Vreemdelingenrecht

De rechtbank is van oordeel dat het beroep ongegrond is. Verweerder heeft in het bestreden besluit…

Rechtbank Den Haag, 29 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 29 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in een voorlopige voorziening en de bodemzaak uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
29 oktober 2026
Datum publicatie
4 november 2026
Zaaknummer
NL26.56684 en NL26.56685
Procedure
Voorlopige voorziening+bodemzaak
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:32339
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

De rechtbank is van oordeel dat het beroep ongegrond is. Verweerder heeft in het bestreden besluit onvoldoende gemotiveerd dat de terugkeer van eiser naar Griekenland niet in strijd is met artikel 3 van het EVRM1 of artikel 4 van het Handvest. Dit motiveringsgebrek kan naar het oordeel van de rechtbank worden gepasseerd middels artikel 6:22 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Verweerder geeft in beroep een nadere motivering en verwijst daarbij naar Informatiebericht (IB) 2026/31, relevante jurisprudentie en recente rapporten. Met deze aanvullende motivering is de rechtbank van oordeel dat verweerder zich terecht op het standpunt heeft mogen stellen dat eiser zelfredzaam is en hij bij terugkeer naar Griekenland niet in een situatie terechtkomt van zeer verregaande materiele deprivatie.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Haarlem

Bestuursrecht

zaaknummers: NL26.56684 (beroep) en NL26.56685 (voorlopige voorziening)


uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen

[eiser], V-nummer: [nummer], eiser/verzoeker (eiser)

(gemachtigde: mr. J. Hemelaar),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: R.I. Schreinemachers).

Samenvatting1.Eiser heeft een asielaanvraag ingediend. Deze aanvraag is niet-ontvankelijk verklaard omdat eiser internationale bescherming heeft in Griekenland. Deze uitspraak gaat over de niet-ontvankelijk verklaring van de aanvraag. Eiser is het hier niet mee eens en heeft daarvoor argumenten gegeven, de beroepsgronden. Aan de hand van die beroepsgronden beoordeelt de rechtbank het besluit.

1.1

De rechtbank is van oordeel dat het beroep ongegrond is. Verweerder heeft in het bestreden besluit onvoldoende gemotiveerd dat de terugkeer van eiser naar Griekenland niet in strijd is met artikel 3 van het EVRM of artikel 4 van het Handvest. Dit motiveringsgebrek kan naar het oordeel van de rechtbank worden gepasseerd middels artikel 6:22 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Verweerder geeft in beroep een nadere motivering en verwijst daarbij naar Informatiebericht (IB) 2026/31, relevante jurisprudentie en recente rapporten. Met deze aanvullende motivering is de rechtbank van oordeel dat verweerder zich terecht op het standpunt heeft mogen stellen dat eiser zelfredzaam is en hij bij terugkeer naar Griekenland niet in een situatie terechtkomt van zeer verregaande materiele deprivatie. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop


2. Eiser heeft op 9 augustus 2026 een aanvraag voor een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. Met het bestreden besluit van 23 september 2026 heeft verweerder de asielaanvraag niet-ontvankelijk verklaard, omdat eiser internationale bescherming heeft in Griekenland. Ook is aan eiser een terugkeerbesluit opgelegd.

2.1

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Ook heeft eiser de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening te treffen die ertoe strekt dat eiser niet zal worden uitgezet totdat op het beroep is beslist.

2.2

Het beroep en het verzoek om een voorlopige voorziening zijn op 15 oktober 2026 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door mr. E.K. Wösten, als waarnemer van zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen [tolk]. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.

Beoordeling door de rechtbank

Achtergrond en het bestreden besluit
3. Eiser stelt op [datum] 2000 te zijn geboren en de Jemenitische nationaliteit te hebben. Later stelt hij de Palestijnse nationaliteit te hebben en dus staatloos te zijn. Eiser verklaart Jemen te hebben verlaten, omdat hij vreest gerekruteerd te worden door de Houthi’s. Ook vreest hij voor de Houthi’s en de legitieme regering vanwege zijn biseksuele gerichtheid.

