Omgevingsrecht
Anders dan eiseres heeft betoogd, ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat het voorschrift dat de…
Rechtbank Noord-Holland, 10 november 2026
ECLI:NL:RBNHO:2026:15217 · Rechtbank Noord-Holland · 10 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-noord-holland/bestuursrecht/omgevingsrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbnho-2026-15217
Zaakgegevens
Op 10 november 2026 heeft de Rechtbank Noord-Holland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over omgevingsrecht.
- Instantie
- Rechtbank Noord-HollandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Haarlem
- Datum uitspraak
- 10 november 2026
- Datum publicatie
- 9 november 2026
- Zaaknummer
- HAA 26/2680
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Omgevingsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBNHO:2026:15217
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Anders dan eiseres heeft betoogd, ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat het voorschrift dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd nadat de bij GS aangevraagde ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden in strijd is met artikel 16.79 van de Omgevingswet, welk artikel de inwerkingtreding van omgevingsvergunningen regelt. Dat eiseres op grond van bedoeld voorschrift nog geen gebruik kan maken van de kapvergunning betekent niet dat de kapvergunning niet in werking is getreden. Door de bekendmaking is de in bezwaar verleende omgevingsvergunning in werking getreden en gaat de termijn lopen voor het instellen van beroep. Anders dan eiseres lijkt te veronderstellen, wil de inwerkingtreding van een omgevingsvergunning wel vaak maar niet altijd zeggen dat ook meteen de vergunde werkzaamheden mogen worden uitgevoerd.
Het voorschrift is opgelegd op grond van artikel 9, vijfde lid, van de Bomenverordening 2012 van de gemeente Zandvoort (hierna: de Bomenverordening) en staat aan de inwerkingtreding niet in de weg. Het college mag een voorschrift opleggen om te voorkomen dat wordt gekapt zolang nog (teveel) ongewis is of de werkzaamheden ook mogen worden verricht waarvoor de bomen moeten wijken; het voorkomen van nutteloze kap dus. Het betoog van eiseres dat de inwerkingtreding van de omgevingsvergunning in artikel 16.79 van de Omgevingswet uitputtend is geregeld en dat artikel 9, vijfde lid, van de Bomenverordening daarom onverbindend moet worden verklaard dan wel buiten toepassing moet worden gelaten en het aan de omgevingsvergunning verbonden voorschrift vernietigd dient te worden, volgt de rechtbank niet. Ook het betoog van eiseres dat het voorschrift in strijd is met artikel 5.7, vierde lid, van de Omgevingswet volgt de rechtbank niet. Het enkele feit dat de aanvrager bepaalt of hij de aanvraag op een of meerdere activiteiten betrekking laat hebben, betekent niet dat het college de uitvoering van de kapwerkzaamheden niet afhankelijk mag maken van de verlening van een andere vergunning die nodig is voor de realisering van het project. Ook is het voorschrift - anders dan eiseres betoogt - niet in strijd met artikel 5.21 van de Omgevingswet. Een voorschrift dat er op is gericht om kapwerkzaamheden te voorkomen indien een andere vergunning niet wordt verleend dient ter bescherming van het leefmilieu en het handhaven van een goede omgevingskwaliteit, zoals beschreven in artikel 1.3 van de Omgevingswet. Gelet op al het vorenstaande verwerpt de rechtbank het primaire standpunt van eiseres dat het voorschrift in strijd is met meerdere bepalingen van de Omgevingswet. Voorts is de rechtbank van oordeel dat het voorschrift dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd nadat de bij het college van GS aangevraagde ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden, niet in strijd is met het evenredigheidsbeginsel.
