Vreemdelingenrecht

Asiel ongegrond, herhaalde aanvraag niet-ontvankelijk. Verweerder heeft de documenten die eiser heeft…

Rechtbank Den Haag, 22 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 22 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in een voorlopige voorziening en de bodemzaak uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
22 oktober 2026
Datum publicatie
4 november 2026
Zaaknummer
NL26.52780
Procedure
Voorlopige voorziening+bodemzaak
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:32343
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Asiel ongegrond, herhaalde aanvraag niet-ontvankelijk. Verweerder heeft de documenten die eiser heeft overgelegd ter onderbouwing van zijn tweede asielaanvraag niet hoeven aanmerken als belangrijk. Verweerder heeft daarom de tweede asielaanvraag ook niet inhoudelijk hoeven te beoordelen. Daarnaast heeft verweerder het terugkeerbesluit kunnen handhaven en het inreisverbod kunnen opleggen. In het arrest Bahaddar heeft verweerder geen aanleiding hoeven zien om aan eiser toch internationale bescherming te verlenen.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Haarlem

Bestuursrecht

zaaknummers: NL26.52780 (beroep) en NL26.52781 (voorlopige voorziening)


uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen

[eiser/verzoeker] , eiser/verzoeker,

V-nummer: [nummer]

(gemachtigde: mr. C.T.W. van Dijk),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. A.E. van der Burg).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de niet-ontvankelijkverklaring van de herhaalde asielaanvraag van eiser als bedoeld in artikel 28 van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw). Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de niet-ontvankelijkverklaring van de herhaalde asielaanvraag.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de niet-ontvankelijkheidsverklaring van de herhaalde asielaanvraag in stand kan blijven. Verweerder heeft de documenten die eiser heeft overgelegd ter onderbouwing van zijn tweede asielaanvraag niet hoeven aanmerken als belangrijk. Verweerder heeft daarom de tweede asielaanvraag ook niet inhoudelijk hoeven te beoordelen. Daarnaast heeft verweerder het terugkeerbesluit kunnen handhaven en het inreisverbod kunnen opleggen. In het arrest Bahaddar heeft verweerder geen aanleiding hoeven zien om aan eiser toch internationale bescherming te verlenen. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

2. Eiser heeft op 26 november 2023 zijn eerste asielaanvraag ingediend. Deze aanvraag is door verweerder met het besluit van 17 januari 2025 afgewezen als ongegrond. Deze rechtbank, zittingsplaats Arnhem, heeft bij uitspraak van 20 mei 2025 deze afwijzing bevestigd. Met de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 11 juni 2025 is de uitspraak van de rechtbank in rechte vast komen te staan. Eiser heeft op 11 juli 2025 zijn tweede asielaanvraag ingediend. Verweerder heeft met het bestreden besluit van 1 september 2026 deze aanvraag afgewezen als niet-ontvankelijk.

2.1.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

2.2.

Verzoeker heeft verzocht om een voorlopige voorziening.

2.3.

De rechtbank heeft het beroep en de voorlopige voorziening op 8 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben eiser, zijn waarnemend gemachtigde mr. D.W.M. van Erp, [tolk] als tolk en de gemachtigde van verweerder deelgenomen.

Beoordeling door de rechtbank

Het asielrelaas

3. Eiser legt aan zijn herhaalde asielaanvraag het volgende ten grondslag. Eiser heeft de Venezolaanse nationaliteit en is geboren op [datum] 1953. In zijn tweede, huidige, asielprocedure heeft eiser nieuwe documenten overgelegd: een verklaring van zijn oud-collega [naam 1] , een dagvaarding, overlijdensdocumenten van meneer [naam 2] en medische stukken ter onderbouwing van eisers eigen medische situatie. Uit deze documenten volgt dat eiser in Venezuela wordt gezocht en daar het risico loopt om gearresteerd te worden. Indien eiser gearresteerd wordt, vreest hij dat hij daarbij zo mishandeld zal worden dat hij net als meneer [naam 2] hierdoor zal komen te overlijden. Eiser vreest voor zijn leven.

