Vreemdelingenrecht

Verweerder kon de aanvraag voor een verblijfsvergunning en het verzoek om uitstel van uitzetting op grond van…

Rechtbank Den Haag, 6 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 6 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in een voorlopige voorziening en de bodemzaak uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Haarlem
Datum uitspraak
6 oktober 2026
Datum publicatie
12 november 2026
Zaaknummer
NL24.51085 en NL24.51200
Procedure
Voorlopige voorziening+bodemzaak
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:33460
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Verweerder kon de aanvraag voor een verblijfsvergunning en het verzoek om uitstel van uitzetting op grond van artikel 64 van de Vreemdelingenwet afwijzen. Verweerder heeft een deugdelijke belangenafweging gemaakt en de medische omstandigheden deugdelijk meegewogen. De hoorplicht is niet geschonden. Wel is de redelijke termijn overschreden en eiseres krijgt om die reden een schadevergoeding.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Haarlem

Bestuursrecht

zaaknummers: NL24.51085 (beroep), NL24.51086 (voorlopige voorziening), NL24.51200 (beroep) en NL24.51202 (voorlopige voorziening)


uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen

[eiseres] , eiseres,

V-nummer: [v-nummer]

(gemachtigde: mr. P. le Heux)

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. M.F. Aly).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag voor een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd en over de afwijzing van de aanvraag om uitstel van uitzetting op grond van artikel 64 van de Vw. Eiseres is het niet eens met deze afwijzingen. Zij voert daartoe argumenten aan, ook wel de beroepsgronden genoemd. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de verblijfsvergunning en de afwijzing van het verzoek om uitstel van uitzetting.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de beroepen ongegrond zijn. Verweerder kon de aanvraag voor een verblijfsvergunning en het verzoek om uitstel van uitzetting afgewezen. Verweerder heeft een deugdelijke belangenafweging gemaakt en heeft de medische omstandigheden van eiseres deugdelijk meegewogen. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.

Procesverloop

2. Eiseres heeft de Marokkaanse nationaliteit en is geboren op [datum] 1969. Zij heeft op 24 maart 2022 een aanvraag ingediend voor een verblijfsvergunning met als verblijfsdoel ‘humanitair tijdelijk’. Verweerder heeft deze aanvraag aangemerkt als een aanvraag voor het verblijfsdoel ‘uitoefenen privéleven op grond van artikel 8 van het EVRM’. Verweerder heeft deze aanvraag afgewezen met het besluit van 9 december 2022. Met het bestreden besluit van 19 december 2024 op het bezwaar van eiseres heeft verweerder de afwijzing gehandhaafd.

2.1.

Op 10 april 2023 heeft eiseres een aanvraag ingediend om op grond van artikel 64 van de Vw te bepalen dat haar uitzetting achterwege blijft. Verweerder heeft deze aanvraag afgewezen met het besluit van 14 juli 2023. Met het afzonderlijke bestreden besluit van 19 december 2024 op het bezwaar van eiseres heeft verweerder ook deze afwijzing gehandhaafd.

2.2.

Eiseres heeft beroep ingesteld tegen beide bestreden besluiten (zaaknummer NL24.51085 is het beroep tegen de afwijzing van een verblijfsvergunning, zaaknummer NL24.51200 is het beroep tegen de afwijzing van het achterwege laten van uitzetting). Zij heeft ook verzocht om het treffen van voorlopige voorzieningen.

2.3.

Verweerder heeft een verweerschrift ingediend met betrekking tot de afwijzing van een verblijfsvergunning.

2.4.

De rechtbank heeft de beroepen en de verzoeken om een voorlopige voorziening op 25 augustus op zitting behandeld. Hieraan hebben de gemachtigden van eiseres en verweerder deelgenomen.

Beoordeling door de rechtbank

De bestreden besluiten

3. Verweerder heeft de aanvraag van eiseres afgewezen, omdat zij niet over een geldige mvv beschikt. Zij komt ook niet in aanmerking voor vrijstelling van het mvv-vereiste. De uitzetting van eiseres is niet in strijd met het recht op uitoefening van familie- en gezinsleven of privéleven in de zin van artikel 8 van het EVRM. Het algemeen belang van de Nederlandse overheid weegt zwaarder dan het persoonlijk belang van eiseres. De door eiseres aangevoerde omstandigheden leiden ook niet tot vrijstelling van het mvv-vereiste op grond van schrijnendheid. Verder heeft verweerder de aanvraag afgewezen om uitzetting achterwege te laten op grond van artikel 64 van de Vw. Verweerder is daarbij uitgaan van het advies van het BMA met betrekking tot de medische klachten van eiseres. Volgens het BMA-advies zal er bij overdracht aan Marokko geen medische noodsituatie ontstaan. Ook kan eiseres de benodigde medische zorg in Marokko ontvangen.

