Vreemdelingenrecht
Asiel, Griekse statushouder. Verweerder heeft het bestreden besluit onvoldoende gemotiveerd, omdat hij…
Rechtbank Den Haag, 5 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33058 · Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/voorlopige-voorziening-bodemzaak/ecli-nl-rbdha-2026-33058
Zaakgegevens
Op 5 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in een voorlopige voorziening en de bodemzaak uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Datum uitspraak
- 5 november 2026
- Datum publicatie
- 10 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.55856
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Voorlopige voorziening+bodemzaakVoorlopige voorziening en bodemzaak (kortsluiting)De voorzieningenrechter beslist niet alleen over een tijdelijke maatregel, maar meteen ook definitief over de zaak zelf.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33058
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Asiel, Griekse statushouder. Verweerder heeft het bestreden besluit onvoldoende gemotiveerd, omdat hij onvoldoende heeft verwezen naar recente landeninformatie. De rechtbank vernietigt daarom het besluit, maar laat de rechtsgevolgen hiervan in stand. Hoewel de rechtbank vaststelt dat de situatie voor statushouders in Griekenland zeer lastig is, is de rechtbank van oordeel dat niet aannemelijk is dat eiser na terugkeer naar Griekenland terecht komt in een situatie van zeer verregaande materiële deprivatie. Terugkeer naar Griekenland zal daarom niet resulteren in een schending van artikel 4 van het Handvest of artikel 3 van het EVRM.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Haarlem
Bestuursrecht
zaaknummers: NL26.55856 (beroep) en NL26.55857 (voorlopige voorziening)
uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen
[eiser/verzoeker] , eiser/verzoeker,
V-nummer: [nummer]
(gemachtigde: mr. M.S. Nizamoeddin),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. M. Latul).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de het niet-ontvankelijk verklaren van de asielaanvraag van eiser, als bedoeld in artikel 28 van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw). Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de asielaanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag niet in stand kan blijven. Verweerder heeft het bestreden besluit onvoldoende gemotiveerd, omdat hij onvoldoende heeft verwezen naar recente landeninformatie. De rechtbank vernietigt daarom het besluit, maar laat de rechtsgevolgen hiervan in stand. Hoewel de rechtbank vaststelt dat de situatie voor statushouders in Griekenland zeer lastig is, is de rechtbank van oordeel dat niet aannemelijk is dat eiser na terugkeer naar Griekenland terecht komt in een situatie van zeer verregaande materiële deprivatie. Terugkeer naar Griekenland zal daarom niet resulteren in een schending van artikel 4 van het Handvest of artikel 3 van het EVRM. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft op 27 juli 2026 een asielaanvraag ingediend. Hij heeft de Soedanese nationaliteit en is geboren op [datum] 2002. Verweerder heeft met het bestreden besluit van 15 september 2026 deze aanvraag niet-ontvankelijk verklaard.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Daarnaast heeft verzoeker verzocht om een voorlopige voorziening die ertoe strekt dat hij zijn beroep in Nederland mag afwachten.
De rechtbank heeft het beroep op 22 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben de gemachtigden van eiser en verweerder deelgenomen. Eiser was verhinderd.
Beoordeling door de rechtbank en de voorzieningenrechter
Achtergrond
3. Eiser heeft internationale bescherming in Griekenland gekregen. Hij heeft verklaard Griekenland verlaten te hebben omdat hij daar geen normaal, veilig leven kon leiden en op straat moest slapen. Eiser had ook geen toegang tot medische zorg, terwijl hij wel medische problemen heeft. Hij kon zijn paspoort en identiteitskaart niet meer terugkrijgen van de Griekse autoriteiten. Eiser heeft een tijd in een caravan verbleven waar geen elektriciteit, water of eten was. Via een vrouw die langskwam heeft eiser werk gevonden in een restaurant, maar hier werd hij uitgebuit onder zeer slechte omstandigheden. Eiser heeft met grote moeite beperkt hulp gekregen van organisaties zoals Alpha. Tevergeefs heeft eiser hulp gezocht om scholing te krijgen in Griekenland. Eiser werd in Griekenland ook gediscrimineerd.