Het bestreden besluit

4. Verweerder verklaart de asielaanvraag van eiser niet-ontvankelijk, omdat het een herhaalde aanvraag is waarbij hij geen belangrijke nieuwe informatie heeft gegeven op grond van artikel 30a, eerste lid, aanhef en onder d, van de Vw (oud). De asielmotieven zijn gelijk aan de eerste asielaanvraag:

1. identiteit, nationaliteit en herkomst;

2. bedreigingen door Sebin en de Colectivo’s als gevolg van het werk bij het

staatsbedrijf.

Over het eerste asielmotief heeft eiser geen nieuwe informatie gegeven. Over het tweede asielmotief stelt verweerder dat reeds in rechte vaststaat dat het asielmotief ongeloofwaardig is. De documenten die eiser ter onderbouwing van zijn tweede asielaanvraag heeft overgelegd, zijn nieuw maar niet belangrijk genoeg om anders te oordelen dan in de eerste procedure. Volgens verweerder leidt het arrest Bahaddar van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens van 19 februari 1998 ook niet tot een ander oordeel.

Verweerder handhaaft het terugkeerbesluit van 17 januari 2025. Daarnaast legt verweerder een inreisverbod op voor de duur van twee jaar.

Heeft eiser belangrijke nieuwe informatie gegeven?

5. Eiser voert aan dat verweerder heeft nagelaten om de door hem overgelegde documenten tezamen en in onderlinge samenhang te beoordelen. Daarnaast heeft eiser verklaard dat na de uitspraak van de Afdeling met regelmaat opnieuw naar hem is gevraagd door de Colectivos bij meerdere waterinstallaties. Dit gegeven samen met de documenten zijn nieuwe informatie, waardoor eiser voldoet aan de ontvankelijkheidstoets voor herhaalde aanvragen.

Wat betreft de dagvaarding, voert eiser aan dat het advies van Bureau Documenten niet gelijk is te stellen aan een vastgestelde vervalsing van een document. De stelling dat een negatief documentenadvies betekent dat aan de dagvaarding geen waarde gehecht kan worden, miskent dat ook een niet bevoegd opgemaakt document in feitelijke zin juist kan zijn. Verweerder heeft onvoldoende kenbaar gemotiveerd waarom dit geen nieuw licht werpt op de situatie van eiser.

Wat betreft de verklaring van zijn oud-collega [naam 1] , voert eiser aan dat verweerder beschikt over de inhoud van de verklaring nu deze tijdens het gehoor door de tolk is vertaald. [naam 1] spreekt, net als eiser, over vervolging vanwege beschuldigingen van sabotage. Dit is, in tegenstelling tot wat verweerder stelt, niet vaag maar juist een bevestiging van het asielrelaas van eiser.

Wat betreft de overlijdensdocumenten van de heer [naam 2] voert eiser aan dat de overlijdensakte als oorzaak van het overlijden een hartstilstand vermeldt, maar dat de echte doodsoorzaak gecamoufleerd wordt. De afwezigheid van een vermelding van staatsgeweld, bewijst daarom niet de afwezigheid daarvan. Hierbij verwijst eiser naar een uitspraak van deze rechtbank en zittingsplaats van 2 april 2019 waarin is geoordeeld dat verweerder zich niet zonder nader onderzoek naar de feitelijke situatie van de Colectivos en hun banden met de autoriteiten op het standpunt kan stellen dat bescherming tegen hen geboden kan worden.

6. De rechtbank is van oordeel dat eiser geen belangrijke nieuwe informatie heeft gegeven. Hierbij overweegt de rechtbank als volgt. Zoals verweerder in het bestreden besluit ook motiveert, moeten nieuwe elementen bij het doen van een opvolgende aanvraag voor het ontvankelijk verklaren van deze aanvraag zowel nieuw als belangrijk zijn waardoor verweerder aanleiding ziet om de aanvraag opnieuw te beoordelen. De documenten die eiser heeft overgelegd, zijn als nieuw aangemerkt maar niet als belangrijk. De rechtbank kan verweerder hierin volgen en overweegt daarbij als volgt.

Over de dagvaarding overweegt de rechtbank dat deze dagvaarding al in de eerste procedure is meegenomen en beoordeeld. In het kader van deze tweede aanvraag is onderzoek gedaan naar het document en verweerder heeft toegelicht dat het document niet vals is bevonden door Bureau Documenten. De verklaring onderzoek van Bureau Documenten waaruit volgt dat de dagvaarding waarschijnlijk niet bevoegd opgemaakt en afgegeven is, is daarom onvoldoende om te oordelen dat sprake is van relevante nieuwe informatie.

