Omgevingsrecht

Omgevingsvergunning voor appartementengebouw. Relativiteitsvereiste bij gronden van natuurlijke persoon en…

Rechtbank Gelderland, 28 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 28 oktober 2026 heeft de Rechtbank Gelderland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over omgevingsrecht.

Instantie
Rechtbank Gelderland
Zittingsplaats
Arnhem
Datum uitspraak
28 oktober 2026
Datum publicatie
26 oktober 2026
Zaaknummer
ARN 25/6611
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBGEL:2026:8252
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Omgevingsvergunning voor appartementengebouw. Relativiteitsvereiste bij gronden van natuurlijke persoon en rechtspersoon over flora en fauna en over bodemonderzoek.

Uitspraak

RECHTBANK GELDERLAND

Zittingsplaats Arnhem

Bestuursrecht

zaaknummer: ARN 25/6611

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 28 oktober 2026

in de zaak tussen

[eiser] , uit [plaats] , en

[bedrijf 1] B.V., gevestigd in [plaats] , eisers

(gemachtigde: mr. M. Boes),

en

het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Zevenaar

(gemachtigden: mr. R.J. Smit en [gemachtigde] ).

Als derde-partij neemt aan de zaak deel: [bedrijf 2] B.V., gevestigd in [plaats] (vergunninghouder)

(gemachtigde: mr. J. van de Riet).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over een omgevingsvergunning voor het realiseren van 11 appartementen aan de [adres] in Zevenaar, ter vervanging van het bestaande kantoorgebouw. Eisers zijn eigenaren van de naastgelegen panden en zijn het niet eens met omgevingsvergunning. Zij voeren daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de omgevingsvergunning.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college tot verlening van de omgevingsvergunning kon overgaan. Eisers krijgen dus geen gelijk en het beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

1.2.

Onder 2 staat het procesverloop in deze zaak, onder 3 waar de zaak over gaat, onder 4 het toepasselijk recht en onder 5 het toetsingskader. De beoordeling door de rechtbank volgt vanaf 6. Daarbij gaat de rechtbank in op de volgende vragen.

  • Heeft het college voldoende gemotiveerd dat het bouwplan past binnen het beleid?

  • Heeft het college de parkeerbehoefte voldoende gemotiveerd?

  • Heeft het college voldoende onderzoek gedaan naar de flora en fauna in de omgeving?

  • Is het besluit onvoldoende gemotiveerd omdat geen bodemonderzoek is gedaan?

  • Heeft het college het alternatief van eisers voldoende meegewogen?

  • Heeft het college de belangen van eisers voldoende meegewogen?

Aan het eind staat de beslissing van de rechtbank en de gevolgen daarvan.

Procesverloop

2. Vergunninghouder heeft op 9 december 2021 een aanvraag ingediend voor het verbouwen van het voormalige kantoorgebouw aan de [adres] in Zevenaar tot 11 appartementen.

2.1.

Op 4 september 2024 heeft het college een ontwerp-omgevingsvergunning ter inzage gelegd waartegen eisers zienswijzen hebben ingediend.

2.1.

Bij besluit van 6 november 2025 heeft het college een omgevingsvergunning verleend voor de activiteiten bouwen, gebruik in strijd met de regels van ruimtelijke ordening en veranderen van een uitweg.

2.2.

Eisers hebben beroep ingesteld tegen de omgevingsvergunning.

2.3.

Het college heeft een verweerschrift ingediend.

2.4.

Vergunninghouder heeft een reactie ingediend.

2.5.

Eisers hebben een reactie ingediend.

2.6.

De rechtbank heeft het beroep op 15 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: [eiser] , [persoon 1] namens [bedrijf 1] B.V., de gemachtigde van eisers, de gemachtigden van het college, [persoon 2] namens de vergunninghouder en de gemachtigde van vergunninghouder.

Beoordeling door de rechtbank

Waar gaat deze zaak over?

