Omgevingsrecht

Anders dan eiseres heeft betoogd, ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat het voorschrift dat de…

Rechtbank Noord-Holland, 10 november 2026

Zaakgegevens

Op 10 november 2026 heeft de Rechtbank Noord-Holland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over omgevingsrecht.

Instantie
Rechtbank Noord-Holland
Zittingsplaats
Haarlem
Datum uitspraak
10 november 2026
Datum publicatie
9 november 2026
Zaaknummer
HAA 25/2032
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBNHO:2026:15218
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Anders dan eiseres heeft betoogd, ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat het voorschrift dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd nadat de bij GS aangevraagde ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden in strijd is met artikel 16.79 van de Omgevingswet, welk artikel de inwerkingtreding van omgevingsvergunningen regelt. Dat eiseres op grond van bedoeld voorschrift nog geen gebruik kan maken van de kapvergunning betekent niet dat de kapvergunning niet in werking is getreden. Door de bekendmaking is de in bezwaar verleende omgevingsvergunning in werking getreden en gaat de termijn lopen voor het instellen van beroep. Anders dan eiseres lijkt te veronderstellen, wil de inwerkingtreding van een omgevingsvergunning wel vaak maar niet altijd zeggen dat ook meteen de vergunde werkzaamheden mogen worden uitgevoerd

Het voorschrift is opgelegd op grond van artikel 9, vijfde lid, van de Bomenverordening en staat aan de inwerkingtreding niet in de weg. Het college mag een voorschrift opleggen om te voorkomen dat wordt gekapt zolang nog (teveel) ongewis is of de werkzaamheden ook mogen worden verricht waarvoor de bomen moeten wijken; het voorkomen van nutteloze kap dus. Het betoog van eiseres dat de inwerkingtreding van de omgevingsvergunning in artikel 16.79 van de Omgevingswet uitputtend is geregeld en dat artikel 9, vijfde lid, van de Bomenverordening daarom onverbindend moet worden verklaard dan wel buiten toepassing moet worden gelaten en het aan de omgevingsvergunning verbonden voorschrift vernietigd dient te worden, volgt de rechtbank niet. Ook het betoog van eiseres dat het voorschrift in strijd is met artikel 5.7, vierde lid, van de Omgevingswet volgt de rechtbank niet. Het enkele feit dat de aanvrager bepaalt of hij de aanvraag op een of meerdere activiteiten betrekking laat hebben, betekent niet dat het college de uitvoering van de kapwerkzaamheden niet afhankelijk mag maken van de verlening van een andere vergunning die nodig is voor de realisering van het project. Ook is het voorschrift - anders dan eiseres betoogt - niet in strijd met artikel 5.21 van de Omgevingswet. Een voorschrift dat er op is gericht om kapwerkzaamheden te voorkomen indien een andere vergunning niet wordt verleend dient ter bescherming van het leefmilieu en het handhaven van een goede omgevingskwaliteit, zoals beschreven in artikel 1.3 van de Omgevingswet. Gelet op al het vorenstaande verwerpt de rechtbank het primaire standpunt van eiseres dat het voorschrift in strijd is met meerdere bepalingen van de Omgevingswet. Voorts is de rechtbank van oordeel dat het voorschrift dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd nadat de bij het college van GS aangevraagde ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden, niet in strijd is met het evenredigheidsbeginsel.

Uitspraak

RECHTBANK NOORD-HOLLAND

Zittingsplaats Haarlem

Bestuursrecht

zaaknummer: HAA 25/2032


uitspraak van de enkelvoudige kamer van 10 november 2026 in de zaak tussen

Sandevoerde Ontwikkeling B.V., gevestigd te Loosdrecht, eiseres,

(gemachtigde: mr. A.M. Nijboer),

en

het college van burgemeester en wethouders van Zandvoort, het college,

(gemachtigde: mr. A.J.P. Beemster).

Als derde partij neemt aan het geding deel:

Vereniging Sandevoerde, uit Amsterdam,

(gemachtigde: mr. C.C.G. van Sadelhoff).

