Verbintenissenrecht
In deze zaak staat de vraag centraal of eiser in aanmerking kwam voor de zogenoemde ‘TR-status’ die aanspraak…
Rechtbank Den Haag, 30 september 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:31203 · Rechtbank Den Haag · 30 september 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/civiel-recht/verbintenissenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-31203
Zaakgegevens
Op 30 september 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Datum uitspraak
- 30 september 2026
- Datum publicatie
- 23 oktober 2026
- Zaaknummer
- C/09/702249
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Verbintenissenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. D.J. von Rosenstiel, mr. E. Boele van Hensbroek en mr. R.J. van der Horst
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:31203
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
In deze zaak staat de vraag centraal of eiser in aanmerking kwam voor de zogenoemde ‘TR-status’ die aanspraak geeft op bepaalde belastingvrijstellingen die op grond van artikel X van het NAVO-Statusverdrag in beginsel uitsluitend toekomen aan leden van een NAVO-krijgsmacht en de daarbij behorende civiele dienst. De rechtbank oordeelt dat dat niet het geval is.
Uitspraak
RECHTBANK Den Haag
Team handel
Zaaknummer: C/09/702249 / HA ZA 26-316
Vonnis van 30 september 2026
in de zaak van
[eiser] te [woonplaats] ( Duitsland ),
eiser,
hierna te noemen: [eiser] ,
advocaat: mr. D.J. von Rosenstiel,
tegen
DE STAAT DER NEDERLANDEN (het Ministerie van Financiën, Directoraat-Generaal Douane) te Den Haag,
gedaagde,
hierna te noemen: de Staat,
advocaat: mr. E. Boele van Hensbroek en mr. R.J. van der Horst.
1 Waar gaat deze zaak over?
In deze zaak staat de vraag centraal of [eiser] in aanmerking kwam voor de zogenoemde ‘TR-status’ die aanspraak geeft op bepaalde belastingvrijstellingen die op grond van artikel X van het NAVO-Statusverdrag in beginsel uitsluitend toekomen aan leden van een NAVO-krijgsmacht en de daarbij behorende civiele dienst.
2 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
-
de dagvaarding van 16 maart 2026 met producties 1 tot en met 12;
-
de conclusie van antwoord met producties 1 tot en met 6;
-
de akte overlegging producties 7 en 8 van de Staat;
-
de akte overlegging producties 13 en 14 van [eiser] .
Op 20 augustus 2026 heeft de mondelinge behandeling van de zaak plaatsgevonden. Partijen hebben hun standpunten nader toegelicht en zij hebben vragen van de rechtbank beantwoord. De griffier heeft van de mondelinge behandeling aantekeningen gemaakt.
3 De feiten
[eiser] is Duits staatsburger. Hij was van augustus 1986 tot en met april 2020 in Nederland werkzaam als bestuurder in dienst van de Community Bank. [eiser] was gedurende die periode woonachtig in Duitsland en reisde als forens heen en weer tussen zijn woonplaats in Duitsland en zijn werkplek in Nederland.
De Community Bank opereerde in opdracht van het ministerie van Defensie van De Verenigde Staten van Amerika en bood aan familieleden van de Amerikaanse NAVO-strijdkrachten, Amerikaanse diplomaten en andere geautoriseerde personen een breed spectrum van bancaire diensten aan. De bedrijfskosten van de Community Bank, waaronder ook de salarissen van haar werknemers en daarmee ook het salaris van [eiser] , werden door het Amerikaanse ministerie van Defensie betaald.
Op 31 maart 2021 heeft [eiser] de Staat verzocht om in een verklaring te bevestigen dat hij van augustus 1986 tot en met april 2020 in aanmerking kwam voor de zogenoemde TR-status. De Staat heeft dit verzoek afgewezen omdat [eiser] niet de Amerikaanse nationaliteit heeft, maar Duits Staatsburger is.
In juli 2024 heeft [eiser] de Staat verzocht om hem alsnog de TR-status te verstrekken. Ook dit verzoek is door de Staat afgewezen.
In de daarop volgende correspondentie tussen [eiser] en de Staat heeft de Staat geen aanleiding gezien een ander standpunt in te nemen.