3.1

Verweerder heeft de asielaanvraag van eiser op grond van artikel 38, eerste lid, onder c, van de Procedureverordening niet-ontvankelijk verklaard, omdat hij op 24 juni 2026 een verblijfsvergunning asiel in Griekenland heeft gekregen. Door zijn verblijfsstatus heeft eiser een zodanige band met Griekenland dat het redelijk is dat hij daarheen terugkeert. Met de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Den Haag van 21 september 2026 wordt ten aanzien van Griekenland weer uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Uit landeninformatie blijkt niet dat het voor eiser onmogelijk is in zijn basisbehoeften te voorzien als hij teruggaat naar Griekenland. Verweerder ziet eiser als zelfredzaam: hij is een alleenstaande volwassen man. Er zijn geen concrete aanknopingspunten dat eiser een kwetsbaar persoon is. Eiser heeft in Griekenland in zijn levensonderhoud kunnen voorzien. Hij heeft daar kortstondig werk en huisvesting gevonden en had daarnaast ook een bescheiden sociaal netwerk. Van eiser kan daarom worden verwacht dat hij zich enige tijd staande kan houden in Griekenland. De lat van zeer verregaande materiele deprivatie wordt dan ook niet gehaald.


Juridisch kader

4. De asielaanvraag van eiser is van na 12 juni 2026 en dat maakt dat de Procedureverordening hier van toepassing is. Het uitgangspunt is dat verweerder in het algemeen uit mag gaan van het vermoeden dat de behandeling van een vreemdeling in een lidstaat waar hij of zij internationale bescherming geniet in overeenstemming is met de bepalingen van het Handvest, het Vluchtelingenverdrag en het EVRM. Dit wordt ook wel het interstatelijk vertrouwensbeginsel genoemd. Het is in beginsel aan de vreemdeling dit vermoeden te weerleggen.

4.1

Dit ligt anders voor wat betreft Griekse statushouders. De Griekse autoriteiten, ondersteund door verschillende NGO’s, staan weliswaar niet onverschillig tegenover de situatie van statushouders, maar kunnen in de praktijk niet voorkomen dat statushouders in een situatie terecht komen waarin zij niet kunnen voorzien in de belangrijkste basisbehoeften. Ten aanzien van Griekenland kan verweerder niet zonder meer uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Dit vloeit voort uit de uitspraken van de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 28 juli 2021. Het is dan ook aan verweerder om aannemelijk te maken dat Griekse statushouders bij terugkeer naar Griekenland niet behandeld worden in strijd met artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het Handvest. Verweerder kan niet zonder meer er vanuit gaan dat de leefomstandigheden van Griekse statushouders niet de bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid, zoals neergelegd in het arrest Ibrahim, bereiken. Deze drempel wordt bereikt als de onverschilligheid van de autoriteiten van betrokken lidstaat ertoe leidt dat iemand die volledig afhankelijk is van overheidssteun, buiten zijn eigen wil en keuzes om, terechtkomt in een toestand van zeer verregaande materiele deprivatie, waardoor hij niet kan voorzien in zijn belangrijkste basisbehoeften en waardoor zijn gezondheid zou worden geschaad of zijn leefomstandigheden mensonwaardig zouden worden.

4.2

Naar aanleiding van deze uitspraken van de Afdeling heeft het Ministerie van Buitenlandse Zaken de situatie van Griekse statushouders nader onderzocht. Op 24 juni 2022 is het eerste ‘verslag feitenonderzoek naar statushouders in Griekenland’ gepubliceerd. Op 3 september 2024 is het tweede ‘verslag feitenonderzoek naar statushouders in Griekenland’ gepubliceerd. Met deze verslagen heeft verweerder een vaste gedragslijn voor de beoordeling van asielaanvragen van Griekse statushouders vastgelegd in IB 2022/84. Dit informatiebericht is een aantal keren vervangen. De meest recente versie betreft IB 2026/31 en is geldend vanaf 25 augustus 2026. Dit laatstgenoemde informatiebericht heeft verweerder toegepast in het bestreden besluit en gaat uit van het zelfredzaamheidscriterium. Dit houdt in dat een vreemdeling zelfredzaam is als hij een volwassen, alleenstaande en niet-kwetsbare man is die een geldige Griekse verblijfsvergunning heeft en waarbij geen sprake is van omstandigheden die de zelfredzaamheid van de vreemdeling (significant) belemmeren. Bij deze beoordeling dienen de individuele omstandigheden van de vreemdeling te worden betrokken. Als een vreemdeling aan het zelfredzaamheidscriterium voldoet, wordt ervan uitgegaan dat hij in Griekenland niet terechtkomt in een situatie van zeer verregaande materiele deprivatie. De asielaanvraag wordt dan niet-ontvankelijk verklaard door verweerder.

