Civiel recht overig
Kort geding. Vordering tot verbod om de hond te herplaatsen of te euthanaseren totdat is beslist op het…
Rechtbank Den Haag, 22 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:34208 · Rechtbank Den Haag · 22 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/civiel-recht/civiel-recht-overig/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-34208
Zaakgegevens
Op 22 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Datum uitspraak
- 22 oktober 2026
- Datum publicatie
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- C/09/713256/ KG ZA 26-1033
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Civiel recht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. J. Biemond, mr. H.W. Volberda
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:34208
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Kort geding. Vordering tot verbod om de hond te herplaatsen of te euthanaseren totdat is beslist op het verzoek van eiseres om een tegenonderzoek uit te voeren. Naar het oordeel van de voorzieningenrechter heeft het OM na afweging van alle betrokken belangen in redelijkheid kunnen besluiten tot vervreemding van de hond. Afwijzing vordering.
Uitspraak
Rechtbank den haag
Team handel - voorzieningenrechter
zaak- / rolnummer: C/09/713256/ KG ZA 26-1033
Vonnis in kort geding van 22 oktober 2026
in de zaak van
[eiseres] te [woonplaats],
eiseres, hierna te noemen: ‘[eiseres]’,
advocaat: mr. J. Biemond,
tegen:
DE STAAT DER NEDERLANDEN (Ministerie van Justitie en Veiligheid) te Den Haag,
gedaagde, hierna te noemen: ‘de Staat’,
advocaat: mr. H.W. Volberda.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding van 29 september 2026 met producties 1 tot en met 4;
- de akte houdende een vermeerdering van eis;
- de door de Staat overgelegde conclusie van antwoord met producties 1 tot en met 10;
- de nader door de Staat overgelegde productie 11;
- de door beide partijen overgelegde pleitnotities.
Op 22 oktober 2026 heeft de mondelinge behandeling van de zaak plaatsgevonden en is door middel van een verkort vonnis uitspraak gedaan. Het onderstaande vormt daarvan de uitwerking, die is vastgesteld op 4 november 2026.
2 De feiten
Op grond van de stukken en het verhandelde ter zitting wordt in dit geding van het volgende uitgegaan.
[eiseres] is eigenaresse van de hond [de hond], een [ras] (hierna: [de hond]).
[de hond] is op 4 augustus 2026 betrokken geweest bij een bijtincident, waarbij [de hond] een buurman van [eiseres] (hierna: de buurman) meermaals heeft gebeten. De buurman heeft daardoor diverse verwondingen aan zijn lichaam opgelopen.
De buurman heeft tegen [eiseres] aangifte van mishandeling gedaan.
Naar aanleiding van het bijtincident is [eiseres] op 4 augustus 2026 aangehouden op verdenking van eenvoudige mishandeling (art. 300 Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr), het ophitsen van een dier tegen een mens (art. 306a Sr) en het niet terughouden van een agressief dier (art. 425 Sr). De zitting in de strafzaak tegen [eiseres] vindt plaats op 8 januari 2027.
Op dezelfde dag is [de hond] op last van de officier van justitie in beslag genomen op grond van artikel 94 lid 1 Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv).
[de hond] is op 6 augustus 2026 in opdracht van Rijksdienst voor Ondernemend Nederland onderzocht door een dierenarts. De dierenarts heeft in het verslag vermeld dat de algemene indruk van [de hond] alert, angstig en agressief was. Als behandelplan heeft de dierenarts onder meer een gedragstest en monitoring geadviseerd.