3. Deze zaak gaat over het herontwikkelen van een kantoorgebouw naar een woonlocatie. Het college heeft aan vergunninghouder een omgevingsvergunning verleend voor het realiseren van een appartementengebouw van 11 appartementen. Het college heeft de vergunning verleend met toepassing van de uitgebreide voorbereidingsprocedure voor de activiteiten bouwen van een bouwwerk, gebruiken van gronden of bouwwerken in strijd met de regels van ruimtelijke ordening en veranderen van de uitweg. Voor het afwijken van het bestemmingsplan heeft het college toepassing gegeven aan artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, onder 3º van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo). Er is door het college gebruik gemaakt van de afwijkingsmogelijkheid omdat het bouwen en gebruiken voor wonen volgens het bestemmingsplan ‘Centrum Zevenaar’ op de begane grond niet is toegestaan. Op de verdiepingen is wonen op grond van het bestemmingsplan wel toegestaan. Verder wordt de maximale bouwhoogte aan de achterzijde overschreden voor het trappenhuis. Bij de aanvraag is een ruimtelijke onderbouwing gevoegd die onder meer ingaat op het gemeentelijk beleid, de parkeer- en verkeerssituatie en milieuaspecten.

Toepasselijk recht

4. Op 1 januari 2024 zijn de Omgevingswet en de Invoeringswet Omgevingswet in werking getreden. Als een aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend vóór het tijdstip van inwerkingtreding van de Omgevingswet blijft op grond van artikel 4.3, aanhef en onder a, van de Invoeringswet Omgevingswet het recht zoals dat gold onmiddellijk vóór dat tijdstip van toepassing tot het besluit op die aanvraag onherroepelijk wordt, met uitzondering van artikel 3.9, derde lid, eerste zin, van de Wabo.

4.1.

De aanvraag voor een omgevingsvergunning is ingediend op 9 december 2021. Dat betekent dat in dit geval de Wabo zoals die gold vóór 1 januari 2024 van toepassing blijft.

Toetsingskader

5. De rechtbank beoordeelt de omgevingsvergunning aan de hand van de beroepsgronden van eisers.

5.1.

De rechtbank stelt vast dat eisers de beroepsgrond over het ontbreken van een omgevingsvergunning voor gebiedsbescherming op grond van de Wet natuurbescherming tijdens de zitting hebben ingetrokken.

5.2.

De vraag die de rechtbank moet beoordelen is of het college in dit geval gebruik kon maken van de aan hem toegekende bevoegdheid om in afwijking van het bestemmingsplan een omgevingsvergunning te verlenen. Voordat de rechtbank ingaat op de beroepsgronden die zien op dit met het bestemmingsplan strijdige gebruik, benadrukt de rechtbank dat het college hierbij beleidsruimte toekomt en het de betrokken belangen moet afwegen. De rechtbank oordeelt niet zelf of verlening van de omgevingsvergunning in overeenstemming is met een goede ruimtelijke ordening. De rechtbank beoordeelt aan de hand van de beroepsgronden of het besluit in overeenstemming is met het recht. Daarbij kan aan de orde komen of de nadelige gevolgen van het besluit onevenredig zijn in verhouding tot de met de verlening van de omgevingsvergunning te dienen doelen.

Heeft het college voldoende gemotiveerd dat het bouwplan past binnen het beleid?

6. Eisers betogen dat het college onvoldoende heeft gemotiveerd waarom het bouwplan aansluit op het richtinggevende beleid van het ‘Toekomstperspectief centrum Zevenaar’ (het toekomstperspectief) als nadere uitwerking van de ‘Centrumvisie Zevenaar 2015-2025’ (de centrumvisie). Het toekomstperspectief is gericht op het compacter maken en transformeren van het centrum en biedt ruimte voor woningbouw. Daaruit volgt echter niet dat wonen op iedere locatie zonder meer aanvaardbaar is. De beleidsruimte voor woningbouw wordt in het toekomstperspectief geplaatst tegen de achtergrond van leegstand. Niet ieder leegstaand pand kan zonder nadere beoordeling volledig naar wonen kan worden getransformeerd. Het college had moeten onderzoeken of er daadwerkelijk sprake is van een structureel overschot aan publieksgerichte ruimte en waarom behoud van die functie op deze plek niet reëel is. Dat het bestaande kantoorpand leegstaat, toont op zichzelf geen structureel overschot aan. Het college had concreet moeten motiveren waarom op deze locatie toch een volledige woonfunctie wenselijk en ruimtelijk aanvaardbaar is. Daarbij had het moeten ingaan op het verlies aan levendigheid, de gevolgen voor de aangrenzende winkel-, praktijk- en maatschappelijke functies en de belangen van eisers als eigenaren-verhuurders.

