Verbintenissenrecht
De zoon van eiser is tegen de wil van zijn ouders verwijderd van de basisschool waarop hij was ingeschreven…
Rechtbank Den Haag, 28 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32183 · Rechtbank Den Haag · 28 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/civiel-recht/verbintenissenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32183
Zaakgegevens
Op 28 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Datum uitspraak
- 28 oktober 2026
- Datum publicatie
- 2 november 2026
- Zaaknummer
- C/09/705839
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Verbintenissenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. A. Coskun, mr. W. Brussee, mr. W. Brussee, mr. M.W.A. Scholtes
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32183
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
De zoon van eiser is tegen de wil van zijn ouders verwijderd van de basisschool waarop hij was ingeschreven. De basisschool heeft tot deze maatregel besloten omdat zij merkte dat zij niet de onderwijsondersteuning kon bieden nodig was. De school vindt dat het speciaal basisonderwijs daarom geschikter is. De ouders zijn het daarmee niet eens; zij hebben hun bezwaren onder meer voorgelegd aan de Geschillencommissie Passend Onderwijs. De geschillencommissie heeft het bezwaar van de ouders tegen de verwijdering gegrond verklaard, omdat geen toelaatbaarheidsverklaring (TLV) was aangevraagd en de commissie heeft geadviseerd een TLV speciaal onderwijs aan te vragen. Deze TLV is op verzoek afgegeven. Ook zijn meerdere scholen voor speciaal basisonderwijs bereid gevonden de zoon van eiser in te schrijven, maar dat willen de ouders niet. Zij zijn van mening dat hun zoon regulier basisonderwijs kan volgen. In deze procedure eisen zij dat hun zoon weer wordt ingeschreven bij zijn oude basisschool. Omdat eiser geen bezwaar heeft ingediend tegen het besluit tot verlening van de TLV speciaal onderwijs, is dit besluit komen vast te staan. In deze procedure moet de rechtbank er daarom vanuit gaan dat die TLV terecht is verleend en dat de zoon van eiser (dus) niet in staat is regulier basis onderwijs te volgen. Daarom wijst de rechtbank de vorderingen van eiser af. De rechtbank veroordeelt eiser in de proceskosten; niet in de werkelijke proceskosten, zoals gedaagden hadden gevorderd, maar wel met toepassing van een hoger liquidatietarief omdat in de dagvaarding aanzeggingen in strijd met de wet zijn gedaan en erg onoverzichtelijk is geprocedeerd.
Uitspraak
RECHTBANK Den Haag
Team Handel
Zaaknummer: C/09/705839 / HA ZA 26-522
Vonnis van 28 oktober 2026 (bij vervroeging)
in de zaak van
[eisende partij] te [woonplaats 1] , procederend voor zichzelf en in hoedanigheid van met gezag belaste ouder/wettelijk vertegenwoordiger van zijn minderjarige zoon [minderjarige] ,
eisende partij,
advocaat: mr. A. Coskun,
tegen
1. STICHTING R.-K. ALGEMEEN BIJZONDER EN OPENBAAR PRIMAIR ONDERWIJS PANTA RHEI te Leidschendam,
advocaat: mr. W. Brussee,
2. [gedaagde partij] te [woonplaats 2] , procederend voor zichzelf en in hoedanigheid van bestuurder van Stichting R.-K. Algemeen Bijzonder en Openbaar Primair Onderwijs Panta Rhei,
advocaat: mr. W. Brussee,
3. STICHTING PASSEND PRIMAIR ONDERWIJS HAAGLANDEN te Den Haag,
advocaat: mr. M.W.A. Scholtes,
gedaagde partijen.
Partijen worden hierna respectievelijk [eisende partij] , Panta Rhei, [gedaagde partij] en SPPOH genoemd.
1 Waar gaat deze zaak over?
De zoon van [eisende partij] , [minderjarige] , is tegen de wil van zijn ouders verwijderd van de basisschool waarop hij was ingeschreven. De basisschool heeft tot deze maatregel besloten omdat zij merkte dat zij [minderjarige] niet de onderwijsondersteuning kon bieden die hij nodig had. De school vindt dat het speciaal basisonderwijs daarom geschikter voor hem is.
De ouders zijn het daarmee niet eens; zij hebben hun bezwaren onder meer voorgelegd aan de Geschillencommissie Passend Onderwijs. De geschillencommissie heeft het bezwaar van de ouders tegen de verwijdering gegrond verklaard omdat geen toelaatbaarheidsverklaring (TLV) was aangevraagd en de commissie heeft Panta Rhei geadviseerd een TLV speciaal basisonderwijs voor [minderjarige] aan te vragen. Op verzoek van Panta Rhei heeft SPPOH deze TLV afgegeven. Ook zijn meerdere scholen voor speciaal basisonderwijs bereid gevonden [minderjarige] in te schrijven, maar dat willen de ouders niet. De ouders zijn van mening dat [minderjarige] regulier basisonderwijs kan volgen. In deze procedure eisen zij onder meer dat [minderjarige] weer wordt ingeschreven bij zijn oude basisschool.
Omdat [eisende partij] geen bezwaar heeft ingediend tegen het besluit tot verlening van de TLV speciaal basisonderwijs, is dit besluit komen vast te staan. In deze procedure moet de rechtbank er daarom vanuit gaan dat die TLV terecht is verleend en dat [minderjarige] (dus) niet in staat is regulier basisonderwijs te volgen. Daarom wijst de rechtbank de vorderingen van [eisende partij] af. Het contact- en schoolpleinverbod blijft in stand.
De rechtbank veroordeelt [eisende partij] in de proceskosten; niet in de werkelijke proceskosten, zoals gedaagden hadden gevorderd, maar wel met toepassing van een hoger liquidatietarief omdat in de dagvaarding aanzeggingen in strijd met de wet zijn gedaan en erg onoverzichtelijk is geprocedeerd.
2 Vooraf: beroep op nietigheid van de dagvaarding
Naar aanleiding van de akte ‘houdende verzoek toepassen sanctie niet-betaald griffierecht’ van [eisende partij] van 23 september 2026, hebben [gedaagde partij] , tegen wie dit verzoek gericht is, en Pantha Rhei een beroep gedaan op de nietigheid van de dagvaarding. Zij hebben aangetekend dat een deel van de aanzeggingen in de dagvaarding strijdig is met artikel 111 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv). Ter zitting hebben zij zich verder op het standpunt gesteld dat de handelwijze van de advocaat van [eisende partij] onacceptabel is en voor rekening en risico van [eisende partij] moet komen in de vorm van (een aanvullende) veroordeling van [eisende partij] in de integrale kosten van rechtsbijstand zoals al gevorderd in alinea 107 van hun conclusie van antwoord.