In een proces-verbaal van bevindingen van 7 augustus 2026 van de politie is ten aanzien van [eiseres] onder meer het volgende vermeld:
“- Op 4 juli 2023, (registratienummer 2023169056), vond er een burenruzie plaats. De melding luidde dat [eiseres] haar hond zou opstoken tot blaffen. Dit zou gaan om een [ras];
- Op 25 oktober 2023, (registratienummer 2023335484), vond er een bijtincident plaats. Hierbij zou [eiseres] tegen haar hond hebben gezegd 'pak'. Dit betreffen dezelfde ophitswoorden die [eiseres] in deze casus gebruikte. Het zou gaan om de hond [de hond], vermoedelijk ook de hond genoemd in het vorige registratienummer. Hierbij had [de hond] een omstander gebeten;
- Op 4 november 2023, (registratienummer 2023350304), werd er een melding gemaakt ter zake overlast van een hond van [eiseres];
(…)
- Op 29 januari 2026, (registratienummer 2026038807), werd er een klantverzoek achtergelaten dat de meldster zou zijn bespuugd door [eiseres]. De meldster zou [eiseres] hebben aangesproken over het opruimen van hondenuitwerpselen;
- Op 1 juli 2026, (registratienummer 2026199602), werd er naar de politie gebeld vanwege een burenruzie. De meldster zou overlast ervaren van de honden van [eiseres]. De meldster zou zijn geslagen met een bezem door [eiseres]. [eiseres] zou hebben verklaard dat zij dit deed uit zelfverdediging.”
Het riskassessmentteam van de Universiteit Utrecht (hierna: het riskassessmentteam) heeft bij [de hond] een risicoanalyse uitgevoerd. Daarover is gerapporteerd op 17 augustus 2026. Het riskassessmentteam heeft daarbij – kort gezegd – het risico op een herhaald bijtincident en de schadekans als dergelijke incidenten zich voordoen ingeschat als zeer hoog naar volwassenen en kinderen en geconcludeerd dat [de hond] mogelijk (en onder bepaalde voorwaarden) herplaatst kan worden als erfhond. In het onderzoeksrapport van het riskassessmentteam staat, voor zover hier van belang, het volgende:
“Door bij de analyse uit te gaan van vijf bronnen, is het gedragsprofiel van de hond te bepalen en daarmee het risico vanuit verschillende invalshoeken te analyseren, wat de conclusie en aanbeveling sterker onderbouwt. Hierbij is ook een inschatting gemaakt van de hertrainbaarheid van de hond. In Bijlage 1 is nadere toelichting op de analyse te vinden, inclusief de relevante factoren.
(…)
Conclusie met betrekking tot risico:
Op 4 augustus 2026 komt de eigenaresse van de RA-hond in conflict met een buurtgenoot en dan zet zij de RA-hond tegen deze persoon op dan wel kan deze niet terughouden. De buurtgenoot wordt gebeten in (boven)been en hand en door de hond beschadigd aan de onderarmen. Na dit incident toont de hond bijtgedrag richting politiebeambten als de eigenaresse de hond uit de woning haalt. Een incident uit 2023 met de RA-hond zou gelijkenis tonen met het bijtincident van 4 augustus 2026; in de politiesystemen staan diverse (buren)ruzies geregistreerd, waarbij de hond(en) van de eigenaresse betrokken zouden zijn.