6.1.

De rechtbank oordeelt dat het college zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat er geen sprake is van strijd met gemeentelijk beleid. Het college heeft voldoende onderbouwd dat het bouwplan past binnen de centrumvisie die de [adres] heeft aangewezen als aanloopgebied van het in te krimpen kernwinkelgebied, waarin meer ruimte wordt gegeven aan andere functies zoals wonen. Deze visie is bevestigd in het toekomstperspectief van 2023, dat de [adres] aanduidt als transformatiegebied voor gemengde functies, inclusief wonen op de begane grond. Uit de ‘Nota zienswijzen’ die onderdeel uitmaakt van de omgevingsvergunning blijkt dat het college het toekomstperspectief heeft betrokken bij zijn besluitvorming. Ook is voldoende onderbouwd dat het bouwplan past binnen de Woonvisie 2015-2025 van de gemeente. In de woonvisie ligt het accent op nieuwe woningbouwplannen voor appartementen in en rond het centrum.

6.2.

De beroepsgrond slaagt niet.

Heeft het college de parkeerbehoefte voldoende gemotiveerd?

7. Eisers betogen dat het college onvoldoende onderbouwt dat de resterende parkeerbehoefte in de openbare ruimte kan worden opgevangen. Een inventarisatie van de beschikbare en bereikbare openbare parkeerplaatsen en de bezetting daarvan ontbreekt. Evenmin is rekening gehouden met het verschil tussen langdurig parkeren door bezoekers van woningen en kort parkeren door bezoekers van winkels, praktijken en maatschappelijke voorzieningen. Ook de autonome groei van het autobezit, zoals die uit cijfers van het CBS blijkt, is daarbij relevant. Voor de ruimtelijke aanvaardbaarheid van de afwijking voor wonen op de begane grond had het college deze feitelijke gevolgen voor de parkeerbalans, de bereikbaarheid van de panden en het functioneren van de [adres] als aanloopstraat kenbaar moeten afwegen. De enkele constatering dat de parkeerdruk op de openbare ruimte rekenkundig afneemt, volstaat daarvoor niet.

7.1.

Volgens vaste rechtspraak moet bij de beoordeling van de vraag of wordt voorzien in voldoende parkeergelegenheid alleen rekening worden gehouden met de toename van de parkeerbehoefte als gevolg van het realiseren van het bouwplan. Een eventueel bestaand tekort kan als regel buiten beschouwing worden gelaten. Dit houdt in dat alleen rekening moet worden gehouden met de toename van parkeerbehoefte als gevolg van het realiseren van het bouwplan ten opzichte van de al bestaande parkeerbehoefte vanwege het bestaande pand. Leegstand van dat pand gedurende een periode is daarbij niet relevant.

7.2.

De rechtbank oordeelt dat het college zich terecht op het standpunt stelt dat de parkeerbehoefte van het voormalige kantoorpand in mindering kan worden gebracht op de parkeerbehoefte van het bouwplan. Dat er door een periode van leegstand tijdsverloop zit tussen de parkeersituatie ten tijde van het gebruik als kantoorgebouw en de toekomstige parkeersituatie maakt daarbij niet uit. Het college heeft de parkeerbehoefte van het voormalige kantoorpand berekend op 18 parkeerplaatsen. De parkeerbehoefte van het appartementengebouw is berekend op 14 parkeerplaatsen. Het college stelt terecht dat er een afname van de parkeerdruk van vier parkeerplaatsen ontstaat. Verder merkt het college terecht op dat de parkeersituatie gunstiger wordt omdat 11 van de 14 parkeerplaatsen op eigen terrein worden gerealiseerd.

7.3.

De beroepsgrond slaagt niet.

Heeft het college voldoende onderzoek gedaan naar de flora en fauna in de omgeving?

