Vreemdelingenrecht

Artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a van de Vw. Maatregel opgeheven en schadevergoeding. Geen…

Rechtbank Den Haag, 16 november 2026

Zaakgegevens

Op 16 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
16 november 2026
Datum publicatie
17 november 2026
Zaaknummer
NL26.67816
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:33943
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a van de Vw. Maatregel opgeheven en schadevergoeding. Geen verlengingsbesluit Arrest Aroja.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Haarlem

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.67816


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser], eiser,

V-nummer: [nummer],

(gemachtigde: mr. J. van Appia),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder,

(gemachtigde: mr. J.A. Weststrate).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw).

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep gegrond is omdat verweerder erkent dat er een verlengingsbesluit genomen had moeten worden en dit niet is gebeurd. De maatregel wordt opgeheven en is vanaf het begin onrechtmatig. De rechtbank kent eiser een schadevergoeding toe.

Procesverloop

2. Met het bestreden besluit van 8 november 2026 heeft verweerder aan eiser, die de Ghanese nationaliteit heeft en is geboren op [datum] 1978, de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a van de Vw, opgelegd en de rechtbank daarvan onverwijld in kennis gesteld.

2.1.

Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.

2.2.

De rechtbank heeft het beroep op 16 november 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van verweerder. Voor aanvang van de zitting is er een afstandsverklaring van eiser in het digitale dossier geüpload, waarin hij aangeeft dat hij niet gehoord hoeft te worden.

Beoordeling door de rechtbank

Toetsingskader

3. De rechtbank stelt voorop dat uit artikel 15, vijfde lid, van de Terugkeerrichtlijn, volgt dat iedere lidstaat een maximale bewaringsduur vaststelt die niet meer dan zes maanden mag bedragen. In artikel 15, zesde lid, van de Terugkeerrichtlijn is bepaald, voor zover van belang, dat de hiervoor genoemde termijn slechts in beperkte mate en ten hoogste met nog eens twaalf maanden kan worden verlengd. In artikel 59, vijfde lid, van de Vw staat dat de bewaring in principe niet langer duurt dan zes maanden. In artikel 59, zesde lid, van de Vw is vervolgens bepaald dat die bewaring, onder de daar weergegeven voorwaarden, nog eens met ten hoogste twaalf maanden kan worden verlengd. Verweerder heeft in zijn beleid opgenomen dat de DTenV de vreemdeling vóór het verstrijken van de zes maanden moet informeren over de verlenging van de bewaring, als er redenen zijn om de bewaring met een termijn van maximaal twaalf maanden te verlengen.

3.1.

Uit het arrest Aroja volgt onder meer, en voor zover hier van belang, dat de maximale duur van bewaring ter uitvoering van één en hetzelfde terugkeerbesluit in totaal niet meer dan achttien maanden mag bedragen. Daarbij moeten alle afzonderlijke periodes van bewaring die in het kader van datzelfde terugkeerbesluit zijn opgelegd, bij elkaar worden opgeteld. Daarnaast kan uit rechtsoverwegingen 56 en 87 van dit arrest worden afgeleid dat vóór het verstrijken van de (gecumuleerde) oorspronkelijke maximale termijn van zes maanden een besluit tot verlenging moet zijn genomen.

3.2.

Uit rechtsoverweging 78 van het arrest Aroja volgt verder dat de rechtbank gehouden is om dit ambtshalve te toetsen.

Beoordeling rechtbank

3.3.

De rechtbank heeft ter zitting verweerder voorgehouden dat uit het vertrekgesprek van 28 april 2020 blijkt dat hij sinds 16 oktober 2019 in bewaring zat en dat deze bewaring in elk geval tot eind april 2020 heeft geduurd. De rechtbank heeft ter zitting ook voorgehouden dat in het laatste asielbesluit van 6 augustus 2026 geen nieuw terugkeerbesluit is genomen, maar door verweerder is verwezen naar het terugkeerbesluit van 7 november 2019 en gesteld dat de vertrekplicht op grond van dat terugkeerbesluit nog steeds geldt. Voor de berekening van de maximale bewaringstermijn moet het terugkeerbesluit van 7 november 2019 als uitgangspunt worden genomen. De periodes van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw moeten in ieder geval bij elkaar worden opgeteld. De rechtbank constateert dat er in de maatregel van bewaring geen verlengingsbesluit is genomen.

3.4.

Nadat de rechtbank de zitting heeft geschorst, heeft verweerder te kennen gegeven dat de maximale bewaringstermijn van zes maanden is overschreden en dat daarom ten onrechte geen verlengingsbesluit is genomen. Verweerder erkent dat de maatregel van bewaring van meet af aan onrechtmatig is.

Conclusie en gevolgen

4. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is gegrond. Deze maatregel is vanaf het moment van het opleggen daarvan onrechtmatig. De rechtbank beveelt de opheffing van deze maatregel met ingang van vandaag.

4.1.

Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring beveelt aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. De rechtbank acht gronden aanwezig om een schadevergoeding toe te kennen voor 9 dagen onrechtmatige (tenuitvoerlegging van de) vreemdelingenbewaring ten bedrage van 9 x € 120,- (verblijf detentiecentrum) = € 1.080,-.

4.2.

Eiser krijgt een vergoeding van zijn proceskosten. Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van eiser geacht wordt beroep te hebben ingesteld en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep gegrond;

- veroordeelt de Staat der Nederlanden tot het betalen van € 1.080,- aan schadevergoeding aan eiser, te betalen door de griffier en beveelt de tenuitvoerlegging van deze schadevergoeding;

- beveelt de opheffing van de maatregel van bewaring met ingang van vandaag;

- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.

Deze uitspraak is gedaan door mr. H.E.L. Grooten, rechter, in aanwezigheid van

mr. R. Pronk, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Dit volgt uit artikel 106, eerste lid, van de Vw. Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008. Dienst Terugkeer en Vertrek. Paragraaf A5/6.6.9 Vreemdelingencirculaire 2000. HvJEU, 5 maart 2026, ECLI:EU:C:2026:148 (Aroja). Idem.