Naar personen toe toont de hond in bijzijn van de eigenaresse, bijtgedrag naar personen en bij het slachtoffer van 4 augustus 2026 ontstaat daarbij schade: kneuzing en huiddoorboring, geen sprake van hechtingen. In de opvang is de hond de eerste dagen angstig en agressief, ze deinst en blaft aan. Als ze verzorgers leert vertrouwen, toont ze sociaal-vriendelijk gedrag. Dit wordt ook gezien tijdens de gedragsobservatie van 17 augustus 2026 en de hond volgt dan ook commando’s op van de verzorging. Naar een onbekende vrouwspersoon blaft de hond aan, zonder deze persoon geheel te naderen en naar een kleuterpop is er na een moment van aanblaffen opvallende houdingsverlaging en wijken. Op basis van deze bronnen wordt het risico van deze hond naar personen (volwassenen en kinderen) ingeschat als zeer hoog zonder afdoende aansturing en management; maar waarbij onderzocht moet worden of dit risico verlaagd kan worden met afdoende aansturing en management
(…)
M.b.t. de huidige eigenaarssituatie neemt een getuige waar dat de eigenaresse de RA-hond ophitst tegen een persoon met woorden als ‘pak hem’, ‘grijp hem’. Deze getuige ziet dat de hond hierop intenser (agressie)gedrag gaat tonen. Het slachtoffer verklaart dat de eigenaresse van de RA-hond (ook na het bijten van het slachtoffer) achter het slachtoffer aangaat (met de hond). De eigenaresse van de RA-hond verklaart dat de hond in een tumultueuze situatie door haar niet meer onder controle gehouden kon worden. Ze verklaart het slachtoffer te hebben willen slaan nadat het slachtoffer ontlokkend gedrag getoond had – maar dat dit niet lukte. Een eerder incident uit 2023 staat in de politiesystemen dat gelijkenis toont met het incident van 4 augustus 2026 en waarover de eigenaresse verklaart dat zij en de RA-hond betrokken waren. Het niet kunnen terughouden van een hond en zelf pogen tot slaan van een persoon, waardoor kans bestaat dat een (volgens aangeven eigenaresse) werklijnhond ontlokt wordt tot bijten, het aanzetten tot bijten van een hond wordt beschouwd als een zeer bijtrisico verhogende invloed van een eigenaar.
(…)
Advisering m.b.t. risico mitigerende maatregelen
Terug naar de eigenaresse kan de hond niet, omdat zij de hond volgens verklaring van slachtoffer en getuige aanzet tot bijten. Zelf verklaart de eigenaresse de hond in een tumultueuze situatie niet meer onder controle te kunnen houden en bij die situatie heeft zij zelf gepoogd een persoon te slaan, waardoor haar (volgens haar eigen zeggen: werklijn) hond ontlokt of gestimuleerd kon worden tot/in bijtgedrag. Politiebeambten zien dat zij moeite heeft de hond te beletten van het bijten van beambten.
Herplaatsbaar is deze hond mogelijk als erfhond, nadat middels intensieve training onderzocht is of de hond afdoende managebaar en aanstuurbaar is, waarbij een muilkorf aangewend kan worden, onderzocht kan worden wat het risico van de hond naar andere honden is en gelijktijdig gezocht kan worden naar een geschikte adoptant die bekend is met het rastype, een deugdelijk afgerasterd eigen terrein heeft waar de hond kan zijn, zonder onverwacht contact met onbekenden en die bereid is preventieve maatregelen, zoals muilkorven, in te zetten in mogelijke risicosituaties. Nadrukkelijk niet plaatsen (na)bij kinderen. Indien hertraining niet tot afdoende aanstuurbaarheid en managebaarheid leidt, en/of het vinden van een geschikte adoptant niet slaagt, kan euthanasie als dierenwelzijnsvriendelijke optie resten om de hond uitzichtloos wachten op een eigen thuis, gepaard gaande met dierenwelzijnsrisico’s, te besparen.
Samengevat:
Retour eigenaar niet adviseerbaar, omdat zij de hond aanzet tot bijten van een persoon dan wel bijdraagt aan een situatie waarin zij zelf de hond niet meer kan controleren en bijten kan voorkomen van deze (volgens haar eigen zeggen) werklijn hond.”
Op 27 augustus 2026 heeft de voormalig advocaat van [eiseres] de officier van justitie primair verzocht om [de hond] aan haar terug te geven althans subsidiair om mee te werken aan een tegenonderzoek, uit te voeren door gedragsbioloog drs. [naam 1]. De voormalig advocaat van [eiseres] schreef, voor zover hier van belang, nog het volgende:
“ Geen onomkeerbare maatregelen hangende de procedure
Ik verzoek u te bevestigen dat, zolang de onderzoeken en gerechtelijke procedures lopen, geen machtiging tot vervreemding, afstand of euthanasie wordt verzocht of uitgevoerd, en dat u mij van enig zodanig voornemen ten minste tien werkdagen tevoren schriftelijk in kennis stelt.”
