Vrijspraak medeplegen van/medeplichtigheid aan diefstal met geweld. Onvoldoende duidelijk of en zo ja welke…

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het primair tenlastegelegde. De officier van justitie acht bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van een diefstal met geweld.

De officier van justitie heeft, met toepassing van het volwassenenstrafrecht, gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot 75 dagen gevangenisstraf, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht, waarvan 60 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren. De officier van justitie heeft verder gevorderd om aan de voorwaardelijke straf als bijzondere voorwaarden te stellen een meldplicht, een contactverbod met het slachtoffer en de medeverdachten en het hebben van een dagbesteding. Daarnaast heeft de officier van justitie een taakstraf van 60 uren gevorderd.

De raadsman heeft namens de verdachte integrale vrijspraak bepleit wegens het ontbreken van wettig en overtuigend bewijs.

Vaststaat dat [slachtoffer] (hierna: het slachtoffer) op 3 oktober 2024 door [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] (hierna: de medeverdachten) van zijn spullen is beroofd en dat daarbij geweld is gebruikt.

De rechtbank ziet zich voor de vraag gesteld of de verdachte als medepleger van dan wel als medeplichtige aan deze diefstal met geweld kan worden aangemerkt. De rechtbank beantwoordt deze vraag ontkennend. Daartoe overweegt zij als volgt.

Uit het dossier volgt aan concrete aanwijzingen voor een eventuele betrokkenheid van de verdachte dat zij rondom het tijdstip van de beroving in een groepschat met de medeverdachten een aantal berichten heeft gestuurd. In dat chatgesprek zitten aanwijzingen dat de verdachte wetenschap had van een ontmoeting van de medeverdachten met het slachtoffer. Daar blijft het echter bij. Hoewel de berichten vragen oproepen, is de enkele wetenschap van de verdachte van een ontmoeting met het slachtoffer onvoldoende om daaruit een betrokkenheid van de verdachte af te leiden bij de strafbare handelingen die tijdens die ontmoeting hebben plaatsgevonden. Bij die stand van zaken blijft het onvoldoende duidelijk of en zo ja welke rol de verdachte heeft gehad bij het tenlastegelegde.

Conclusie

Op basis van het voorgaande komt de rechtbank tot de conclusie dat zij niet wettig en overtuigend bewezen acht dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het primair of subsidiair tenlastegelegde. De rechtbank zal de verdachte dan ook vrijspreken.

De officier van justitie heeft zich ten aanzien van de materiële schade op het standpunt gesteld dat de gevorderde medische kosten en reiskosten, alsmede de schadeposten betreffende het contante geld, het horloge, de autosleutel en de schade aan de auto, voor toewijzing in aanmerking komen. Volgens de officier van justitie dient dit naar redelijkheid te worden begroot op een bedrag van € 1.000,-. Ten aanzien van de overige posten heeft hij zich op het standpunt gesteld dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk dient te worden verklaard.

Ten aanzien van de gevorderde immateriële schade heeft de officier van justitie zich op het standpunt gesteld dat een bedrag van € 1.000,- redelijk is en dat de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk dient te worden verklaard.

De officier van justitie heeft gevorderd het toe te wijzen bedrag te vermeerderen met de wettelijke rente en de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

De verdediging heeft primair verzocht om de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren in de vordering, gelet op de verzochte vrijspraak. Subsidiair heeft de verdediging verzocht de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren, omdat de behandeling van de vordering een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert. Meer subsidiair heeft de verdediging zich op het standpunt gesteld dat meerdere schadeposten in het geheel niet zijn onderbouwd en andere schadeposten ontoereikend zijn onderbouwd. Volgens de verdediging dient de benadeelde partij ten aanzien van die schadeposten niet-ontvankelijk te worden verklaard in de vordering, dan wel dient de vordering in zoverre te worden gematigd.

De rechtbank zal de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaren in de vordering tot schadevergoeding, aangezien de verdachte ten aanzien van het tenlastegelegde waarop de vordering betrekking heeft, zal worden vrijgesproken.

Dit brengt mee dat de benadeelde partij dient te worden veroordeeld in de kosten die de verdachte tot aan deze uitspraak in verband met haar verdediging tegen die vordering heeft moeten maken, welke kosten de rechtbank tot op heden begroot op nihil.