Het bestreden besluit
4. Verweerder verklaart de asielaanvraag van eiser niet-ontvankelijk op grond van artikel 38, eerste lid, aanhef en onder c, van de Procedureverordening omdat eiser sinds 29 juni 2026 internationale bescherming heeft in Griekenland. Volgens verweerder is eiser zelfredzaam en kan hij daarom worden teruggestuurd naar Griekenland. Eiser is een meerderjarige, alleenstaande man die in het bezit is van een geldige Griekse verblijfsvergunning. Eiser kan hulp vragen aan NGOs, organisaties of de lokale overheid. Eiser loopt in Griekenland niet het risico om in een situatie van zeer verregaande materiële deprivatie te belanden. Eiser kan ook hulp vragen voor de discriminatie hij heeft gemaakt in Griekenland.
Juridisch kader
5. Eiser heeft asiel aangevraagd na 12 juni, waardoor de Procedureverordening van toepassing is. In artikel 38 van deze verordening staat:
“de beslissingsautoriteit kan de ontvankelijkheid van een verzoek beoordelen overeenkomstig de fundamentele beginselen en waarborgen van hoofdstuk II, en kan op grond van het nationale recht bevoegd worden gemaakt om een verzoek niet-ontvankelijk te verklaren wanneer een van de volgende gronden van toepassing is: (...)
c. een andere lidstaat dan de lidstaat die het verzoek behandelt, heeft de verzoeker internationale bescherming verleend.”
Het uitgangspunt hierbij is dat verweerder in het algemeen mag uitgaan van het vermoeden dat de behandeling van een vreemdeling in een lidstaat waar zij of hij internationale bescherming geniet, in overeenstemming is met de bepalingen van het Handvest, het Vluchtelingenverdrag en het EVRM. Dit is het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Het is in beginsel aan de vreemdeling om dit vermoeden te weerleggen.
In het arrest Ibrahim heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie (Hof) geoordeeld dat de lidstaten geen gebruik kunnen maken van de bevoegdheid om een verzoek om internationale bescherming niet-ontvankelijk te verklaren als de vreemdeling bij terugkeer naar de lidstaat die hem internationale bescherming heeft geboden, het risico loopt om te worden behandeld in strijd met artikel 4 van het Handvest. Niet kan worden uitgesloten, ondanks het uitgangspunt van het interstatelijk vertrouwensbeginsel, dat statushouders in een lidstaat het risico lopen om te worden behandeld in strijd met artikel 4 van het Handvest. Dit is het geval indien de verwachting bestaat dat de omstandigheden bij terugkeer een ‘bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid’ zullen bereiken. Deze drempel wordt bereikt wanneer de onverschilligheid van de autoriteiten van de betrokken lidstaat ertoe leidt dat iemand die volledig afhankelijk is van overheidssteun, buiten zijn eigen wil en keuzes om, terechtkomt in een toestand van zeer verregaande materiële deprivatie, waardoor hij niet kan voorzien in zijn belangrijkste basisbehoeften en waardoor zijn gezondheid zou worden geschaad of zijn leefomstandigheden mensonwaardig zouden worden.
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) heeft in haar uitspraken van 28 juli 2021 geoordeeld dat verweerder ten aanzien van Griekenland niet zonder meer kan uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Meer concreet kan verweerder er niet zonder meer van uitgaan dat de leefomstandigheden die statushouders bij terugkeer in Griekenland te verduren krijgen niet de bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid van het arrest Ibrahim bereiken. De Afdeling heeft in die uitspraken overwogen dat de Griekse autoriteiten weliswaar niet onverschillig staan tegenover de situatie van statushouders, maar dat zij in de praktijk vaak niet kunnen voorkomen dat statushouders in een situatie terechtkomen waarin zij niet kunnen voorzien in de belangrijkste basisbehoeften, zoals wonen, eten en zich wassen.
Naar aanleiding van deze uitspraken van de Afdeling heeft het Ministerie van Buitenlandse Zaken de situatie van statushouders in Griekenland nader onderzocht. Op 24 juni 2022 is het eerste ‘verslag feitenonderzoek naar statushouders in Griekenland’ gepubliceerd. Op 3 september 2024 is het tweede ‘verslag feitenonderzoek naar statushouders in Griekenland’ gepubliceerd. Naar aanleiding van de verslagen heeft verweerder in Informatiebericht (IB) 2022/84 een vaste gedragslijn neergelegd voor de beoordeling van asielaanvragen van Griekse statushouders. Daarna is IB 2022/84 vervangen door IB 2024/31, welke is vervangen door IB 2025/20, welke is vervangen door IB 2026/1, welke ten slotte weer is vervangen door IB 2026/31, geldend vanaf 25 augustus 2026. Met het bestreden besluit heeft verweerder zijn beleid toegepast zoals neergelegd in IB 2026/31.