Artikel 111 lid 2 aanhef en sub l Rv bepaalt dat de dagvaarding ‘indien het exploot
van dagvaarding een zaak betreft waarbij meerdere gedaagden zijn betrokken’ moet
vermelden ‘de mededeling dat van partijen die bij dezelfde advocaat verschijnen en
gelijkluidende conclusies nemen of gelijkluidend verweer voeren, op basis van artikel
15 van de Wet griffierechten burgerlijke zaken (Wgbz) slechts eenmaal een gezamenlijk
griffierecht wordt geheven’. De rechtbank heeft in lijn met dat artikel gehandeld, en eenmaal een gezamenlijk griffierecht geheven.
De dagvaarding van [eisende partij] voldoet niet aan deze wettelijke eis. De advocaat van [eisende partij] heeft de vereiste mededeling achterwege gelaten en vervangen door de volgende tekst op blz. 2/18 onder punt f) van de aanzegging:
‘f) Wegens niet gelijkluidende conclusies zullen alle gedaagden, ingevolge artikel 15 Wgbz hun eigen griffierechten betalen ongeacht dezelfde óf afzonderlijke vertegenwoordiging.’
Daaraan voorafgaand heeft de advocaat van [eisende partij] in onderdeel e) van de aanzeggingen opgenomen:
‘e) dat het geschil tevens de eisen tussen eiser en 3 gedaagden niet-gelijkluidende zijn.
Gedaagde Panta Rhei is aangesproken tegen haar rol van verwijdering, illegitieme procedure
en beslissing, onrechtmatige daad, onrechtmatige handelingen enz. Gedaagde [gedaagde partij] is
aansprakelijk voor zijn eigen handelingen zowel als bestuursvoorzitter als voor zijn
persoonlijke gedragingen tevens zijn handelingen in persoonlijke vermogen jegens eiser en
zijn gezin. Gedaagde SPPOH is eveneens betrokken voor haar afzonderlijke, vervalste en
niet-rechtsgeldige subsidie- en bekostigingsaanvraag, haar onbevoegde besluitneming en
door haar onbevoegde aangespannen zaak bij de Geschillencommissie Passend Onderwijs.
Alle gedaagden zullen derhalve niet gelijkluidende conclusies, maar afzonderlijke conclusies nemen welke expliciet op de tegen hem/haar gestelde specifieke vorderingen en eisen opslaan.’
Daarnaast is de advocaat van [eisende partij] in genoemde akte, onder andere in de alinea’s 12 en 17, bewust afgeweken van de inhoud van artikel 15 Wgbz. In alinea 12 staat:
‘De dagvaarding benadrukt dat de conclusies niet-gelijkluidend, maar afzonderlijk van
alle drie de gedaagden dienen te zijn (punt f.) en dat alle gedaagden hun eigen
griffierechten dienen te betalen.’
en in alinea 17 heeft hij aangetekend:
‘Eiser benadrukt tevens dat de dagvaarding een gelijkluidende conclusie van antwoord
verbiedt. Panta Rhei en [gedaagde partij] hebben een gelijkluidend verweer ingediend.’
Volgens de advocaat van [eisende partij] zou [gedaagde partij] op grond van die aanzegging het recht om verweer te voeren moeten worden ontnomen, omdat namens [gedaagde partij] geen afzonderlijk verweer is ingediend maar een verweer samen met Panta Rhei.
De rechtbank merkt op dat artikel 111 Rv van dwingend recht is. De daarin voorgeschreven aanzeggingen moeten in de dagvaarding worden vermeld, op straffe van nietigheid van de dagvaarding. Deze wettelijke aanzeggingen zijn bedoeld om de gedaagde op essentiële procedurele rechten en plichten te wijzen; zij zijn een vorm van verplichte juridische voorlichting aan de gedagvaarde partij.
Gelet op de plicht die op grond van artikel 10 van de Advocatenwet op hem rust, had mr. Coskun de wettelijk voorgeschreven aanzeggingen niet mogen verdraaien. Niet alleen heeft hij tegenover zijn cliënt het risico genomen van een nietige dagvaarding, ook heeft hij gedaagden in strijd met zijn wettelijke taak verkeerd voorgelicht over essentiële procedurele rechten én heeft hij gepoogd de rechtbank hieraan verkeerde consequenties te doen verbinden. Dit is in flagrante strijd met de goede procesorde.
De antwoordakte van [gedaagde partij] , waarin mr. Coskun is gewezen op de dreigende nietigheid van de dagvaarding, heeft er niet toe geleid dat mr. Coskun een herstelexploit heeft uitgebracht en/of het beroep op de niet-ontvankelijkheid van [gedaagde partij] heeft ingetrokken. Dit mocht wel van hem worden verwacht.
Zoals de rechtbank tijdens de zitting al heeft aangekondigd, zal zij aan dit alles een sanctie verbinden.
Die sanctie is niet de nietigheid van de dagvaarding waarop [gedaagde partij] zich beroept. De rechtbank constateert dat [gedaagde partij] is verschenen en ook samen met Panta Rhei verweer heeft gevoerd. [gedaagde partij] en Panta Rhei zijn door de onwettige aanzeggingen in de dagvaarding dus niet zodanig onredelijk in hun belangen geschaad dat de sanctie van nietigheid gepast is. De rechtbank zal de zaak dus inhoudelijk beoordelen.
De sanctie zal in de sfeer van de proceskosten liggen. Daarbij betreurt de rechtbank dat ‘het eigen beursje’ van artikel 58 Rv (oud) niet meer bestaat; dan had zij de advocaat in een deel van de proceskosten kunnen veroordelen, zonder dat hij deze kosten op zijn cliënt mocht verhalen. Maar die regeling bestaat niet meer, zodat de rechtbank de sanctie op grond van het geldende recht aan [eisende partij] zelf zal opleggen. Bij de bespreking van de proceskosten licht de rechtbank de sanctie nader toe.
