Verdachte veroordeeld voor verkrachting. Oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden.

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het tenlastegelegde. Verdere standpunten van de officier van justitie komen hierna aan de orde voor zover relevant voor enige te nemen beslissing.

De raadsman heeft namens de verdachte vrijspraak van de ten laste gelegde feiten bepleit. Verdere standpunten van de verdediging komen hierna aan de orde voor zover relevant voor enige te nemen beslissing.

De rechtbank heeft in bijlage I opgenomen de wettige bewijsmiddelen met de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden.

Betrouwbaarheid van de verklaring van de aangeefster

De aangeefster heeft op verschillende momenten een verklaring afgelegd. Op 5 januari 2014 heeft zij ter plaatse in een emotionele gemoedstoestand met de politie gesproken en tijdens een informatief gesprek zeden op het politiebureau heeft zij een meer uitgebreide verklaring afgelegd. Op 9 januari 2014 heeft zij aangifte gedaan. Het informatieve gesprek zeden heeft op dezelfde dag plaatsgevonden als het vermeende incident en de aangifte enkele dagen daarna. Tot slot is zij op verzoek van de verdediging op 12 december 2025 als getuige gehoord bij de rechter-commissaris.

De rechtbank constateert dat aangeefster uitvoerig heeft verklaard over de aanloop naar het incident. Zij was nadat zij de verdachte had leren kennen tijdens het uitgaan, de volgende ochtend met hem op zoek gegaan naar haar telefoon. Toen aangeefster en de verdachte met zijn tweeën bij en in de auto aan het zoeken waren, is het misgegaan. Ook heeft aangeefster uitgebreid verklaard over de door de verdachte verrichte handelingen. Zij heeft daartoe verklaard hoe zij bij haar hoofd is vastgepakt en geslagen en hoe de verdachte zijn handen op haar keel heeft gelegd. Daarnaast heeft zij nauwkeurig verklaard over de seksuele handelingen die de verdachte heeft uitgevoerd. Daarover verklaart de aangeefster onder meer dat de verdachte eerst zijn vingers in haar vagina en anus heeft gebracht, en deze vingers daarna in haar mond heeft proberen te stoppen, en dat de verdachte op een later moment haar joggingbroek en onderbroek tot aan haar knieën naar beneden trok en zijn penis in haar vagina heeft gebracht. Zij overdrijft daarbij niet; zij heeft verklaard dat de verdachte maar kort met zijn penis in haar is geweest omdat zij hem wegduwde.

De rechtbank constateert dat de verklaringen van de aangeefster ook enkele inconsistenties bevatten, onder meer over de wijze waarop zij op de achterbank van de auto terecht is gekomen en de manier waarop zij de auto weer heeft verlaten. Anders dan de verdediging ziet de rechtbank daarin geen aanleiding om de gehele verklaring onbetrouwbaar te achten. Naar het oordeel van de rechtbank gaat dit om ondergeschikte punten. Het enkele feit dat verklaringen op dergelijke punten van elkaar verschillen, maakt die verklaringen op zichzelf niet onbetrouwbaar ten aanzien van de onderdelen die relevant zijn voor de beoordeling van het aan de verdachte gemaakte verwijt. Verschillen kunnen immers worden veroorzaakt door tijdsverloop of emoties die zijn ontstaan vanwege de omstandigheden waaronder het delict plaatsvond. Tegenover de geconstateerde verschillen, ziet de rechtbank meer dan genoeg overeenkomsten, zowel op hoofdlijnen als op detailniveau.

De rechtbank acht de verklaringen van de aangeefster gelet op het voorgaande authentiek, consistent en gedetailleerd. Haar verklaring, die zij snel na het incident heeft afgelegd, past binnen een context, die – zoals hierna wordt besproken – ook wordt ondersteund door andere bewijsmiddelen. Dat brengt de rechtbank tot het oordeel dat de verklaring van de aangeefster betrouwbaar is en gebruikt kan worden voor het bewijs.

Steunbewijs

In de eerste plaats vindt de aangifte op het punt dat verdachte seksuele handelingen bij aangeefster heeft verricht steun in de verklaring ter terechtzitting van de verdachte zelf. Hij verklaarde dat hij zijn vinger(s) in haar vagina en anus heeft gebracht.

In de tweede plaats staat volgens de rechtbank de gemoedstoestand van de aangeefster die de verbalisanten hebben waargenomen in direct verband tot de ten laste gelegde gedragingen. Die emoties zijn korte tijd na het incident waargenomen, terwijl zij op dat moment direct verklaarde over de verkrachting.

In de derde plaats wordt de verklaring van de aangeefster over het door de verdachte toegepaste geweld ondersteund door de bevindingen in het forensisch medisch onderzoek. Door de forensisch arts is waargenomen dat de aangeefster onder andere verwondingen had aan haar keel en hoofd. Het voorgaande past bij de verklaring van de aangeefster dat de verdachte haar heeft geslagen in haar gezicht en haar probeerde te wurgen. Voorts heeft de forensisch arts vastgesteld dat de aangeefster verwondingen had aan de binnenzijde van haar schaamlip die kunnen wijzen op ongewilde of ruwe seksuele handelingen. Dit biedt steun aan dat onderdeel van de verklaring van de aangeefster.

De rechtbank zal de verklaring van de aangeefster dan ook voor het bewijs gebruiken.

Dwang

De rechtbank acht verder bewezen dat de verdachte geweldshandelingen heeft aangewend om seks af te dwingen.

