Vrijspraak: opzet op het gronddelict niet bewezen

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het tenlastegelegde. Op specifieke standpunten wordt hierna – voor zover van belang – nader ingegaan.

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 379 dagen met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht, waarvan 365 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren.

Hiernaast heeft de officier van justitie gevorderd dat aan de verdachte als vrijheidsbeperkende maatregel, zoals bedoeld in artikel 38v Sr, een contactverbod met [aangever] voor de duur van 2 jaren wordt opgelegd, waarbij per overtreding 1 week hechtenis zal worden opgelegd, met een maximum van 6 maanden.

Ten slotte heeft de officier van justitie gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een taakstraf van 180 uren, subsidiair 90 dagen hechtenis.

De raadsman heeft namens de verdachte vrijspraak van het tenlastegelegde bepleit. Op specifieke standpunten wordt hierna – voor zover van belang – nader ingegaan.

De rechtbank is van oordeel dat het ten laste gelegde feit niet wettig en overtuigend is bewezen en overweegt daartoe als volgt.

Aangever [aangever] heeft verklaard dat hij op 12 februari 2026 in zijn woning aan de [adres 2] door de verdachte, [medeverdachte 1] (de rechtbank begrijpt: [medeverdachte 1], de kleinzoon van de verdachte, hierna: [medeverdachte 1]) en [medeverdachte 2] (de rechtbank begrijpt: [medeverdachte 2], hierna: [medeverdachte 2]) is beroofd van 100 euro, zijn telefoon en zijn televisie. Na bedreigingen door [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2], heeft [medeverdachte 1] aangever geslagen. [medeverdachte 1] heeft vervolgens het geld en de telefoon van aangever meegenomen en [medeverdachte 2] heeft de televisie van aangever meegenomen.

De verdachte heeft bevestigd dat hij op genoemde datum met [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] bij aangever is geweest om geld op te halen. Volgens de verdachte was geen sprake van een plan om hierbij geweld te gebruiken of om zonder toestemming van aangever spullen mee te nemen. De verdachte heeft, eenmaal aangekomen bij de flat waar aangever woonde, beneden gewacht. Na enige tijd is hij even naar boven, naar de woning van aangever gegaan en na enkele minuten is hij weer naar beneden gegaan. In de woning is de verdachte niets opgevallen en heeft hij enkel benadrukt dat hij zijn geld wenste te ontvangen. De verdachte heeft toen hij in de woning was geen bedreigingen of geweldshandelingen jegens aangever waargenomen.

De verklaring van de verdachte, voor zover inhoudende dat hij zich voornamelijk heeft bevonden in de centrale hal van de flat waar aangever woonde, vindt bevestiging in de camerabeelden van de centrale hal van de flat.

Om te komen tot een bewezenverklaring van het medeplegen van de ten laste gelegde diefstal met (bedreiging met) geweld, moet sprake zijn geweest van een voldoende nauwe en bewuste samenwerking met een ander of anderen. Bij de vorming van het oordeel dat sprake is van de voor medeplegen vereiste nauwe en bewuste samenwerking, kan de rechter rekening houden met onder meer de intensiteit van de samenwerking, de onderlinge taakverdeling, de rol in de voorbereiding, de uitvoering of de afhandeling van het delict en het belang van de rol van de verdachte, diens aanwezigheid op belangrijke momenten en het zich niet terugtrekken op een daartoe geëigend tijdstip. Voor een bewezenverklaring van medeplegen is vereist dat de verdachte niet alleen opzet had op de samenwerking met de medeplegers, maar ook opzet had op het ten laste gelegde gronddelict.

De eerste vraag die de rechtbank daarom dient te beantwoorden is of de verdachte (voorwaardelijk) opzet heeft gehad op de diefstal van het geld, de telefoon en de televisie van aangever.

Uit het dossier volgt dat de verdachte met [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] naar de woning van aangever is gegaan met de bedoeling om hem te dwingen geld te laten betalen. Hoewel deze gedraging van de verdachte op zichzelf bedenkelijk is, volgt hieruit nog niet dat ook sprake was van een gezamenlijk plan om de genoemde goederen weg te nemen. Zoals hiervoor weergegeven, heeft de verdachte verklaard dat hij hier geen wetenschap van had en kan op basis van het dossier niet worden vastgesteld dat de verdachte aanwezig was bij het wegnemen van de genoemde goederen. Ook is niet uit het dossier gebleken dat hij anderszins betrokken was bij het wegnemen van de goederen door [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2]. [medeverdachte 1] heeft het contante geld en de telefoon van aangever meegenomen en [medeverdachte 2] de televisie. Uit Whatsappcommunicatie blijkt dat [medeverdachte 1] ten tijde van het wegnemen van deze goederen in nauw contact stond met een telefoonnummer dat zou toebehoren aan ‘[(bij)naam]’ en via dit telefoonnummer instructies kreeg met betrekking tot het wegnemen van goederen. Uit het dossier volgt weliswaar dat de verdachte van deze telefoon gebruik heeft gemaakt om een spraakbericht naar [medeverdachte 1] te sturen, maar uit het dossier kan niet worden afgeleid dat de verdachte ook de Whatsappberichten naar [medeverdachte 1] heeft verstuurd of anderszins wetenschap had van de inhoud van de berichten. Daarom kan het vereiste opzet op het gronddelict, zoals ten laste gelegd, niet bewezen worden verklaard en dient de verdachte te worden vrijgesproken van het ten laste gelegde feit.

De officier van justitie heeft geconcludeerd tot hoofdelijke toewijzing van de vordering van de benadeelde partij tot een bedrag van € 2.599,20 te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De raadsman heeft primair verzocht de benadeelde partij, gelet op de bepleite vrijspraak, niet-ontvankelijk te verklaren in zijn vordering.

Subsidiair heeft de raadsman voor wat betreft de gevorderde materiële schade behoudens het bedrag van € 100,00 aan weggenomen geld, de niet-ontvankelijkheid van de benadeelde partij bepleit en zich voor wat betreft de gevorderde immateriële schade, op het standpunt gesteld dat een bedrag van € 500,00 passend is.

De rechtbank zal de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaren in zijn vordering, aangezien de verdachte van het feit waarop de vordering betrekking heeft, zal worden vrijgesproken.

Dit brengt mee dat de benadeelde partij moet worden veroordeeld in de kosten die de verdachte tot aan deze uitspraak in verband met zijn verdediging tegen de vordering heeft moeten maken. De rechtbank begroot deze kosten tot op heden op nihil.