3 De procedure
Het procesdossier bestaat uit de volgende documenten:
- de dagvaarding van 13 mei 2026, met productie 1 tot en met 15;
- de conclusie van antwoord van Panta Rhei en [gedaagde partij] , van 22 juli 2026, met producties 1 tot en met 67;
- de conclusie van antwoord van SPPOH van 22 juli 2026, met producties 1 tot en met 15;
- de brief van 5 augustus 2026, waarin is meegedeeld dat een mondelinge behandeling is bepaald;
- de akte houdende verzoek toepassen sanctie niet-betaald griffierecht van [eisende partij] van 23 september 2026;
- de akte ten behoeve van comparitie/mondelinge behandeling tevens houdende akte antwoord van [eisende partij] , van 27 september 2026;
- de antwoordakte inzake verzoek tot toepassen sanctie van [gedaagde partij] van 30 september 2026;
- de pleitnota van mr. Coskun;
- de pleitnotitie van mr. Brussee.
Op 8 oktober 2026 heeft de mondelinge behandeling van de zaak plaatsgevonden. Partijen hebben spreekaantekeningen overgelegd; zij hebben hun standpunten nader toegelicht en vragen van de rechtbank beantwoord en hebben ook op elkaar kunnen reageren. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat er buiten de spreekaantekeningen is besproken.
Ten slotte is vonnis bepaald.
Producties bij akte ten behoeve van comparitie/mondelinge behandeling van [eisende partij]
Ter zitting heeft mr. Brussee zich erover beklaagd dat hij de bij de akte ten behoeve van comparitie/mondelinge behandeling van [eisende partij] , van 27 september 2026, behorende bijlagen 7 tot en met 11 en 111 en 221, niet heeft ontvangen. Ook nadat hij daarom per e-mail had verzocht, heeft hij van mr. Coskun geen reactie of stukken ontvangen. Hij heeft verzocht deze bijlagen buiten beschouwing te laten.
Mr. Coskun heeft ter zitting verklaard het e-mailbericht waarin om genoemde bijlagen werd verzocht niet te hebben ontvangen.
De rechtbank constateert dat het gaat om vier producties, genummerd 7 tot en met 11. Productie 111 en 221 zijn niet bekend bij de rechtbank. Producties 7 tot en met 11 beslaan 68 pagina’s. Dat aantal laat zich niet eenvoudig in een korte leespauze doornemen. Gedaagden 1 en 2 hebben daarom geen kennis kunnen nemen van genoemde producties. De rechtbank laat de producties 7 tot en met 11 bij de akte van 27 september 2026 van [eisende partij] buiten beschouwing.
4 De feiten
Op grond van het procesdossier en wat er tijdens de zitting is besproken, gaat de rechtbank bij de beoordeling uit van de volgende feiten en omstandigheden.
De zoon van eiser (hierna: [minderjarige] ) is sinds 26 oktober 2022 leerling van basisschool [school 1] (hierna: de school). Toen [minderjarige] op de basisschool kwam, was hij bekend met taalspraakproblematiek en kampte hij met een ontwikkelingsachterstand. In het schooljaar 2024-2025 zat hij in groep 2.
Op 5 februari 2023 heeft de school een overleg gehad met de ouders, de leerkracht, de leerkrachtondersteuner en de intern begeleider. In dat gesprek meldde de school dat een extra kleuterjaar noodzakelijk was. [minderjarige] liet op school ongewenst gedrag zien en zijn taalgebruik was voor anderen niet te begrijpen. De school gaf aan een orthopedagoog of daghulp van de gemeente te willen inschakelen. [eisende partij] gaf daarvoor geen toestemming, omdat [minderjarige] nog een kleuter was.
Op 4 maart 2024 heeft een gesprek plaatsgevonden met de ouders, de directeur van de basisschool, [minderjarige] `s leerkracht, [minderjarige] `s logopediste en de intern begeleider. Er zijn afspraken gemaakt met als basis de handelingsadviezen van de logopediste.
Op 1 juli 2024 heeft opnieuw een gesprek plaatsgevonden met de ouders, de leerkracht, de logopedist, de directeur en de intern begeleider, waarin is besproken dat [minderjarige] nog niet naar groep 3 zou gaan, maar in groep 2 zou blijven. [minderjarige] `s zelfstandigheid was nog in ontwikkeling en niet leeftijdsadequaat.
In november 2024 heeft de school een Pedagogisch Didactisch Observatie-instrument (PDO) ingezet om de ontwikkeling van [minderjarige] te observeren en vast te leggen. Uit het PDO bleek dat de ontwikkelingsachterstand van ruim een jaar die eerder bij [minderjarige] was geconstateerd, niet was verbeterd. Qua rekenen scoorde hij op het niveau van midden groep 1; op taal op het niveau van begin groep 2.
De school heeft de ouders verzocht toestemming te geven om het samenwerkingsverband erbij te betrekken, om extra hulp en middelen te krijgen om in kaart te brengen wat de ondersteuningsbehoefte van [minderjarige] was en welke begeleiding passend zou zijn. De ouders hebben die toestemming niet gegeven.
Daarop heeft de school een ontwikkelingsperspectief voor [minderjarige] opgesteld. In de periode van september tot en met december 2024 heeft de school de ouders herhaaldelijk verzocht om daarover een op overeenstemming gericht overleg (OOGO) met de school te voeren. Op die uitnodigingen zijn de ouders niet ingegaan.
In een aangetekende brief van 16 december 2024 heeft de school de ouders gemeld dat als zij niet bij het gesprek aansluiten, de school ‘handelingsverlegen’ zal zijn en het bestuur zal verzoeken een procedure te starten om [minderjarige] van school te verwijderen.
Hierop hebben de ouders op 16 december 2024 een geschil voorgelegd aan de Geschillencommissie Passend Onderwijs (hierna: de geschillencommissie). Intussen heeft de school op 19 december 2024 een nieuwe uitnodiging voor een OOGO aan de ouders gezonden. Op 7 januari 2025 heeft zij nog een herinnering van de uitnodiging gezonden.
Op 13 januari 2025 heeft de school de ouders laten weten dat zij in afwachting van het oordeel van de geschillencommissie niet zal overgaan tot het indienen van een verzoek om een verwijderingsprocedure te starten.
Op 17 februari 2025 heeft de geschillencommissie advies uitgebracht, waarbij het verzoek van de ouders over het voornemen van de school tot verwijdering niet-ontvankelijk is verklaard.