Wat betreft de verklaring van oud-collega [naam 1] , overweegt de rechtbank dat verweerder dit niet als een objectieve verklaring heeft hoeven zien, nu de verklaring geen concrete, verifieerbare gegevens of verwijzingen naar officiële documenten bevat. Daarnaast heeft verweerder uiteengezet welke onnauwkeurigheden in de verklaring staan, die eiser niet heeft weerlegd. Eiser heeft ook zijn (werk)relatie met [naam 1] niet onderbouwd. Daarom heeft verweerder niet uit hoeven gaan van een verband tussen hen.

Ten aanzien van de overlijdensdocumenten van de heer [naam 2] , overweegt de rechtbank dat verweerder hierin geen bewijs heeft hoeven zien dat hij is overleden door staatsgeweld naar aanleiding van gestelde verdenkingen van sabotage. Uit de documenten is enkel, zoals verweerder ook in het bestreden besluit stelt, op te maken dat de heer [naam 2] overleden is aan een hartstilstand volgens de overlijdensakte. Dit is daarom ook geen belangrijke nieuwe informatie.

6.1.

Gelet op het bovenstaande, is de rechtbank ook van oordeel dat verweerder de nieuwe documenten voldoende in onderlinge samenhang heeft beoordeeld. Bij dit oordeel betrekt de rechtbank ook de toelichting van verweerder ter zitting dat de nieuwe documenten ook zijn beoordeeld in het licht van de eerste asielprocedure, waarbij de afwijzing van verweerder in rechte vast is komen te staan en er nu nieuwe stukken zijn ingebracht als nader bewijs voor eerder ingenomen stellingen door eiser. De nieuwe documenten geven onvoldoende aanleiding om een nieuwe beoordeling te maken nu ze het eerder ongeloofwaardig geachte asielrelaas niet in een ander daglicht plaatsen. Deze beroepsgrond slaagt niet.

Heeft verweerder het terugkeerbesluit kunnen handhaven?

7. Eiser voert aan dat verweerder in het bestreden besluit het terugkeerbesluit van 17 januari 2025 ten onrechte handhaaft zonder een actuele refoulementsbeoordeling te maken. Dit is in strijd met het arrest Ararat van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 17 oktober 2024. Bovendien is in de afgelopen twee jaar de veiligheidssituatie in Venezuela ernstig veranderd. Ter onderbouwing hiervan verwijst eiser naar verschillende rapporten en een uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Groningen van 6 februari 2026. Deze rapporten en uitspraken benoemen de veranderende veiligheidssituatie na de ontvoering van Maduro en hoe de situatie is voor politieke tegenstanders van het regime.

8. De rechtbank stelt vast dat verweerder bij het handhaven van het terugkeerbesluit van 17 januari 2025 geen actuele refoulementsbeoordeling heeft gemaakt. De rechtbank stelt daarom een motiveringsgebrek vast. Dit gebrek passeert de rechtbank met toepassing van artikel 6:22 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), nu niet is gebleken dat eiser hierdoor in zijn belangen is geschaad. Het staat in rechte vast dat het asielrelaas van eiser ongeloofwaardig is en de rechtbank heeft in deze uitspraak overwogen dat verweerder in de nieuwe documenten die eiser heeft overgelegd geen aanleiding heeft hoeven zien voor een nieuwe beoordeling. Uit de algemene informatie die eiser heeft aangevoerd, volgt geen concreet individueel risico voor eiser. Nu eiser zijn individuele risico onvoldoende heeft onderbouwd, is de rechtbank van oordeel dat eiser onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij terugkeer naar Venezuela een risico op ernstige schade loopt in de zin van artikel 3 van het EVRM. Verweerder heeft daarom het terugkeerbesluit mogen handhaven. Deze beroepsgrond slaagt niet.

Heeft verweerder het inreisverbod kunnen opleggen?

9. Eiser voert aan dat verweerder in zijn medische omstandigheden aanleiding had moeten zien om af te zien van het opleggen van het inreisverbod, zoals bedoeld in artikel 66, achtste lid, van de Vw.