Uitspraak
RECHTBANK NOORD-HOLLAND
Zittingsplaats Haarlem
Bestuursrecht
zaaknummer: HAA 26/2680
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 10 november 2026 in de zaak tussen
Sandevoerde Ontwikkeling B.V., gevestigd te Loosdrecht, eiseres,
(gemachtigde: mr. A.M. Nijboer),
en
het college van burgemeester en wethouders van Zandvoort, het college,
(gemachtigde: mr. A.J.P. Beemster, werkzaam bij de Omgevingsdienst IJmond).
Samenvatting
Deze uitspraak gaat over de aan eiseres verleende omgevingsvergunning voor het kappen van 21 bomen op het perceel Kennemerweg 16 te Zandvoort waaraan het college onder meer het voorschrift heeft verbonden dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd, nadat de bij het college van gedeputeerde staten van de provincie Noord-Holland (hierna: GS) aangevraagde ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden.
Eiseres is het niet eens met dit voorschrift. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van het voorschrift.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de beroepsgronden niet slagen. Eiseres krijgt dus geen gelijk en het beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
Roos Projectmanagement B.V. heeft op 25 oktober 2024 namens eiseres een aanvraag ingediend voor een omgevingsvergunning voor het kappen van 21 bomen op het perceel Kennemerweg 16 te Zandvoort.
Bij besluit van 14 maart 2025 heeft het college de omgevingsvergunning geweigerd.
Eiseres en Roos Projectmanagement B.V. hebben tegen dit besluit bezwaar gemaakt.
Bij besluit van 15 april 2026 (het bestreden besluit) heeft het college het besluit van 14 maart 2025 herroepen en de omgevingsvergunning met daaraan te verbinden voorschriften alsnog verleend.
Eiseres heeft bij brief van 7 mei 2026 beroep ingesteld.
Het college heeft op de zaak betrekking hebbende stukken ingediend. Op 26 juni 2026 heeft de rechtbank van het college een verweerschrift ontvangen.
De rechtbank heeft het beroep op 18 augustus 2026 op zitting behandeld. Eiseres is verschenen bij gemachtigde. Zij werd vergezeld door [naam 1] . Het college is verschenen bij gemachtigde.
Het beroep is gelijktijdig behandeld met het beroep van eiseres (HAA 25/2032) gericht tegen een verleende omgevingsvergunning voor het kappen van 60 bomen en 4 stobben op het perceel Kennemerweg 16 en het beroep van [naam 2] en [naam 3] (HAA 26/3707) gericht tegen het in deze procedure voorliggende bestreden besluit. Op deze beroepen is op dezelfde datum uitspraak gedaan als op het beroep in deze zaak.
Beoordeling door de rechtbank
Voorgeschiedenis
3. Bij besluit van 8 juli 2024 heeft het college een omgevingsvergunning verleend voor het kappen van 60 bomen en 4 stobben op het perceel Kennemerweg 16 te Zandvoort. Het kappen van deze bomen maakt onderdeel uit van het plan van eiseres om op het perceel een nieuw recreatiepark te realiseren. Op het perceel zullen nieuwe chalets worden gebouwd en er zal een grote vijver worden aangelegd (ten behoeve van de benodigde waterberging). Voornoemde kapvergunning is bij besluit op bezwaar van 4 maart 2025 in stand gelaten. Daaraan is onder meer het voorschrift verbonden dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd nadat de bij GS aangevraagde ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden. Hierover gaat het beroep HAA 25/2032. Na de verlening van de omgevingsvergunning voor het kappen van 60 bomen en 4 stobben bleek dat er meer bomen moeten wijken voor het plan van eiseres en is een aanvraag ingediend voor het kappen van nog eens 21 bomen op het perceel Kennemerweg 16.
Het bestreden besluit
4. Na aanvankelijk bij besluit van 14 maart 2025 de aanvraag voor het kappen van 21 bomen op het perceel te hebben geweigerd, heeft het college in heroverweging de omgevingsvergunning alsnog verleend. Aan dit besluit is ook het voorschrift verbonden dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd nadat de bij GS aangevraagde ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden.