Geloofwaardigheidsbeoordeling en het toepassen van de arresten Ebilum & Quotal

5.
Eiser stelt dat verweerder een integrale geloofwaardigheidsbeoordeling had moeten verrichten. Met de toepassing van Werkinstructie (WI) 2026/16 had verweerder moeten uitgaan van de geloofwaardigheid van eisers asielrelaas zowel op hoofdlijnen als op specifieke details. Eisers relaas is namelijk in hoofdlijnen consistent en niet onaannemelijk en strookt met wat over de algemene situatie bekend is. Eiser verzoekt de rechtbank toepassing te geven aan de arresten Ebilum & Quotal. De rechtbank dient een beslissing te nemen waarin alle relevante feiten en juridische gegevens worden betrokken, zodat eiser alsnog kan worden opgenomen in de nationale procedure. Ook wordt de rechtbank verzocht daaropvolgend over te gaan tot een inhoudelijk behandeling van eisers asielaanvraag.

6.
De rechtbank stelt vast dat de vraag voorligt of eisers asielaanvraag terecht niet-ontvankelijk is verklaard. De rechtbank maakt deze beoordeling en kan daarbij, als zij daartoe aanleiding ziet, verweerder bevelen eiser alsnog op te nemen in de nationale asielprocedure. Aan een inhoudelijke beoordeling van eiser zijn asielaanvraag wordt echter niet toegekomen en dat maakt dat een geloofwaardigheidsbeoordeling, zoals volgt uit WI 2026/16 en de arresten Ebilum & Quotal, achterwege blijft. Met verweerder is de rechtbank van oordeel dat een dergelijke beoordeling en eventueel zelf voorzien door de rechtbank zelf te verstrekkend is.


Situatie van terugkerende statushouders in Griekenland

Standpunt van eiser

7. Eiser stelt dat verweerder ten onrechte uitgaat van het interstatelijk vertrouwensbeginsel voor statushouders in Griekenland. In theorie is er mogelijk sprake van een verbetering, maar de praktijk wijst anders uit. Eiser beroept zich op IB 2026/31 en diverse uitspraken van deze rechtbank, zittingsplaatsen Amsterdam en Zwolle. Uit deze uitspraken volgt dat de situatie in Griekenland niet structureel verbeterd is. Eiser wijst op verschillende bronnen waaruit blijkt dat terugkerende statushouders nog steeds te maken hebben met lange wachttijden, administratieve procedures en moeilijkheden om aan werk of een uitkering te komen. Dit zorgt ervoor dat zij geen toegang hebben tot huisvesting, arbeid, gezondheidszorg en andere basisvoorzieningen. Eiser zal daarom bij terugkeer naar Griekenland in een situatie terecht komen die in strijd is met artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het Handvest.

7.1

Eiser voert verder aan dat verweerder bij de besluitvorming onvoldoende rekening heeft gehouden met deze voorzienbare feitelijke levensomstandigheden. Het lag op de weg van verweerder deze omstandigheden te betrekken. Hij had moeten motiveren en bewijzen waarom, ondanks deze omstandigheden, alsnog uit moet worden gegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Dit heeft verweerder nagelaten, aldus eiser. De enkele stelling dat de Griekse autoriteiten niet onverschillig staan tegenover statushouders is onvoldoende. Eiser ziet het bestreden besluit daarom als niet draagkrachtig gemotiveerd en onzorgvuldig tot stand gekomen. Het lag op de weg van verweerder uitputtend en geactualiseerd onderzoek te verrichten naar de situatie voor statushouders in Griekenland. Dat in het bestreden besluit en het verweerschrift een aantal rapporten worden aangehaald, laat het voorgaande onverlet, nu verweerder deze onvoldoende genuanceerd heeft. Hij schetst een geheel ander beeld dan werkelijk uit deze bronnen volgt.