Samenvatting

1.1

Deze uitspraak gaat over de ongegrondverklaring van het beroep van eiseres gericht tegen het besluit op bezwaar van 4 maart 2025 waarbij het college heeft besloten de omgevingsvergunning voor het kappen van 60 bomen en 4 stobben op het perceel Kennemerweg 16 te Zandvoort in stand te laten en daaraan het voorschrift te verbinden dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd, nadat de bij het college van gedeputeerde staten van de provincie Noord-Holland (hierna: GS) aangevraagde ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank het beroep.

1.2

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de beroepsgronden niet slagen. Eiseres krijgt dus geen gelijk en het beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

2.1

Eiseres heeft op 27 maart 2024 een aanvraag ingediend voor het kappen van 60 bomen en 4 stobben in recreatiepark Sandevoerde op het perceel Kennemerweg 16 te Zandvoort.

2.2

Bij besluit van 8 juli 2024 heeft het college de omgevingsvergunning onder het stellen van voorschriften verleend.

2.3

Tegen dit besluit is bezwaar gemaakt door Vereniging Sandevoerde en [naam 1] e.a. (hierna ook: de omwonenden).

2.4

Bij uitspraak van 14 augustus 2024 (HAA 24/4350) heeft de voorzieningenrechter van deze rechtbank een verzoek om een voorlopige voorziening van eiseres afgewezen nadat eiseres had toegezegd dat niet zal worden gekapt voor 1 februari 2025.

2.5

Bij besluit op bezwaar van 4 maart 2025 (hierna: het bestreden besluit) heeft het college - samengevat - besloten het bezwaar van Vereniging Sandevoerde ontvankelijk te verklaren en de omgevingsvergunning voor het kappen in stand te laten waarbij een aantal nadere voorschriften aan de omgevingsvergunning is verbonden, waaronder het voorschrift dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd, nadat de bij GS aangevraagde ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden. Voorts is besloten het bezwaar van de omwonenden niet-ontvankelijk te verklaren.

2.6

Eiseres heeft bij brief van 14 april 2025 beroep ingesteld.

2.7

Het college heeft op de zaak betrekking hebbende stukken en een verweerschrift ingediend.

2.8

De rechtbank heeft het beroep op 18 augustus 2026 op zitting behandeld. Eiseres is verschenen bij gemachtigde. Zij werd vergezeld door [naam 2] . Het college is verschenen bij gemachtigde. Voorts zijn verschenen [naam 3] , bestuurslid van Vereniging Sandevoerde en [naam 1] , bijgestaan door [naam 4] .

2.9

Het beroep is gelijktijdig behandeld met het beroep van eiseres (HAA 26/2680) en het beroep van [naam 1] en [naam 5] (HAA 26/3707) tegen een in bezwaar verleende omgevingsvergunning voor de kap van 21 bomen op hetzelfde perceel.

Op deze beroepen is op dezelfde datum uitspraak gedaan als op het beroep in deze zaak.

Overwegingen van de rechtbank

De aanvraag

3. Eiseres heeft een omgevingsvergunning aangevraagd voor het kappen van 60 bomen en 4 stobben in recreatiepark Sandevoerde op het perceel Kennemerweg 16 te Zandvoort. Het kappen van deze bomen maakt onderdeel uit van het plan van eiseres om op het perceel een nieuw recreatiepark te realiseren. Op het perceel zullen nieuwe chalets worden gebouwd en er zal een grote vijver worden aangelegd (ten behoeve van de benodigde waterberging).

Het bestreden besluit

4. Naar aanleiding van de bezwaren heeft het college in het bestreden besluit nog een aantal voorschriften aan de omgevingsvergunning verbonden, waaronder het voorschrift dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd nadat de bij GS aangevraagde ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden. Daarbij heeft het college verwezen naar artikel 9, vijfde lid, van de Bomenverordening 2012 van de gemeente Zandvoort (hierna: de Bomenverordening).