In IB 2026/31 is het beleid van verweerder ten aanzien van het zelfredzaamheidscriterium opgenomen. Volgens dit criterium is een vreemdeling – voor zover relevant – zelfredzaam als hij een volwassen, alleenstaande man is en beschikt over een geldige Griekse verblijfsvergunning, en er geen sprake is van “omstandigheden die de zelfredzaamheid van de vreemdeling (significant) belemmeren”. In een voetnoot staat dat de situatie van een individuele vreemdeling relevant is, in het bijzonder in hoeverre de vreemdeling in staat is om zich zelfstandig te handhaven, ondanks eventuele kwetsbaarheden, zijn (medische) situatie en overige omstandigheden. Wanneer een vreemdeling wordt aangemerkt als zelfredzaam, gaat verweerder ervan uit dat hij in Griekenland niet in een situatie terechtkomt van zeer verregaande materiële deprivatie.
Het Europees Hof van de Rechten van de Mens (EHRM) heeft in het arrest D.O. en L.A. tegen Zweden van 7 juli 2026 geoordeeld dat een Syrisch echtpaar, geboren in 1965 en 1955, terug kon keren naar Griekenland. Het Syrisch echtpaar had in Griekenland internationale bescherming verkregen. Het ging om een kwetsbaar echtpaar; de man heeft fysieke beperkingen veroorzaakt door een hersenbloeding en de vrouw heeft last van mentale problemen. Ondanks medische informatie die inhield dat uitzetting voor de man tot een situatie zou leiden die ‘harmful’ en ‘unacceptable from a humanitarian perspective’ zou zijn, oordeelde het EHRM dat zij bij terugkeer niet het risico zouden lopen om te worden behandeld in strijd met artikel 4 van het Handvest. Volgens het EHRM zou het echtpaar dus niet terecht komen in een situatie van zeer verregaande materiële deprivatie. Redengevend was onder andere dat zij weliswaar niet konden werken en daardoor niet een AMKA konden krijgen, maar dat zij volgens de Griekse regels toch recht zouden hebben op gratis gezondheidszorg omdat zij als kwetsbare personen kunnen worden aangemerkt, dan wel behandeling en medicatie zouden kunnen krijgen tegen betaling. Het EHRM overwoog daarbij dat volgens de Zweedse autoriteiten de Griekse autoriteiten zouden worden geïnformeerd over hun medische situatie, zij een voorraad medicatie zouden meekrijgen en dat familie in Zweden hen al dan niet op afstand kan ondersteunen, onder andere financieel.
In het arrest overweegt het EHRM ook dat op grond van artikel 3 van het EVRM lidstaten niet verplicht zijn om iedere vreemdelingen binnen hun landsgrenzen te voorzien van een huis of financiële hulp om een bepaalde levensstandaard te behouden. Daarnaast overweegt het EHRM dat niet elke schending van iemands rechten resulteert in een schending van artikel 3 van het EVRM. Hieruit begrijpt de rechtbank dat informele huisvesting en informeel werk ook kunnen volstaan. Naast de individuele omstandigheden uit het arrest die analoog van toepassing kunnen zijn op onderhavige zaak, neemt de rechtbank ook de algemene overwegingen die het EHRM heeft gegeven in dit arrest in overweging bij de beoordeling van de vraag wanneer voor een statushouder bij terugkeer naar het land waar zij internationale bescherming hebben ontvangen, sprake is van een schending van artikel 3 van het EVRM dan wel artikel 4 van het Handvest.
Heeft eiser aannemelijk gemaakt dat het niet-ontvankelijk verklaren van zijn asielaanvraag een schending van artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het Handvest is?
6. Eiser voert aan dat niet kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Griekenland, waarbij hij verwijst naar de Afdelingsuitspraak van 28 juli 2021. Verweerder heeft niet gemotiveerd dat de situatie in Griekenland daadwerkelijk verbeterd is ten opzichte van 2021. Daarmee heeft verweerder ook niet gemotiveerd dat statushouders die moeten terugkeren naar Griekenland niet in een situatie terecht komen van zeer verregaande materiële deprivatie. Eiser heeft in Griekenland enkel kunnen werken zonder contract en onder erbarmelijke omstandigheden. Eiser heeft geprobeerd zelfredzaam te worden, maar door de zeer slechte arbeidsomstandigheden en beperkte toegang tot huisvesting, wordt hem de toegang tot basisvoorzieningen ontzegd. Eiser verwijst ook naar het rapport van RSA van 27 april 2026 en het AIDA rapport van 23 juli 2026 waaruit blijkt dat de situatie voor en de behandeling van statushouders in Griekenland zeer slecht en discriminatoir is. Griekse statushouders hebben niet dezelfde toegang tot hun rechten zoals Griekse staatsburgers. Verweerder slaat onvoldoende acht op de situatie dat eiser als statushouder juist al kwetsbaar is nu van hem misbruik gemaakt kan worden, zoals eerder ook al is gedaan met zijn arbeidscontract. Eiser verwijst naar een uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Den Haag, van 10 september 2026 waarin is geoordeeld dat een Griekse statushouder niet kon terugkeren naar Griekenland vanwege het risico op een schending van artikel 3 van het EVRM dan wel artikel 4 van het Handvest aldaar.