De gronden van het beroep
5. Eiseres heeft gemotiveerd betoogd dat het voorschrift dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd nadat de ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden niet aan de omgevingsvergunning mocht worden verbonden, primair omdat het voorschrift in strijd is met meerdere bepalingen van de Omgevingswet en subsidiair omdat het voorschrift in strijd is met het evenredigheidsbeginsel.
Is het voorschrift in strijd met de Omgevingswet?
6. Anders dan eiseres heeft betoogd, ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat het voorschrift dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd nadat de bij GS aangevraagde ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden in strijd is met artikel 16.79 van de Omgevingswet, welk artikel de inwerkingtreding van omgevingsvergunningen regelt. Dat eiseres op grond van bedoeld voorschrift nog geen gebruik kan maken van de kapvergunning betekent niet dat de kapvergunning niet in werking is getreden. Door de bekendmaking is de in bezwaar verleende omgevingsvergunning in werking getreden en gaat de termijn lopen voor het instellen van beroep. Anders dan eiseres lijkt te veronderstellen, wil de inwerkingtreding van een omgevingsvergunning wel vaak maar niet altijd zeggen dat ook meteen de vergunde werkzaamheden mogen worden uitgevoerd.
Het voorschrift is opgelegd op grond van artikel 9, vijfde lid, van de Bomenverordening 2012 van de gemeente Zandvoort (hierna: de Bomenverordening) en staat aan de inwerkingtreding niet in de weg. Het college mag een voorschrift opleggen om te voorkomen dat wordt gekapt zolang nog (teveel) ongewis is of de werkzaamheden ook mogen worden verricht waarvoor de bomen moeten wijken; het voorkomen van nutteloze kap dus. Het betoog van eiseres dat de inwerkingtreding van de omgevingsvergunning in artikel 16.79 van de Omgevingswet uitputtend is geregeld en dat artikel 9, vijfde lid, van de Bomenverordening daarom onverbindend moet worden verklaard dan wel buiten toepassing moet worden gelaten en het aan de omgevingsvergunning verbonden voorschrift vernietigd dient te worden, volgt de rechtbank niet.
Ook het betoog van eiseres dat het voorschrift in strijd is met artikel 5.7, vierde lid, van de Omgevingswet volgt de rechtbank niet. Het enkele feit dat de aanvrager bepaalt of hij de aanvraag op een of meerdere activiteiten betrekking laat hebben, betekent niet dat het college de uitvoering van de kapwerkzaamheden niet afhankelijk mag maken van de verlening van een andere vergunning die nodig is voor de realisering van het project.
Ook is het voorschrift - anders dan eiseres betoogt - niet in strijd met artikel 5.21 van de Omgevingswet. Een voorschrift dat er op is gericht om kapwerkzaamheden te voorkomen indien een andere vergunning niet wordt verleend dient ter bescherming van het leefmilieu en het handhaven van een goede omgevingskwaliteit, zoals beschreven in artikel 1.3 van de Omgevingswet. Gelet op al het vorenstaande verwerpt de rechtbank het primaire standpunt van eiseres dat het voorschrift in strijd is met meerdere bepalingen van de Omgevingswet.
Is het voorschrift in strijd met het evenredigheidsbeginsel?
Eiseres voert voorts aan dat het voorschrift dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd nadat de bij het college van GS aangevraagde ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden, in strijd is met het evenredigheidsbeginsel. In dat kader heeft zij aangegeven dat, gelet op de voorgeschiedenis, de leden van Vereniging Sandevoerde en omwonenden alle mogelijkheden aangrijpen om op te komen tegen besluiten die op de herontwikkeling van het perceel betrekking hebben. Door te eisen dat pas mag worden gekapt nadat de ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden, wordt eiseres geconfronteerd met een vertraging van jaren in de uitvoering van de herontwikkelingsplannen en dat is in strijd met het evenredigheidsbeginsel.
