Vreemdelingenrecht
De asielvergunning van eiser is in 2012 ingetrokken, omdat zijn hoofdverblijf niet langer in Nederland zou…
Rechtbank Den Haag, 12 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33567 · Rechtbank Den Haag · 12 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33567
Zaakgegevens
Op 12 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 12 november 2026
- Datum publicatie
- 13 november 2026
- Zaaknummer
- NL25.17395
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33567
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
De asielvergunning van eiser is in 2012 ingetrokken, omdat zijn hoofdverblijf niet langer in Nederland zou zijn. Eiser deed een verzoek tot heroverweging van dit besluit. De minister wees dit verzoek af omdat er geen nieuwe feiten waren. De rechtbank oordeelt dat die afwijzing evident onredelijk is, omdat het intrekkingsbesluit evident onjuist is en eisers belangen zwaarder wegen. Art. 4:6 Awb.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Amsterdam
Bestuursrecht
Zaaknummer: NL25.17395
V-nummer: [V nummer]
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] ,
geboren op [geboortedatum] 1969, van Soedanese nationaliteit, eiser
(gemachtigde: mr. M. Terpstra),
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister
(gemachtigde: mr. A.R.J. Maas).
Samenvatting
1. Eiser heeft de minister verzocht om het besluit uit 2012, waarin staat dat zijn asielvergunning wordt ingetrokken, te heroverwegen. Volgens eiser heeft hij altijd voldaan aan de voorwaarden voor die vergunning, want hij heeft altijd in Nederland verbleven. Ook toen hij was uitgeschreven uit de Gemeentelijke Basisadministratie. Het beroep van eiser tegen het besluit uit 2012 is in 2013 niet-ontvankelijk verklaard door zowel de rechtbank als de Afdeling. Het besluit staat dus in rechte vast. De minister heeft het verzoek tot heroverweging van eiser met het bestreden besluit afgewezen omdat eiser niet met nieuwe informatie is gekomen die een heroverweging rechtvaardigen. Daarnaast is het besluit om het verzoek tot heroverweging af te wijzen volgens de minister niet evident onredelijk.
De rechtbank komt tot het oordeel dat het beroep gegrond is. Eiser heeft weliswaar geen nieuwe feiten of omstandigheden aangedragen, maar het besluit om het verzoek tot heroverweging af te wijzen is evident onredelijk. Het besluit om de vergunning in te trekken (het intrekkingsbesluit) is namelijk evident onjuist en de belangen van eiser bij heroverweging wegen zwaarder dan de belangen van de minister. De rechtbank legt hierna uit hoe zij tot dit oordeel is gekomen.
Procesverloop
2. De minister heeft met zijn besluit van 19 maart 2025 (het bestreden besluit) eiser een verblijfsvergunning asiel op grond van artikel 29, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vreemdelingenwet 2000 (hierna: Vw) verleend, maar ook zijn verzoek tot heroverweging van de intrekking van de eerder aan hem verleende asielvergunning afgewezen.
Eiser heeft op 14 april 2025 tegen dit besluit beroep ingesteld.
De minister heeft op 1 oktober 2026 een verweerschrift ingediend.
De rechtbank heeft het beroep op 5 oktober 2026 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. De rechtbank heeft het onderzoek op de zitting gesloten.
Overwegingen
Waar gaat deze zaak over?
3. Eiser is in 1994 naar Nederland gekomen vanuit Soedan. Hij heeft hier toen op 23 oktober 2000 een asielvergunning voor onbepaalde tijd gekregen.
4. Op 14 februari 2012 is zijn asielvergunning ingetrokken, met terugwerkende kracht tot 29 januari 2010. Dit heeft de minister gedaan omdat eiser zijn hoofdverblijf buiten Nederland zou hebben verplaatst. Vestiging van het hoofdverblijf buiten Nederland werd op grond van paragraaf B1/5.3.2. van de Vc aangenomen als de vreemdeling meer dan negen achtereenvolgende maanden buiten Nederland verbleef. Uit het GBA blijkt dat eiser per 28 april 2009 is uitgeschreven met de code 1 “VOW”. Gelet hierop heeft de minister toen aangenomen dat eiser vanaf 29 januari 2010 (negen maanden en één dag na zijn uitschrijving uit de GBA), tot 1 december 2011 zijn hoofdverblijf buiten Nederland heeft gehad.
