van haar pand eerder vergelijkbare omgevingsvergunningen zijn verleend, begrijpt de rechtbank dit betoog als een beroep op het gelijkheidsbeginsel.
Voor een geslaagd beroep op het gelijkheidsbeginsel sprake moet zijn van een (in feitelijke en juridische zin) gelijk geval dat ongelijk wordt behandeld, zonder dat er een objectieve rechtvaardiging bestaat voor het verschil in handelswijze.
Naar het oordeel van de rechtbank is in dit geval geen sprake van strijd met het gelijkheidsbeginsel. Voor zover eiseres doelt op panden aan de overkant (even zijde) van de [straatnaam] , is van belang dat de ruimte voor de toevoeging van lichte horeca afhankelijk is van het bestemmingsvlak waartoe het pand behoort. Binnen een bestemmingsvlak waar de grens van 20% lichte horeca nog niet is bereikt, bestaat in beginsel ruimte voor de toevoeging van lichte horeca. Zoals hiervoor overwogen is de grens van 20% aan lichte horeca binnen het bestemmingsvlak aan de oneven zijde van de [straatnaam] reeds bereikt, terwijl dit aan de even zijde van de straat niet het geval is. Dit betekent dat binnen dezelfde straat en hetzelfde winkelgebied zich de situatie kan voordoen dat in het ene bestemmingsvlak geen lichte horeca meer kan worden toegevoegd, terwijl die mogelijkheid wel bestaat in een nabijgelegen bestemmingsvlak. Verder kunnen de door eiseres genoemde [horecagelegenheid] en de situatie in het winkelgebied Vlamingstraat/Spuistraat niet als gelijke gevallen worden aangemerkt, omdat zij beide zien op andere winkelgebieden dan het Hofkwartier. Bovendien heeft het college toegelicht dat in zowel het winkelgebied Hoogstraat/Noordeinde, waartoe [horecagelegenheid] behoort, als het winkelgebied Vlamingstraat/Spuistraat de grens van 30% horeca nog niet is bereikt, wat eiseres niet heeft betwist. Daar bestaat dan ook, anders dan in het Hofkwartier, nog ruimte voor uitbreiding van het horeca-aanbod. Het betoog van eiseres slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
11. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat de afwijzing van de aanvraag in stand blijft. Eiseres krijgt daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. T.A. Oudenaarden, rechter, in aanwezigheid van
mr. E.M.J. Kemper, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 2 november 2026.
De rechter is verhinderd de uitspraak te ondertekenen
|
griffier |
rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.