Vreemdelingenrecht

Verweerder heeft het bestreden besluit onvoldoende gemotiveerd, omdat hij onvoldoende heeft verwezen naar…

Rechtbank Den Haag, 4 november 2026

Zaakgegevens

Op 4 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in een voorlopige voorziening en de bodemzaak uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
4 november 2026
Datum publicatie
10 november 2026
Zaaknummer
NL26.54494
Procedure
Voorlopige voorziening+bodemzaak
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:33063
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Verweerder heeft het bestreden besluit onvoldoende gemotiveerd, omdat hij onvoldoende heeft verwezen naar recente landeninformatie. De rechtbank vernietigt daarom het besluit, maar laat de rechtsgevolgen hiervan in stand. Hoewel de rechtbank vaststelt dat de situatie voor statushouders in Griekenland zeer lastig is, is de rechtbank van oordeel dat niet aannemelijk is dat eiser na terugkeer naar Griekenland terecht komt in een situatie van zeer verregaande materiële deprivatie. Terugkeer naar Griekenland zal daarom niet resulteren in een schending van artikel 4 van het Handvest of artikel 3 van het EVRM.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Haarlem

Bestuursrecht

zaaknummers: NL26.54494 (beroep) en NL26.54495 (voorlopige voorziening)


uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen

[eiser/verzoeker] , eiser/verzoeker,

V-nummer: [nummer]

(gemachtigde: mr. C.J. Ullersma),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. M. Latul).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de het niet-ontvankelijk verklaren van de asielaanvraag van eiser, als bedoeld in artikel 28 van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw). Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de niet-ontvankelijk verklaring van de asielaanvraag.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de niet-ontvankelijk verklaring van de asielaanvraag niet in stand kan blijven. Verweerder heeft het bestreden besluit onvoldoende gemotiveerd, omdat hij onvoldoende heeft verwezen naar recente landeninformatie. De rechtbank vernietigt daarom het besluit, maar laat de rechtsgevolgen hiervan in stand. Hoewel de rechtbank vaststelt dat de situatie voor statushouders in Griekenland zeer lastig is, is de rechtbank van oordeel dat niet aannemelijk is dat eiser na terugkeer naar Griekenland terecht komt in een situatie van zeer verregaande materiële deprivatie. Terugkeer naar Griekenland zal daarom niet resulteren in een schending van artikel 4 van het Handvest of artikel 3 van het EVRM. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

2. Eiser heeft op 15 september 2026 een asielaanvraag ingediend. Hij heeft de Jemenitische nationaliteit en is geboren op [datum] 2000. Verweerder heeft met het bestreden besluit van 8 september 2026 deze aanvraag niet-ontvankelijk verklaard. Tegen dit besluit heeft eiser beroep ingesteld.

2.1.

Verzoeker heeft de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening te treffen die ertoe strekt dat hij de beroepsprocedure in Nederland mag afwachten.

2.2.

De rechtbank heeft het beroep en het verzoek om een voorlopige voorziening op 22 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben eiser, mr. M. L. van Leer als waarnemend gemachtigde van eiser, [naam] en de gemachtigde van verweerder deelgenomen..

Beoordeling door de rechtbank

Achtergrond

3. Eiser heeft in Griekenland internationale bescherming gekregen. Eiser heeft verklaard Griekenland te hebben verlaten omdat hij daar geen volledige rechten heeft ontvangen. De situatie was daar voor eiser erg slecht. Hij woonde in een vieze caravan zonder water of elektriciteit en hij heeft maar voor vier dagen aan zwart werk kunnen vinden. Eiser is twee dagen na het ontvangen van zijn verblijfsvergunning uit Griekenland vertrokken en heeft in Nederland asiel aangevraagd.

Het bestreden besluit

4. Verweerder verklaart de asielaanvraag van eiser niet-ontvankelijk op grond van artikel 38, eerste lid, aanhef en onder c, van de Procedureverordening omdat eiser sinds 29 juni 2026 internationale bescherming heeft in Griekenland. Volgens verweerder is eiser zelfredzaam en kan hij daarom worden teruggestuurd naar Griekenland. Eiser is een meerderjarige, alleenstaande man die in het bezit is van een geldige Griekse verblijfsvergunning. Eiser kan hulp vragen aan NGOs, organisaties of de lokale overheid. Eiser loopt in Griekenland niet het risico om in een situatie van zeer verregaande materiële deprivatie te belanden.