Oordeel van de rechtbank

8. De rechtbank volgt eiser in zijn standpunt dat verweerder in het bestreden besluit onvoldoende gemotiveerd heeft dat eiser bij terugkeer naar Griekenland niet in een met artikel 3 van het EVRM of artikel 4 van het Handvest strijdige situatie terecht zal komen. Het lag op de weg van verweerder recente rapporten over Griekenland bij de besluitvorming te betrekken. De bronnen waar verweerder in het bestreden besluit naar verwijst dateren van enige tijd geleden en zijn voor een groot deel niet raadpleegbaar. Daarom is de rechtbank van oordeel dat het bestreden besluit in strijd is met het motiveringsbeginsel (artikel 3:46 van de Awb).

9. Het standpunt van verweerder is in beroep nader gemotiveerd. Met deze motivering is de rechtbank van oordeel dat verweerder zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat ten aanzien van Griekenland kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Het motiveringsgebrek, zoals hiervoor geconstateerd, kan daarom worden gepasseerd op grond van artikel 6:22 van de Awb.

9.1

Verweerder neemt in beroep terecht de Afdelingsjurisprudentie van 28 juli 2021 en het daaropvolgende feitenonderzoek naar statushouders in Griekenland als uitgangspunt.

Vervolgens motiveert verweerder aan de hand van recente bronnen waarom nu van terugkerende zelfredzame vreemdelingen mag worden verwacht dat zij terugkeren naar Griekenland en dat zij niet in een situatie van zeer verregaande materiele deprivatie terecht zullen komen. Hierbij verwijst verweerder terecht naar IB 2026/31 en diverse rapporten, waaronder de AIDA-rapporten van september 2025 (update 2024) en juli 2026 (2025), het rapport ‘Communication on the status of migration management in mainland Greece’ van de Europese Commissie van 4 april 2025 en het rapport van het UNHCR ‘Greece Protection Monitoring of Refugees-Key findings 2024’.

9.2

Enerzijds erkent verweerder dat het in de praktijk nog steeds voorkomt dat Griekse statushouders niet in (al) hun basisbehoeften kunnen voorzien. Deze problemen zien voornamelijk op ontoegankelijke bureaucratie, hoge werkloosheid en een krappe woningmarkt. Op papier hebben Griekse statushouders dezelfde rechten als Grieken, maar in de praktijk werkt dit vaak anders. Er zijn praktische obstakels, zoals wachttijden, termijnen waarbinnen om hulp moet worden gevraagd en voorwaarden voor hulp zoals het hebben van een verblijfsvergunning (ADET), sociale verzekeringsnummers (AMKA) en een belastingnummer (AFM). Voor het verkrijgen van deze documenten gelden ook vaak de nodige wachttijden, waardoor statushouders vaak langere tijd niet kunnen voorzien in hun basisbehoeften, zoals huisvesting, werk en zorg.

9.3

Anderzijds merkt verweerder op dat Griekenland de nodige initiatieven neemt om de toegang tot werkgelegenheid, de regelgeving en de wijze van verkrijgen van documenten te verbeteren. Zo zijn er NGO’s die hulp bieden bij het verkrijgen van toegang tot huisvesting, onderwijs, gezondheidszorg, integratieprogramma’s, daklozenopvang en sociale voorzieningen. Daarnaast zijn er diverse organisaties betrokken bij het verlenen van hulp en/of ondersteuning waar het gaat om onder andere arbeidsbemiddeling, integratie (waaronder taalprogramma’s), hulp aan specifieke groepen of in specifieke situaties, juridische ondersteuning en toegang tot zorg. Ook wordt vanuit de Griekse overheid specifiek voor statushouders informatie in verschillende talen verstrekt en de nodige faciliteiten aangeboden, zoals het HELIOS+ programma en het ‘coverage’-programma. Verder merkt verweerder op dat de situatie op de arbeidsmarkt is verbeterd. Meer vluchtelingen beschikken over werk en een groot deel daarvan heeft ook een contract. Ook wordt gewerkt aan het verbeteren van de inrichting van de bureaucratie voor wat betreft de verlenging van documenten en de documenten zelf. Zo duurt het aanvragen van een verblijfsvergunning nu gemiddeld vier maanden in plaats van één jaar.

