beroep tegen terugkeerbesluit ongegrond, geen rechtmatig verblijf in Nederland of Spanje, geen omstandigheden…

RECHTBANK DEN HAAG

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser], V-nummer: [nummer], eiser

(gemachtigde: mr. S. Ben Ahmed),

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. R.S. Helmus).

Procesverloop

Overwegingen

1. Eiser stelt zich op het standpunt dat verweerder onvoldoende rekening heeft gehouden met zijn persoonlijke situatie. Eiser voert hiertoe aan dat hij eerder (procedureel rechtmatig) verblijf heeft gehad in Spanje en dat hij in Spanje een verblijfsstatus probeert te krijgen. Hij heeft verschillende documenten overgelegd waaruit dit blijkt. Het terugkeerbesluit en de SIS-registratie zullen het verkrijgen van een verblijfsrecht in Spanje bemoeilijken. Daarnaast heeft eiser nooit de intentie gehad om zich in Nederland, of elders in de Europese Unie in de illegaliteit te begeven. Eiser is ook teruggekeerd naar Spanje. Volgens eiser staat het opleggen van het terugkeerbesluit daarom niet in verhouding tot het te dienen doel en moet de belangenafweging in zijn voordeel uitvallen.

2. De rechtbank stelt voorop dat tussen partijen niet in geschil is dat eiser niet rechtmatig in Nederland verblijft. Daarnaast wijst verweerder er terecht op dat niet is gebleken dat eiser ten tijde van het opleggen van het terugkeerbesluit over rechtmatig verblijf in Spanje beschikte. Zo heeft eiser tijdens het gehoor voorafgaand aan het opleggen van het terugkeerbesluit verklaard dat zijn verblijfsrecht in Spanje is verlopen. Ook anderszins is niet gebleken dat eiser ten tijde van het opleggen van het terugkeerbesluit rechtmatig verblijf in Spanje genoot. Verweerder is in dat geval op grond van artikel 62a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) gehouden een terugkeerbesluit op te leggen. Dit is een dwingendrechtelijke bepaling waarin alleen in een limitatief aantal uitzonderlijke gevallen van wordt afgeweken (zie paragraaf A3/1.1.3 van de Vreemdelingencirculaire 2000). Er is hierbij geen ruimte voor een belangenafweging.

3. Voorafgaand aan het opleggen van het terugkeerbesluit is eiser gehoord. Uit het proces-verbaal van het gehoor blijkt dat eiser er bij aanvang van het gehoor op is gewezen dat verweerder van plan is om een terugkeerbesluit met een vertrektermijn van vier weken op te leggen en dat eiser daarover zijn zienswijze kan geven. Vervolgens zijn er gerichte vragen aan eiser gesteld, bijvoorbeeld over zijn verblijfsstatus in Nederland en elders in de Europese Unie, de gezondheidssituatie van eiser en hoe zijn familie- en gezinsleven eruit ziet. Eiser heeft verklaard dat zijn advocaat er mee bezig is om zijn verblijf bij zijn Spaanse vriendin in orde te maken. Verder heeft eiser verklaard dat hij er geen problemen mee heeft dat hij Nederland moet verlaten. Gelet hierop deelt de rechtbank het standpunt van verweerder in het bestreden besluit dat eiser geen omstandigheden heeft aangevoerd om af te zien van het opleggen van het terugkeerbesluit. Dat eiser stelt een verblijfsprocedure in Spanje te doorlopen, maakt het besluit niet onrechtmatig. Gelet op de ex tunc-toets kunnen feiten en omstandigheden van na het bestreden besluit immers geen rol spelen in de beoordeling door de rechtbank. De beroepsgronden slagen niet.

4. Het beroep is ongegrond.

5. Voor een proceskostenvergoeding bestaat geen aanleiding.

Beslissing