Juridisch kader

5. Eiser heeft asiel aangevraagd na 12 juni, waardoor de Procedureverordening van toepassing is. In artikel 38 van deze verordening staat:

“de beslissingsautoriteit kan de ontvankelijkheid van een verzoek beoordelen overeenkomstig de fundamentele beginselen en waarborgen van hoofdstuk II, en kan op grond van het nationale recht bevoegd worden gemaakt om een verzoek niet-ontvankelijk te verklaren wanneer een van de volgende gronden van toepassing is: (...)

c. een andere lidstaat dan de lidstaat die het verzoek behandelt, heeft de verzoeker internationale bescherming verleend.”

Het uitgangspunt hierbij is dat verweerder in het algemeen mag uitgaan van het vermoeden dat de behandeling van een vreemdeling in een lidstaat waar zij of hij internationale bescherming geniet, in overeenstemming is met de bepalingen van het Handvest, het Vluchtelingenverdrag en het EVRM. Dit is het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Het is in beginsel aan de vreemdeling om dit vermoeden te weerleggen.

5.1.

In het arrest Ibrahim heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie (Hof) geoordeeld dat de lidstaten geen gebruik kunnen maken van de bevoegdheid om een verzoek om internationale bescherming niet-ontvankelijk te verklaren als de vreemdeling bij terugkeer naar de lidstaat die hem internationale bescherming heeft geboden, het risico loopt om te worden behandeld in strijd met artikel 4 van het Handvest. Niet kan worden uitgesloten, ondanks het uitgangspunt van het interstatelijk vertrouwensbeginsel, dat statushouders in een lidstaat het risico lopen om te worden behandeld in strijd met artikel 4 van het Handvest. Dit is het geval indien de verwachting bestaat dat de omstandigheden bij terugkeer een ‘bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid’ zullen bereiken. Deze drempel wordt bereikt wanneer de onverschilligheid van de autoriteiten van de betrokken lidstaat ertoe leidt dat iemand die volledig afhankelijk is van overheidssteun, buiten zijn eigen wil en keuzes om, terechtkomt in een toestand van zeer verregaande materiële deprivatie, waardoor hij niet kan voorzien in zijn belangrijkste basisbehoeften en waardoor zijn gezondheid zou worden geschaad of zijn leefomstandigheden mensonwaardig zouden worden.

5.2.

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) heeft in haar uitspraken van 28 juli 2021 geoordeeld dat verweerder ten aanzien van Griekenland niet zonder meer kan uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Meer concreet kan verweerder er niet zonder meer van uitgaan dat de leefomstandigheden die statushouders bij terugkeer in Griekenland te verduren krijgen niet de bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid van het arrest Ibrahim bereiken. De Afdeling heeft in die uitspraken overwogen dat de Griekse autoriteiten weliswaar niet onverschillig staan tegenover de situatie van statushouders, maar dat zij in de praktijk vaak niet kunnen voorkomen dat statushouders in een situatie terechtkomen waarin zij niet kunnen voorzien in de belangrijkste basisbehoeften, zoals wonen, eten en zich wassen.

5.3.

Naar aanleiding van deze uitspraken van de Afdeling heeft het Ministerie van Buitenlandse Zaken de situatie van statushouders in Griekenland nader onderzocht. Op 24 juni 2022 is het eerste ‘verslag feitenonderzoek naar statushouders in Griekenland’ gepubliceerd. Op 3 september 2024 is het tweede ‘verslag feitenonderzoek naar statushouders in Griekenland’ gepubliceerd. Naar aanleiding van de verslagen heeft verweerder in Informatiebericht (IB) 2022/84 een vaste gedragslijn neergelegd voor de beoordeling van asielaanvragen van Griekse statushouders. Daarna is IB 2022/84 vervangen door IB 2024/31, welke is vervangen door IB 2025/20, welke is vervangen door IB 2026/1, welke ten slotte weer is vervangen door IB 2026/31, geldend vanaf 25 augustus 2026. Met het bestreden besluit heeft verweerder zijn beleid toegepast zoals neergelegd in IB 2026/31.

5.3.1.

