Omgevingsrecht
Omgevingsvergunning voor de realisatie van huisvesting van 128 arbeidsmigranten. ETFAL. Onvoldoende gemotiveerd.
Rechtbank Gelderland, 28 oktober 2026
ECLI:NL:RBGEL:2026:8253 · Rechtbank Gelderland · 28 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-gelderland/bestuursrecht/omgevingsrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbgel-2026-8253
Zaakgegevens
Op 28 oktober 2026 heeft de Rechtbank Gelderland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over omgevingsrecht.
- Instantie
- Rechtbank GelderlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Datum uitspraak
- 28 oktober 2026
- Datum publicatie
- 26 oktober 2026
- Zaaknummer
- ARN 25/5254 en ARN 25/5530
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Omgevingsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBGEL:2026:8253
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Omgevingsvergunning voor de realisatie van huisvesting van 128 arbeidsmigranten. ETFAL. Onvoldoende gemotiveerd.
Uitspraak
RECHTBANK GELDERLAND
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummers: ARN 25/5254 en 25/5530 T
uitspraak, onderscheidenlijk tussenuitspraak, van de enkelvoudige kamer van 28 oktober 2026
in de zaken tussen
ARN 25/5254
[omwonende 1] , uit [plaats] , [omwonende 1]
ARN 25/5530
[omwonende 2] ,
[omwonende 3] ,
[omwonende 4] ,
[omwonende 5] ,
[omwonende 6] ,
[omwonende 7] ,
[omwonende 8] , allen uit [plaats] , de omwonenden
(gemachtigde: mr. W.D. de Vos),
en
het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Barneveld, het college
(gemachtigden: mr. R.C.H. Schrömbges en [gemachtigde] ),
Als derde-partij neemt aan het geding deel [bedrijf] B.V. uit Leiden, vergunninghouder
(gemachtigde: mr. A. Daan).
Inleiding
1. In deze (tussen)uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van [omwonende 1] en het beroep van de omwonenden tegen de verleende omgevingsvergunning voor de realisatie van een (tijdelijke) huisvestingslocatie voor 128 arbeidsmigranten aan de [adres] in Barneveld (het project).
Het college heeft op de beroepen gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft de beroepen op 15 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: [omwonende 1] , gemachtigde mr. W.D. de Vos, [omwonende 8] , [omwonende 3] , [omwonende 6] , [omwonende 5] , gemachtigden R.C.H. Schrömbges en [gemachtigde] namens het college en gemachtigde mr. A. Daan, [persoon 1] en [persoon 2] namens vergunninghouder.
Procesverloop
2. Op 16 februari 2024 heeft vergunninghouder een aanvraag ingediend voor een omgevingsvergunning voor een omgevingsplanactiviteit. Vergunninghouder wil met de omgevingsvergunning toestemming krijgen voor het realiseren van tijdelijke huisvesting voor 128 arbeidsmigranten aan de [adres] in Barneveld (het perceel) voor een periode van 15 jaar. Deze aanvraag heeft vergunninghouder op 21 augustus 2024 aangevuld.
Het perceel is gelegen binnen de grenzen van het omgevingsplan ‘Omgevingsplan gemeente Barneveld’ (het omgevingsplan). Het perceel valt daarmee binnen het tijdelijke deel van het omgevingsplan Barneveld, onderdeel bestemmingsplan ‘Buitengebied 2012´ (tijdelijk deel van het omgevingsplan – Buitengebied 2012). In dit tijdelijke deel van het omgevingsplan heeft het perceel de enkelbestemming ‘Agrarisch’ met de gebiedsaanduidingen ‘kernrandzone’ en ‘reconstructiewetzone-verwevingsgebied GV’.
Op 23 augustus 2024 heeft het college de aangevraagde omgevingsvergunning verleend (het primaire besluit). In het primaire besluit heeft het college onder meer een vergunning verleend om af te wijken van het tijdelijk deel van het omgevingsplan – Buitengebied 2012. Zowel de bouw van de beoogde gebouwen op het perceel als het beoogde gebruik van het perceel voor de huisvesting van arbeidsmigranten is in strijd met de regels van het tijdelijk deel van het omgevingsplan – Buitengebied 2012.
