Vreemdelingenrecht
Bewaring – eerste beroep – artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw – gronden betwist – beroep…
Rechtbank Den Haag, 16 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33877 · Rechtbank Den Haag · 16 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33877
Zaakgegevens
Op 16 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Middelburg
- Datum uitspraak
- 16 november 2026
- Datum publicatie
- 16 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.67058
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33877
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Bewaring – eerste beroep – artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw – gronden betwist – beroep ongegrond – geen pkv.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.67058
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , eiser
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. R.C. van den Berg)
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. R. Hopman).
Procesverloop
Met het bestreden besluit van 4 november 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 11 november 2026 met behulp van een beeldverbinding op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, [tolk] als tolk en de gemachtigde van verweerder.
Beoordeling door de rechtbank
Toetsingskader
1. Verweerder kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen. Verweerder stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring. Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.
De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring
2. Verweerder heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het onderduikrisico bestaat.
3. In de maatregel heeft verweerder als gronden vermeld dat eiser:
a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;
b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
o. niet langer beschikbaar is door te verzuimen melding te doen van afwezigheid in een bepaald opvangcentrum of aangewezen gebied van verblijf;
p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;
r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
4. Eiser betwist de gronden a, b, p, r en s. Hij voert aan dat hij is ingereisd met een Bulgaars visum en dat hij daarna een asielaanvraag heeft gedaan. Voorts stelt hij dat het terugkeerbesluit alleen in het Staatsblad is gepubliceerd en dat hij hier geen kennis van heeft kunnen nemen, omdat hij niet meer in het COa was en het terugkeerbesluit niet in een voor hem begrijpelijke taal is uitgelegd. Ook is volgens eiser niet gemotiveerd aan welke verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb hij zich niet heeft gehouden. Verder voert eiser aan dat hij werkzaam was in de bouw en dat hij meer geld heeft dan verweerder vast heeft gesteld. Tot slot voert eiser aan dat hij in [plaats] woont en dat het niet doorslaggevend is dat hij niet in de BRP staat ingeschreven. Met voorgaande is eiser van mening dat er onvoldoende gronden zijn om de maatregel van vreemdelingenbewaring te dragen en dat de oplegging van deze maatregel onrechtmatig is.
5. In reactie hierop heeft verweerder met betrekking tot de a-grond toegelicht dat het visum nietig is verklaard op het moment dat eiser zijn asielaanvraag indiende. Het visum betrof een visum voor kort verblijf en de geldigheid hiervan was ruim overschreden op het moment dat eiser de asielaanvraag indiende.
6. De rechtbank stelt vast dat eiser met zijn asielaanvraag kenbaar heeft gemaakt een verblijf te beogen dat de duur van het aan hem verstrekte visum te boven gaat. Dit betekent dat hij Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen. Grond a is daarmee feitelijk juist. Daarnaast constateert de rechtbank dat eiser de beslissing op zijn asielaanvraag niet heeft afgewacht en met onbekende bestemming is vertrokken. Daarom is het terugkeerbesluit gepubliceerd in de Staatscourant, waarmee het besluit op rechtsgeldige wijze bekend is gemaakt. Door publicatie in de Staatscourant moet eiser worden geacht op de hoogte te zijn van dat besluit. Dat het terugkeerbesluit niet aan eiser in persoon is uitgereikt of niet in een voor hem begrijpelijke taal is uitgelegd, is een logisch gevolg van het feit dat eiser destijds al met onbekende bestemming was vertrokken. Dit komt dan ook voor zijn rekening. Ook grond b is hiermee feitelijk juist. De rechtbank stelt vast dat verweerder de gronden a en b terecht aan de maatregel van vreemdelingenbewaring ten grondslag heeft gelegd en is van oordeel dat deze gronden reeds voldoende zijn om de maatregel te dragen. Daarom kan worden aangenomen dat er een risico op onderduiken bestaat. Wat eiser heeft aangevoerd tegen de overige gronden behoeft geen bespreking meer.
Ambtshalve toets
7. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank geen aanleiding voor het oordeel dat de maatregel van vreemdelingenbewaring op enig moment in de te beoordelen periode onrechtmatig was.
Conclusie
8. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan op 16 november 2026 door mr. E.F. Bethlehem, rechter, in aanwezigheid van mr. B. Biyikli, griffier en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
Deze uitspraak is bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.