Op 3 maart 2025 heeft de directeur van de school, onder verwijzing naar de overwegingen van de geschillencommissie in het advies van 17 februari 2025, de ouders nogmaals uitgenodigd voor een OOGO. Daarbij heeft de directeur aangegeven dat als de ouders hieraan niet zullen meewerken, een verwijderingsprocedure zal worden opgestart.
Per e-mail van 5 maart 2025 heeft de moeder van [minderjarige] de school meegedeeld dat de ouders niet zullen deelnemen aan het OOGO. Daarop heeft Panta Rhei bij brief van 10 maart 2025 het voornemen tot verwijdering van [minderjarige] van de school aan de ouders gezonden.
Hoewel zij daartoe in de gelegenheid waren gesteld, hebben de ouders geen verweer gevoerd tegen het voornemen tot verwijdering. Panta Rhei heeft het besluit tot verwijdering op 31 maart 2025 genomen. In het besluit tot verwijdering staat dat Panta Rhei zoveel mogelijk in lijn met artikel 40 lid 11 van de Wet op het primair onderwijs (WPO) een school heeft gevonden die bereid is te onderzoeken wat de onderwijs- en ondersteuningsbehoeften van [minderjarige] zijn, en wat de mogelijkheden zijn tot plaatsing binnen het speciaal basisonderwijs.
Tegen het besluit tot verwijdering hebben de ouders op 8 mei 2025 bezwaar ingediend bij het bestuur van Panta Rhei. Gelijktijdig hebben de ouders zich opnieuw tot de geschillencommissie gericht. Daar hebben zij zich beklaagd over het verwijderingsbesluit en over het ontbreken van voldoende op overeenstemming gericht overleg om tot de juiste ondersteuning van [minderjarige] te komen. Panta Rhei heeft in verband daarmee de behandeling van het bezwaar van de ouders stilgelegd.
Op 15 juli 2025 heeft de geschillencommissie haar advies uitgebracht.
Over de klacht van de ouders dat voldoende op overeenstemming gericht overleg van de kant van de school ontbrak, concludeerde de geschillencommissie het volgende:
‘Overeenkomstig hetgeen is opgenomen in artikel 40a WPO heeft de school zich veelvuldig ingespannen om met de ouders een op overeenstemming gericht overleg in te plannen, waarbij de school een professionele en geduldige houding heeft getoond. Ondanks de inspanningen om tot een gesprek te komen, is dat tot op heden niet gelukt. Dit is niet aan de school toe te rekenen. Gelet op het voorgaande oordeelt de Commissie het verzoek ten aanzien van het opp (ontwikkelingsperspectief, Rb) ongegrond.’
Over het verwijderingsbesluit heeft de geschillencommissie overwogen:
‘Sinds begin 2023 heeft verweerder (Panta Rhei, rechtbank) aan verzoekers kenbaar gemaakt dat [minderjarige] extra ondersteuning nodig heeft. Verzoekers en de school verschillen hierover ook niet van mening, maar verzoekers menen dat de school deze ondersteuning kan geven, terwijl de school dit anders ziet.
Indien het bevoegd gezag meent niet langer te kunnen voorzien in de ondersteunings-behoefte van een leerling en oordeelt dat de leerling geplaatst moet worden in het speciaal (basis)onderwijs, dan dient zij daartoe een aanvraag voor tlv bij het samenwerkingsverband in te dienen. Verweerder heeft dit nagelaten.
De Commissie heeft in het eerder door haar behandelde geschil tussen partijen geconstateerd dat de school zich veelvuldig heeft ingespannen om met verzoeker een op overeenstemming gericht overleg in te plannen, waarbij de school een professionele en geduldige houding heeft getoond. Ondanks de inspanningen om tot een gesprek te komen, is dat tot op het moment van de zitting toentertijd (6 februari 2025) niet gelukt. Dit diende toen niet op het conto van de school te komen volgens de Commissie. Dit beeld is inmiddels niet veranderd. Verzoekers volharden in hun weigerachtige houding jegens de school en de Commissie heeft ook ter zitting kunnen constateren dat met name verzoeker volhardt in oppositioneel gedrag en optreden. Hoewel de Commissie aldus begrip opbrengt voor de lastige situatie waarin de school zich bevindt, oordeelt zij dat niet in te zien valt waarom verweerder niet is overgegaan tot aanvraag van een tlv op basis van de bij haar bekende gegevens.
[minderjarige] zit sinds oktober 2022 op de school. In de afgelopen jaren heeft de school uit eigen waarneming informatie kunnen verzamelen over de ondersteuningsbehoefte van [minderjarige] . Voorts heeft de school bij [minderjarige] een PDO afgenomen en ook heeft de school een opp opgesteld, dat overigens niet door verzoekers geaccordeerd is.
Het had naar het oordeel van de Commissie op de weg gelegen van verweerder om op basis van deze informatie een tlv aanvraag in te dienen bij het samenwerkingsverband. Op grond van de beslissing van het samenwerkingsverband over deze aanvraag had verweerder verdere actie kunnen ondernemen.
De Commissie is van oordeel dat verweerder aldus ten onrechte een – in de wet voorgeschreven – stap heeft overgeslagen.
Door de handelwijze van verweerder loopt [minderjarige] het risico dat hij zonder school komt te zitten, hetgeen bij uitstek strijdt met de uitgangspunten van passend onderwijs.
Omdat geen tlv voor [minderjarige] is afgegeven terwijl (daardoor) in de omstandigheden van dit geval evenmin sprake is van plaatsing op een andere voor [minderjarige] geschikte en toelaatbare school, kan de beslissing van verweerder tot verwijdering van [minderjarige] geen stand houden.
De Commissie laat niet ongezegd dat voor te stellen is dat, bij een afwijzing van de tlv-aanvraag door het samenwerkingsverband om redenen verband houdend met tekort aan relevante informatie, en bij voortzetting van de onwillige houding van verzoekers alsnog een verwijdering van [minderjarige] met als doel observatie of onderzoek zal plaats vinden.
Een dergelijke verwijdering zal uiteraard wel ter toetsing aan de Commissie voorgelegd kunnen worden.
Alles overziend zal de Commissie het verzoek gegrond verklaren.’
De geschillencommissie heeft het verzoek over het verwijderingsbesluit gegrond verklaard en heeft Panta Rhei het volgende geadviseerd:
‘De Commissie adviseert verweerder voor [minderjarige] een tlv aan te vragen bij het samenwerkingsverband.’