4 Het geschil
[eiser] vordert bij vonnis dat de rechtbank, uitvoerbaar bij voorraad:
-
voor recht verklaart dat [eiser] in de periode van augustus 1986 tot en met april 2020 als Technical Representative tot de civiele dienst van de VS-krijgsmacht behoorde;
-
de Staat veroordeelt om aan [eiser] een desbetreffende verklaring in het Nederlands – tezamen met een Duitse vertaling (Bescheinigung) – te verstrekken met een verwijzing naar artikel I lid 1 onder b en artikel X van het NAVO-Statusverdrag, inhoudende dat [eiser] conform artikel X van dit verdrag in Nederland van inkomstenbelasting is vrijgesteld, ter overlegging aan de Duitse fiscus;
-
de Staat veroordeelt in proceskosten.
[eiser] voert hiertoe aan dat de Staat onrechtmatig jegens hem handelt door niet te bevestigen dat hij in Nederland de TR-Status heeft verkregen en dat hij daarmee aanspraak maakt op de belastingvrijstellingen van artikel X van het NAVO-Statusverdrag. [eiser] stelt belang te hebben bij een schriftelijke bevestiging van de Staat omdat hij meent dat hij hiermee in Duitsland ook vrijgesteld zal worden van het betalen van inkomstenbelasting.
De Staat voert verweer en concludeert tot niet-ontvankelijkheid van [eiser] , dan wel tot afwijzing van zijn vorderingen, met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van [eiser] in de kosten van deze procedure.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
5 De beoordeling
In deze zaak staat de vraag centraal of de Staat ten onrechte heeft geweigerd te bevestigen dat [eiser] de TR-status heeft verkregen. Om deze vraag te kunnen beantwoorden zal de rechtbank hieronder eerst het juridisch kader van het NAVO-Statusverdrag kort uiteenzetten en hoe de TR-status zich hiertoe verhoudt.
Het NAVO-Statusverdrag en de TR-status
Het NAVO-Statusverdrag regelt de rechtspositie van leden van een NAVO-krijgsmacht (het personeel behorend tot de land-, zee- of luchtstrijdkrachten), leden van de zogenoemde ‘civiele dienst’ van die NAVO-krijgsmacht en hun gezinsleden, wanneer zij zich bevinden op het grondgebied van een andere NAVO-staat.
Op grond van artikel I, eerste lid, onder b van het NAVO-Statusverdrag wordt onder ‘civiele dienst’ verstaan het burgerpersoneel, dat een NAVO-krijgsmacht vergezelt en in dienst is bij een van de strijdkrachten van die NAVO-staat.
Artikel X lid 1 van het NAVO-Statusverdrag bepaalt dat leden van een NAVO-krijgsmacht en de daarbij behorende civiele dienst in de staat van verblijf zijn vrijgesteld van (i) belastingen waarvoor de belastingplicht afhangt van verblijf, van woonplaats of van ingezetenschap en (ii) belastingen op salaris en emolumenten die aan hen in de hoedanigheid van lid van de krijgsmacht of civiele dienst zijn uitbetaald door de staat waartoe de krijgsmacht behoort. Hiermee beogen de NAVO-staten te voorkomen dat leden van een NAVO-krijgsmacht en de daarbij behorende civiele dienst fiscale voor- en nadelen ondervinden van het uitoefenen van de dienst buiten hun staat van herkomst.
Burgerpersoneel dat een NAVO-krijgsmacht vergezelt, maar geen onderdeel uitmaakt van de civiele dienst zoals bedoeld in artikel I, eerste lid, onder b van het NAVO-Statusverdrag, valt niet onder de reikwijdte van het NAVO-Statusverdrag en maakt dus in beginsel ook geen aanspraak op de belastingvrijstellingen van artikel X van het NAVO-Statusverdrag
In Nederland wordt hierop een uitzondering gemaakt voor personen die in aanmerking komen voor de zogenoemde TR-Status. TR staat voor ‘technical representative’. Personen die in aanmerking komen voor deze TR-status worden gelijkgesteld met de leden van de civiele dienst en maken daarmee ook aanspraak op de belastingvrijstellingen van artikel X van het NAVO-Statusverdrag.