5. Eiser heeft hiertegen op 4 oktober 2013 beroep ingesteld. Zijn beroep is door deze rechtbank, zittingsplaats Zwolle, op 2 april 2014 niet-ontvankelijk verklaard omdat het beroep te laat is ingediend en de termijnoverschrijding niet verschoonbaar is (dat betekent: dat er geen goede reden was om het beroep te laat in te dienen). Hiertegen heeft eiser hoger beroep ingediend. Dit hoger beroep is op 4 juni 2014 gegrond verklaard, omdat de rechtbank heeft verzuimd om aan het Bahaddar-arrest te toetsen. De Afdeling heeft de uitspraak van de rechtbank vernietigd en de zaak weer naar de rechtbank terugverwezen. Op 6 juli 2015 heeft deze rechtbank, zittingsplaats Zwolle, nogmaals het beroep niet-ontvankelijk verklaard en geoordeeld dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij terugkeer heeft te vrezen voor een behandeling in strijd met artikel 3 van het EVRM. Hiertegen heeft eiser nogmaals hoger beroep ingediend. Dit hoger beroep is op 30 oktober 2015 ongegrond verklaard. Hiermee staat het intrekkingsbesluit van 14 februari 2012 in rechte vast.
6. Op 7 november 2023 heeft eiser opnieuw een asielaanvraag ingediend, met daarbij een verzoek tot heroverweging van de intrekking van zijn eerdere asielvergunning. Op 19 maart 2025 is aan eiser met het bestreden besluit een asielvergunning verleend voor bepaalde tijd, van 7 november 2023 tot 7 november 2028. In het bestreden besluit is zijn verzoek tot heroverweging afgewezen. De minister heeft dit afgewezen omdat geen sprake is van nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden. Volgens de minister staat voorop dat in rechte vast staat dat de intrekking van eisers vergunning niet onrechtmatig is geweest. Zijn verklaringen over de redenen dat hij niet binnen de beroepstermijnen stappen heeft ondernomen in zijn intrekkingsprocedure vindt de minister geloofwaardig, maar niet verschoonbaar. Het kan namelijk niet aan de minister worden verweten dat eiser problemen had met het bedrijf dat zijn postadres verzorgde. Eiser had de documenten met betrekking tot zijn werk, verblijf en uitkering eerder tijdens de intrekkingsprocedure moeten overleggen en zijn redenen waarom hij dit niet heeft gedaan vindt de minister niet verschoonbaar. Daardoor kunnen de documenten niet aangemerkt worden als nieuwe feiten of veranderde omstandigheden. Verder worden de wijzigingen van recht en beleidswijzigingen bij een verzoek tot heroverweging niet als nieuw gebleken feit of veranderde omstandigheid aangemerkt. Ook is de afwijzing van het verzoek tot heroverweging niet evident onredelijk. Eisers belang bij heroverweging weegt in dit geval niet zwaarder dan het algemeen belang van de minister en het rechtszekerheidsbeginsel.
7. Eiser heeft tegen dit besluit beroep ingesteld. Hierover gaat de huidige procedure. De rechtbank beoordeelt in deze zaak of de minister op goede gronden het verzoek tot heroverweging heeft afgewezen. Zij doet dat aan de hand van de argumenten (beroepsgronden) die eiser naar voren heeft gebracht.