7. De rechtbank is van oordeel dat niet aannemelijk is dat eiser bij terugkeer naar Griekenland niet in een toestand van zeer verregaande materiële deprivatie terecht zal komen. Hiertoe overweegt de rechtbank het volgende.
Zoals door deze rechtbank en zittingsplaats eerder is overwogen in haar uitspraak van 9 oktober 2026 blijkt uit landeninformatie dat de Griekse autoriteiten weliswaar niet onverschillig staan ten opzichte van de situatie van statushouders, maar de problemen voor hen nog steeds bijzonder groot zijn. Dit wordt onder andere veroorzaakt doordat de schaal van de geboden hulp ver achterblijft bij de werkelijke behoeften. Er zijn praktische obstakels en voorwaarden voor hulp, zoals dat de statushouder legaal werk heeft of een sociaal verzekeringsnummer (AMKA) en een belastingnummer (AFM) bezit. Ook uit de door eiser ingeroepen landeninformatie is niet af te leiden dat de situatie voor statushouders in Griekenland zoals eiser ten opzichte van de situatie in 2021 in structurele en voldoende mate is verbeterd. Echter, zoals ook in rechtsoverweging 7.4 van de uitspraak van 9 oktober 2026 is overwogen, heeft verweerder terecht gewezen op het arrest D.O. en L.A. tegen Zweden van het EHRM in welke zaak de betreffende statushouders kwetsbaar waren, maar waarin het EHRM desalniettemin heeft geoordeeld dat zelfs in het geval van deze statushouders de hoge drempelwaarde van schending van artikel 3 van het EVRM niet is gehaald. Dit terwijl het EHRM in de zaak D.O. en L.A. inhoudelijk (nagenoeg) dezelfde informatie over de situatie van statushouders in Griekenland heeft betrokken als waar eiser zich in de onderhavige zaak beroept. Het EHRM weegt echter mee dat de situatie van statushouders in elk land onvermijdelijk ontberingen, verlies, moeilijkheden en uitdagingen op het gebied van bijvoorbeeld financiën, taal en huisvesting met zich brengt. Ook weegt het EHRM mee dat artikel 3 van het EVRM niet kan worden geïnterpreteerd als een verplichting voor de bij het EVRM aangesloten lidstaten om iedereen binnen hun jurisdictie te voorzien van een huis of vluchtelingen te voorzien van financiële hulp om hen in staat te stellen een zekere levensstandaard te onderhouden. Daarnaast weegt het EHRM mee dat uit de landeninformatie blijkt dat er door de Griekse autoriteiten talrijke initiatieven zijn ondernomen, met de assistentie van EU agentschapen, specifieke staten, NGO’s en anderen met de bedoeling de succesvolle integratie van de vele statushouders te faciliteren.
