Vrijspraak; niet wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte als medepleger betrokken is geweest bij de…

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het tenlastegelegde. Op specifieke standpunten wordt hierna – voor zover van belang – nader ingegaan.

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 66 maanden, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht.

De raadsvrouw heeft namens de verdachte vrijspraak van het tenlastegelegde bepleit. Op specifieke standpunten wordt hierna – voor zover van belang – nader ingegaan.

De rechtbank acht het tenlastegelegde niet bewezen en overweegt daartoe het volgende.

Op 31 maart 2025 omstreeks 04:20 uur vond een overval plaats in de woning gelegen

aan de [adres 2] . In de woning bevonden zich tijdens de overval de bewoners [aangever 2] , [aangever 3] en [aangever 1] . Twee overvallers hebben de bewoners bij de polsen en/of de enkels vastgebonden met ducttape en/of tie-wraps en hebben sieraden, sleutels, geld en een mobiele telefoon weggenomen. Naar aanleiding van de woningoverval is door de politie forensisch onderzoek verricht in de woning. Op tie-wraps die gebruikt zijn om de enkels van [aangever 3] vast te binden, werd een mengprofiel aangetroffen met daarin sporen van het DNA-profiel van de verdachte en drie onbekende personen. Op een stuk ducttape dat is gebruikt voor [aangever 1] , werd een mengprofiel aangetroffen met daarin sporen van het DNA-profiel van de verdachte, slachtoffer [aangever 1] en twee onbekende personen.

De verdachte heeft van meet af aan alle betrokkenheid bij de overval ontkend en heeft verklaard dat zijn DNA-sporen mogelijk op de tie-wraps en de ducttape terecht zijn gekomen, doordat deze goederen zijn weggenomen tijdens een inbraak in de kelderbox van de woning van zijn moeder waar hij destijds verbleef, of doordat hij in het kader van zijn werk als monteur voor het GVB veelvuldig met tie-wraps en ducttape heeft gewerkt.

Naar het oordeel van de rechtbank kan weliswaar met voldoende mate van zekerheid worden vastgesteld dat DNA-sporen van de verdachte op enig moment op de tie-wraps en de ducttape terecht zijn gekomen, maar daaruit volgt niet noodzakelijkerwijs dat de verdachte deze voorwerpen ook tijdens de woningoverval heeft gebruikt en dat de verdachte dus één van de twee overvallers is geweest. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat sprake is van verplaatsbare objecten en dat de DNA-sporen in beide gevallen deel uitmaken van een mengprofiel met andere, deels onbekende donoren. Niet kan worden vastgesteld hoe en wanneer de DNA-sporen van de verdachte op de voorwerpen terecht zijn gekomen. In het bijzonder kan de rechtbank niet uit de bewijsmiddelen afleiden dat de bij de overval gebruikte ducttape afkomstig was van één rol en dat de DNA-sporen van de verdachte dus tijdens het afrollen van die rol op een onderliggend schoon stuk ducttape terecht moeten zijn gekomen. Zou dit zo zijn, dan zou dat betekenen dat de verdachte de ducttape tijdens de overval heeft afgerold en gebruikt en zou dit bevestigen dat hij op dat moment in de woning aanwezig was. Deze op zichzelf logische veronderstelling vormt een belangrijke schakel in de redenering van de officier van justitie, maar vindt onvoldoende steun in het dossier. Evenmin kan worden vastgesteld dat de wijze waarop de DNA-sporen op de ducttape en de tie-wraps zijn aangetroffen, uitsluit dat het DNA reeds voor de overval op de voorwerpen aanwezig was.

Uit het dossier blijkt voorts dat op een breekijzer in de woning ook DNA-sporen van een derde persoon zijn aangetroffen. De officier van justitie heeft ter zitting toegelicht dat onderzoek naar deze persoon is uitgevoerd en dat dat onderzoek niet tot enige verdenking heeft geleid. Dat betekent dat ook het breekijzer DNA-sporen bevatte van iemand die niet bij de woningoverval betrokken is geweest. De rechtbank kan niet uitsluiten dat hetzelfde kan zijn gebeurd met de DNA-sporen van de verdachte op de ducttape en tie-wraps.

Naast de aangetroffen DNA-sporen van de verdachte op voornoemde voorwerpen, bevat het dossier geen andere aanwijzingen voor de betrokkenheid van de verdachte bij de woningoverval. Het door de slachtoffers gegeven signalement van de overvallers is dusdanig algemeen dat aan de omstandigheid dat de verdachte daarin past voor wat betreft geslacht, lengte en huidskleur, geen gewicht kan worden toegekend. Daarbij merkt de rechtbank nog op dat de verdachte – in ieder geval op het moment van zijn aanhouding in januari 2026 – duidelijk zichtbare tatoeages op beide handen en in zijn nek had. Geen van de slachtoffers heeft iets verklaard over tatoeages, terwijl wel is verklaard dat in ieder geval één van de overvallers op enig moment geen handschoenen droeg. Ook een getuige die heeft verklaard dat hij in het trappenhuis van de flat waar de slachtoffers woonden een man met een masker en een getinte nek voor zich naar boven zag lopen, heeft niets over een tatoeage opgemerkt. Voorts zijn de daders die op de beschikbare camerabeelden te zien zijn vanwege vermomming dusdanig onherkenbaar dat ook die beelden voor de verdachte belastend noch ontlastend zijn.

De rechtbank onderkent dat de combinatie van de DNA-resultaten een zeer stevige verdenking tegen de verdachte rechtvaardigen op basis waarvan hij meerdere maanden in voorarrest heeft doorgebracht. De vraag is echter niet of betrokkenheid van de verdachte daardoor waarschijnlijker wordt, maar of de beschikbare bewijsmiddelen de conclusie dragen dat verdachte de tie-wraps en de ducttape tijdens de overval heeft gebruikt. Die conclusie kan de rechtbank, gelet op de eerdergenoemde onzekerheden, niet buiten redelijke twijfel trekken. Alles overwegende is de rechtbank van oordeel dat niet wettig en overtuigend is bewezen dat de verdachte als medepleger betrokken is geweest bij de woningoverval. De rechtbank zal de verdachte dan ook vrijspreken van het tenlastegelegde.

[aangever 2] heeft zich als benadeelde partij gevoegd in het strafproces en vordert een schadevergoeding van € 9.000,00, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Dit bedrag bestaat uit immateriële schade.

[aangever 3] heeft zich als benadeelde partij gevoegd in het strafproces en vordert een schadevergoeding van € 19.212,50, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Dit bedrag bestaat uit € 10.212,50 aan materiële schade en € 9.000,00 aan immateriële schade.

[aangever 1] heeft zich als benadeelde partij gevoegd in het strafproces en vordert een schadevergoeding van € 14.900,00, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Dit bedrag bestaat uit € 5.900,00 aan materiële schade en € 9.000,00 aan immateriële schade.

De officier van justitie heeft zich met betrekking tot de vorderingen van de benadeelde partijen gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

De raadsvrouw heeft verzocht de benadeelde partijen, gelet op de hoor haar bepleite vrijspraak, niet-ontvankelijk te verklaren in de vorderingen.

De rechtbank zal de benadeelde partijen niet-ontvankelijk verklaren in de vorderingen, aangezien de verdachte van het feit waarop de vorderingen betrekking hebben, zal worden vrijgesproken.

Dit brengt mee dat de benadeelde partijen moeten worden veroordeeld in de kosten die de verdachte tot aan deze uitspraak in verband met zijn verdediging tegen die vorderingen heeft moeten maken. De rechtbank begroot deze kosten tot op heden op nihil.