Bespreking van de beroepsgronden
Bereiken van eiser op andere manieren is niet relevant
8. Eiser benadrukt in het beroepsschrift dat hij zich niet op het standpunt stelt dat het de schuld is van de minister dat hij problemen had met het postbedrijf. Het is alleen wel aan de minister toe te rekenen dat in 2012 bij uitblijven van een reactie op het voornemen, niet op andere wijze, bijvoorbeeld via zijn voormalige advocaat, contact is gezocht met eiser. Bovendien had de IND toegang tot stukken over werk, verblijf en uitkering via het UWV. Als die stukken waren geraadpleegd, was voor de IND zichtbaar geweest dat eiser in die periode aan het werk was in Nederland. Het is tegenwoordig beleid dat de minister eerst contact opneemt met een gemachtigde of met andere overheidsinstanties om na te gaan of iemand daadwerkelijk uit Nederland is vertrokken.
De rechtbank stelt vast dat deze beroepsgrond gaat over de rechtmatigheid van het intrekkingsbesluit (dat betekent: over de vraag of de minister het intrekkingsbesluit wel of niet mocht nemen). In de procedures bij deze rechtbank, zittingsplaats Zwolle, en de Afdeling is die rechtmatigheid vast komen te staan. De minister mocht het besluit nemen, en alles wat eiser daartegen heeft aangedragen is te laat geweest, terwijl dat niet verschoonbaar is. Daarom kan de rechtbank daar in deze procedure niet meer over oordelen. Op de zitting is dit met eiser besproken en ook door eiser erkend. Daarom zal de rechtbank niet verder op deze beroepsgrond ingaan.
Geen sprake van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden
9. Bij de beoordeling van de vraag of de minister het verzoek tot heroverweging mocht afwijzen, moet eerst worden vastgesteld of er sprake is van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden. Artikel 4:6, eerste lid, van de Awb bepaalt namelijk dat een aanvrager nieuwe feiten of veranderde omstandigheden moet vermelden als hij een nieuwe aanvraag doet nadat hij eerder een (gedeeltelijke) afwijzende beschikking heeft ontvangen. Dat artikel is ook van toepassing op een verzoek tot heroverweging. Een bestuursorgaan mag dat verzoek inhoudelijk behandelen en daarbij het oorspronkelijke besluit volledig heroverwegen. Het bestuursorgaan kan zo'n aanvraag inwilligen of afwijzen. Als er geen nieuwe feiten of veranderde omstandigheden zijn, kan het bestuursorgaan het verzoek tot heroverweging afwijzen onder verwijzing naar het eerdere afwijzende besluit. Dat staat in artikel 4:6, tweede lid, van de Awb.
Nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden zijn feiten of omstandigheden die na het eerdere besluit zijn voorgevallen of feiten of omstandigheden die weliswaar vóór het eerdere besluit zijn voorgevallen, maar niet vóór dat besluit konden worden aangevoerd. Nieuw gebleken feiten zijn ook bewijsstukken van al eerder gestelde feiten of omstandigheden, als deze niet vóór het nemen van het eerdere besluit konden worden overgelegd.
10. De rechtbank is van oordeel dat er in deze zaak geen sprake is van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden. Eiser heeft stukken overgelegd waaruit blijkt dat hij in Nederland verbleef in de periode die in het intrekkingsbesluit wordt genoemd. Het gaat daarbij om stukken als jaaropgaven, loonstroken en verklaringen over de jaren 2009 tot en met 2012. Eiser kon die stukken overleggen op het moment dat het intrekkingsbesluit werd genomen. Door allerlei omstandigheden is dat toen te laat gebeurd, waardoor de stukken niet inhoudelijk zijn beoordeeld. Ook niet in de eerdere procedures van eiser tegen het intrekkingsbesluit. Maar dat maakt de stukken nu, in deze procedure, niet ‘nieuw’. Eiser had namelijk wel de mogelijkheid om deze stukken te overleggen, maar hij heeft dat niet (op tijd) gedaan. Daarnaast heeft eiser niet aannemelijk gemaakt dat er stukken zijn die ‘nieuw’ zijn in die zin dat eiser daar eerder niet over kon beschikken en nu wel.