De verklaring van de verdachte dat de seksuele handelingen consensueel waren wordt door deze bewijsmiddelen weersproken. Daarbij overweegt de rechtbank dat de verdachte pas heeft verklaard over vergaande seksuele handelingen nadat hij er bij zijn verhoor door de politie op is gewezen dat DNA-bewijs voorhanden was.

Conclusie

De rechtbank acht op basis van al het voorgaande wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het ten laste gelegde feit heeft gepleegd.

De rechtbank verklaart ten laste van de verdachte bewezen dat:

hij op 5 januari 2014 te 's-Gravenhage [aangeefster] door geweld en andere feitelijkheden en bedreiging met geweld heeft gedwongen tot het ondergaan van handelingen die bestonden uit) uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [aangeefster] , hebbende verdachte

je nog wel'

en voor die [aangeefster] een bedreigende situatie heeft doen ontstaan.

Voor zover in de tenlastelegging type- en taalfouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd en gecursiveerd weergegeven, zonder dat de verdachte daardoor in de verdediging is geschaad.

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van dertig maanden, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht. Daarnaast heeft de officier van justitie de gevangenneming van de verdachte gevorderd.

Vanuit de verdediging is verzocht om rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van de verdachte en het feit dat het om een oude zaak gaat. De verdediging heeft zich derhalve op het standpunt gesteld dat de strafeis van de officier van justitie hoog is en dat bij een bewezenverklaring een lagere gevangenisstraf met een voorwaardelijk deel passender zou zijn. Bovendien verzoekt de verdediging om de vordering tot gevangenneming af te wijzen.

Na te melden straf is in overeenstemming met de ernst van het gepleegde feit, de omstandigheden waaronder dit is begaan en gegrond op de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan tijdens het onderzoek op de terechtzitting is gebleken. De rechtbank neemt hierbij in het bijzonder het volgende in aanmerking.

Ernst van het feit

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan verkrachting met geweld van de aangeefster. Hij heeft daarmee een vergaande en ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke en persoonlijke integriteit van de aangeefster. Het is een feit van algemene bekendheid dat slachtoffers van verkrachting langdurige psychische klachten kunnen ondervinden.

Uit de ter terechtzitting namens haar voorgelezen slachtofferverklaring blijkt dat het leven van de aangeefster ingrijpend is veranderd. Zij heeft moeite met het opbouwen van gelukkige relaties en maakt zich zorgen dat haar dochters hetzelfde zal overkomen in de toekomst. Daarnaast ervaart zij na al die jaren nog altijd veel leed en verdriet.

De rechtbank rekent dit alles de verdachte zwaar aan.

Strafblad

De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafblad van de verdachte van 9 april 2026.

De op te leggen straf

Alles afwegend, waaronder de mate van dwang, acht de rechtbank na te melden straf passend en geboden.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering.

Gevangenneming

De rechtbank zal de vordering tot gevangenneming afwijzen, nu er geen gronden zijn om die te bevelen.

Redelijke termijn

De rechtbank constateert dat de verdachte op 18 mei 2024 in verzekering is gesteld. Nu in deze strafzaak niet binnen twee jaar eindvonnis wordt gewezen, is de redelijke termijn overschreden. Gelet op de geringe overschrijding van elf dagen zal de rechtbank volstaan met de constatering daarvan.

De officier van justitie heeft geconcludeerd tot toewijzing van een bedrag van € 5.000,00 aan immateriële schade en niet-ontvankelijkverklaring van de benadeelde partij voor het overige.

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de gehele vordering niet-ontvankelijk moet worden verklaard door de bepleite vrijspraak. Mocht de rechtbank tot een bewezenverklaring komen, dan verzoekt de verdediging om de hoogte van het schadebedrag te matigen naar € 4.000,00.

Immateriële schade

Gelet op de aard en de ernst van de normschending liggen de nadelige gevolgen voor het slachtoffer in het onderhavige geval dusdanig voor de hand, dat de aantasting in de persoon op andere wijze, als bedoeld in artikel 6:106, aanhef en onder b van het Burgerlijk Wetboek, kan worden aangenomen.

De rechtbank stelt de geleden immateriële schade naar billijkheid vast op een bedrag van € 5.000,00 en zal de vordering tot dat bedrag toewijzen.

De rechtbank zal de vordering voor die ziet op toekomstige schade niet-ontvankelijk verklaren en bepalen dat de benadeelde partij dat deel slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.

Wettelijke rente

De rechtbank zal de gevorderde wettelijke rente toewijzen met ingang van 5 januari 2014, omdat vast is komen te staan dat de schade vanaf die datum is ontstaan.

Proceskostenveroordeling verdachte

Nu de vordering gedeeltelijk wordt toegewezen, zal de verdachte worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt. De rechtbank begroot deze kosten tot op heden op nihil. Daarnaast wordt de verdachte veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moet maken.

Schadevergoedingsmaatregel

De verdachte zal voor het bewezenverklaarde strafbare feit worden veroordeeld en hij is daarom tegenover de benadeelde partij aansprakelijk voor schade die door dit feit aan haar is toegebracht. De rechtbank zal aan de verdachte hoofdelijk de verplichting opleggen om aan de Staat te betalen een bedrag van € 5.000,00, vermeerderd met de wettelijke rente daarover vanaf 5 januari 2014 tot aan de dag dat dit bedrag is betaald, ten behoeve van [aangeefster] .