Het OM heeft voornoemde verzoeken van [eiseres] niet gehonoreerd.
Het door [eiseres] gedane beklag tegen de inbeslagname van [de hond] is bij mondelinge beschikking van 28 augustus 2026 ongegrond verklaard.
Op 15 september 2026 heeft [eiseres] op grond van art. 182 jo 227 Sv een verzoek ingediend bij de rechter-commissaris van de rechtbank Rotterdam om een deskundige te benoemen voor het uitvoeren van een tegenonderzoek naar het gedrag van [de hond].
Op 17 september 2026 heeft de advocaat van [eiseres] aan het Openbaar Ministerie (hierna: OM) het volgende gemaild:
“Inmiddels [liggen] in deze zaak onderzoekswensen bij de RC betreffende het gedrag van de hond. Verwijzen naar de eerdere email van mr [naam 2] d.d. 27 augustus 2026 ga ik er van uit dat de hond [daarvoor] beschikbaar is en blijft. Inmiddels, alle rechten voorbehoudende,”
Op 21 september 2026 heeft het OM aan de advocaat van [eiseres] medegedeeld dat is besloten om [de hond] te vervreemden. Daartoe is het volgende geschreven:
“Op 27 augustus heeft mr. [naam 2] inderdaad gemaild met een primair en subsidiair verzoek. Het subsidiaire verzoek was tegenonderzoek door mw. [naam 1].
Op 28 augustus heeft mijn collega [naam 3] gereageerd dat het klaagschrift die ochtend ongegrond is verklaard. Het OM gaat in beginsel niet akkoord met contra-onderzoek, omdat er geen reden is te twijfelen aan de inhoud van het rapport. De enige uitzondering daarop is contra-expertise door Universiteit Gent op eigen kosten. Dit is de enige toonaangevende instantie die betrouwbaar, gelijkwaardig en volstrekt onafhankelijk onderzoek kan doen.
Vervolgens is een reactie uitgebleven door mr. [naam 2], waarna op 10 september is besloten tot vervreemden van hond [de hond]. Dat er nu een wissel van raadsman is en er onderzoekswensen liggen bij de RC, is nieuwe informatie en niet eerder gecommuniceerd. De hond is inmiddels vervreemd vanwege eerdere uitblijvende reactie en een ongegrond klaagschrift op 28 augustus.”
Eveneens op 21 september 2026 heeft de advocaat van [eiseres] het volgende bericht aan het OM:
“Goedemorgen
dus 1 dag na het verzoek van mr [naam 2] wordt er [al] vervreemd. Dit terwijl mr [naam 2] uitdrukkelijk in zijn verzoek had aangegeven op de hoogte te willen worden gesteld als er een besluit tot vervreemden cs zou worden overwogen.
Dan is deze handelswijze niet bepaald correct, om het zacht uit te drukken.
Ik ga met cliente in overleg.”
Het OM heeft daar als volgt op gereageerd:
“Geachte mr. Biemond,
28 augustus is er gereageerd door het OM. Vervolgens is er twee weken gewacht, tot 10 september, om een beslissing te nemen. In de tussentijd is er niet gereageerd door mr. [naam 2].
Er is dus niet na 1 dag iets gedaan, maar na twee weken omdat een reactie uitbleef.
Die handelswijze komt ons bepaald zeer correct over.”