[eiser] valt niet direct onder het NAVO-Statusverdrag
Tussen partijen is niet in geschil dat [eiser] in dienst was bij de Community Bank. Dit is een private buitenlandse onderneming die op zichzelf geen onderdeel uitmaakt van de Amerikaanse krijgsmacht. Daarmee maakte [eiser] geen onderdeel uit van de civiele dienst van de Amerikaanse krijgsmacht en viel hij niet direct onder de reikwijdte van het NAVO-Statusverdrag. Dat [eiser] zijn salaris ontving van het Amerikaanse ministerie van Defensie doet hieraan niet af.
Voldeed [eiser] aan de voorwaarden voor het verkrijgen van de TR-Status? Nee.
Partijen twisten erover of [eiser] in aanmerking kwam voor de TR-status. [eiser] heeft gesteld dat hem destijds mondeling de status van een ‘U.S. technician’ is toegekend, hetgeen naar de huidige gebruikelijke terminologie overeenkomt met de TR-status.
De Staat heeft tot op heden geweigerd om de TR-status van [eiser] te bevestigen en beroept zich hierbij op een brief van 18 februari 1993 van de staatssecretaris van Financiën (hierna: de brief uit 1993). Hieruit volgt – kort samengevat –dat men alleen in aanmerking komt voor aanwijzing als ‘technical representative’ als wordt voldaan aan de volgende voorwaarden:
-
de betrokken persoon moet Amerikaans staatsburger zijn en uitsluitend werkzaamheden verrichten voor de Amerikaanse krijgsmacht;
-
de betrokken persoon was voor aanvang van de werkzaamheden voor de Amerikaanse krijgsmacht niet in Nederland woonachtig;
-
de TR-status wordt toegekend voor een maximale termijn van vijf jaar;
-
de betrokken persoon moet tijdig worden aangemeld bij het ministerie van Financiën;
-
de kosten van de dienstbetrekking van de betrokken persoon worden gedragen door de Amerikaanse overheid.
De Staat heeft toegelicht dat de reden voor deze uitzondering voor Amerikaanse staatsburgers is gelegen in de bijzonderheid dat het Amerikaanse belastingstelsel voor de belastingplicht aanknoopt bij nationaliteit. Zonder deze uitzondering zou het inkomen van Amerikaans staatsburgers die de Amerikaanse krijgsmacht in Nederland vergezellen, maar geen onderdeel uitmaken van de civiele dienst in de zin van het NAVO-Statusverdrag, dubbel worden belast.
Omdat [eiser] Duits staatsburger is voldoet hij niet aan het vereiste dat men Amerikaans staatsburger moet zijn en komt hij volgens de Staat niet in aanmerking voor de TR-Status.
Primair betwist [eiser] dat de voorwaarden die zijn opgesomd in de brief uit 1993 op hem van toepassing zijn. Hij voert hiertoe aan dat hij reeds in augustus 1986 in dienst is getreden bij de Community Bank en dat de voorwaarden voor het verkrijgen van de TR-status zoals opgesomd in de brief uit 1993 op dat moment nog niet onverkort golden. [eiser] wijst er in dit verband op dat mr. [naam] , verbindingsofficier van de VS Legal Office (hierna: [naam] ) hem in november 1996 tijdens een persoonlijk gesprek heeft verzekerd dat de voorwaarden opgesomd in de brief uit 1993 slechts voor toekomstige dienstbetrekkingen bij de Community Bank zouden gelden en niet voor bestaande dienstbetrekkingen. De Duitse werknemers die reeds in de jaren ’80 een dienstbetrekking bij de Community Bank waren aangegaan zouden in overeenstemming met eerder gedane toezeggingen hun TR-status als verkregen recht onveranderd behouden (de zogenaamde ‘grandfather clause’).
Ter onderbouwing van zijn standpunt dat de voorwaarden uit de brief uit 1993 eerder niet onverkort golden, beroept [eiser] zich op de brief van 10 maart 1981 van het ministerie van Financiën aan de U.S. Country Representative van het Department of the Air Force (hierna: de brief uit 1981). In deze brief staat – voor zover hier van belang – het volgende:
“In his letter No, B 69/4052 of 26 March 1969, however, the then State Secretary for Finance agreed that a group of ten technicians employed by a private U.S. company but working for the 32nd Tactical lighter Squadron under a contract between the U.S. authorities and the company, could be considered as belonging to the civilian component accompanying the U.S. Forces stationed at Camp New Amsterdam.