De afwijzing van een reguliere verblijfsvergunning voor bepaalde tijd

Is het inburgeringsvereiste bij mvv-vrijstellingen discriminerend?

4. Eiseres voert aan dat het vereiste om in het buitenland in te burgeren – dat onder artikel 16, eerste lid, onder h, van de Vw is gekoppeld aan vrijstelling van het mvv-vereiste – een vorm is van ongeoorloofde selectie op nationaliteit. Er is geen rechtmatige reden om burgers van bepaalde landen buiten de Europese Unie alleen op grond van hun nationaliteit uit te zonderen van het mvv-vereiste en eiseres niet.

4.1.

De rechtbank overweegt dat het inburgeringsvereiste in deze zaak niet als afwijzingsgrond aan eiseres is tegengeworpen. Deze beroepsgrond slaagt daarom al niet.

Heeft verweerder de verblijfsvergunning op grond van artikel 8 van het EVRM kunnen afwijzen?

5. Eiseres voert aan dat de aanvraag ten onrechte is afgewezen vanwege het ontbreken van een mvv. Het tegenwerpen van het mvv-vereiste in gevallen waarin vaststaat dat aan de materiële voorwaarden voor verblijft wordt voldaan, is niet in overeenstemming met de bedoeling van de wetgever. Ze voert verder aan dat de belangenafweging in het licht van artikel 8 van het EVRM niet juist is gedaan. Ze stelt dat zij sinds het overlijden van haar ouders geen sociaal netwerk meer heeft om op terug te vallen. Zij heeft in Marokko geen woning, geen werk, geen vrienden en familie. De omstandigheden in Marokko voor een oudere ongeletterde weduwe zijn slecht. Haar privéleven is hier in Nederland. Eiseres heeft hier stiefkinderen en haar nichtje. Haar echtgenoot en zus liggen hier ook begraven. Daarbij verleent eiseres mantelzorg aan een dementerende vrouw hier in Nederland. Het verzorgen van de graven en de zorg voor de dementerende vrouw zijn een belangrijke invulling van haar leven. Ze heeft ook ernstige chronische en pre-psychotische klachten in samenhang met andere psychische en lichamelijke problematiek. Verweerder heeft dit onterecht niet bij de belangenafweging betrokken.

5.1.

De rechtbank overweegt dat verweerder het mvv-vereiste aan eiseres kon tegenwerpen. Ten eerste constateert de rechtbank dat niet vaststaat dat aan de materiële voorwaarden voor verblijf is voldaan. Verweerder mocht aannemen dat de banden die eiseres in Nederland zonder verblijfsvergunning heeft opgebouwd, niet zwaar wegen. Hij kon daarbij ook aannemen dat de zorg die eiseres aan een oudere dementerende vrouw verleent, geen sterke band met Nederland oplevert. De rechtbank begrijpt dat de verzorging van de graven van haar overleden zus en echtgenoot belangrijk is voor eiseres, maar ook hieraan heeft verweerder geen doorslaggevend gewicht hoeven toekennen. Dit geldt ook voor de gestelde band die eiseres heeft met haar stiefkinderen en nichtje. Verweerder heeft hierbij onbetwist gewezen op de omstandigheid dat de graven zich ver van haar woonplaats bevinden en dat haar stiefkinderen en nichtje ook allen ver bij haar vandaan wonen. Verweerder heeft ook in zijn belangenafweging kunnen betrekken dat niet is gebleken dat eiseres geen familie in Marokko heeft. En hij heeft gewicht van betekenis mogen toekennen aan het economisch belang van de Nederlandse staat. De gezondheidssituatie van eiseres staat los van het privé- en familieleven in de zin van artikel 8 van het EVRM en speelt daarom geen rol in dit kader. De rechtbank concludeert al met al dat verweerder de aanvraag van eiseres in redelijkheid kon afwijzen. De beroepsgrond slaagt niet.