Ook volgens de jurisprudentie van het Hof over de uitlegging van artikel 4 van het Handvest ligt, zo blijkt uit de onder rechtsoverweging 5.1 van deze uitspraak aangehaalde bewoordingen uit het arrest Ibrahim, de drempelwaarde om in het geval van statushouders een schending aan te nemen van deze tekstueel met artikel 3 van het EVRM overeenkomende verdragsbepaling bijzonder hoog. Het moet er om gaan dat de autoriteiten van de betrokken lidstaat onverschillig staan tegenover de situatie van de statushouders in een zodanige mate dat iemand die volledig afhankelijk is van overheidssteun, buiten zijn eigen wil en keuzes om, terecht komt in een toestand van zeer vergaande materiële deprivatie. Aan die hoge eisen is, naar het oordeel van de rechtbank, in het geval van eiser niet voldaan. Immers is niet alleen niet voldaan aan het vereiste dat de (Griekse) autoriteiten onverschillig staan tegenover de problematische situatie van de statushouders, maar in het geval van eiser is ook niet gebleken dat hij bij terugkeer naar Griekenland geen mogelijkheden heeft om zich zodanig in te spannen voor het verkrijgen van financiële middelen en huisvesting dat voorkomen wordt dat eiser in Griekenland belandt in een toestand van zeer vergaande materiële deprivatie. Daarbij betrekt de rechtbank dat eiser weliswaar heeft verklaard dat hij in de drie maanden tussen het moment van verkrijgen van een asielstatus in Griekenland (op 15 april 2026) en zijn vertrek naar Nederland (op 18 juli 2026) wel geprobeerd heeft om hulp te krijgen van NGO’s, maar dat niet gebleken is dat hij zich niet meer en/of voor een langere periode had kunnen inspannen om zo, al dan niet met behulp van (lokale) Griekseautoriteiten of in Griekenland actief zijnde hulporganisaties, aan een inkomen en huisvesting te komen. Bijvoorbeeld door hiernaar ook elders in Griekenland, zoals op het vaste land, op zoek te gaan in plaats van alleen het eiland waar hij heeft verbleven. Daarbij betrekt de rechtbank ook dat eiser een volwassen en niet kwetsbare man is die (heeft) beschikt over een verblijfsvergunning, een Grieks belastingnummer (AFM) en een Grieks sociaal zekerheidsnummer (AMKA). Voor zover het juist is dat eiser, zoals hij heeft verklaard, niet langer meer in het bezit is van zijn Griekse documenten omdat die in Frankrijk zijn gestolen, heeft verweerder terecht opgemerkt dat hij hiervoor in Griekenland vervangende documenten kan aanvragen. Wat betreft de discriminatie en arbeidsuitbuiting die eiser verklaard heeft te hebben ervaren in de maanden dat hij in Griekenland als statushouder heeft verbleven, mag van eiser worden verwacht dat hij hierover bij terugkeer klaagt bij de Griekse autoriteiten mocht hem dit in Griekenland weer overkomen.
Kan het bestreden besluit in stand worden gelaten?
8. Met betrekking tot de vraag of verweerder zich dus terecht op het standpunt heeft gesteld dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat er sprake is van een schending van artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het Handvest, komt de rechtbank wel tot het oordeel dat het bestreden besluit niet in stand kan blijven omdat daarin onvoldoende is gemotiveerd dat van zo een schending geen sprake is. Verweerder heeft in het bestreden besluit de motivering van zijn conclusie dat de bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid van het arrest Ibrahim wordt bereikt, toegespitst op de beoordeling van de vraag of sprake is van zelfredzaamheid als bedoeld in IB 2026/31. In dit informatiebericht is echter geen relevante landeninformatie opgenomen en ook in de motivering van het bestreden besluit is geen actueel beeld vermeld van de daadwerkelijke situatie van statushouders in Griekenland zoals die naar voren komt in bijvoorbeeld het door eiser in beroep aangehaalde AIDA rapport uit 2026 en het RSA rapport van 2026. Door dit niet te doen, heeft verweerder het bestreden besluit niet deugdelijk gemotiveerd. De rechtbank stelt daarom een motiveringsgebrek vast. Het bestreden besluit wordt daarom vernietigd. Echter, gelet op wat onder rechtsoverweging 7 is overwogen, zal de rechtbank de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand laten. De overige beroepsgronden daarom behoeven geen bespreking meer.
Conclusie en gevolgen
9. Het beroep is gegrond omdat het bestreden besluit in strijd is met het motiveringsbeginsel zoals neergelegd in artikel 3:46 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit. Maar de rechtbank laat met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder a, van de Awb de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand. Dat betekent dat eisers asielaanvraag niet-ontvankelijk is en dat verweerder die aanvraag niet inhoudelijk hoeft te beoordelen.
Omdat het beroep gegrond is, krijgt eiser een vergoeding van zijn proceskosten.
Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van eiser een beroepschrift heeft ingediend en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.
Nu op het beroep is beslist, bestaat er geen aanleiding meer om de voorlopige voorziening toe te wijzen. De voorzieningenrechter wijst het verzoek daarom af. Verzoeker krijgt wel een vergoeding van zijn proceskosten. Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 934,- omdat de gemachtigde van verzoeker een verzoekschrift heeft ingediend.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het bestreden besluit;
- bepaalt dat de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand blijven;
- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.
De voorzieningenrechter:
- wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af;
- veroordeelt verweerder tot betaling van € 934,- aan proceskosten aan verzoeker.
Deze uitspraak is gedaan door mr. L.M. Kos, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. J.W. Robijn, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak op het beroep kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.