Naar aanleiding van dit advies heeft Panta Rhei zich tot SPPOH gewend met de vraag of zij haar standpunt kan toelichten over de criteria waaraan een aanvraag voor een toelaatbaarheidsverklaring moet voldoen.
In een e-mail van 17 juli 2025 heeft SPPOH Panta Rhei verwezen naar haar ‘Ondersteuningsplan SPPOH 2021-2025’, pagina 36, tabel 3, waar de benodigde documenten staan opgesomd voor de aanvraag van een toelaatbaarheidsverklaring. Samengevat gaat het om:
- een OPP (ontwikkelingsperspectiefplan, rechtbank) of een eigen soortgelijk document,
- de belangrijkste MDO-verslagen (multidisciplinair overleg, rechtbank) en
- twee deskundigenadviezen.
Bij het OPP staat in de tabel opgemerkt dat ouders instemmingsrecht hebben op het handelingsdeel en het OPP dus voorzien moet zijn van een handtekening van de ouder(s)/ verzorger(s). Bij het MDO-verslag wordt aangeraden om dit te laten tekenen door betrokkenen, zoals directie en ouder(s)/verzorger(s). Afwijken van deze criteria is volgens SPPOH niet wenselijk; zij volgt de procedure en de criteria zoals beschreven in het ondersteuningsplan.
Op 23 juli 2025 heeft Panta Rhei de ouders (via hun toenmalige advocaat) uitgenodigd voor een hoorzitting in het kader van hun nog lopende bezwaar tegen de verwijdering (zie alinea 4.15), en voor een gesprek over de ‘toekomstige schoolgang van [minderjarige] (…) met als uitgangspunt dat [school 1] niet passend voor hem is (…)’
Op 24 juli 2025 heeft Panta Rhei schriftelijk contact opgenomen met de geschillencommissie. Zij schreef de geschillencommissie dat het advies om een TLV aan te vragen onuitvoerbaar was, omdat de ouders elke medewerking weigerden.
Op 2 en 4 september heeft Panta Rhei de onder 4.19 bedoelde uitnodiging aan de ouders herhaald; de ouders zijn hierop niet ingegaan.
Op 10 september 2025 heeft Panta Rhei (de toenmalige advocaat van) de ouders laten weten:
‘Namens uw cliënten is niet gereageerd op de e-mail die ik u op 8 september gestuurd heb (zie hieronder). Uw cliënten zien dus af van horen in bezwaar. En zij gaan het gesprek over de toekomstige schoolgang van [minderjarige] niet aan, cliënte vindt het spijtig om dat te moeten constateren. Zij zal nu overgaan tot het eenzijdig aanvragen van een TLV. Hangende die aanvraag wordt de bezwaarprocedure aangehouden.’
Op 16 oktober 2025 heeft SPPOH Panta Rhei laten weten dat bij een eenzijdige aanvraag voor een TLV de handtekening van de ouders bij het handelingsdeel van het OPP en het MDO-verslag niet nodig is. Op 28 oktober 2025 heeft Panta Rhei een eenzijdige aanvraag TLV SBO voor [minderjarige] ingediend bij SPPOH.
Op 14 november 2025 heeft de nieuwe gemachtigde van de ouders Panta Rhei aansprakelijk gesteld en een kort geding aangekondigd. Bij e-mail van 17 november 2025 heeft Panta Rhei de aansprakelijkheid afgewezen.
Op 12 januari 2026 heeft SPPOH een toelaatbaarheidsverklaring speciaal basisonderwijs (TLV SBO) voor [minderjarige] afgegeven voor de periode van 12 januari 2026 tot en met 31 juli 2027, op basis van haar ondersteuningsplan 2025-2029.
Op 27 januari 2026 heeft Panta Rhei het bezwaar van [eisende partij] tegen de verwijdering van [minderjarige] ongegrond verklaard omdat basisschool [school 1] handelingsverlegen was geworden, een toelaatbaarheidsverklaring was verkregen, en [school 2] bereid was om [minderjarige] toe te laten.
Op 29 januari 2026 hebben de ouders Panta Rhei en [gedaagde partij] in kort geding gedagvaard.
Op 3 februari 2026 heeft de nieuwe gemachtigde van de ouders een brief aan SPPOH gestuurd met als onderwerp ‘Afwijzing onrechtmatig besluit’. Op diezelfde dag heeft hij een brief aan Panta Rhei gezonden met als onderwerp ‘Bezwaar en beroep’.
Op 11 februari 2026 heeft Panta Rhei aan deze gemachtigde laten weten dat, voor zover de brief moet worden aangemerkt als een beroepschrift naar aanleiding van de ongegrondverklaring van het bezwaar tegen de verwijdering, de ouders zich tot de rechtbank moeten wenden. Van die mogelijkheid hebben de ouders geen gebruik gemaakt.
Bij aangetekende brief van 11 februari 2026 heeft Panta Rhei de ouders gewezen op haar beslissing op bezwaar van 27 januari 2026, waarin zij de ouders heeft gemeld dat de [school 2] (een school voor speciaal basisonderwijs) in [plaats] bereid was [minderjarige] toe te laten, en waarin zij hen adviseerde [minderjarige] binnen twee weken bij deze school aan te melden. Verder schreef Panta Rhei in deze brief nog het volgende:
‘Voor zover wij weten, heeft u [minderjarige] , nu deze twee weken zijn verstreken, nog niet aangemeld bij de [school 2] of bij een andere SBO-school. In de tussentijd zijn wij — onverplicht – verdergegaan met de zoektocht naar een geschikte plek voor [minderjarige] . Tijdens het kort geding dat afgelopen vrijdag (6 februari 2026) bij de rechtbank diende, hebben wij aangegeven dat er meerdere SBO-scholen zijn waar plek is. Naast de [school 2] is er op dit moment ook plek op SBO [school 3] , SBO [school 4] en SBO [school 5] . (…)’
Op 16 maart 2026 heeft SPPOH aan de Landelijke Bezwaaradviescommissie Toelaatbaarheidsverklaring (LBT) verzocht advies uit te brengen. De LBT heeft de nieuwe gemachtigde van de ouders op 25 maart 2026 verzocht om een machtiging van de ouders over te leggen en om een inhoudelijke onderbouwing van de bezwaren van de ouders in te dienen. Op 10 april 2026 heeft deze nieuwe gemachtigde de LBT laten weten dat hij de ouders in deze kwestie niet bijstaat. Daarop heeft SPPOH de ouders in de gelegenheid gesteld om zelf de gronden van het bezwaar in te dienen, uiterlijk op 14 mei 2026. In reactie daarop hebben de ouders een dagvaarding overgelegd waaruit bleek dat SPPOH en Panta Rhei werden opgeroepen voor de rechter in kort geding te verschijnen.