In IB 2026/31 is het beleid van verweerder ten aanzien van het zelfredzaamheidscriterium opgenomen. Volgens dit criterium is een vreemdeling – voor zover relevant – zelfredzaam als hij een volwassen, alleenstaande man is en beschikt over een geldige Griekse verblijfsvergunning, en er geen sprake is van “omstandigheden die de zelfredzaamheid van de vreemdeling (significant) belemmeren”. In een voetnoot staat dat de situatie van een individuele vreemdeling relevant is, in het bijzonder in hoeverre de vreemdeling in staat is om zich zelfstandig te handhaven, ondanks eventuele kwetsbaarheden, zijn (medische) situatie en overige omstandigheden. Wanneer een vreemdeling wordt aangemerkt als zelfredzaam, gaat verweerder ervan uit dat hij in Griekenland niet in een situatie terechtkomt van zeer verregaande materiële deprivatie.

5.4.

Het Europees Hof van de Rechten van de Mens (EHRM) heeft in het arrest D.O. en L.A. tegen Zweden van 7 juli 2026 geoordeeld dat een Syrisch echtpaar, geboren in 1965 en 1955, terug kon keren naar Griekenland. Het Syrisch echtpaar had in Griekenland internationale bescherming verkregen. Het ging om een kwetsbaar echtpaar; de man heeft fysieke beperkingen veroorzaakt door een hersenbloeding en de vrouw heeft last van mentale problemen. Ondanks medische informatie die inhield dat uitzetting voor de man tot een situatie zou leiden die ‘harmful’ en ‘unacceptable from a humanitarian perspective’ zou zijn, oordeelde het EHRM dat zij bij terugkeer niet het risico zouden lopen om te worden behandeld in strijd met artikel 4 van het Handvest. Volgens het EHRM zou het echtpaar dus niet terecht komen in een situatie van zeer verregaande materiële deprivatie. Redengevend was onder andere dat zij weliswaar niet konden werken en daardoor niet een AMKA konden krijgen, maar dat zij volgens de Griekse regels toch recht zouden hebben op gratis gezondheidszorg omdat zij als kwetsbare personen kunnen worden aangemerkt, dan wel behandeling en medicatie zouden kunnen krijgen tegen betaling. Het EHRM overwoog daarbij dat volgens de Zweedse autoriteiten de Griekse autoriteiten zouden worden geïnformeerd over hun medische situatie, zij een voorraad medicatie zouden meekrijgen en dat familie in Zweden hen al dan niet op afstand kan ondersteunen, onder andere financieel.

In het arrest overweegt het EHRM ook dat artikel 3 van het EVRM lidstaten niet verplicht om iedere vreemdeling binnen hun landsgrenzen te voorzien van een huis of financiële hulp om een bepaalde levensstandaard te behouden. Daarnaast overweegt het EHRM dat niet elke schending van iemands rechten resulteert in een schending van artikel 3 van het EVRM. Hieruit begrijpt de rechtbank dat informele huisvesting en informeel werk ook kunnen volstaan. Naast de individuele omstandigheden uit het arrest die analoog van toepassing kunnen zijn op onderhavige zaak, neemt de rechtbank ook de algemene overwegingen die het EHRM heeft gegeven in dit arrest in overweging bij de beoordeling van de vraag wanneer voor een statushouder bij terugkeer naar het land waar zij internationale bescherming hebben ontvangen, sprake is van een schending van artikel 3 van het EVRM dan wel artikel 4 van het Handvest.

Heeft eiser aannemelijk gemaakt dat het niet-ontvankelijk verklaren van zijn asielaanvraag een schending van artikel 3 EVRM en artikel 4 van het Handvest is?