Heeft verweerder de schrijnendheid juist getoetst?

6. Eiseres voert aan dat er, indien zij Nederland moet verlaten, een zeer schrijnende situatie zal ontstaan. Verweerder heeft ten onrechte geen toets op schrijnendheid gedaan.

6.1.

Verweerder heeft in het verweerschrift alsnog beoordeeld of een schrijnende situatie ontstaat en heeft dat naar het oordeel van de rechtbank niet onjuist gedaan. Verweerder heeft in het voordeel van eiseres meegewogen dat haar echtgenoot en zus in Nederland zijn overleden. In het nadeel van eiseres heeft hij meegewogen dat zij pas in Nederland verblijf aanvroeg toen haar man al ernstig ziek bleek te zijn en dat zij nimmer rechtmatig verblijf in Nederland heeft gehad. De medische omstandigheden weegt hij niet mee omdat daarvoor een andere verblijfsrechtelijke procedure bestaat. Verder heeft eiseres tot 2019 in Marokko gewoond en wordt geacht daar banden te hebben. Verweerder concludeert dat er onvoldoende redenen zijn om een schrijnende situatie aan te nemen. Volgens de rechtbank kon verweerder tot deze conclusie komen, temeer nu eiseres ten aanzien van de schrijnendheid geen specifieke argumenten heeft aangevoerd buiten de omstandigheden die hiervoor in 5.1 zijn beoordeeld. De beroepsgrond slaagt niet.

Heeft verweerder in strijd gehandeld met de hoorplicht?

7. Eiseres voert aan dat zij onterecht niet is gehoord. Zij stelt zich op het standpunt dat verweerder ook aanleiding zag om haar te horen, nu er in eerste instantie wel een gehoor gepland was. Eiseres heeft zich voor het gehoor moeten afmelden, maar haar gemachtigde heeft wel aangeboden om namens haar te verschijnen. Verweerder heeft dit aanbod afgewezen. Dit maakt echter niet dat een hoorzitting dan achterwege kon blijven. Daarbij stelt eiseres dat de geplande hoorzitting alleen over de artikel 64-procedure zou gaan, en niet over de procedure over een verblijfsvergunning.

7.1.

De rechtbank stelt vast dat niet in geschil is dat een eerste hoorzitting op 19 november 2024 is verplaatst omdat eiseres en haar gemachtigde zich hadden afgemeld. Een nieuwe hoorzitting is vervolgens gepland op 17 december 2024. Verweerder heeft een telefoonnotitie overlegd van 18 november 2024. Daarin staat dat in overleg is afgesproken dat de hoorzitting op 17 december zou plaatsvinden. Ook blijkt uit deze notitie dat de hoorzitting over beide procedures zou gaan. Haar gemachtigde heeft verklaard dat eiseres op deze nieuwe datum ook niet kon. Uit niets blijkt dat vervolgens tegen de gemachtigde is gezegd dat hij niet zonder eiseres hoefde te komen. De rechtbank neemt daarom aan dat verweerder adequaat de gelegenheid heeft geboden om te worden gehoord. Eiseres heeft niet aannemelijk gemaakt dat aan verweerder te wijten is dat dit niet is gebeurd. De beroepsgrond slaagt niet.

Levert de terugkeer van eiseres naar Marokko strijd op met artikel 3 van het EVRM?

8. Eiseres voert aan dat haar terugkeer naar Marokko, gelet op haar medische omstandigheden, in strijd is met artikel 3 van het EVRM.

8.1.

Voor zover eiseres aanvoert dat zij niet kan terugkeren naar Marokko omdat daar geen adequate medische behandeling beschikbaar is en zij daardoor een reëel risico loopt op ernstige schade, verwijst de rechtbank naar de overwegingen hierna over de beoordeling van het beroep tegen het niet achterwege laten van uitzetting op grond van artikel 64 van de Vw.

De afwijzing van het achterwege laten van uitzetting op grond van artikel 64 van de Vw

Kon verweerder de aanvraag om uitzetting achterwege te laten afwijzen?