Omdat de ouders geen gronden voor hun bezwaar aan het LBT hebben gestuurd, heeft LBT SPPOH geadviseerd het bezwaar kennelijk niet-ontvankelijk te verklaren. SPPOH heeft dat advies opgevolgd: bij brief van 8 juni 2026 heeft SPPOH de ouders bericht dat hun bezwaar niet-ontvankelijk werd verklaard. SPPOH heeft de ouders er in deze brief ook op gewezen dat zij binnen zes weken na dagtekening van het besluit beroep konden instellen bij de rechtbank Den Haag. Dit hebben de ouders niet gedaan.
5 Het geschil
[eisende partij] vordert dat de rechtbank, voor zover mogelijk bij uitvoerbaar bij voorraad te verklaren vonnis:
A. Stichting Panta Rhei veroordeelt tot betaling aan [eisende partij] van een schadevergoeding van € 110.000 wegens reeds geleden materiële en immateriële schade als gevolg van de onrechtmatige verwijdering van [minderjarige] gedurende de afgelopen 14 maanden;
B. [gedaagde partij] , in zijn hoedanigheid van bestuurder, afzonderlijk veroordeelt tot betaling aan [eisende partij] van een schadevergoeding van € 110.000 wegens onbehoorlijk bestuur en zijn persoonlijke betrokkenheid bij de gestelde onrechtmatige gedragingen;
C. SPPOH afzonderlijk veroordeelt tot betaling aan [eisende partij] van een schadevergoeding van € 150.000 wegens haar gestelde onrechtmatige en onrechtmatige subsidie-gerelateerde handelingen met betrekking tot een niet-ingeschreven leerling;
D. Stichting Panta Rhei gebiedt om [minderjarige] binnen twee dagen na betekening van het vonnis
onvoorwaardelijk opnieuw in te schrijven voor regulier onderwijs op de school, op straffe van een dwangsom van € 1.000 per dag, met een maximum van € 200.000, voor iedere dag dat zij niet aan het vonnis voldoet;
E. het door [gedaagde partij] aan [eisende partij] opgelegde terrein- en contactverbod vernietigt, althans buiten werking stelt, en bepaalt dat indien [gedaagde partij] of Panta Rhei zonder deugdelijke grondslag opnieuw een dergelijk verbod oplegt, [gedaagde partij] een dwangsom verbeurt van € 5.000 per overtreding, met een maximum van € 100.000;
F. SPPOH gebiedt om binnen twee dagen na betekening van het vonnis alle tegen [eisende partij] en/of [minderjarige] gerichte procedures, verzoeken en daarmee samenhangende handelingen in te trekken en ingetrokken te houden, en te bepalen dat indien SPPOH hiermee in gebreke blijft, zij een dwangsom verbeurt van € 1.000 per dag, met een maximum van € 100.000. Voor zover de Geschillencommissie reeds uitspraak heeft gedaan in een procedure die volgens [eisende partij] onbevoegd of onrechtmatig aanhangig is gemaakt, verzoekt [eisende partij] die uitspraak nietig dan wel zonder rechtsgevolg te verklaren;
G. aan [gedaagde partij] een contact- en terreinverbod oplegt, inhoudende dat hij zich niet binnen een straal van vijf meter van [eisende partij] , [minderjarige] en het gezin van [eisende partij] mag bevinden en geen rechtstreeks contact met hen mag opnemen, zulks op straffe van een dwangsom van € 5.000 per overtreding, met een maximum van € 100.000;
H. gedaagden hoofdelijk veroordeelt in de proceskosten van deze procedure, waaronder
begrepen de kosten van dagvaarding, griffierecht en salaris advocaat, te voldoen binnen
veertien dagen na betekening van het vonnis, en (indien betaling binnen die termijn uitblijft) te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de vijftiende dag na betekening van het vonnis tot aan de dag van volledige betaling;
I. gedaagden hoofdelijk veroordeelt in de nakosten, begroot op € 163 zonder betekening dan wel € 248 in geval van betekening van het vonnis, te vermeerderen met de wettelijke rente indien betaling niet binnen de gestelde termijn plaatsvindt.
Gedaagden voeren verweer. Zij concluderen tot niet-ontvankelijkheid van [eisende partij] , dan wel tot afwijzing van zijn vorderingen, met veroordeling van [eisende partij] in de werkelijke kosten van deze procedure.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
6 De beoordeling
De vorderingen van [eisende partij] berusten in de kern op het uitgangspunt dat [minderjarige] regulier basisonderwijs kan volgen. De argumenten waarom gedaagden hier anders over denken, vindt [eisende partij] onzin en wat gedaagden op basis daarvan hebben gezegd en gedaan ziet hij als onterechte dwang en drang. Zo is een impasse ontstaan.
Juist omdat partijen zo fundamenteel van mening verschilden, hebben gedaagden een wettelijke procedure in gang gezet die bedoeld is voor situaties waarin de school en de ouders van een leerling er samen niet uitkomen. [eisende partij] heeft aan deze procedure niet willen meewerken. Vervolgens is een besluit over de TLV sbo genomen waartegen hij geen bezwaar heeft ingediend. Met dat bezwaar had [eisende partij] het besluit (uiteindelijk door de bestuursrechter) kunnen laten toetsen.
Omdat [eisende partij] dat niet heeft gedaan, is de toelaatbaarheidsverklaring speciaal basisonderwijs komen vast te staan en moet de rechtbank er in deze procedure van uitgaan dat de TLV sbo terecht is verleend en dat [minderjarige] (dus) niet in staat is regulier basisonderwijs te volgen. Hierop stuiten uiteindelijk alle vorderingen van [eisende partij] af omdat [minderjarige] – óók als gedaagden al in maart 2025 de formeel juiste weg hadden gevolgd door eenzijdig een TLV sbo aan te vragen – naar het bijzonder basisonderwijs had gemoeten en niet op [school 1] had kunnen blijven. Dit oordeel licht de rechtbank hierna toe.