8. Eisers betogen dat het college onvoldoende onderzoek heeft gedaan naar de flora en fauna in de directe omgeving van het bouwplan. In de quickscan en de ruimtelijke onderbouwing wordt niet stil gestaan bij de negatieve effecten van 12-15 extra autoverkeersbewegingen per etmaal op het tegenovergelegen Freulebos.

8.1.

De bestuursrechter vernietigt een besluit niet op de grond dat het in strijd is met een geschreven of ongeschreven rechtsregel of een algemeen rechtsbeginsel, als deze regel of dit beginsel kennelijk niet strekt tot bescherming van de belangen van degene die zich daarop beroept (het relativiteitsvereiste).

8.2.

De rechtbank oordeelt dat op grond van vaste rechtspraak het relativiteitsvereiste aan beide eisers – een natuurlijke persoon en een rechtspersoon, een besloten vennootschap – kan worden tegengeworpen, en dat de rechtbank de beroepsgrond daarom niet inhoudelijk behandelt. Eisers beroepen zich op bepalingen van de Wet natuurbescherming (Wnb). Die bepalingen strekken tot de bescherming van plant- en diersoorten.

8.3.

Ten aanzien van [eiser] geldt het volgende. Als een natuurlijke persoon zich beroept op de bepalingen van de Wnb die strekken tot de bescherming van plant- en diersoorten beroept hij zich op een algemeen belang waarvoor hij niet in rechte kan opkomen. Niet in alle gevallen behoeft echter op voorhand uitgesloten te worden geacht dat de Wnb met de bescherming van plant- en diersoorten ook bescherming biedt aan het belang bij het behoud van een goede kwaliteit van de directe woon- en leefomgeving van natuurlijke personen. De belangen van omwonenden bij het behoud van een goede kwaliteit van hun directe woon- en leefomgeving kunnen zo verweven zijn met het algemeen belang dat de Wnb beoogt te beschermen, dat niet kan worden geoordeeld dat de betrokken normen van de Wnb kennelijk niet strekken tot bescherming van hun belangen.Als een natuurlijke persoon zich beroept op schending van de bepalingen in de Wnb over de bescherming van soorten in verband met de aanwezigheid van een beschermde soort in het plangebied, ontbreekt die verwevenheid, wanneer het belang van de natuurlijke persoon is gelegen in diens bedrijfseconomische belangen, waaronder diens concurrentiebelang en het belang bij het voortzetten van de bedrijfsactiviteiten, en de door deze natuurlijke persoon ontplooide bedrijfsactiviteiten niet worden beïnvloed door de instandhouding van een populatie binnen het plangebied.

8.4.

Vast staat dat [eiser] niet aan de [adres] woont en enkel bedrijfsmatige belangen heeft als verhuurder van het naastgelegen pand. Op geen enkele wijze is gebleken dat de verhuur van zijn pand wordt beïnvloed door de instandhouding van een soortenpopulatie in de omgeving van het bouwplan.

8.5.

Ook [bedrijf 1] B.V. kan zich niet beroepen op de wettelijke bepalingen ter bescherming van de flora en fauna in de omgeving. Het relativiteitsvereiste staat op grond van vaste rechtspraak niet aan vernietiging in de weg als een rechtspersoon opkomt voor een algemeen belang dat zij, gelet op haar statutaire doelstelling en door haar feitelijke werkzaamheden behartigt, en die geheel of ten dele samenvallen met de belangen die de norm beoogt te beschermen. Daarvan is geen sprake; ook bij [bedrijf 1] B.V. is sprake van een bedrijfsbelang, waarbij op geen enkele wijze is gebleken dat de verhuur van het vastgoed wordt beïnvloed door de instandhouding van een soortenpopulatie in de omgeving van het bouwplan.

8.6.

Gelet op het bovenstaande verzet het relativiteitsvereiste zich voor beide eisers tegen een inhoudelijke beoordeling van deze grond. De beroepsgrond slaagt niet.

Is het besluit onvoldoende gemotiveerd omdat geen bodemonderzoek is gedaan?