Het oordeel van de rechtbank

Kunnen de omwonenden als belanghebbenden meedoen aan deze procedure?

5.1

Allereerst stelt de rechtbank vast dat het college op 6 maart 2025 aan [naam 1] een besluit op bezwaar heeft verzonden waarbij de bezwaren van de omwonenden niet ontvankelijk zijn verklaard. Daarbij heeft het college verwezen naar het advies van de commissie. Daaruit blijkt dat weliswaar de omwonenden in enige mate zicht hebben op een of meerdere te kappen bomen maar dat het zicht op deze bomen te beperkt is om aan te kunnen nemen dat de omwonenden gevolgen van enige betekenis zullen ondervinden van de kap van de bomen. Daarbij heeft de commissie de begroeiing langs beide zijden van de Kennemerweg, de begroeiing op het perceel Kennemerweg 16 aan de zijde van de Zandvoortselaan en de afstand tussen de woningen van de omwonenden en de dichtst bijgelegen te kappen boom in aanmerking genomen. Op grond daarvan heeft de commissie geconcludeerd dat de omwonenden niet als belanghebbenden kunnen worden aangemerkt.

5.2

De rechtbank stelt voorts vast dat de omwonenden geen zelfstandig beroep hebben ingesteld tegen het op 6 maart 2025 aan [naam 1] verzonden besluit op bezwaar waarbij hun bezwaren niet ontvankelijk zijn verklaard. Dat betekent dat voornoemd besluit op bezwaar in rechte vast staat en dus in rechte onaantastbaar is (formele rechtskracht). Voor de beoordeling van dit geschil moet het er derhalve voor worden gehouden dat de omwonenden geen belanghebbenden zijn bij het besluit van het college om een omgevingsvergunning te verlenen voor de kap van 60 bomen en 4 stobben op het perceel Kennemerweg 16 te Zandvoort. Uit artikel 8:26 volgt dat alleen belanghebbenden als partij aan dit geding kunnen deelnemen. Het vorenstaande betekent dat de omwonenden niet als partij kunnen deelnemen aan dit geschil vanwege het ontbreken van belanghebbendheid. Het vorenstaande is in grote lijnen met [naam 1] ter zitting besproken en om die reden is haar in deze zaak op de zitting niet het woord gegeven.

Heeft het college het bezwaar van Vereniging Sandevoerde terecht ontvankelijk geacht en kan de Vereniging als belanghebbende meedoen aan deze procedure?

6.1

Ten aanzien van het betoog van eiseres dat Vereniging Sandevoerde geen belanghebbende is bij de verleende kapvergunning en dat het college ten onrechte het bezwaar van Vereniging Sandevoerde ontvankelijk heeft geacht, overweegt de rechtbank als volgt.

6.2

Uit het door het college overgenomen advies van de commissie blijkt het volgende.