Juridisch kader
[eisende partij] stelt dat sprake is van een onrechtmatige verwijdering van [minderjarige] van zijn basisschool. [eisende partij] verwijst daarvoor naar het advies van de geschillencommissie van 15 juli 2025. Tussen partijen staat vast dat dit advies, hoewel zwaarwegend, niet bindend is. Zelfs als dat advies wel bindend zou zijn, staat daarmee nog niet vast dat gedaagden onrechtmatig hebben gehandeld en schadevergoeding moeten betalen. De rechtbank moet dus zelf beoordelen of de verwijdering van [minderjarige] rechtmatig was of niet.
Op grond van de Wet op het Primair Onderwijs (WPO) rust op scholen de plicht ervoor te zorgen dat elke leerling een passende plek krijgt in het onderwijs. Als een school na onderzoek merkt dat zij een bij haar ingeschreven leerling niet de nodige onderwijs-ondersteuning kan bieden, rust op haar de zorgplicht om in overleg met de ouders een andere school te zoeken waar de leerling die wel kan krijgen.
Artikel 40 lid 11 WPO bepaalt:
‘Voordat wordt besloten tot verwijdering hoort het bevoegd gezag de betrokken groepsleraar en de ouders van de leerling. Definitieve verwijdering van een leerling vindt niet plaats dan nadat het bevoegd gezag ervoor heeft zorg gedragen dat een andere school bereid is de leerling toe te laten. Onder andere school kan ook worden verstaan een school voor speciaal onderwijs, een school voor speciaal en voortgezet speciaal onderwijs of een instelling voor speciaal en voortgezet speciaal onderwijs.’
Dat de groepsleraar van [minderjarige] is gehoord, staat niet ter discussie.
Ook de ouders zijn in de gelegenheid gesteld om zich uit te laten over het voornemen om [minderjarige] van [school 1] te verwijderen.
De geschillencommissie heeft in haar beide adviezen – van 17 februari 2025 en van 15 juli 2025 – geconstateerd dat de school de ouders herhaaldelijk heeft verzocht een op overeenstemming gericht overleg met de school te voeren, maar dat de ouders op die uitnodigingen niet zijn ingegaan.
Op 23 juli 2025 heeft Panta Rhei de ouders uitgenodigd voor een hoorzitting in bezwaar, in de procedure over de beslissing om [minderjarige] van [school 1] te verwijderen. Op die uitnodiging zijn de ouders niet ingegaan, en op de herhaalde uitnodigingen van 2 en 4 september 2025 ook niet. Op de brief van Panta Rhei van 10 september 2025 waarin zij aankondigde over te zullen gaan tot het eenzijdig aanvragen van een TLV hebben de ouders ook niet gereageerd.
Dan is de vraag of Panta Rhei er bij haar besluit van 31 maart 2025 voor heeft zorggedragen dat een andere school bereid was om [minderjarige] toe te laten.
[eisende partij] betwist dat aan deze eis is voldaan, omdat de door Panta Rhei aangedragen [school 2] een school voor speciaal basisonderwijs is. Verder was er volgens [eisende partij] slechts sprake van bereidheid om onderzoek te doen naar [minderjarige] `s onderwijs- en ondersteuningsbehoeften, met als doel hem uit het regulier onderwijs te verwijderen. Daaraan werken de ouders niet mee, omdat [minderjarige] volgens hen regulier basisonderwijs kon en kan volgen.
Op grond van artikel 40 lid 8 WPO wordt een leerling slechts toegelaten tot een speciale school voor basisonderwijs nadat de leerling toelaatbaar is verklaard tot het onderwijs aan een speciale school voor basisonderwijs.
Op grond van artikel 18a lid 6 onder c WPO heeft het SPPOH, kort samengevat, de taak te beoordelen of leerlingen toelaatbaar zijn tot het onderwijs aan een speciale school voor basisonderwijs of tot het speciaal onderwijs, op verzoek van het bevoegd gezag van een school.
Om tot haar besluit van 31 maart 2025 te komen, heeft Panta Rhei een alternatieve route gevolgd. Dat hield verband met de destijds bij het SPPOH geldende procedure voor het aanvragen van een TLV (zie hiervoor alinea 4.18), die een handtekening van de ouders vereiste. Dit oude beleid van het SPPOH, dat alleen een TLV-verzoek was toegestaan als de ouders daarmee instemden, vormde een niet toegestane inperking van de op haar rustende wettelijke taak en heeft tot gevolg gehad dat Panta Rhei haar zorgplicht niet volledig heeft kunnen vervullen.
De geschillencommissie heeft Panta Rhei in haar advies van 15 juli 2025 geadviseerd om eenzijdig een TLV aan te vragen bij het SPPOH. In haar advies zei de commissie daarover het volgende:
“De Commissie laat niet ongezegd dat voor te stellen is dat, bij een afwijzing van de tlv-aanvraag door het samenwerkingsverband om redenen verband houdend met tekort aan relevante informatie, en bij voortzetting van de onwillige houding van verzoekers alsnog een verwijdering van [minderjarige] met als doel observatie of onderzoek zal plaats vinden.”
Omdat de ouders niet wilden meewerken aan de vaststelling van [minderjarige] `s ondersteuningsbehoefte, stonden zij zelf in de weg aan de vervulling van de voorwaarde van het kunnen aandragen van een school die (onvoorwaardelijk) bereid was om [minderjarige] toe te laten. Nu de ouders niet wilden meewerken en de school de door SPPOH en de geschillencommissie aangegeven alternatieve route heeft gevolgd, is de rechtbank van oordeel dat het kunnen aandragen van een school die onvoorwaardelijk bereid was om [minderjarige] toe te laten niet aan de geldigheid van de verleende TLV in de weg staat.
SPPOH heeft de TLV verleend. Hiertegen konden de ouders bezwaar instellen, maar dat hebben zij desgevraagd expliciet niet willen doen. Hierbij is relevant dat de ouders in die periode wel professionele juridische bijstand hadden; eerst van mr. A.M.T. Wigger en later van dr. D.B. Pathak.
Omdat er geen bezwaar tegen de TLV sbo is ingediend, is die komen vast te staan en moet de rechtbank ervan uitgaan dat speciaal basisonderwijs voor [minderjarige] de passende vorm van onderwijs is. Dit betekent dat het aanbod van de [school 2] passend was.