Voor de goede orde wijst de rechtbank erop dat de redenering van de minister in het verweerschrift op dit punt niet klopt. De minister stelt in het verweerschrift dat uit rechtsoverweging 9 van de eerdergenoemde uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Zwolle, blijkt dat de feiten en omstandigheden die eiser in deze procedure heeft aangevoerd al in die procedure zijn betrokken, en dat deze feiten en omstandigheden daarom niet nieuw zijn. Ook tijdens de zitting heeft de minister aangevoerd dat er tijdens de eerdere procedures rekening is gehouden met het feit dat eiser in Nederland was, en dat de stukken waar dat uit blijkt daarom geen nieuwe feiten zijn. De minister houdt er met deze redenering geen rekening mee dat de rechtbank in die eerdere procedures oordeelde dat eiser te laat was met het indienen van beroep en dat daar geen goede reden voor was. De rechtbank heeft toen dus niet inhoudelijk naar de stukken gekeken. Dat kan dan dus ook niet de reden zijn dat de stukken nu geen nieuwe feiten zijn.
Het bestreden besluit is evident onredelijk
11. Ongeacht of de stukken die eiser heeft aangedragen als ‘nieuw’ moeten worden gezien, heeft eiser aangevoerd dat daaruit duidelijk blijkt dat hij in Nederland heeft gewerkt of dat hij een uitkering ontving. Het intrekkingsbesluit is volgens eiser daarom evident onjuist. De motivering uit het bestreden besluit hierover, namelijk dat er geen sprake is van nieuwe stukken, is onvoldoende.
12. De rechtbank heeft hierboven vastgesteld dat er geen nieuwe feiten of veranderde omstandigheden zijn, maar kan aan de hand van alles wat eiser heeft aangevoerd beoordelen of het bestreden besluit, waarmee het verzoek tot heroverweging is afgewezen, evident onredelijk is. Die beoordeling vindt plaats op basis van de feiten en omstandigheden van het specifieke geval. De rechtbank bepaalt in twee stappen of het bestreden besluit evident onredelijk is. In de eerste stap beoordeelt de rechtbank of het eerdere besluit (in dit geval: het intrekkingsbesluit) evident onjuist is. Dat is het geval als uit een oppervlakkige inhoudelijke beoordeling of een summier onderzoek blijkt dat de minister in het eerdere besluit tot een andere uitkomst had moeten komen. In de tweede stap beoordeelt de rechtbank of de belangen van de vreemdeling bij heroverweging van het eerdere besluit zwaarder wegen dan het algemeen belang en het belang van de minister.
In de eerste stap is de rechtbank van oordeel dat het intrekkingsbesluit evident onjuist is. Uit alle stukken die eiser heeft overgelegd, en die de rechtbank bij deze beoordeling wel inhoudelijk kan betrekken, blijkt dat eiser in de periode die in het intrekkingsbesluit is genoemd in Nederland was. Daarnaast heeft de rechtbank tijdens de zitting aan de gemachtigde van de minister gevraagd of de minister gelooft dat eiser destijds in Nederland was. Daarop heeft de gemachtigde bevestigend geantwoord, en zelfs benadrukt dat wat de minister betreft uit de eerdere procedures blijkt dat eiser tijdens die procedures in Nederland was. Dat betekent dat vaststaat dat eiser in Nederland was, en dat er geen grond was om de vergunning van eiser toen in te trekken. Uit een oppervlakkige inhoudelijke beoordeling blijkt dus dat de minister in het intrekkingsbesluit tot een andere uitkomst had moeten komen, zodat het besluit evident onjuist is. Het standpunt van de minister dat het besluit volgens het toen geldende beleid rechtsgeldig is genomen doet daar niet aan af. Dat gaat namelijk over de rechtmatigheid van het toen genomen besluit. Dat gaat niet over de vraag of dat besluit achteraf gezien, in het kader van heroverweging, evident onjuist is.