‘Op grond van artikel 1:2, derde lid, van de Awb worden ten aanzien van rechtspersonen als hun belangen mede beschouwd de algemene en collectieve belangen die zij krachtens hun doelstellingen en blijkens hun feitelijke werkzaamheden in het bijzonder behartigen. Blijkens artikel 2, aanhef en onder a, van de statuten van de Vereniging heeft zij onder meer als doel ‘het in en buiten rechte behartigen van en opkomen voor de belangen van de gebruikers van het Caravanpark “Sandevoerde” te Zandvoort en het aangrenzende sportpark’. Ingevolge artikel 4, eerste lid, van de statuten kunnen enkel ‘natuurlijke personen van achttien jaar en ouder die eigenaar zijn van een op het Caravanpark “Sandevoerde” te Zandvoort staande caravan’ lid worden van de Vereniging. Op dit moment heeft de Vereniging 86 leden. De commissie is van oordeel dat het belang van de leden van de Vereniging rechtstreeks bij het bestreden besluit is betrokken. Daarbij acht de commissie van belang dat zij stacaravans in eigendom hebben en ten behoeve van deze stacaravans een standplaats huren op camping Sandevoerde. Verder acht de commissie van belang dat de te kappen bomen zich in de directe nabijheid van de gehuurde standplaatsen bevinden. Dit betekent dat de Vereniging een bundeling van rechtstreeks bij het bestreden besluit betrokken individuele belangen tot stand brengt. Naar het oordeel van de commissie moet de Vereniging om die reden worden aangemerkt als belanghebbende. Blijkens vaste jurisprudentie van de Afdeling (zie bijvoorbeeld een uitspraak van 19 januari 2011, ECLI:NL:RVS:2011;BP1342, r.o. 2.4.3, en een uitspraak van 31 januari 2024, ECLI:NL:RVS:2024:373, r.o. 1.8) kunnen de in artikel 1:2, derde lid, van de Awb genoemde feitelijke werkzaamheden besloten worden geacht in de tot stand gebrachte bundeling van individuele belangen. Anders dan de Omgevingsdienst en Sandevoerde Ontwikkeling betogen, hebben de leden van de Vereniging naar het oordeel van de commissie geen van Sandevoerde Ontwikkeling afgeleid belang, omdat het belang van de leden van de Vereniging tegengesteld is aan het belang van Sandevoerde Ontwikkeling. Zij willen de door Sandevoerde Ontwikkeling beoogde kap van de bomen immers tegenhouden.

Anders dan Sandevoerde Ontwikkeling betoogt, is naar het oordeel van de commissie niet relevant of de leden van de Vereniging de gehuurde standplaatsen op dezelfde wijze kunnen blijven gebruiken. Dat zou anders zijn geweest, indien de leden van de Vereniging een van Sandevoerde Ontwikkeling afgeleid parallel belang hadden. De commissie vindt hiervoor steun in de conclusie van advocaat generaal Widdershoven van 7 november (ECLI:NL:CRVB:2018:3474, r.o. 6.13-6.15).

Conclusie

[…]

De commissie adviseert het college om het bezwaar van de Vereniging ontvankelijk te verklaren, omdat de Vereniging naar het oordeel van de commissie wel moet worden aangemerkt als belanghebbende bij het bestreden besluit. In het navolgende zal de commissie het bezwaar van de Vereniging inhoudelijk beoordelen’.

6.3

Vaststaat dat de leden van Vereniging Sandevoerde ten tijde van het bestreden besluit van 4 maart 2025 stacaravans in eigendom hadden en ten behoeve van deze stacaravans een standplaats huurden op het terrein dat eiseres beoogt te herontwikkelen. In zijn verweer-schrift heeft het college gewezen op een vonnis van de kantonrechter van 30 april 2025 (ECLI:NL:RBNHO:2025:4783) en een vonnis in kort geding van 22 september 2025 (ECLI:NL:RBNHO:2025:10855). Uit het vonnis van 30 april 2025 blijkt dat Kennemer Park bij brief van 26 maart 2024 de huurovereenkomsten met de leden van Vereniging Sandevoerde tegen 31 maart 2025 heeft opgezegd. Uit het vonnis in kort geding van 22 september 2025 blijkt dat de voorzieningenrechter aanleiding heeft gezien de veroordeling tot ontruiming te schorsen totdat er een ontwerpbesluit natuurvergunning ligt omdat vanaf dat moment concreet zicht is op het verkrijgen van de natuurvergunning en een aanvang kan worden gemaakt met de mitigerende maatregelen. Ten tijde van de zitting was nog geen ontwerpbesluit natuurvergunning ter inzage gelegd, zodat de ontruiming nog is geschorst. Dat betekent dat de leden van de Vereniging nog steeds rechtsgeldig op het terrein kunnen verblijven en dat de Vereniging Sandevoerde nog immer de belangen van die leden kan behartigen en behartigt.

6.4

Naar het oordeel van de rechtbank heeft het college Vereniging Sandevoerde terecht ontvankelijk geacht in haar bezwaar en de rechtbank merkt de Vereniging Sandevoerde daarom aan als derde belanghebbende in deze procedure. Het betoog van eiseres dat Vereniging Sandevoerde geen belanghebbende is bij de verleende kapvergunning wordt derhalve verworpen.