[eisende partij] stelt dat de ouders wel hebben meegewerkt. De rechtbank kan in het dossier zien dat de ouders langs informele weg bezwaren hebben geuit. Juist omdat partijen het over belangrijke onderwerpen niet eens waren en de communicatie op meerdere vlakken – voor beide partijen – onprettig verliep, hebben de school en Panta Rhei de wettelijke procedure ingezet. Die wettelijke procedure is opgezet om de besluitvorming over de uitvoering van wettelijke taken op een duidelijke en zorgvuldige manier te doen plaatsvinden; daarom zijn er regels hoe en wanneer alle betrokkenen hun standpunten kunnen indienen. Aan die procedure hebben de ouders niet willen meewerken, zo blijkt uit het hiervoor onder ‘De feiten’ geschetste verloop van de correspondentie tussen partijen.
Omdat Panta Rhei en SPPOH de wettelijke procedure hebben gevolgd, oordeelt de rechtbank dat het verlenen van een TLV SBO voor [minderjarige] en zijn verwijdering van [school 1] niet onrechtmatig zijn. Ook de betrokkenheid van [gedaagde partij] daarbij is dus niet onrechtmatig. De daarop ziende vorderingen van [eisende partij] worden daarom afgewezen.
De rechtbank begrijpt dat [eisende partij] als ouder alles heeft willen proberen om [minderjarige] op het regulier onderwijs te houden. De school en het samenwerkingsverband hebben gedaan wat in hun vermogen lag om [minderjarige] een goede leeromgeving te bieden, maar zij zijn door hun mogelijkheden heen. Zij hebben immers niet alleen tegenover [minderjarige] een zorgplicht, maar ook tegenover de andere leerlingen. Daarom mocht het samenwerkingsverband de toelaatbaarheidsverklaring afgeven. [minderjarige] `s verwijdering van [school 1] is daarvan het – ingrijpende, maar rechtmatige – gevolg.
Voor persoonlijke aansprakelijkheid van [gedaagde partij] heeft [eisende partij] onvoldoende gesteld. Dat [gedaagde partij] [eisende partij] een plein- en contactverbod heeft opgelegd, is daarvoor onvoldoende. Op grond van het procesdossier kan de rechtbank niet vaststellen dat dit plein- en contactverbod onrechtmatig is. [eisende partij] heeft te weinig aangevoerd dat tot die conclusie zou kunnen leiden, gelet op hoe hoog de gemoederen tussen partijen zijn opgelopen; gelet op hoe hoog de emotie ook tijdens de mondelinge behandeling nog zat; gelet op contact- en terreinverbod dat [eisende partij] nu op zijn beurt tegen [gedaagde partij] vordert én gelet op de harde bewoordingen die de ouders en hun vertegenwoordigers in de overgelegde correspondentie over [gedaagde partij] en andere medewerkers van de school bezigen. Het door [eisende partij] gevorderde contact- en terreinverbod tegen [gedaagde partij] is niet onderbouwd. De met de verboden verband houdende vorderingen E en G worden als onvoldoende onderbouwd afgewezen.
Uit de processtukken wordt niet duidelijk welke gedragingen van SPPOH volgens [eisende partij] tot toewijzing van vordering C zouden moeten leiden. Zelfs als SPPOH iets verkeerd zou hebben gedaan bij de aanvraag van een subsidie – Welke subsidie? Wanneer? Wat is er verkeerd gedaan? – wordt niet duidelijk waarom dit [eisende partij] recht zou geven op schadevergoeding.
Voor zover de vordering berust op de stelling dat SSPOH niet bevoegd was de TLV sbo voor [minderjarige] af te geven, heeft SPPOH gewezen op artikel 40 lid 8 onder b WPO. [eisende partij] heeft tijdens de mondelinge behandeling – terecht – niet weersproken dat SPPOH op grond van deze bepaling inderdaad bevoegd was.
Dit alles betekent dat vordering C wordt afgewezen.
Ook vordering G wijst de rechtbank af. Niet alleen is deze vordering niet onderbouwd, [eisende partij] heeft ook desgevraagd niet benoemd welke andere procedures er nog zouden lopen.
Proceskosten
[eisende partij] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen.
De rechtbank heeft in alinea 2.8 een sanctie aangekondigd voor het handelen van de advocaat van [eisende partij] in strijd met de goede procesorde. Aan wat de rechtbank onder 2.8 heeft overwogen, voegt de rechtbank toe dat de procesvoering namens [eisende partij] ook overigens onoverzichtelijk en slordig is geweest. Zo is geen acht geslagen op artikel 2.26 van het Landelijk Procesreglement dat eisen stelt aan het indienen van een wijziging van eis om te zorgen dat die in het digitale portaal niet onopgemerkt kan blijven. Ook is een onoverzichtelijk, deels onnavolgbaar petitum gepresenteerd en zijn producties niet toegezonden aan de wederpartij. Deze manier van procederen heeft het voeren van verweer voor gedaagden gecompliceerd en arbeidsintensiever gemaakt. De rechtbank zal [eisende partij] daarom veroordelen tot vergoeding van de (forfaitaire) proceskosten op basis van een hoger liquidatietarief, namelijk tarief VI in plaats van tarief V.
Voor een volledige kostenveroordeling, zoals gevorderd, is alleen plaats wanneer sprake is van onrechtmatig procederen. Dat het instellen van de vordering als zodanig onrechtmatig was, hebben gedaagden – mede gelet op het onderliggende belang van [minderjarige] – onvoldoende geconcretiseerd.
De proceskosten van Panta Rhei en [gedaagde partij] samen worden begroot op:
|
- griffierecht |
€ |
7.062,00 |
|
|
- salaris advocaat |
€ |
7.212,50 |
(2,5 punten × € 2.885) |
|
- nakosten |
€ |
189,00 |
(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
14.463,50 |
De proceskosten van SPPOH worden begroot op:
|
- griffierecht |
€ |
7.062,00 |
|
|
- salaris advocaat |
€ |
5.770,00 |
(2 punten × € 2.885) |
|
- nakosten |
€ |
189,00 |
(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
13.021,00 |
7 De beslissing
De rechtbank
wijst de vorderingen van [eisende partij] af,
veroordeelt [eisende partij] in de proceskosten van Panta Rhei en [gedaagde partij] van € 14.463,50 en
in de proceskosten van SPPOH van € 13.021, beide bedragen te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98 plus de kosten van betekening als [eisende partij] niet tijdig aan de veroordeling voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
verklaart dit vonnis voor wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.
|
Dit vonnis is gewezen door mr. C.J-A. Seinen en in het openbaar uitgesproken op 28 oktober 2026. |
||
3280