6. Eiser voert aan dat hij heeft verbleven in een opvang op Samos waar de hygiëne zeer slecht was en de voorzieningen vrijwel afwezig waren. Eiser moest de opvang verlaten alvorens hij statushouder was. Verweerder baseert zich in het bestreden besluit op IB 2026/1, wat nu vervangen is door IB 2026/31. Dit IB is een breuk met de Afdelingsuitspraak van 28 juli 2021, waarin de Afdeling oordeelt dat de Griekse autoriteiten dan wel niet onverschillig zijn maar dat de situatie in Griekenland alsnog resulteert in een tekortkoming in de belangrijkste basisbehoeften. Deze uitspraak vormt al 5 jaar de geldende lijn en verweerder heeft niet gemotiveerd waarom hij daar nu van afwijkt. In IB 2026/31 ontbreekt deze onderbouwing ook. Eiser voert aan dat IB 2026/31 geen beleid is en geen juridische status heeft. Het EU-recht zou daarom de leidende regelgeving moeten zijn, in plaats van het IB 2026/31. Eiser verwijst naar de Afdelingsuitspraak van 28 juli 2021, waarin de Afdeling de volgorde van essentiële gegevens heeft genoemd; zonder ADET geen AFM en AMKA. Hierover heeft deze rechtbank, zittingsplaats Rotterdam op 27 november 2025 geoordeeld dat het aan verweerder is om aannemelijk te maken dat eiser bij terugkeer in Griekenland in het bezit is van een verblijfsvergunning, belastingnummer en sociaal zekerheidsnummer. Dit is ook door deze rechtbank en zittingsplaats geoordeeld op 3 september 2026 In deze uitspraak is verder geoordeeld dat de situatie voor Griekse statushouders juist is verslechterd en dat uit het tweede feitenrapport juist problemen blijken voor statushouders om aan hun AFM en AMKA te komen.

Eiser voert daarnaast aan dat de situatie in Griekenland niet is verbeterd ten opzichte van 2021. Hierbij verwijst hij naar het AIDA rapport van juli 2026, waaruit onder meer volgt dat huisvesting een zeer grote uitdaging is en maar beperkt beschikbaar is voor mensen waardoor veel statushouders dakloos zijn. Daarnaast volgt uit het rapport dat er een hoge werkloosheid is en dat het zeer lastig is om werk te vinden voor statushouders, des te meer als zij geen Grieks spreken. Uit het rapport volgt ook dat de gezondheidszorg tekortschiet en niet altijd toegankelijk is voor statushouders. Dit heeft verweerder ten onrechte niet betrokken in het bestreden besluit. Veelzeggend is dan ook dat het bestreden besluit zeer voorzichtig is geformuleerd. Verweerder verwijst ook niet concreet naar landeninformatie. Het rapport van Home For Good waar verweerder naar verwijst, is gebaseerd op een database van november 2021 en respondenten in Griekenland uit juni 2022 en is dus gebaseerd op inmiddels verouderde informatie. De informatie die volgt uit het UNHCR factsheet 2023 is niet duidelijk genoeg. Oftewel, de informatie waar verweerder zich op baseert, rechtvaardigt niet de verandering in de besluitvorming ten aanzien van Griekse statushouders. Eiser verwijst naar een uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Zwolle, van 10 september 2026 waarin de rechtbank oordeelt dat terugkeer naar Griekenland betekent dat iemand in een situatie die in strijd is met artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het Handvest zal komen. Deze uitspraak betwist ook het zelfredzaamheidscriterium. Dit heeft deze rechtbank, zittingsplaats Amsterdam ook gedaan in haar uitspraken van 1 oktober en 12 oktober 2026. In deze uitspraken overweegt de rechtbank dat het arrest D.O. en L.A. van het EHRM slechts een ontvankelijkheidsbeslissing betrof en dat het arrest niets zegt over de situatie in Griekenland. Deze rechtbank en zittingsplaats heeft op 1 oktober een ander oordeel gegeven, die eiser niet kan volgen. Enkele rapporten die aangeven incompleet te zijn en die gaan over cijfers van jaren terug, kunnen geen aanleiding zijn om nu een andere lijn uit te zetten in de jurisprudentie. Het arrest D.O. en L.A. geeft geen algemene beoordeling van de gehele situatie in Griekenland, maar het is een individuele klacht in een ander kader van EU recht en artikel 4 van het Handvest. Eiser verwijst nog naar een noot bij de arresten Jawo en Ibrahim van H. Battjes waaruit volgt dat het Hof geen bepaalde duur van een situatie noemt wat betekent dat ook een tijdelijke situatie van leven op straat vanwege onverschilligheid van de overheid, een schending is van artikel 4 van het Handvest dan wel artikel 3 van het EVRM.