De inhoudelijke beroepsgronden

7. Eiseres heeft gemotiveerd betoogd dat het voorschrift dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd nadat de ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden niet aan de omgevingsvergunning mocht worden verbonden, primair omdat het voorschrift in strijd is met meerdere bepalingen van de Omgevingswet en subsidiair omdat het voorschrift in strijd is met het evenredigheidsbeginsel.

Is het voorschrift in strijd met de Omgevingswet?

8. Anders dan eiseres heeft betoogd, ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat het voorschrift dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd nadat de bij GS aangevraagde ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden in strijd is met artikel 16.79 van de Omgevingswet, welk artikel de inwerkingtreding van omgevingsvergunningen regelt. Dat eiseres op grond van bedoeld voorschrift nog geen gebruik kan maken van de kapvergunning betekent niet dat de kapvergunning niet in werking is getreden. Door de bekendmaking is de in bezwaar verleende omgevingsvergunning in werking getreden en gaat de termijn lopen voor het instellen van beroep. Anders dan eiseres lijkt te veronderstellen, wil de inwerkingtreding van een omgevingsvergunning wel vaak maar niet altijd zeggen dat ook meteen de vergunde werkzaamheden mogen worden uitgevoerd

Het voorschrift is opgelegd op grond van artikel 9, vijfde lid, van de Bomenverordening en staat aan de inwerkingtreding niet in de weg. Het college mag een voorschrift opleggen om te voorkomen dat wordt gekapt zolang nog (teveel) ongewis is of de werkzaamheden ook mogen worden verricht waarvoor de bomen moeten wijken; het voorkomen van nutteloze kap dus. Het betoog van eiseres dat de inwerkingtreding van de omgevingsvergunning in artikel 16.79 van de Omgevingswet uitputtend is geregeld en dat artikel 9, vijfde lid, van de Bomenverordening daarom onverbindend moet worden verklaard dan wel buiten toepassing moet worden gelaten en het aan de omgevingsvergunning verbonden voorschrift vernietigd dient te worden, volgt de rechtbank niet.

Ook het betoog van eiseres dat het voorschrift in strijd is met artikel 5.7, vierde lid, van de Omgevingswet volgt de rechtbank niet. Het enkele feit dat de aanvrager bepaalt of hij de aanvraag op een of meerdere activiteiten betrekking laat hebben, betekent niet dat het college de uitvoering van de kapwerkzaamheden niet afhankelijk mag maken van de verlening van een andere vergunning die nodig is voor de realisering van het project.

Ook is het voorschrift - anders dan eiseres betoogt - niet in strijd met artikel 5.21 van de Omgevingswet. Een voorschrift dat er op is gericht om kapwerkzaamheden te voorkomen indien een andere vergunning niet wordt verleend dient ter bescherming van het leefmilieu en het handhaven van een goede omgevingskwaliteit, zoals beschreven in artikel 1.3 van de Omgevingswet. Gelet op al het vorenstaande verwerpt de rechtbank het primaire standpunt van eiseres dat het voorschrift in strijd is met meerdere bepalingen van de Omgevingswet.

Is het voorschrift in strijd met het evenredigheidsbeginsel?

9.1

Eiseres voert voorts aan dat het voorschrift dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd nadat de bij het college van GS aangevraagde ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden, in strijd is met het evenredigheidsbeginsel. In dat kader heeft zij aangegeven dat, gelet op de voorgeschiedenis, de leden van Vereniging Sandevoerde en omwonenden alle mogelijkheden aangrijpen om op te komen tegen besluiten die op de herontwikkeling van het perceel betrekking hebben. Door te eisen dat pas mag worden gekapt nadat de ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden, wordt eiseres geconfronteerd met een vertraging van jaren in de uitvoering van de herontwikkelingsplannen en dat is in strijd met het evenredigheidsbeginsel.