9. Eisers betogen dat het besluit onvoldoende is gemotiveerd omdat het college ten onrechte heeft geoordeeld dat geen bodemonderzoek ten aanzien van verontreiniging nodig is. Het college stelt dat er geen bodemverstorende werkzaamheden plaatsvinden, en enkel een beperkte roering van de bodem door enkele palen te slaan en kabels en leidingen aan te brengen. Eisers vinden dat er historisch bodemonderzoek moet worden gedaan en dat uit dat onderzoek moet blijken of er activiteiten zijn die de bodem mogelijk hebben verontreinigd. Op de locatie waren eerder autogarages met benzinepompen gevestigd, een risicovol gebruik.

9.1.

De norm van de bodemkwaliteit strekt tot bescherming van de bodem en van het woon- en leefklimaat van de toekomstige bewoners van het bouwplan. Eisers kunnen zich (als eigenaren/verhuurders/niet-bewoners van de naastgelegen panden) beroepen op dergelijke normen als aannemelijk is dat het plan kan leiden tot een minder goed ondernemersklimaat. Daar is in dit geval geen sprake van. Tijdens de zitting heeft het college onweersproken toegelicht dat sinds de vergunningsaanvraag van 2021 de panden opnieuw zijn verhuurd en dat de aanvraag de verhuurbaarheid niet heeft belemmerd. Daarom staat het relativiteitsvereiste in de weg aan een inhoudelijke beoordeling.

9.2.

De beroepsgrond slaagt niet.

Heeft het college het alternatief van eisers voldoende meegewogen?

10. Eisers betogen dat het college het alternatieve plan van eisers onvoldoende heeft meegewogen. Eisers zijn van mening dat hun alternatieven van detailhandel/dienstverlening op de begane grond en het aanleggen van 15-20 parkeerplaatsen in de zone vanaf de ingang van het Oude Raadhuys tot en met de Gemakshop leidt tot een gelijkwaardig resultaat met aanmerkelijk minder bezwaren.

10.1.

Het college stelt zich terecht op het standpunt dat een alternatief volgens vaste rechtspraak alleen leidt tot weigering van de vergunning als op voorhand duidelijk is dat door verwezenlijking van het alternatief een gelijkwaardige situatie kan worden bereikt met aanmerkelijk minder bezwaren. Het college heeft voldoende toegelicht dat het alternatief van eisers van detailhandel/dienstverlening op de begane grond geen alternatief is dat leidt tot een gelijkwaardige situatie. Het bouwplan is er juist op gericht om wonen op de begane grond mogelijk te maken. Verder blijkt uit overweging 7.2 dat het bouwplan zorgt dat de parkeerdruk in het openbaar gebied afneemt. Alleen al daarom is het alternatief van eisers geen alternatief met aanmerkelijk minder bezwaren. Het college hoeft het door eisers genoemde alternatief niet nader te onderzoeken.

10.2.

De beroepsgrond slaagt niet.

Heeft het college de belangen van eisers voldoende meegewogen?

11. Eisers betogen dat in de vergunning en de nota van zienswijze onvoldoende kenbaar is dat de belangen van eisers daadwerkelijk zijn betrokken bij de besluitvorming. Op grond van artikel 3:4 van de Awb had het college de belangen moeten meewegen. Het college volstaat met de formele constatering dat participatie juridisch niet verplicht was, omdat de aanvraag onder oud recht valt en dat de tijdens de omgevingsdialoog gemaakte afspraken niet als voorwaarde voor vergunningverlening zijn bedoeld. Eisers erkennen dat de beoordeling van de sloopwerkzaamheden formeel in de uitvoeringsfase (sloopmelding) plaatsvindt, maar door deze kernpunten geheel naar de uitvoeringsfase en privaat overleg tussen eigenaren door te schuiven (hoewel juridisch correct), worden de veiligheidsbelangen van eisers onvoldoende in de besluitvorming betrokken. Constructief hangen de panden [adres] en [huisnummer] met elkaar samen en tegen die achtergrond kan de bestaande samenhang niet worden afgedaan als een voor deze procedure irrelevant gegeven.

11.1.