9. Eiseres voert aan dat zij lijdt aan een ernstige chronische depressie en pre-psychotische klachten in samenhang met andere psychische en lichamelijke problematiek. Sinds het overlijden van haar echtgenoot is haar geestelijke toestand slecht. Volgens haar psychiater is juist het in Nederland aanwezige sociale netwerk en de invulling die zij aan haar leven heeft weten te geven door de zorg voor een dementerende vrouw belangrijk. Eiseres voert aan dat zonder deze levensinvulling de suïcidale gedachten levensbedreigend zullen zijn. Eiseres vindt de conclusie van de BMA-arts daarom onjuist. Verder voert zij aan dat de complexe combinatie van behandelingen die zij nodig heeft in Marokko niet beschikbaar is. Dit zal tot een medische noodsituatie leiden. Tot slot voert eiseres aan dat in het BMA-advies staat dat zij niet kan reizen tenzij er een directe fysieke overdracht plaatsvindt aan behandelaars in Marokko en er medische begeleiding is tijdens de reis. De omstandigheden waaronder reizen volgens verweerder mogelijk is, zijn volgens haar niet realistisch.

9.1.

Op de zitting heeft eiseres aangevoerd dat uit de brief van psychiater [naam] van 21 augustus 2026 blijkt dat hij een verslechtering van haar gezondheidstoestand constateert en dat hij haar niet geschikt vindt om naar zitting te komen. Gezien deze brief dient verweerder een nieuw BMA-advies te vragen. Eiseres voert ook aan dat de beschikbaarheid van de benodigde medische zorg in Marokko zou blijken uit een zogeheten brondocument. Dit brondocument ziet echter op een andere referentiesituatie dan haar eigen situatie, namelijk op die van een man met een meervoudige drugsverslaving. De conclusie dat specifieke zorg voor eiseres aanwezig is, blijkt dus niet uit dit brondocument.

9.2.

De rechtbank is van oordeel dat verweerder het verzoek om uitstel op medische gronden niet onterecht heeft afgewezen. De rechtbank constateert dat er inmiddels twee BMA-rapporten liggen. In deze rapporten zijn de brieven van psychiater [naam] van 6 februari 2023 en 27 juli 2024 betrokken. De rechtbank overweegt dat de meest recente brief van 21 augustus 2026 niet benoemt waaruit de verslechtering van de gezondheidstoestand van eiseres bestaat. Daarin heeft verweerder dan ook geen reden hoeven zien om nog een keer advies te vragen aan het BMA. De rechtbank ziet in de brief ook geen reden om de zaak aan te houden en te wachten op stabilisering van de gezondheidstoestand van eiseres, mede gelet op het feit dat in de brief staat dat het gaat om een chronische situatie. Daarbij onderbouwt eiseres noch psychiater [naam] dat de eerdere BMA-adviezen onzorgvuldig tot stand zijn gekomen. Een BMA-advies is een deskundigenadvies waarvan verweerder in beginsel mag uitgaan. Verweerder mocht er ook van uitgaan dat de medische opvang voor eiseres in Marokko aanwezig is. Dat het brondocument waarop dit is gebaseerd ziet op een andere referentiesituatie geeft geen reden om over dit punt te twijfelen, nu het BMA, als deskundige, heeft geconstateerd dat de benodigde psychiatrische zorg aanwezig is. Het feit dat nog een specifieke afspraak gemaakt moet worden, maakt dit ook niet anders. De beroepsgrond slaagt niet.

Heeft verweerder in deze procedure in strijd gehandeld met de hoorplicht?

10. Eisers voert aan dat ook in deze procedure haar hoorplicht geschonden is.

10.1.

De rechtbank verwijst naar haar overwegingen in 7.1; die zijn ook hier van toepassing. De beroepsgrond slaagt niet.

Heeft verweerder de redelijke termijn geschonden?

11. Eiseres heeft ter zitting de rechtbank verzocht om een schadevergoeding op grond van artikel 6 van het EVRM toe te kennen wegens overschrijding van de redelijke termijn.

11.1.

De rechtbank overweegt dat de redelijke termijn die als uitgangspunt geldt voor de afdoening van bestuursrechtelijke geschillen die bestaan uit een bezwaarprocedure en twee rechterlijke instanties, uniform is bepaald op vier jaar. Daarbij staat voor zowel de bezwaar- en beroepsfase gezamenlijk als voor het hoger beroep een termijn van twee jaar. De redelijke termijn vangt in beginsel aan op het moment waarop het bestuursorgaan het bezwaarschrift heeft ontvangen. De behandeling van het bezwaar mag ten hoogste een half jaar en de behandeling van het beroep mag ten hoogste anderhalf jaar duren.

11.2.