In een proces-verbaal van de politie van 2 oktober 2026 is, voor zover hier van belang, het volgende vermeld:
“Proces-verbaal van aangifte, 2026288368-2:
[aangever] sprak [eiseres] aan op dat ze haar hond niet meer tegen de zijkant van moet laten urineren. [eiseres] liep tegen hem aan en begon te schreeuwen. [eiseres] riep meteen dat [aangever] haar sloeg. [eiseres] had haar hond bij en die werd opgefokt. [eiseres] zei tegen de hond: "Pak hem maar, pak hem maar!" [aangever] had gelijk pijn in zijn hand, arm en bene. De hond heeft hem tot bloedens toe gebeten. [aangever] is gelijk naar zijn buurvrouw gevlucht. [eiseres] sloeg de hele tijd op de deur en de ramen van de buurvrouw en belde continue aan.
(…)
Proces-verbaal van verhoor getuige, 2026288368-10:
Getuige zag dat [aangever] werd geslagen door [eiseres]. [aangever] liep weg en [eiseres] rende achter [aangever] aan en slaande bewegingen maakte. Het was onduidelijk of [aangever] werd geraakt. [aangever] kreeg weer een klap, waarop [aangever] de polsen van [eiseres] vastpakte. [eiseres] stuurde haar hond op [aangever] af waarbij ze de lijn vierde. [eiseres] zei meermaals: "Pak hem. grijp hem." De hond sloeg hier op aan. De hond greep [aangever] vast en werd gebeten op zijn been, tussen de duim en wijsvinger en de achterkant van het shirt werd kapot gebeten. Ook gaf de hond een soort kopstoten op de polsen van [aangever].
Proces-verbaal van verhoor verdachte, 2026288368-11:
[eiseres] verklaarde in haar verhoor dat de hond inderdaad het slachtoffer had gebeten, dat ze de hond probeerde tegen te houden, alleen ze had geen controle over haar hond. Ze zei dat ze [aangever] niet sloeg maar dit wel probeerde omdat hij haar een klap in het gezicht gaf en werd meegesleurd naar het huis van een buurvrouw. Ze had 'Pak mij maar' tegen [aangever] gezegd en niet 'pak hem maar' tegen de hond
(…)
Proces-verbaal van bevindingen (sfeer PV), 2026288368-18:
Er zijn verschillende registraties van [eiseres] in het verleden, ook met betrekking tot haar hond. Deze zijn vastgelegd in dit proces-verbaal. Er is een gelijke casus gebeurd op 25 oktober 2023, waarbij [eiseres] ook tegen haar hond zou hebben gezegd: "Pak hem!" en waarbij een omstander is gebeten.
Afdoening:
Officier van Justitie, mr. [OvJ], besloot dat er een dagvaarding kwam en dat de hond van eigenaar niet meer terug mocht.”
Op 13 oktober 2026 heeft het OM zijn standpunt kenbaar gemaakt in het art. 182 Sv verzoek van [eiseres] aan de rechter-commissaris. Het OM heeft zich primair tegen het verzoek van [eiseres] verzet. Subsidiair heeft het OM zich op het standpunt gesteld dat enkel de Universiteit van Gent geschikt is voor het uitvoeren van een gedegen en betrouwbaar tegenonderzoek.
De rechter-commissaris heeft nog niet beslist op het verzoek van [eiseres] om een deskundige te benoemen voor een tegenonderzoek.
[de hond] is inmiddels van de opslag overgeplaatst naar een trainingslocatie en wordt getraind om te kunnen worden herplaatst. Het OM heeft het herplaatsingstraject in afwachting van dit kort geding on hold gezet.
3 Het geschil
[eiseres] vordert na vermeerdering van eis – zakelijk weergegeven – om bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad de Staat te verbieden om de hond [de hond] te herplaatsen of euthanaseren totdat:
- de rechter-commissaris c.q. de raadkamer heeft beslist op het verzoek van [eiseres] om een tegenonderzoek te mogen uitvoeren dan wel op een door [eiseres] in te dienen bezwaar indien dat verzoek onverhoopt wordt afgewezen, en;
- de strafrechter op 8 januari 2027 op een eventueel herhaald verzoek van [eiseres] om een tegenonderzoek te mogen uitvoeren heeft beslist.