Op 23 september 2024 heeft [omwonende 1] , die eigenaar is van het perceel dat is gelegen naast het perceel dat in deze procedure centraal staat, bezwaar gemaakt tegen het primaire besluit. Op 27 september 2024 hebben de omwonenden ook bezwaar gemaakt tegen het primaire besluit.
Op 17 april 2025 heeft het college een vervangingsbesluit genomen dat het primaire besluit vervangt (het vervangingsbesluit). Volgens het college bleken aanpassingen nodig. Verder heeft het college extra voorschriften aan de omgevingsvergunning verbonden. Op grond van artikel 6:19, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) heeft het bezwaar van zowel [omwonende 1] als het bezwaar van de omwonenden van rechtswege ook betrekking op het vervangingsbesluit.
Op 13 mei 2025 heeft [omwonende 1] aanvullend bezwaar gemaakt tegen het vervangingsbesluit. Op 21 mei 2025 hebben ook de omwonenden aanvullend bezwaar gemaakt tegen het vervangingsbesluit.
Op 8 oktober 2025 heeft het college besloten op het bezwaar van zowel [omwonende 1] als dat van de omwonenden (de beslissing op bezwaar). Het college heeft, met een aanvullende motivering, besloten om het vervangingsbesluit in stand te laten.
Beoordeling door de rechtbank
3. De rechtbank beoordeelt de beslissing op bezwaar aan de hand van de argumenten die [omwonende 1] en de omwonenden hebben aangevoerd, de beroepsgronden.
De rechtbank verklaart het beroep van [omwonende 1] ongegrond.
Verder is de rechtbank van oordeel dat, gelet op het beroep van de omwonenden, de beslissing op bezwaar een motiveringsgebrek heeft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Leeswijzer
4. De rechtbank begint in deze uitspraak met de bespreking van het toetsingskader. Daarna zal de rechtbank het beroep dat door [omwonende 1] is ingediend beoordelen. Vervolgens zal de rechtbank het beroep van de omwonenden beoordelen.
Toetsingskader
5. Een activiteit die in strijd is met het (tijdelijk deel van) het omgevingsplan wordt een omgevingsplanactiviteit genoemd. Op grond van artikel 5.1, eerste lid, aanhef en onder a, van de Omgevingswet is het verboden om zonder omgevingsvergunning een omgevingsplanactiviteit te verrichten. In het Besluit kwaliteit leefomgeving (Bkl) staan beoordelingsregels. Deze beoordelingsregels vormen het toetsingskader dat geldt wanneer het college de omgevingsvergunning voor een omgevingsplanactiviteit verleent. In artikel 8.0a, tweede lid, van het Bkl staat dat de omgevingsvergunning voor een buitenplanse omgevingsplanactiviteit alleen wordt verleend met het oog op een evenwichtige toedeling van functies aan locaties (ETFAL). Het college heeft hierbij beoordelingsruimte en de rechtbank toetst de beslissing van het college daarom terughoudend.
ARN 25/5254
Is de na de hoorzitting door [omwonende 1] ingebrachte informatie betrokken in het advies van de bezwaarschriftencommissie?
6. [omwonende 1] betoogt dat in het advies van de adviescommissie bezwaarschriften van de gemeente Barneveld (bezwaarschriftencommissie) ten onrechte geen acht is geslagen op de informatie die hij ná de hoorzitting bij de bezwaarschriftencommissie heeft ingebracht.
De rechtbank stelt vast dat het college voor de motivering van de beslissing op bezwaar heeft verwezen naar het uitgebrachte advies van de bezwaarschriftencommissie. Dit advies maakt daarmee onderdeel uit van de beslissing op bezwaar.
De rechtbank overweegt dat, anders dan [omwonende 1] betoogt, in het advies van de bezwaarschriftencommissie wel acht is geslagen op de informatie die hij na de hoorzitting heeft ingebracht. In het advies is namelijk op pagina 12 een afzonderlijke alinea aan de door [omwonende 1] ingebrachte informatie besteed. De beroepsgrond slaagt niet.
Heeft het college het project ten onrechte gekwalificeerd als tijdelijk?