After due consideration, I am willing to extend the scope of the arrangement refferred to above, so that U.S. technicians whose expenses are borne by the American government and who are sent out to work exclusively for the U.S. Forces stationed in the Netherlands during their stay in this country can be considered as members of the civilian component of your squadron.”
Volgens [eiser] volgt uit deze brief dat het VS-staatsburgerschap niet vereist is om gelijkgesteld te kunnen worden aan leden van de civiele dienst van de Amerikaanse krijgsmacht.
De Staat heeft dit betwist en stelt dat ook in 1981 de Amerikaanse nationaliteit reeds een vereiste was voor het kunnen verkrijgen van wat later de TR-status is gaan heten. De Staat heeft in dit verband toegelicht dat de TR-status zijn oorsprong vindt in 1969, toen tien Amerikaanse technici in Nederland te werk werden gesteld in verband met een nieuw in gebruik te nemen vliegtuig. Deze technici waren Amerikaans staatsburger en werkten in opdracht van en uitsluitend voor de Amerikaanse krijgsmacht, maar bleven in dienst van de ondernemingen die dit vliegtuig of onderdelen daarvan hadden gebouwd. De Staat toonde zich desgevraagd bereid om deze tien technici dezelfde belastingvrijstellingen toe te kennen als de in Nederland gestationeerde civiele dienst van de Amerikaanse krijgsmacht. In 1980 verzocht de Amerikaanse luchtmacht de Staat om dezelfde uitzondering toe te passen voor dertien andere ingenieurs en technici wiens expertise benodigd was bij de overstap van de Amerikaanse luchtmacht van de F-4 naar de F-15. Dit verzoek werd bij de brief uit 1981 door de Staat gehonoreerd. Volgens de Staat volgt uit deze brief niet dat dat de TR-status ook aan anderen dan aan Amerikaans staatsburgers werd toegekend.
De rechtbank volgt de Staat in dit standpunt. Uit de brief uit 1981 volgt dat alleen Amerikaanse technici (‘U.S. technicians’) die worden betaald door de Amerikaanse regering en gezonden zijn om uitsluitend werkzaamheden te verrichten voor de Amerikaanse krijgsmacht in Nederland, tijdens hun verblijf in Nederland kunnen worden beschouwd als leden van de civiele dienst. Dat deze brief een bredere gelding zou hebben in die zin dat deze ook zou gelden voor ‘technicians’ met een andere nationaliteit volgt hieruit niet en dit is ook niet nader door [eiser] toegelicht en onderbouwd. Dat [eiser] in 1986 voldeed aan de destijds geldende voorwaarden voor het verkrijgen van de TR-status is daarmee niet vast komen te staan. [eiser] komt dan ook geen beroep toe op de ‘grandfather clause’.
Zijn de voorwaarden die worden gesteld aan het verkrijgen van de TR-status in strijd met het discriminatieverbod? Nee.
Subsidiair stelt [eiser] zich op het standpunt dat de regeling voor het verkrijgen van de TR-Status een verboden onderscheid maakt naar nationaliteit. Hij voert hiertoe aan dat door de TR-status alleen toe te kennen aan personen die Amerikaans staatsburger zijn, de Duitse werknemers van de Community Bank anders worden behandeld dan hun Amerikaanse collega’s terwijl zij in dezelfde plaats, in hetzelfde filiaal, in dezelfde functie en voor dezelfde klanten werkzaam zijn. Volgens [eiser] is deze ongelijke behandeling van Duitse werknemers in strijd met de fundamentele beginselen van het NAVO-Statusverdrag en vormt dit eveneens een inbreuk op artikel 1 van de Grondwet en artikel 1 van de Algemene wet gelijke behandeling.
De Staat meent dat [eiser] zich niet op het NAVO-Statusverdrag kan beroepen omdat hij niet onder het materiële toepassingsbereik valt van dit verdrag. De Staat heeft in dit verband toegelicht dat de TR-status geen invulling of uitwerking van het begrip ‘civiele dienst’ betreft, zoals bedoeld in het NAVO-Statusverdrag.
