veroordeling overtreding Opiumwet, verbeurdverklaring, redelijke termijn

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het onder 1 primair ten laste gelegde en tot vrijspraak van het onder 2 ten laste gelegde.

De raadsvrouw heeft namens de verdachte vrijspraak van het onder 2 ten laste gelegde bepleit.

De rechtbank is met betrekking tot het onder 2 ten laste gelegde feit van oordeel dat dit feit niet wettig en overtuigend is bewezen. De verdachte zal hier dan ook van worden vrijgesproken.

De rechtbank heeft in de bijlage opgenomen de wettige bewijsmiddelen met de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden.

Op basis van de bewijsmiddelen staat vast dat de verdachte op 4 juli 2024 de onder feit 1 primair ten laste gelegde voorwerpen voorhanden heeft gehad. Het gaat om een behoorlijke hoeveelheid ponypacks en gripzakjes met cocaïne, twee telefoons en contant geld. De combinatie van deze voorwerpen is naar de uiterlijke verschijningsvorm evident bestemd tot het dealen van drugs. Daarmee is dit feit wettig en overtuigend bewezen.

De rechtbank verklaart ten laste van de verdachte bewezen dat:

hij op 4 juli 2024 te ’s-Gravenhage, om een feit, bedoeld in het vierde lid van artikel 10 van de Opiumwet, te weten het opzettelijk verkopen, afleveren, verstrekken en vervoeren van cocaïne, een middel vermeld op de bij de Opiumwet behorende lijst I, voor te bereiden, voorhanden heeft gehad:
- 31,45 gram cocaïne, verdeeld over 36 ponypacks en 18 gripzakjes;
- meerdere smartphones
- een geldbedrag van in totaal 269,50 euro verdeeld over kleinere handelscoupures, waarvan verdachte wist dat die bestemd waren tot het plegen van dat feit;

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een geldboete van € 3.000, subsidiair 30 dagen hechtenis, met aftrek van 1 dag waarop de verdachte in verzekering was gesteld.

De verdediging stelt zich op het standpunt dat een geldboete de enige passende straf is.

Na te melden straf is in overeenstemming met de ernst van het gepleegde feit, de omstandigheden waaronder dit is begaan en gegrond op de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan tijdens het onderzoek op de terechtzitting is gebleken. De rechtbank neemt hierbij in het bijzonder het volgende in aanmerking.

Ernst van het feit

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan de voorbereiding van drugshandel. Dit is een ernstig feit. Harddrugs kunnen ernstige schade toebrengen aan de gezondheid van gebruikers. Daarnaast houdt het handelen de daarmee gepaard gaande criminaliteit in stand. De verdachte heeft hieraan bijgedragen. Dat rekent de rechtbank hem aan. In het nadeel van de verdachte weegt de rechtbank mee dat de voorbereidingen zich in een zodanig stadium bevonden dat voltooiing van een daadwerkelijke drugsdeal op handen was. Sterker nog, kort voor de aanhouding zagen agenten gedrag dat paste bij een concrete deal.

Strafblad

De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafblad van de verdachte van 27 augustus 2026 waaruit blijkt dat de verdachte in de afgelopen vijf jaren niet is veroordeeld voor strafbare feiten.

Persoon van de verdachte

De rechtbank heeft kennisgenomen van het reclasseringsadvies over de verdachte van 23 september 2026, waaruit volgt dat sinds de pleegdatum een positieve verandering heeft plaatsgevonden op verschillende leefgebieden van de verdachte. Het risico op recidive en op letsel wordt door de reclassering ingeschat als laag. De reclassering adviseert bij veroordeling een straf zonder bijzondere voorwaarden op te leggen.

Redelijke termijn

Als uitgangspunt heeft te gelden dat de behandeling ter terechtzitting dient te zijn afgerond met een eindvonnis binnen twee jaar nadat de redelijke termijn is aangevangen, tenzij sprake is van bijzondere omstandigheden. Op 5 juli 2024 is de verdachte in verzekering gesteld. Vanaf dat moment mocht de verdachte verwachten dat tegen hem strafvervolging zou worden ingesteld. Dit vonnis is gewezen op 15 oktober 2026. De termijn tussen de twee voornoemde data bedraagt twee jaar en ruim drie maanden. Daarmee is de redelijke termijn overschreden. De rechtbank is van oordeel dat deze overschrijding een matiging van de hierna te vermelden op te leggen straf tot gevolg moet hebben.

Strafmodaliteit en straf

De rechtbank is van oordeel dat de geëiste geldboete geen passende strafmodaliteit is. Daarvoor zijn het bewezen verklaarde strafbare feit en de omstandigheden waaronder dit is gepleegd simpelweg te ernstig. De rechtbank betrekt hierbij dat de reclassering een positief beeld over de verdachte heeft geschetst en, anders dan waarvan de officier van justitie lijkt uit te gaan, geen belemmeringen ziet voor oplegging van een taakstraf. Die laatstbedoelde straf zal de rechtbank dan ook opleggen. Daarbij heeft zij gekeken naar wat er doorgaans in soortgelijke gevallen wordt opgelegd.

In beginsel acht de rechtbank in dit geval een onvoorwaardelijke taakstraf van 60 uur op zijn plaats. Vanwege de overschrijding van de redelijke termijn zal hierop 10 uur in mindering worden gebracht. Al met al acht de rechtbank een onvoorwaardelijke taakstraf van 50 uur passend en geboden. Het voorarrest zal hiervan worden afgetrokken.

De officier van justitie heeft verbeurdverklaring gevorderd van de in beslag genomen auto en het geld.

De verdediging stelt zich op het standpunt dat van het in beslag genomen geldbedrag maximaal € 50 verbeurd kan worden verklaard, omdat dat verband houdt met de verkoop van drugs op 4 juli 2024, en dat de auto niet verbeurd moet worden verklaard, omdat de auto maar één keer is gebruikt voor het vervoeren van drugs.

De rechtbank zal de auto en het contante geldbedrag van € 269,50 verbeurd verklaren. Deze voorwerpen zijn voor verbeurdverklaring vatbaar, aangezien deze voorwerpen aan de verdachte toebehoren en met behulp van deze voorwerpen het onder 3.6 bewezen verklaarde feit is begaan.

Bij de vaststelling van deze bijkomende straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de draagkracht van verdachte.