7. [omwonende 1] betoogt dat het college het project ten onrechte heeft gekwalificeerd als tijdelijk. Hij stelt dat een omgevingsvergunning met een duur van 15 jaar niet als tijdelijk kan worden gekwalificeerd. Het gaat om omvangrijke bebouwing en een intensieve gebruiksfunctie die langdurig doorwerkt in de omgeving. Door dit project toch als tijdelijk te kwalificeren, wordt de daadwerkelijke ruimtelijke en maatschappelijke impact onderschat, aldus eiser.
Aan de omgevingsvergunning is, onder meer, het volgende voorschrift verbonden:
‘1. U moet uiterlijk 15 jaar na de datum van deze omgevingsvergunning de drie gebouwen voor de huisvesting van internationale werknemers en de fietsenstalling volledig verwijderen. U moet ervoor zorgen dat het gebruik van het perceel uiterlijk 15 jaar na de datum van deze omgevingsvergunning weer voldoet aan de regels die op dat moment gelden.’
De rechtbank begrijpt dat 15 jaar een lange periode is en in die periode het project ruimtelijke en maatschappelijke impact heeft op de omgeving, maar er kan niet aan worden voorbijgegaan dat de omgevingsvergunning in tijdsduur beperkt is. De rechtbank is niet gebleken van omstandigheden die maken dat naleving van bovengenoemd voorschrift redelijkerwijs niet te verwachten valt. Dit voorschrift biedt het college de mogelijkheid om zo nodig handhavend op te treden door vergunninghouder te gelasten het project na 15 jaar van het perceel te verwijderen. Voor zover [omwonende 1] vreest dat in de toekomst zal worden besloten tot verdere verlenging van de termijn, biedt dat geen oordeel dat deze omgevingsvergunning niet verleend had mogen worden. Een besluit tot verdere verlenging van de termijn ligt in deze procedure niet voor en mocht een dergelijk besluit in de toekomst genomen worden, dan zal opnieuw kunnen worden opgekomen door belanghebbenden. De beroepsgrond slaagt niet.
Heeft het college het perceel van [omwonende 1] onjuist in beeld gebracht?
8. [omwonende 1] betoogt dat het college uit is gegaan van een onjuiste feitelijke en planologische situatie van zijn perceel. Hij stelt dat het college ten onrechte zijn perceel, dat grenst aan het perceel waarop het project is gesitueerd, in de motivering van het vervangingsbesluit heeft aangeduid als een weiland en in de beslissing op bezwaar als een agrarisch perceel zonder bouwvlak, terwijl een gedeelte van zijn perceel een woonbestemming heeft. Door zijn perceel ten onrechte te beschouwen als louter een agrarisch perceel of weiland, heeft het college zijn belangen onjuist en te beperkt in beeld gebracht, aldus [omwonende 1] .
De rechtbank stelt vast dat het college in de motivering van het vervangingsbesluit onder meer het volgende heeft opgenomen:
‘Het plangebied is gelegen aan de [adres] in Barneveld. Het betreft een onbebouwd perceel aan de rand van Barneveld (weiland). Het plangebied wordt aan de noordzijde begrensd door een loonwerkbedrijf en door onbebouwde gronden. Aan de west- en zuidzijde vormen (huidig) onbebouwde gronden (weiland) en de [adres] de plangrens.’
De rechtbank overweegt dat haar niet is gebleken dat het college de feitelijke en planologische situatie van het perceel van [omwonende 1] onjuist in kaart heeft gebracht.
Met het enkel benoemen dat het perceel van [omwonende 1] een weiland is heeft het college niet betwist dat het perceel van [omwonende 1] deels een woonbestemming heeft. Het college heeft met deze constatering alleen het uiterlijk van het perceel benoemd. Dit is als zodanig ook door het college bevestigd ter zitting. Over de stelling van [omwonende 1] dat het college in de beslissing op bezwaar ten onrechte zijn perceel heeft aangeduid als een louter agrarisch perceel, merkt de rechtbank op dat deze kwalificatie niet is opgenomen in de beslissing op bezwaar. Voor zover [omwonende 1] duidt op de reactie die het college heeft opgenomen in zijn verweerschrift in de bezwaarfase, merkt de rechtbank op dat dit verweerschrift geen onderdeel vormt van de beslissing op bezwaar en deze reactie bovendien met de verklaring van het college op de zitting is achterhaald. De beroepsgrond slaagt niet.