10.
Bovenstaande motivering kan de rechtbank goed volgen en sluit ook aan bij de door verweerder aangehaalde uitspraken van deze rechtbank, zittingsplaats Den Haag, van 1 oktober 2026 en het Duitse Bundesverwaltungsgericht van 23 oktober 2025 en een aantal Belgische arresten van 24 januari 2026. De rechtbank is daarom van oordeel dat verweerder zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat eiser terug kan keren naar Griekenland zonder dat hij daar in een artikel 3 EVRM en artikel 4 Handvest situatie terecht zal komen. Bovendien ligt de lat, zoals bedoeld in het arrest Ibrahim, erg hoog. De rechtbank wijst hierbij op een arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) genaamd D.O. en L.A. v. Zweden. Hier overweegt het EHRM dat een lidstaat niet verplicht is elke vreemdeling binnen hun landsgrenzen te voorzien van huisvesting of financiën om een bepaalde levensstandaard te behouden. Het hebben van informele huisvesting en informeel werk is voldoende. Daarom heeft het EHRM in dit arrest ten aanzien van een ouder echtpaar, bij wie medisch gezien het nodige speelde, geoordeeld dat er geen sprake van kwetsbaarheid is. De rechtbank volgt daarom verweerder in zijn standpunt dat eiser bij terugkeer naar Griekenland niet in een situatie van zeer verregaande materiele deprivatie terecht zal komen. Het door eiser aangehaalde rapport van RSA/Stiftung PRO ASYL van 27 april 2026 leidt niet tot een ander oordeel. Bovendien heeft het EHRM in het hiervoor genoemde arrest een rapport van RSA/Stifting PRO ASYL van maart 2024 betrokken dat geen wezenlijk ander beeld schetst dan het recente rapport van 27 april 2026.

Zelfredzaamheid en toepassing IB 2026/31
Standpunt van eiser

11. Eiser voert aan dat verweerder zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat eiser zelfredzaam is. Verweerder heeft dit standpunt gebaseerd op IB 2026/31, terwijl dit volgens eiser onredelijk beleid betreft. Het beleid gaat er namelijk van uit dat iedereen die overleeft zelfredzaam is en besteedt daarmee onvoldoende aandacht aan de praktijk. De enkele kwalificatie als alleenstaande, volwassen en niet-kwetsbare man is onvoldoende om te zeggen dat een statushouder in Griekenland daadwerkelijk in staat is in zijn meest elementaire levensbehoeften te voorzien. Bepalend zijn de individuele, feitelijke mogelijkheden om toegang te krijgen tot onderdak, arbeid, gezondheidszorg en sociale voorzieningen.

11.1

Ook ziet eiser de wijze waarop verweerder het beleid heeft meegenomen als onredelijk. Verweerder heeft de individuele feitelijke omstandigheden betrokken, zoals het wonen in een caravan zonder deuren en het hebben van medische klachten aan zijn amandelen, maar heeft onvoldoende beoordeeld wat deze omstandigheden zeggen over eiser zijn vermogen om zichzelf in Griekenland zelfstandig te handhaven. Verweerder heeft onvoldoende rekening gehouden met de praktijk, namelijk dat eiser in Griekenland geen passend werk, huisvesting en zorg zal krijgen en hij dus in een situatie van zeer verregaande materiele deprivatie, zoals bedoeld met het arrest Ibrahim, terecht zal komen. In plaats daarvan maakt verweerder van iedere overlevingsstrategie een aanwijzing voor zelfredzaamheid. Dat hij onder zeer moeilijke omstandigheden heeft geprobeerd te overleven, betekent echter nog niet dat hij in staat is zich bij terugkeer zelfstandig en duurzaam te handhaven. Het lag dan ook op de weg van verweerder te beoordelen welke reële mogelijkheden eiser gedurende die maand daadwerkelijk ter beschikking had staan.

Oordeel van de rechtbank

12. De rechtbank is van oordeel dat in het bestreden besluit terecht toepassing is gegeven aan IB 2026/31. Verweerder mocht van de juistheid van dit beleid uitgaan en heeft dit beleid ook op juiste wijze toegepast. Verweerder heeft zich dan ook terecht op het standpunt gesteld dat eiser zelfredzaam is. Eiser is een alleenstaande meerderjarige man. Hij heeft op 11 juni 2026 asiel aangevraagd en op 24 juni 2026 een verblijfsvergunning asiel verkregen. Deze vergunning is nog steeds geldig. Hij heeft ongeveer twee maanden in Griekenland gezeten, waarvan een maand als statushouder.