Daartoe voert [eiseres] – samengevat – het volgende aan. [eiseres] heeft belang bij het laten uitvoeren van een tegenonderzoek naar het gedrag van [de hond], omdat een tegenonderzoek bepalend kan zijn voor de vraag of [de hond] al dan niet moet worden vervreemd of geëuthanaseerd. De Staat weigert daar ten onrechte medewerking aan te verlenen. De Staat handelt onrechtmatig door te besluiten [de hond] te vervreemden en de strafzaak niet af te wachten. Het is van belang dat [de hond] beschikbaar blijft voor een tegenonderzoek en [de hond] mag daarom niet worden herplaatst of geëuthanaseerd totdat (onherroepelijk) op verzoek(en) van [eiseres] voor een tegenonderzoek is beslist. [eiseres] wil [de hond] graag terug. Zij houdt heel veel van [de hond] en wil met [de hond] oud worden. Zij heeft er daarom belang bij dat de Staat (tijdelijk) wordt verboden om [de hond] te herplaatsen of te euthanaseren.
De Staat voert verweer, dat hierna, voor zover nodig, zal worden besproken.
4 De beoordeling van het geschil
Ter beantwoording ligt voor of de Staat moet worden verboden om [de hond] te herplaatsen of te euthanaseren.
Aan de vorderingen van [eiseres] ligt onrechtmatig handelen van de Staat ten grondslag. De bevoegdheid van de burgerlijke rechter, in dit geval de voorzieningenrechter in kort geding, is daarmee gegeven. Het spoedeisend belang van [eiseres] bij haar vorderingen vloeit voort uit de aard ervan en is overigens niet betwist.
Op grond van artikel 117 Sv is het OM bevoegd om, voorafgaand aan een beslissing in de strafzaak over inbeslaggenomen goederen, onder voorwaarden over te gaan tot vervreemding of vernietiging van die goederen. Dit is mogelijk als de inbeslaggenomen goederen niet geschikt zijn voor opslag, de kosten van bewaring niet in redelijke verhouding tot de waarde van de goederen staan, dan wel de goederen vervangbaar zijn en de tegenwaarde eenvoudig kan worden bepaald. Ten aanzien van levende dieren is in artikel 10 lid 2 van het ‘Besluit inbeslaggenomen voorwerpen’ bepaald dat de bewaarder zo spoedig mogelijk overlegt met het OM over hetzij een passende wijze van bewaring hetzij een geschikte machtiging tot het prijsgeven of vervreemding om niet of om baat. In zijn algemeenheid geldt en dit volgt ook uit de Nota van toelichting op het Besluit inbeslaggenomen voorwerpen (Stb. 1995, 699), dat huisdieren naar hun aard niet geschikt zijn voor langdurige bewaring. Bezien vanuit het oogpunt van het welzijn van het dier en de met bewaring gemoeide kosten, neemt het OM in beginsel zo snel mogelijk een beslissing over de uiteindelijke bestemming van een inbeslaggenomen dier, zeker als voldoende aanwijzingen bestaan dat de beslagene niet in aanmerking komt voor teruggave van dat dier. De wetgever heeft er bewust voor gekozen om de afgifte van een machtiging ex artikel 117 Sv tot vervreemding of vernietiging van inbeslaggenomen voorwerpen niet vooraf door een rechter te laten toetsen. Het OM komt dan ook een ruime beleidsvrijheid toe bij zijn beslissing om gebruik te maken van zijn bevoegdheid ex artikel 117 Sv. Voor zover [eiseres] onder verwijzing naar jurisprudentie van de Hoge Raad stelt dat de beslissing om [de hond] al dan niet te vervreemden uitsluitend is voorbehouden aan de strafrechter, betreft dit een onjuiste lezing van de arresten en faalt dit betoog mede gelet op het voorgaande.