Heeft het college ten onrechte de belangen van [omwonende 1] niet betrokken in de besluitvorming?
9. [omwonende 1] betoogt dat in het advies van de bezwaarschriftencommissie ten onrechte is opgenomen dat de afstand van een beoogd gebouw tot zijn perceelsgrens een civielrechtelijke aangelegenheid betreft. Hij stelt dat de effecten van het project op zijn perceel rechtstreeks het gevolg zijn van het bestuursrechtelijke besluit en ten onrechte zijn belangen niet in de ruimtelijke belangenafweging zijn betrokken. Volgens [omwonende 1] is door het college niet duidelijk gemotiveerd waarom zijn belangen niet tot een andere uitkomst hebben geleid.
De rechtbank overweegt dat, anders dan [omwonende 1] veronderstelt, in het advies van de bezwaarschriftencommissie niet is geconcludeerd dat de afstand van het beoogde woongebouw tot zijn perceel een civielrechtelijke kwestie betreft. In dit advies is, onder verwijzing naar de maatvoering zoals deze in het civiele recht wordt gehanteerd, geconcludeerd dat het project geen onevenredige negatieve gevolgen heeft voor zijn perceel. Daarbij heeft het college uitdrukkelijk het belang van [omwonende 1] betrokken in de belangenafweging, inclusief de uitvliegroute van de duiven die [omwonende 1] houdt op zijn perceel. Daaropvolgend is geconcludeerd dat geen sprake is van een onaanvaardbare aantasting van zijn belangen. De beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie 25/5254
10. Het beroep van [omwonende 1] is ongegrond.
ARN 25/5530
Beroepsgronden
11. De omwonenden betogen dat het aangevraagde project in strijd is met het criterium ETFAL.
De rechtbank zal in de volgende overwegingen beoordelen of het college heeft kunnen besluiten dat het project in overeenstemming is met het criterium ETFAL.
Is in de beslissing op bezwaar ten onrechte tot uitgangspunt genomen dat het perceel is gelegen in gemengd gebied/Bedrijventerrein?
12. De omwonenden betogen dat het college ten onrechte tot uitgangspunt heeft genomen dat het perceel is gelegen in een omgeving die gekwalificeerd kan worden als gemengd gebied/bedrijventerrein als bedoeld in het beleidskader ‘notitie huisvesting arbeidsmigranten’ (beleidskader). De omwonenden stellen dat de omgeving gekwalificeerd moet worden als bebouwde kom en daarom, op grond van het beleidskader, slechts de huisvesting van 5 arbeidsmigranten is toegestaan op deze locatie. De omwonenden vinden hiervoor bevestiging in het verkeersonderzoek dat ten grondslag is gelegd aan de omgevingsvergunning. Daarin is opgenomen dat het perceel is gelegen binnen de bebouwde kom. De omwonenden stellen verder dat de omgeving, wanneer deze niet gekwalificeerd kan worden als bebouwde kom, gekwalificeerd moet worden als buitengebied. Het project wordt namelijk gerealiseerd op gronden met een agrarische bestemming in het buitengebied, aldus de omwonenden. Tot slot stellen de omwonenden dat in ieder geval geen sprake kan zijn van een gemengd gebied/bedrijventerrein. Met deze kwalificatie is volgens het beleidskader uitdrukkelijk gedoeld op bedrijventerreinen of naar zijn aard vergelijkbare (gemengde) gebieden, aldus de omwonenden. Hiervan is volgens de omwonenden geen sprake. Het perceel met de daaromheen liggende percelen is namelijk een kleine woongemeenschap en niet vergelijkbaar met een bedrijventerrein, aldus de omwonenden.
Op 5 februari 2020 heeft de gemeenteraad van de gemeente Barneveld (de raad) het beleidskader vastgesteld. Het college heeft, ter invulling van het criterium ETFAL, het beleidskader tot uitgangspunt genomen. In het beleidskader zijn 18 basisvoorwaarden opgenomen waaraan voldaan moet zijn om vervolgens in een verdere ruimtelijke afweging te kijken naar de passendheid van de specifieke huisvestingsvorm in de omgeving en de geschiktheid van de locatie zelf.