Verder stelt de Staat zich op het standpunt dat het gelijkheidsbeginsel niet in de weg staat aan het stellen van genoemde voorwaarde voor het verkrijgen van de TR-status. De Staat wijst er in dit verband op dat de Hoge Raad in 1995 reeds heeft geoordeeld dat het onderscheid naar nationaliteit in dit geval wordt gerechtvaardigd door het feit dat het Amerikaanse belastingstelsel (anders dan de meeste andere belastingstelsels) aanknoopt bij nationaliteit.
Naar het oordeel van de rechtbank wordt met het vereiste dat men Amerikaans Staatsburger moet zijn om in aanmerking te komen voor de TR-status geen verboden onderscheid naar nationaliteit gemaakt.
Bij de beoordeling stelt de rechtbank voorop dat de Hoge Raad in 1994 heeft geoordeeld dat artikel X lid 1 tweede volzin van het NAVO-Statusverdrag niet een werkelijke vrijstelling geeft voor de door het personeel als zodanig genoten inkomsten, welke aan alle Verdragsluitende Staten heffingsbevoegdheid ontzegt, maar slechts in samenhang met de eerste volzin een afbakening geeft van de heffingsbevoegdheid van de betrokken Staten in dier voege dat de eigen Staat voor deze inkomsten heffingsbevoegd blijft. De regeling die aanspraak geeft op de TR-status beoogt dezelfde belastingvrijstelling te geven aan bepaalde Amerikaanse werknemers als de in Nederland gestationeerde civiele dienst van de Amerikaanse krijgsmacht. Het doel van TR-status is dus niet om een werkelijke vrijstelling te geven, maar om een afbakening te geven van de heffingsbevoegdheid. De achtergrond van de TR-status is om dubbele belasting te voorkomen voor de bedoelde Amerikaanse werknemers.
De rechtbank overweegt dat de Hoge Raad in 1995 al heeft geoordeeld dat regeling van de TR-status geen verboden onderscheid naar nationaliteit maakt. Dat arrest ging over een in Nederland wonende ingenieur die de Italiaanse nationaliteit had en in Nederland werkzaam was op een vliegbasis ten behoeve van de United States Air Force. De desbetreffende ingenieur wenste aanspraak te maken op de belastingvrijstelling die de TR-status meebrengt. De ingenieur betoogde onder meer dat met de brief uit 1981 een verboden onderscheid naar nationaliteit wordt gemaakt omdat de vrijstelling daarin is beperkt tot Amerikaanse staatsburgers. De Hoge Raad heeft geoordeeld dat de strekking van de regeling – te weten om te voorkomen dat het inkomen van Amerikaans staatsburgers die in Nederland werkzaam zijn dubbel wordt belast – een objectieve en redelijke rechtvaardiging vormt voor dit vereiste. De Hoge Raad heeft daarbij in aanmerking genomen dat enerzijds het Amerikaanse belastingstelsel aanknoopt bij nationaliteit, terwijl niet was gebleken dat dit ook gold voor het Italiaanse belastingstelsel.
De rechtbank overweegt dat [eiser] geen stellingen of argumenten naar voren heeft gebracht die het oordeel kunnen dragen dat dit arrest van de Hoge Raad onjuist of niet meer actueel zou zijn. Zijn standpunt dat een afwijkende behandeling van Amerikaans staatsburgers ten opzichte van burgers met een andere nationaliteit gestoeld moet zijn een aanvullend verdrag, uitvoeringswet of een andere wettelijke bepaling, heeft hij niet nader toegelicht en hij heeft ook geen andere stellingen of argumenten naar voren gebracht die kunnen meebrengen dat geen betekenis kan worden toegekend aan het arrest van de Hoge Raad.
De rechtbank gaat daarom uit van dit arrest van de Hoge Raad uit 1995. In navolging daarvan wordt [eiser] niet gevolgd in zijn stelling dat sprake zou zijn van een verboden onderscheid. [eiser] heeft niet gesteld dat het Duitse belastingstelsel aanknoopt bij nationaliteit zoals het Amerikaanse belastingstelsel doet. [eiser] wenst de TR-status ook niet te verkrijgen om dubbele belasting te voorkomen, maar om te bereiken dat hij in het geheel geen belasting betaalt over zijn inkomen voor zijn werkzaamheden bij de Community bank. Dat is, zoals hiervoor is overwogen, niet het doel van de TR-status en in zoverre is de situatie van [eiser] niet gelijk aan de situatie van zijn voormalige Amerikaanse collega’s die werkten bij de Community Bank. De rechtbank ziet gelet op deze oordelen geen aanleiding om hierover prejudiciële vragen te stellen aan de Hoge Raad.
