De rechtbank verklaart de officier van justitie niet-ontvankelijk in de vervolging van de verdachte. Het…

De officier van justitie heeft – op gronden zoals genoemd in haar requisitoir op schrift – gevorderd dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in de vervolging.

De verdediging heeft zich eveneens op het standpunt gesteld dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk moet worden verklaard.

De rechtbank stelt vast dat de verdachte in deze zaak op 4 oktober 2016 is aangehouden en op 7 oktober 2016 in bewaring is gesteld. In artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag inzake de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden (hierna: EVRM) is het recht van iedere verdachte gewaarborgd om binnen een redelijke termijn te worden berecht. Voor volwassenen geldt dat de behandeling ter terechtzitting in eerste aanleg dient te zijn afgerond met een eindvonnis binnen 24 maanden nadat de redelijke termijn is aangevangen.

In dit geval is dus sprake van een overschrijding van de redelijke termijn van meer dan zes jaren.

De Hoge Raad stelt als vuistregel dat, indien sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn, dit niet leidt tot de niet-ontvankelijkverklaring van het Openbaar Ministerie in de strafvervolging, ook niet in uitzonderingsgevallen. Overschrijding van de redelijke termijn wordt in beginsel gecompenseerd door vermindering van de straf die zou zijn opgelegd indien de redelijke termijn niet zou zijn overschreden.

In deze zaak is evenwel ook sprake van een onherstelbare inbreuk op het recht op een eerlijk proces die niet op een aan de eisen van een behoorlijke en effectieve verdediging beantwoordende wijze is of kan worden gecompenseerd. De forse overschrijding van de redelijke termijn zal namelijk ook gevolgen hebben voor de waarheidsvinding. Naar het zich laat aanzien zouden er door de verdediging nog onderzoekswensen worden ingediend. Het is evident dat het tijdsverloop een ongunstige invloed heeft op de beoordeling van de ten laste gelegde feiten. Het is immers de vraag hoeveel waarde nog gehecht kan worden aan een getuigenverklaring die meer dan acht jaar na de pleegdatum wordt afgelegd. De verdediging, de officier van justitie en de rechtbank worden zodanig belemmerd in hun zoektocht naar de feiten en de mogelijkheid om bewijs op deugdelijke wijze te controleren en te waarderen, dat de beginselen van een behoorlijke procesorde door het tijdsverloop wezenlijk en onherstelbaar geschonden zijn.

Tot slot heeft de rechtbank meegewogen dat niet is gebleken van een zodanig maatschappelijk belang bij strafrechtelijke vervolging dat opweegt tegen de mate waarin het recht op een eerlijk proces is aangetast: de verdachte lijkt een uiterst ondergeschikte rol ter zake van de verweten gedragingen te hebben gehad, er zijn geen directe slachtofferbelangen, de verdachte is sinds 2016 niet meer met politie of justitie in aanraking gekomen en woont al langere tijd niet meer in Nederland.

De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot het oordeel dat de officier van justitie het recht op strafvervolging heeft verloren en derhalve niet-ontvankelijk is in de (verdere) vervolging van de verdachte.