In dit geval wordt schadevergoeding verzocht voor meerdere procedures van één belanghebbende. De rechtbank overweegt dat deze procedures, gelet op wat eiseres daarin heeft aangevoerd, zodanig samenhangen dat deze procedures in wezen gaan over hetzelfde onderwerp. Daarom is niet aannemelijk is dat door de tweede procedure extra spanning en frustratie bij eiseres is veroorzaakt. De rechtbank zal daarom voor één - en dan wel de langstlopende - procedure beoordelen of de redelijke termijn is geschonden, en zo ja, daarvoor eenmaal het forfaitaire bedrag aan schadevergoeding toekennen.

11.3.

Verweerder heeft het eerste door eiseres ingediende bezwaarschrift op 4 januari 2023 ontvangen. Tot deze uitspraak, op 6 oktober 2026, heeft de procedure afgerond drie jaar en 9 maanden geduurd. Daarmee is de redelijke termijn met 1 jaar en 9 maanden overschreden. Er is geen rechtvaardiging voor de overschrijding van de redelijke termijn. Uitgaande van een schadebedrag van € 500,- per half jaar dat de redelijke termijn is overschreden, waarbij het totaal naar boven wordt afgerond, zal de rechtbank aan eiseres een schadevergoeding van € 2000,- toekennen.

11.4.

Vervolgens moet beoordeeld worden aan wie de overschrijding van de redelijke termijn moet worden toegekend. De behandeling van het bezwaar vanaf de ontvangst van 4 januari 2023 tot en met het nemen van het besluit op bezwaar van 19 december 2024 heeft (afgerond) 2 jaar geduurd. Daarmee heeft verweerder de termijn voor het behandelen van het bezwaar met 1 jaar en 5 maanden overschreden. De rechtbank heeft vervolgens op 6 oktober 2026 uitspraak gedaan, zodat de termijn voor het behandelen van het beroep, gerekend vanaf de datum van het instellen van beroep, met (afgerond) 4 maanden is overschreden. Dit betekent dat verweerder wordt veroordeeld tot vergoeding van een bedrag van €1619,-. De rechtbank heeft de termijn met 4 maanden overschreden. Daarom wordt de Staat veroordeeld tot vergoeding van een bedrag van €381,-.

Conclusie en gevolgen

12. Uit de overwegingen hiervoor volgt dat verweerder zowel de aanvraag van eiseres om een verblijfsvergunning als de aanvraag om te bepalen dat uitzetting achterwege blijft kon afwijzen. De beroep van eiseres daartegen zijn daarom ongegrond. Dat betekent dat eiseres geen gelijk krijgt en dat de afwijzingen van haar aanvragen in stand blijven.
Wel krijgt eiseres krijgt een vergoeding voor de overschrijding van de redelijke termijn. Ook krijgt zij een vergoeding van haar proceskosten, maar alleen de kosten voor het doen van een verzoek voor een schadevergoeding voor de overschrijding van de redelijke termijn. De rechtbank stelt de vergoeding voor die kosten vast op een bedrag van € 467,- (1 punt met een waarde van € 934,- per punt met wegingsfactor 0,5).

13. Gezien de beslissingen van de rechtbank over de beroepen van eiseres, is er geen aanleiding voor het treffen van een voorlopige voorzieningen. De voorzieningenrechter wijst de verzoeken daartoe daarom af. Verzoekster krijgt geen vergoeding van haar proceskosten in dit kader.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart de beroepen ongegrond;

- wijst het verzoek om een schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn toe;

- veroordeelt verweerder om een vergoeding van € 1.619,- te betalen aan eiseres;

- veroordeelt de Staat om een vergoeding van € 381,- te betalen aan eiseres;

- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiseres tot een bedrag van € 467,-.

De voorzieningenrechter:

- wijst de verzoeken om een voorlopige voorziening af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Kraefft, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. A.N. de Graaf, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan, voor zover het één van de hoofdzaken betreft, een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Vreemdelingenwet 2000. Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Machtiging tot voorlopig verblijf. Zie artikel 3.6ba van het Vreemdelingenbesluit 2000. Bureau Medische Advisering. bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 29 januari 2014, ECLI:NL:RVS:2014:188. Uitspraak van de Afdeling van 6 mei 2020, ECLI:NL:RVS:2020:1197. Uitspraak van de Afdeling van 10 april 2024, ECLI:NL:RVS:2024:1481.