Het college stelt terecht dat hij alle relevante belangen heeft afgewogen. Het college heeft het belang van de aanvrager om het bouwplan te realiseren en het algemene belang van woningbehoefte afgewogen tegen de belangen van de omwonenden bij behoud van een goed woon- en leefklimaat. Het college concludeert terecht dat de gevolgen van het bouwplan niet tot een onevenredige aantasting van hun belangen leidt. Het college heeft toegelicht dat hij drie appartementen op de begane grond een aanvaardbare ontwikkeling vindt die de functie en verhuurbaarheid van de naastgelegen panden niet aantast. Onweersproken heeft het college tijdens de zitting aangegeven dat de panden van eisers na de vergunningsaanvraag opnieuw zijn verhuurd. Ook heeft het college toegelicht dat met het wonen een extra functie op de begane grond is toegevoegd, die een toekomstig bedrijfsmatig gebruik binnen de mogelijkheden van de planregels niet uitsluit.

11.2.

Voor het overige heeft het college toegelicht dat eisers en vergunninghouder informatie met elkaar hebben uitgewisseld voorafgaand aan het indienen van de definitieve aanvraag. Eventueel daaruit voortvloeiende afspraken zijn civielrechtelijk van aard en maken geen onderdeel uit van de procedure over de omgevingsvergunning. Dat geldt ook voor de zorgen die eisers hebben over de constructieve veiligheid van hun panden.

11.3.

De beroepsgrond slaagt niet.

Balkons

12. Eisers betogen dat uit de situatietekening niet eenduidig valt af te leiden in hoeverre de balkons aan de voorgevel het bouwvlak en/of de bebouwingsgrens overschrijden en of dit aan het één-meter-criterium voldoet. Er is niet duidelijk of het college gebruik heeft gemaakt van de binnenplanse afwijkingsmogelijkheid van artikel 21.1 van het bestemmingsplan om voor ondergeschikte bouwonderdelen een overschrijding van 1,5 meter toe te staan. Eisers willen duidelijkheid vanwege privacybelangen van hun huurders en vermogensrechtelijke belangen als eigenaren.

12.1.

Tijdens de zitting heeft vergunninghouder toegelicht dat hij zorgt dat de diepte van de balkons beperkt blijft tot een meter en zo binnen de mogelijkheden van de planregels blijft. Eisers hebben aangegeven dat daarmee is tegemoetgekomen aan hun beroepsgrond. De rechtbank hoeft daarom niet meer te beslissen op deze beroepsgrond.

Conclusie en gevolgen

13. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat de omgevingsvergunning in stand blijft. Eisers krijgen daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgen ook geen vergoeding van hun proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. M.J.M. Verhoeven, rechter, in aanwezigheid van mr. M.M. Verschuren, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 28 oktober 2026.

griffier

rechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Op grond van afdeling 3.4 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Op grond van artikel 2.1, eerste lid, onder a, van de Wabo. Op grond van artikel 2.1, eerste lid, onder c, van de Wabo. Op grond van artikel 2.2, eerste lid, onder e, van de Wabo en artikel 2.12 van de Algemene Plaatselijke Verordening van de gemeente Zevenaar. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) van 22 maart 2023, ECLI:NL:RVS:2023:1136. Zie de uitspraak van de Afdeling van 6 oktober 2021, ECLI:NL:RVS:2021:2189 onder 5.3. Dit volgt uit artikel 8:69a van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Zie de overzichtsuitspraak van de Afdeling van 11 november 2020, ECLI:NL:RVS:2020:2706. Zie de uitspraak van de Afdeling van 11 november 2020, ECLI:NL:RVS:2020:2706 onder 10.66. Zie de uitspraak van de Afdeling van 11 november 2020, ECLI:NL:RVS:2020:2706 onder 10.68. Zie artikel 2.4 van de Regeling omgevingsrecht en artikel 2.1.5 van de Bouwverordening Zevenaar 2019. Zie de uitspraak van de Afdeling van 11 november 2020, ECLI:NL:RVS:2020:2706 onder 10.7 en 10.8. Zie de uitspraak van de Afdeling van 24 september 2025, ECLI:NL:RVS:2025:4559 onder 7.3.