De ruime beleidsvrijheid van het OM brengt mee dat de burgerlijke rechter de beslissing van het OM om van die bevoegdheid gebruik te maken slechts marginaal kan toetsen. Ingrijpen door de burgerlijke rechter kan alleen aan de orde zijn als het OM, na afweging van alle betrokken belangen, daartoe in redelijkheid niet heeft kunnen besluiten.
[eiseres] wenst [de hond] terug te krijgen en zij hoopt met een tegenonderzoek te kunnen aantonen dat [de hond] een lieve hond is. Het betoog van [eiseres] komt er in de kern op neer dat het riskassessmentteam een slecht beeld van [de hond] schetst en dat de uitgevoerde risicoanalyse ondeugdelijk, niet-verifieerbaar en bovendien onvolledig is, wat een tegenonderzoek noodzakelijk maakt.
De voorzieningenrechter is van oordeel dat het OM na afweging van alle betrokken belangen in redelijkheid heeft kunnen besluiten tot vervreemding van [de hond]. Dat wordt hieronder toegelicht.
Niet in geschil is dat [de hond] tweemaal betrokken is geweest bij een bijtincident. Het riskassessmentteam heeft na uitvoerig onderzoek een risico-inschatting gemaakt en geconcludeerd dat terugplaatsing van [de hond] bij [eiseres] niet mogelijk is, enerzijds omdat zowel de buurman als een getuige hebben verklaard dat [eiseres] [de hond] aanzet tot bijten en anderzijds omdat [eiseres], zoals zij zelf heeft verklaard en de politieambtenaren kennelijk ook hebben waargenomen, geen controle heeft over [de hond] in tumultueuze situaties. Volgens het riskassessmentteam kan [de hond] mogelijk wel worden geplaatst als een erfhond, als na een intensieve training blijkt dat [de hond] ‘afdoende managebaar en aanstuurbaar’ is en nadat is onderzocht wat het risico van [de hond] naar andere honden is. Indien de training niet leidt tot een positieve uitkomst, dan wel als geen geschikte adoptant kan worden gevonden, resteert euthanasie in de visie van het riskassessmentteam als dierenwelzijnsvriendelijke optie.
Om te beginnen wordt [eiseres] wordt niet gevolgd in haar betoog dat er gegronde redenen zijn om aan de betrouwbaarheid van de risicoanalyse van het riskassessmentteam te twijfelen. Het enkele feit dat namen onderaan het rapport ontbreken, kan er naar het oordeel van de voorzieningenrechter niet toe leiden dat het rapport potentieel ondeugdelijk moet worden geacht. Het riskassessmentteam bestaat uit gedragsbiologen, gedragstherapeuten, dierenartsen en diertrainers en zonder aanwijzingen voor het tegendeel – die in dit geval ontbreken – moet ervan worden uitgegaan dat zij kundig genoeg zijn om dergelijke risicoanalyses uit te voeren. Ook moet er zonder tegensignalen, die door [eiseres] niet (concreet) zijn aangedragen, van worden uitgegaan dat onderzoeksresultaten op juiste wijze worden gerapporteerd. Het onderzoeksrapport geeft op duidelijke wijze weer welke testen zijn uitgevoerd en welke bronnen aan de risicoanalyse ten grondslag liggen. Dat het onderzoek onvolledig is omdat de gedragstest maar voor een klein deel is uitgevoerd, zoals [eiseres] aanvoert, maakt de bevindingen van het riskassessmentteam niet onbruikbaar. [eiseres] miskent dat de gedragstest een van de vijf bronnen is op basis waarvan het riskassessmentteam het risico op een herhaald bijtincident heeft ingeschat. Het riskassessmentteam heeft blijkens het onderzoeksrapport ook gewicht toegekend aan de omstandigheden rondom het bijtincident en het handelen van [eiseres] daarin, incidenten in het verleden, informatie van de dierenarts en verzorger en ras-specifieke eigenschappen. Dat de omgang van [de hond] met andere honden nog niet is onderzocht, doet aan het voorgaande niet af, omdat het al dan niet uitvoeren van een dergelijk onderzoek volgens het riskassessmentteam afhangt van de vraag of de training succesvol is geweest. Tegen deze achtergrond valt de noodzaak van een tegenonderzoek niet in te zien. Gelet op de risicoanalyse en de daaraan ten grondslag gelegde stukken en bevindingen, ook van derden, acht de voorzieningenrechter voorshands namelijk zeer aannemelijk dat de bodem(straf-)rechter zal oordelen dat [de hond] niet terug kan naar [eiseres] wegens het risico op nieuwe (bijt-)incidenten.