9.2

Eiseres merkt op dat de wet voorziet in een uitgestelde inwerkingtreding van de kapvergunning. Door de recreanten kan een voorlopige voorziening en een oordeel van de rechter worden gevraagd voordat met de kapwerkzaamheden kan worden gestart. Een dergelijke procedure volstaat en is al eerder gevoerd en het voeren van zo’n procedure is niet onredelijk bezwarend.

9.3

Voorts merkt eiseres op dat het college stelt dat de ontgrondingsvergunning essentieel is voor de ontwikkeling, maar dat is niet het geval. Als de ontgrondingvergunning niet zou worden verleend dan wordt het plan aangepast zodat minder dan 10.000 m2 grond of minder diep dan drie meter wordt gegraven. In dat geval kunnen de ontgrondingswerkzaamheden vergunningsvrij worden gerealiseerd. Er zullen dus hoe dan ook geen bomen worden gekapt zonder dat de rest van het project uitgevoerd zou kunnen worden. Daar komt nog bij dat de te kappen bomen niet alleen staan op het deel waar de waterplas gerealiseerd moet worden maar grotendeels op de locatie waar de chalets (vergunningsvrij) en een andere voorziening (met reeds verleende aanlegvergunning) worden gerealiseerd. Het voorschrift blokkeert de uitvoering hiervan terwijl het in geen relatie staat met de ontgrondingsactiviteiten waarop het voorschrift betrekking heeft.

9.4

Het college heeft in het verweerschrift aangegeven op de hoogte te zijn van de systematiek van de Omgevingswet, in het bijzonder artikel 16.79 van de Omgevingswet. Dit artikel in combinatie met artikel 8:81 Awb kan niet in alle gevallen ervoor zorgen dat kapwerkzaamheden kunnen worden voorkomen. Het college ziet daarom aanleiding om in dit specifieke geval een verdergaand voorschrift op te nemen en gebruik te maken van artikel 9, vijfde lid, van de Bomenverordening dat het mogelijk maakt de gebruikmaking van de kapvergunning uit te stellen tot alle vergunningen onherroepelijk zijn geworden. De gehele herontwikkeling is afhankelijk van diverse omgevingsvergunningen die moeten worden afgegeven door verschillende bevoegde gezagen. Inmiddels zijn verschillende vergunningen verleend maar deze hebben geen van allen een onaantastbare status. Voordat deze status wordt verkregen, is naar verwachting een lange periode verstreken. Het kappen van bomen zou kunnen leiden tot onherstelbare schade, ondanks de opgelegde herplantplicht, op het moment dat tot kappen wordt overgegaan zonder in het bezit te zijn van onherroepelijke omgevingsvergunningen en meer in het bijzonder een onherroepelijke ontgrondingsvergunning. De ontgrondingsvergunning heeft in de ogen van het college de meeste impact op de herinrichting van het terrein omdat zonder deze vergunning de herinrichting feitelijk onmogelijk is. Het ontgronden van het terrein volgt op het kappen van de bomen. Met de ontgrondingsvergunning zal het terrein een andere inrichting en vorm krijgen, waaronder het aftoppen van het oude duin, het graven van een meer en het ophogen van het voormalig voetbalveld.

9.5

Naar het oordeel van de rechtbank heeft het college het bestreden voorschrift in redelijkheid aan de vergunning kunnen verbinden. Het college heeft voldoende en inzichtelijk gemotiveerd dat het wil voorkomen dat de bomen onnodig worden gekapt. De rechtbank volgt eiseres dan ook niet in haar standpunt dat het voorschrift te verstrekkend en daarmee onevenredig is.

Conclusie

10. Gelet op het voorgaande is het beroep ongegrond. Er is geen aanleiding voor een proceskostenvergoeding of vergoeding van het griffierecht.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. J.M. Janse van Mantgem, rechter, in aanwezigheid van mr. J. Poggemeier, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 10 november 2026.

griffier

rechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.