In de tweede stap is de rechtbank van oordeel dat de belangen van eiser zwaarder wegen dan de belangen van de minister. Het gaat dan om de belangen die eiser heeft bij het besluit tot heroverweging. Het belang van eiser is dat hij zijn eerdere verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd, met alle rechten die daarbij horen, weer terugkrijgt. Dat is een sterker verblijfsrecht dan de vergunning voor bepaalde tijd die hij nu heeft gekregen. Anders dan de minister stelt, wordt eiser dus wel degelijk in zijn belangen geschaad door het bestreden besluit. Het belang van de rechtszekerheid, dat de minister aanvoert, is in deze zaak daaraan ondergeschikt. Het voorkomen van rechtsonzekerheid is in het algemeen weliswaar een belang van de minister waaraan gewicht toekomt, maar de minister kan dit beginsel niet inroepen om zichzelf te beschermen. Het rechtszekerheidsbeginsel dient er namelijk toe burgers te beschermen tegen willekeur van de kant van de overheid.
Eiser heeft als andere belangen nog aangedragen dat hij nooit een rechtsgeldig terugkeerbesluit heeft gehad, dat hij zich doorlopend onveilig heeft gevoeld, dat zijn medische situatie door de gevolgen van het intrekkingsbesluit sterk is verslechterd en dat hij van het Soedanese consulaat geen documenten heeft gekregen om terug te keren. Deze belangen kan de rechtbank niet meewegen, omdat het nadelige gevolgen zijn van het intrekkingsbesluit en niet van het bestreden besluit.
13. Omdat het eerdere besluit evident onjuist is, en de belangen van eiser bij heroverweging zwaarder wegen dan die van de minister, is het bestreden besluit evident onredelijk.
Conclusie en gevolgen
14. De rechtbank is van oordeel dat het bestreden besluit evident onredelijk is. Het beroep van eiser is dus gegrond. De rechtbank zal het bestreden besluit daarom vernietigen voor zover het ziet op de afwijzing van het verzoek tot heroverweging van het intrekkingsbesluit.
15. De rechtbank realiseert zich dat het gaat om een unieke zaak en dat haar beslissing verstrekkende gevolgen heeft. Omdat het belangrijk is dat eiser zo snel mogelijk duidelijkheid krijgt over zijn verblijfsstatus zal de rechtbank zelf in de zaak voorzien, op basis van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder b, van de Awb. De rechtbank zal dus zelf een oordeel geven over het verzoek tot heroverweging.
16. De rechtbank oordeelt dat het verzoek tot heroverweging moet worden ingewilligd, omdat zij van oordeel is dat de afwijzing van dat verzoek evident onredelijk is. De rechtbank kan die heroverweging ook zelf doen, omdat een heroverweging in deze zaak geen andere uitkomst kan hebben dan dat er geen juridische grondslag was voor het intrekkingsbesluit. Eiser voldeed toen het intrekkingsbesluit werd genomen namelijk aan de voorwaarden voor een verblijfsvergunning, en uit de stukken blijkt dat hij ook in de tijd daarna aan de voorwaarden heeft voldaan. Daar zijn partijen het ook over eens. Het intrekkingsbesluit moet dus van tafel. De rechtbank draagt de minister daarom op om het intrekkingsbesluit in te trekken. Dat betekent voor eiser onder aan de streep hij in een positie komt waarin zijn eerdere vergunning niet is ingetrokken.
17. Omdat het beroep gegrond is krijgt eiser een vergoeding van zijn proceskosten. De minister moet deze vergoeding betalen. De proceskosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.868,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het bijwonen van de zitting met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1).
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het bestreden besluit voor zover dat ziet op de afwijzing van het verzoek tot heroverweging van het intrekkingsbesluit;
- voorziet zelf in de zaak door het verzoek tot heroverweging in te willigen en draagt de minister op het intrekkingsbesluit van 12 februari 2012 in te trekken;
- veroordeelt de minister in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.868,00.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.H.C. Van der Roest, rechter, in aanwezigheid van mr. I.S. Roefs, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Bent u het niet eens met deze uitspraak?
Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.