Mocht [eiser] vertrouwen op de toezegging dat hij wel in aanmerking kwam voor het verkrijgen van de TR-status? Nee.
Tot slot meent [eiser] dat hij mocht vertrouwen op de mondelinge toezegging van dat hij gelijkgesteld zou worden met leden van de civiele dienst van de Amerikaanse krijgsmacht.
De Staat betwist dat dat de TR-status op enig moment aan [eiser] is toegekend of dat aan [eiser] (mondeling) zou zijn toegezegd dat hij in aanmerking zou komen voor deze status. Voor zover vertegenwoordigers van de VS Legal Office [eiser] zouden hebben verzekerd dat hij gelijkgesteld zou worden met leden van de civiele dienst van de Amerikaanse krijgsmacht, meent de Staat dat deze toezeggingen en andersoortige uitlatingen geen uitlatingen van de Staat betreffen en dat [eiser] hieraan in de verhouding tot de Staat geen gerechtvaardigd vertrouwen kan ontlenen.
Volgens de hoofdregel van artikel 150 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) ligt het op de weg van [eiser] om feiten en/of omstandigheden te stellen en, bij gemotiveerde betwisting door de Staat, te bewijzen, waaruit kan worden geconcludeerd dat de Staat hem heeft toegezegd dat hij in aanmerking kwam voor de TR-status. De rechtbank komt tot het oordeel dat [eiser] daarin niet is geslaagd. Uit de door [eiser] overgelegde producties blijkt niet van enige toezegging van de Staat of van enig ander aanknopingspunt waaruit zou kunnen worden afgeleid dat de Staat de TR-status of een equivalent daarvan aan [eiser] heeft toegezegd.
De stelling van [eiser] dat [naam] hem reeds vóór het aangaan van zijn dienstbetrekking zou hebben verzekerd dat hij in aanmerking zou komen voor de TR-status of een daaraan gelijk te stellen equivalent, kan hem ook niet baten. Nog daargelaten dat [naam] niet kan worden aangemerkt als een vertegenwoordiger van de Staat waardoor [eiser] aan zijn uitlatingen geen gerechtvaardigd vertrouwen kon ontlenen, heeft [eiser] de door hem gestelde zekerheid over zijn status bovendien onvoldoende onderbouwd. Uit de door [eiser] als productie 6 overgelegde brief van [naam] aan de Inspectie Invoerrechten en Accijnzen blijkt eerder dat er op dat moment geen zekerheid was over de status van Duitse medewerkers van de Community Bank. In die brief van 6 maart 1989 – die is opgesteld ná de indiensttreding van [eiser] bij de Community Bank – heeft [naam] de vraag gesteld of Duitse medewerkers van de Community Bank evenals hun Amerikaanse collega’s gerechtigd zijn tot de zogenaamde “AFCENT-faciliteiten”. Deze vraag had [naam] niet hoeven te stellen als hij er reeds zeker van was dat Duitse medewerkers van de Community Bank dezelfde fiscale vrijstellingen zouden genieten als hun Amerikaanse collega’s.
Slotsom
Gelet op het voorgaande is niet komen vast te staan dat de Staat ten onrechte heeft geweigerd te bevestigen dat aan [eiser] in de periode van augustus 1986 tot april 2020 de TR-status is toegekend. Nu evenmin is gebleken dat er grond bestaat om deze status alsnog aan [eiser] toe te kennen, zullen de vorderingen van [eiser] worden afgewezen.
Proceskosten
[eiser] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van de Staat worden begroot op:
|
- griffierecht |
€ |
735,00 |
|
|
- salaris advocaat |
€ |
1.306,00 |
(2 punten × € 653,00) |
|
- nakosten |
€ |
189,00 |
(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
2.230,00 |
6 De beslissing
De rechtbank:
wijst de vorderingen van [eiser] af;
veroordeelt [eiser] in de proceskosten van € 2.230,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [eiser] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend;
verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.
|
Dit vonnis is gewezen door mr. D.E. Alink en in het openbaar uitgesproken op 30 september 2026. |
1366