7. De rechtbank is van oordeel dat niet aannemelijk is dat eiser bij terugkeer naar Griekenland niet in een toestand van zeer verregaande materiële deprivatie terecht zal komen. Hiertoe overweegt de rechtbank het volgende.
Zoals door deze rechtbank en zittingsplaats eerder is overwogen in haar uitspraak van 9 oktober 2026 blijkt uit landeninformatie dat de Griekse autoriteiten weliswaar niet onverschillig staan ten opzichte van de situatie van statushouders, maar de problemen voor hen nog steeds bijzonder groot zijn. Dit wordt onder andere veroorzaakt doordat de schaal van de geboden hulp ver achterblijft bij de werkelijke behoeften. Er zijn praktische obstakels en voorwaarden voor hulp zoals dat de statushouder legaal werk of een sociaal verzekeringsnummer (AMKA) en een belastingnummer (AFM) moet hebben. Ook uit de door eiser ingeroepen landeninformatie is niet af te leiden dat de situatie voor statushouders in Griekenland zoals eiser ten opzichte van die in 2021 in structurele en voldoende mate is verbeterd. Echter, zoals ook in rechtsoverweging 7.4 van de uitspraak van 9 oktober is overwogen, heeft verweerder terecht gewezen op het arrest D.O. en L.A. tegen Zweden van het EHRM in welke zaak de betreffende statushouders kwetsbaar waren, maar waarin het EHRM desalniettemin heeft geoordeeld dat zelfs in het geval van deze statushouders de hoge drempelwaarde van schending van artikel 3 van het EVRM niet is gehaald. Dit terwijl het EHRM in de zaak D.O. en L.A. inhoudelijk (nagenoeg) dezelfde informatie over de situatie van statushouders in Griekenland heeft betrokken als waar eiser zich in de onderhavige zaak op beroept. Het EHRM weegt echter mee dat de situatie van statushouders in elk land onvermijdelijk ontberingen, verlies, moeilijkheden en uitdagingen op het gebied van bijvoorbeeld financiën, taal en huisvesting met zich brengt (rechtsoverweging 105) en dat artikel 3 van het EVRM niet kan worden geïnterpreteerd als een verplichting voor de bij het EVRM aangesloten lidstaten om iedereen binnen hun jurisdictie te voorzien van een huis of vluchtelingen te voorzien van financiële hulp om hen in staat te stellen een zekere levensstandaard te onderhouden (rechtsoverweging 107). Daarnaast weegt het EHRM mee dat uit de landeninformatie blijkt dat er door de Griekse autoriteiten talrijke initiatieven zijn ondernomen, met de assistentie van EU agentschapen, specifieke staten, NGO’s en anderen met de bedoeling de succesvolle integratie van de vele statushouders te faciliteren (rechtsoverweging 108).

Door eiser is weliswaar terecht aangevoerd dat het EHRM in de zaak D.O. en L.A. oordeelt over een individuele klacht en dat een procedure bij het EHRM anders van aard is dan een procedure bij het Hof, maar de hierboven vermelde overwegingen van het EHRM zijn, naar het oordeel van de rechtbank, algemeen van aard en laten zien hoe hoog volgens het EHRM de lat in het geval van statushouders ligt om de drempelwaarde van een schending van artikel 3 van het EVRM aan te nemen. Ook volgens de jurisprudentie van het Hof over de uitlegging van artikel 4 van het Handvest ligt die lat, zo blijkt uit de onder rechtsoverweging 5.1 van deze uitspraak aangehaalde bewoordingen uit het arrest Ibrahim, bijzonder hoog. Het moet er om gaan dat de autoriteiten van de betrokken lidstaat onverschillig staan tegenover de situatie van de statushouders in een zodanige mate dat iemand die volledig afhankelijk is van overheidssteun, buiten zijn eigen wil en keuzes om, terecht komt in een toestand van zeer vergaande materiële deprivatie. Aan die hoge eisen is, naar het oordeel van de rechtbank, in het geval van eiser niet voldaan. Niet alleen is immers niet voldaan aan het vereiste dat de (Griekse) autoriteiten onverschillig staan tegenover de problematische situatie van de statushouders, maar in het geval van eiser is ook niet gebleken dat hij bij terugkeer naar Griekenland geen mogelijkheden heeft om zich zodanig in te spannen voor het verkrijgen van financiële middelen en huisvesting dat voorkomen wordt dat eiser in Griekenland belandt in een toestand van zeer vergaande materiële deprivatie. Daarbij betrekt de rechtbank dat onvoldoende is gebleken dat eiser dergelijke inspanningen al heeft verricht. Hij is al twee dagen nadat hem door Griekenland de asielstatus is toegekend vertrokken van het eiland waar hij toen verbleef, zonder bijvoorbeeld eerst geprobeerd te hebben werk en huisvesting op het vaste land van Griekenland te vinden en aldaar hulp te vragen van de (lokale) autoriteiten en/of, in het bestreden besluit vermelde, hulporganisaties zoals in Griekenland actief zijnde NGO’s. Daarbij betrekt de rechtbank ook dat eiser weliswaar heeft verklaard dat hij zijn van de Griekse autoriteiten ontvangen verblijfsvergunning in België door de WC heeft gespoeld, maar dat dit, zoals verweerder terecht heeft opgemerkt, niet maakt dat eisers verblijfsrecht in Griekenland is vervallen en dat eiser hiervoor geen vervangend document zou kunnen aanvragen.