10. De rechtbank is van oordeel dat verweerder het inreisverbod heeft kunnen opleggen. Op grond van artikel 66, achtste lid, van de Vw kan verweerder afzien van het opleggen van een inreisverbod omwille van humanitaire of andere redenen. De medische situatie van eiser heeft verweerder op pagina 6 van het bestreden besluit voldoende kenbaar betrokken bij het opleggen van het inreisverbod. Ondanks dat verweerder artikel 66, achtste lid, van de Vw niet expliciet noemt, ziet de rechtbank voldoende motivering van verweerder waarom de medische omstandigheden geen aanleiding vormen voor het afzien van het opleggen van het inreisverbod. Deze beroepsgrond slaagt daarom niet.

Had het arrest Bahaddar tot een andere uitkomst moeten leiden?

11. Eiser voert aan dat het arrest Bahaddar tot het verlenen van internationale bescherming had moeten leiden, nu hij een 72-jarige man is met gezondheidsproblemen en hij in Venezuela gevaar loopt. Eiser loopt hierdoor bij terugkeer naar Venezuela een geïndividualiseerd en reëel risico op een behandeling in strijd met artikel 3 van het EVRM. Dit had verweerder nader moeten onderzoeken.

12. De rechtbank is van oordeel dat verweerder in het arrest Bahaddar geen aanleiding heeft hoeven zien om aan eiser internationale bescherming te verlenen. Zoals eerder is overwogen, is eiser zijn asielafwijzing in rechte vast komen te staan en heeft verweerder in de nieuwe documenten geen aanleiding hoeven zien voor een nieuwe beoordeling van het asielrelaas. Ook heeft de rechtbank reeds onder overweging 8 overwogen dat eiser geen geïndividualiseerd risico op een behandeling in strijd met artikel 3 van het EVRM aannemelijk heeft gemaakt, en onder overweging 10 overwogen dat de medische omstandigheden van eiser onvoldoende zijn om af te zien van het opleggen van het inreisverbod; deze zijn daarmee ook onvoldoende om toepassing te geven aan de toets van het arrest Bahaddar.

Conclusie en gevolgen

13. Verweerder heeft de aanvraag terecht niet-ontvankelijk verklaard. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser ongelijk krijgt en het bestreden besluit in stand blijft. Eiser krijgt wel een vergoeding van zijn proceskosten, vanwege de toepassing van artikel 6:22 van de Awb. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- (1 punt voor het indienen van een beroepschrift, 1 punt voor het bijwonen van zitting, met een waarde € 934,- per punt). Verweerder moet deze vergoeding betalen.

14. Nu op het beroep is beslist, bestaat geen aanleiding om de voorlopige voorziening toe te wijzen. De voorzieningenrechter wijst het verzoek daartoe daarom af. Verzoeker krijgt wel een vergoeding van zijn proceskosten, vanwege de toepassing van artikel 6:22 van de Awb. Deze vergoeding bedraagt € 934,- (1 punt voor het indienen van een verzoekschrift). Verweerder moet deze vergoeding betalen.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- veroordeelt verweerder tot het betalen van de proceskosten van verzoeker tot een bedrag van € 1.868,-.

De voorzieningenrechter:

- wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af;

- veroordeelt verweerder tot het betalen van de proceskosten van verzoeker tot een bedrag van € 934,-.

Deze uitspraak is gedaan door mr. J.L. Roubos, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. J.W. Robijn, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak op het beroep, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

ECLI:NL:RBDHA:2025:9061. Zaaknummer 2O25O3O5O12/V2, niet gepubliceerd. ECLI:CE:ECHR:1998:0219JUD002589494. ECLI:NL:RBDHA:2019:5758. ECLI:EU:C:2024:892. European Union Agency for Asylum Country Focus, juli 2026, Amnesty International, The State of the World’s Human Rights: Venezuela 2025, Freedom House, Freedom in the World 2026, CGRC-CEDOCA – Venezuela: Situatieschets, 25 februari 2026. ECLI:NL:RBDHA:2026:1999. Verdrag tot de bescherming van de rechten van de mens en fundamentele vrijheden.