12.1

Van eiser mag worden verwacht dat hij zich in Griekenland staande kan houden en gebleken is dat hem dat in het verleden ook is gelukt. Hij heeft in Griekenland in zijn basisbehoeften kunnen voorzien. Eiser heeft verklaard dat hij toegang had tot medische zorg, in een stacaravan woonde en zelfstandig via zijn netwerk werk had gevonden. Dat het gaat om informele huisvesting en informeel werk, leidt niet tot een ander oordeel. De rechtbank miskent niet dat de situatie voor eiser als terugkerende statushouder ingewikkeld is. De vraag die hier voorligt is echter of eiser bij terugkeer in een situatie van zeer verregaande materiele deprivatie terecht zal komen zoals bedoeld in het arrest Ibrahim. De rechtbank is met verweerder van oordeel dat die lat niet wordt gehaald en wijst daarbij op hetgeen is overwogen onder rechtsoverweging10. Van eiser wordt verwacht dat hij in Griekenland zijn rechten die hem als statushouder toekomen kan effectueren. Als dat anders blijkt, kan eiser zich altijd wenden tot de Griekse autoriteiten.

Conclusie en gevolgen

13. Verweerder heeft de asielaanvraag terecht niet-ontvankelijk verklaard. Het beroep is ongegrond. De rechtbank geeft vanwege het geconstateerde motiveringsgebrek toepassing aan artikel 6:22 van de Awb, omdat de motivering van verweerder in beroep deugdelijk is en eiser niet wordt benadeeld met het in stand laten van het bestreden besluit.

14. Nu de rechtbank het beroep ongegrond verklaart, bestaat er geen aanleiding voor het treffen van een voorlopige voorziening. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af.

15. Vanwege het toepassen van artikel 6:22 van de Awb krijgt eiser een vergoeding van de gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 2.802,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift, 1 punt voor het indienen van een verzoek om een voorlopige voorziening en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1).

Beslissing

De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 2.802,-.

De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. F. van de Leur, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. J.M.T. Zoon, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Bent u het niet eens met deze uitspraak?

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan, voor wat betreft het beroep, een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Het Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden. Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie. Verordening (EU) 2024/1348. ECLI:NL:RBDHA:2026:27764. Het verdrag betreffende de status van vluchtelingen. ECLI:NL:RVS:2021:1626 en ECLI:NL:RVS:2021:1627. Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJEU) van 19 maart 2019, ECLI:EU:C:2019:219. Na het IB 2022/84 volgenden IB 2024/31, IB 2025/20, IB 2026/1 en IB 2026/31. Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJEU) van 4 juni 2026, C-440/25, ECLI:EU:C:2026:448 (Ebilum) HvJEU 4 juni 2026 van 4 juni 2026, C-198/25, ECLI:EU:C:2026:447 (Quotal). Zie Werkinstructie 2026/16 Geloofwaardigheidsbeoordeling. Zie de uitspraken van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 12 oktober 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:30153 en zittingsplaats Zwolle, van 10 september 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:26246 en zittingsplaats Haarlem, van 3 september 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:25628. Zie het ‘verslag feitenonderzoek naar statushouders in Griekenland’ van 3 september 2024 en het rapport van Refugee Support Aegean (RSA) and Stiftung PRO ASYL van 27 april 2026. ECLI:NL:RVS:2021:1626 en ECLI:NL:RVS:2021:1627. ECLI:NL:RBDHA:2026:29635 en ECLI:NL:RBDHA:2026:29646. BVerwG C 11.25. Zie arresten Raad van Vreemdelingenbetwistingen van 24 februari 2026, nr. 341 831, 6 februari 2026, nr. 340 636 en 23 januari 2026, nr. 340 017. Zie het arrest van het EHRM van 7 juli 2026, ECLI:CE:ECHR:2026:0707DEC003003324. Zie hiervoor de uitspraak van Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle, 10 september 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:26246 ro 4.4