Eiseres merkt op dat de wet voorziet in een uitgestelde inwerkingtreding van de kapvergunning. Door de recreanten kan een voorlopige voorziening en een oordeel van de rechter worden gevraagd voordat met de kapwerkzaamheden kan worden gestart. Een dergelijke procedure volstaat en is al eerder gevoerd en het voeren van zo’n procedure is niet onredelijk bezwarend.
Voorts merkt eiseres op dat het college stelt dat de ontgrondingsvergunning essentieel is voor de ontwikkeling, maar dat is niet het geval. Als de ontgrondingvergunning niet zou worden verleend dan wordt het plan aangepast zodat minder dan 10.000 m2 grond of minder diep dan drie meter wordt gegraven. In dat geval kunnen de ontgrondingswerkzaamheden vergunningsvrij worden gerealiseerd. Er zullen dus hoe dan ook geen bomen worden gekapt zonder dat de rest van het project uitgevoerd zou kunnen worden. Daar komt nog bij dat de te kappen bomen niet alleen staan op het deel waar de waterplas gerealiseerd moet worden maar grotendeels op de locatie waar de chalets (vergunningsvrij) en een andere voorziening (met reeds verleende aanlegvergunning) worden gerealiseerd. Het voorschrift blokkeert de uitvoering hiervan terwijl het in geen relatie staat met de ontgrondingsactiviteiten waarop het voorschrift betrekking heeft.
Het college heeft in het verweerschrift aangegeven op de hoogte te zijn van de systematiek van de Omgevingswet, in het bijzonder artikel 16.79 van de Omgevingswet. Dit artikel in combinatie met artikel 8:81 Awb kan niet in alle gevallen ervoor zorgen dat kapwerkzaamheden kunnen worden voorkomen. Het college ziet daarom aanleiding om in dit specifieke geval een verdergaand voorschrift op te nemen en gebruik te maken van artikel 9, vijfde lid, van de Bomenverordening dat het mogelijk maakt de gebruikmaking van de kapvergunning uit te stellen tot alle vergunningen onherroepelijk zijn geworden. De gehele herontwikkeling is afhankelijk van diverse omgevingsvergunningen die moeten worden afgegeven door verschillende bevoegde gezagen. Inmiddels zijn verschillende vergunningen verleend maar deze hebben geen van allen een onaantastbare status. Voordat deze status wordt verkregen, is naar verwachting een lange periode verstreken. Het kappen van bomen zou kunnen leiden tot onherstelbare schade, ondanks de opgelegde herplantplicht, op het moment dat tot kappen wordt overgegaan zonder in het bezit te zijn van onherroepelijke omgevingsvergunningen en meer in het bijzonder een onherroepelijke ontgrondingsvergunning. De ontgrondingsvergunning heeft in de ogen van het college de meeste impact op de herinrichting van het terrein omdat zonder deze vergunning de herinrichting feitelijk onmogelijk is. Het ontgronden van het terrein volgt op het kappen van de bomen. Met de ontgrondingsvergunning zal het terrein een andere inrichting en vorm krijgen, waaronder het aftoppen van het oude duin, het graven van een meer en het ophogen van het voormalig voetbalveld.
Naar het oordeel van de rechtbank heeft het college het bestreden voorschrift in redelijkheid aan de vergunning kunnen verbinden. Het college heeft voldoende en inzichtelijk gemotiveerd dat het wil voorkomen dat de bomen onnodig worden gekapt. De rechtbank volgt eiseres dan ook niet in haar standpunt dat het voorschrift te verstrekkend en daarmee onevenredig is.
Conclusie
8. Gelet hierop is het beroep ongegrond. Er is geen aanleiding voor een proceskostenvergoeding of vergoeding van het griffierecht.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.M. Janse van Mantgem, rechter, in aanwezigheid van mr. J. Poggemeier, griffier.
|
Uitgesproken in het openbaar op 10 november griffier |
2026. rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.