Kan het bestreden besluit in stand worden gelaten?

8. Met betrekking tot de vraag of verweerder zich dus terecht op het standpunt heeft gesteld dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat er sprake is van een schending van artikel 3 EVRM en artikel 4 Handvest, komt de rechtbank wel tot het oordeel dat het bestreden besluit niet in stand kan blijven omdat daarin onvoldoende is gemotiveerd dat van zo een schending geen sprake is. Verweerder heeft in het bestreden besluit de motivering van zijn conclusie dat de bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid van het arrest Ibrahim wordt bereikt, toegespitst op de beoordeling van de vraag of sprake is van zelfredzaamheid als bedoeld in IB 2026/31. In dit informatiebericht is echter geen relevante landeninformatie opgenomen en ook in de motivering van het bestreden besluit is geen actueel beeld vermeld van de daadwerkelijke situatie van statushouders in Griekenland zoals die naar voren komt in bijvoorbeeld het door eiser in beroep aangehaalde AIDA rapport uit 2026 en het RSA rapport van 2026. Door dit niet te doen, heeft verweerder het bestreden besluit niet deugdelijk gemotiveerd. De rechtbank stelt daarom een motiveringsgebrek vast. Het bestreden besluit wordt daarom vernietigd. Echter, gelet op hetgeen onder rechtsoverweging 7 is overwogen zal de rechtbank de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand laten. De overige beroepsgronden daarom behoeven geen bespreking meer.


Conclusie en gevolgen

9.Het beroep is gegrond omdat het bestreden besluit in strijd is met het motiveringsbeginsel zoals neergelegd in artikel 3:46 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit. Maar de rechtbank laat met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder a, van de Awb de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand. Dat betekent dat eisers asielaanvraag niet-ontvankelijk is en dat verweerder die aanvraag niet inhoudelijk hoeft te beoordelen.

9.1.

Omdat het beroep gegrond is krijgt eiser een vergoeding van zijn proceskosten.

Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van eiser een beroepschrift heeft ingediend en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.

9.2.

Nu op het beroep is beslist, bestaat er geen aanleiding meer om de voorlopige voorziening toe te wijzen. De voorzieningenrechter wijst het verzoek daarom af. Verzoeker krijgt wel een vergoeding van zijn proceskosten. Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 934,- omdat de gemachtigde van verzoeker een verzoekschrift heeft ingediend.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep gegrond;

- vernietigt het bestreden besluit;

- bepaalt dat de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand blijven;

- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.

De voorzieningenrechter:

- wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af;

- veroordeelt verweerder tot betaling van € 934,- aan proceskosten aan verzoeker.

Deze uitspraak is gedaan door mr. L.M. Kos, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. J.W. Robijn, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak op het beroep kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

effen.

Verordening (EU) 2024/1348. Informatiebericht 2026/31 Beoordeling statushouders Griekenland. Non-gouvernementele organisaties. Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Verdrag betreffende de status van vluchtelingen. Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en fundamentele vrijheden. ECLI:EU:C:2019:219. ECLI:NL:RVS:2021:1626 en ECLI:NL:RVS:2021:1627. ECLI:CE:ECHR:2026:0707DEC003003324. Grieks sociaal zekerheidsnummer. ECLI:NL:RBDHA:2025:22749. ECLI:NL:RBDHA:2026:25628. ECLI:NL:RBDHA:2026:26246. ECLI:NL:RBDHA:2026:29057. ECLI:NL:RBDHA:2026:30153. ECLI:NL:RBDHA:2026:29646. ECLI:NL:RBDHA:2026:30930 (rechtsoverweging 7.2 en 7.3).