Gelet op die conclusie weegt het belang van [eiseres] bij het laten uitvoeren van een tegenonderzoek niet op tegen het belang van [de hond] bij herplaatsing. De Staat heeft ter zitting onweersproken aangevoerd – en de voorzieningenrechter neemt dit als uitgangspunt – dat het in het belang van [de hond] is dat het trainings- en herplaatsingstraject gelijktijdig lopen, omdat de kans dat een geschikte adoptant wordt gevonden dan het grootst is. [de hond] wordt op dit moment getraind, maar het OM heeft het zoeken naar een nieuwe eigenaar naar aanleiding van dit kort geding (tijdelijk) gestaakt. Toewijzing van de vorderingen van [eiseres] zou betekenen dat nog tot in ieder geval 8 januari 2027 (de behandeling van de strafzaak) moet worden gewacht met het zoeken naar een nieuwe eigenaar voor [de hond]. De Staat heeft ook toegelicht dat als de training van [de hond] in de tussentijd (nog vóór 8 januari 2027) eindigt, en die kans is aanzienlijk omdat een inbeslaggenomen hond meestal slechts drie maanden wordt getraind, zij weer terug zal moeten naar de opslag. De voorzieningenrechter is met de Staat van oordeel dat dit het welzijn van [de hond] niet ten goede zal komen en dat ook het risico bestaat dat een mogelijk te behalen gunstig trainingseffect verloren gaat. In dat geval wordt het vinden van een geïnteresseerde adoptant ook bemoeilijkt. De voorzieningenrechter acht het daarom in het belang van [de hond] dat het herplaatsingstraject zo snel mogelijk wordt hervat, zodat op zoek kan worden gegaan naar potentieel geïnteresseerde adoptanten, ook omdat [de hond] bij gebrek aan een geschikte adoptant mogelijk zal worden geëuthanaseerd. Bij deze stand van zaken moet het belang van [de hond] bij herplaatsing prevaleren boven het belang van [eiseres] bij een mogelijk tegenonderzoek.
Het voorgaande leidt tot de conclusie dat het OM in redelijkheid heeft kunnen komen tot de beslissing om [de hond] te vervreemden. Voor een tijdelijk verbod tot herplaatsing of euthanasie is geen aanleiding. De vorderingen van [eiseres] worden dan ook afgewezen.
[eiseres] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van de Staat worden begroot op:
- griffierecht € 735
- salaris advocaat € 1.177
- nakosten € 189 (plus de verhoging zoals vermeld in de
beslissing)
Totaal € 2.101
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
5 De beslissing
De voorzieningenrechter:
- wijst het gevorderde af;
- veroordeelt [eiseres] in de proceskosten van € 2.101 (te weten griffierecht € 735, salaris advocaat € 1.177, nakosten € 189 (plus na te melden verhoging), te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe. Als [eiseres] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend, dan moet [eiseres] € 98 extra betalen, plus de kosten van betekening;
- veroordeelt [eiseres] in de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 Burgerlijk Wetboek over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn voldaan;
- verklaart dit vonnis voor wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.
Dit vonnis is gewezen door mr. T.F. Hesselink en in het openbaar uitgesproken op 22 oktober 2026.
yd