In artikel 1.2 van het beleidskader is onder meer het volgende schema opgenomen waarmee inzichtelijk is gemaakt hoeveel personen per locatie zijn toegestaan in welk gebied:
‘1.2 Huisvestingsmogelijkheden in Barneveld
Met inachtneming van de hiervoor genoemde algemene basisvoorwaarden zijn er in relatie tot de ligging van de werkgelegenheidslocaties en aanwezige voorzieningen verschillende woonvormen denkbaar op verschillende plekken binnen de gemeente Barneveld. Schematisch is dit als volgt samen te vatten.
Tabel 1 Mogelijke huisvestingsvormen in relatie tot ligging en beoogde capaciteit
De rechtbank stelt vast dat in het beleidskader geen definitie is gegeven van de begrippen ‘bebouwde kom woongebied’, ‘bedrijventerrein/gemengd gebied’ en ‘Buitengebied Barneveld’. In artikel 1.1 van het beleidskader is daarentegen wel het volgende opgenomen over ‘gemengde gebieden’: ‘Deze gemengde gebieden zijn naar aard en opzet doorgaans beter geschikt voor een combinatie van functies, waaronder ook huisvesting. Vaak liggen deze gebieden tussen de woonwijken en bedrijventerreinen, aan de randen van de bebouwde kom.’
De rechtbank stelt voorop dat, anders dan de omwonenden lijken te veronderstellen, de vraag of het perceel in de bebouwde kom is gelegen, niet doorslaggevend is voor het onderscheid tussen de hierboven genoemde omgevingen. Het gaat namelijk om enerzijds ‘bebouwde kom woongebied’ en anderzijds om ‘bedrijventerrein/gemengd gebied’. Gelet op de gekozen bewoordingen is het niet uitgesloten dat een locatie in de bebouwde kom is gelegen, maar niet in een woongebied. Verder blijkt uit de tekst van artikel 1.1 van het beleidskader dat gemengde gebieden kunnen zijn gelegen aan de randen van de bebouwde kom.
Gelet hierop dient de rechtbank de vraag te beantwoorden of het college heeft kunnen besluiten dat de omgeving van het perceel gekwalificeerd kan worden als ‘gemengd gebied’ als bedoeld in het beleidskader.
De rechtbank beantwoordt voornoemde vraag instemmend. In de beslissing op bezwaar heeft het college uiteengezet dat in de nabijheid van het perceel verschillende bestemmingen en functies zijn zoals een middelbare school, een kerk, woningen en bedrijven, het perceel direct grenst aan de kern Barneveld en het perceel en de omgeving de natuurlijke grens tussen de bebouwde kom en het buitengebied vormen. De omwonenden hebben met hun stelling dat het perceel een agrarische bestemming heeft niet aannemelijk gemaakt dat het perceel niet is gelegen binnen gemengd gebied als bedoeld in het beleidskader. De enkele omstandigheid dat het perceel een agrarische bestemming heeft is onvoldoende om de door het college genoemde omstandigheden te weerleggen. De stelling van de omwonenden dat het perceel en de omgeving van het perceel niet te vergelijken zijn met een bedrijventerrein, ook als dat betoog juist zou zijn, doet aan het voorgaande niets af. De begrippen ‘bedrijventerrein’ en ‘gemengd gebied’ zijn namelijk twee afzonderlijke begrippen en op verschillende plaatsen in het beleidskader worden deze begrippen ook afzonderlijk van elkaar benoemd. De beroepsgrond slaagt niet.
Heeft het college onvoldoende gemotiveerd dat een aantal van 128 arbeidsmigranten op de locatie gerechtvaardigd is?
13. De omwonenden betogen dat het college onvoldoende heeft gemotiveerd waarom de huisvesting van 128 arbeidsmigranten op het perceel gerechtvaardigd is. De omwonenden stellen dat in de beslissing op bezwaar niet is gemotiveerd waarom op dit perceel aan de basisvoorwaarden uit het beleidskader is voldaan. Ten eerste is volgens de omwonenden niet gemotiveerd waarom het project niet de sociale structuur van de buurt aantast, terwijl dit wel een basisvoorwaarde is die is neergelegd in het beleidskader. Volgens de omwonenden heeft het college ten onrechte geen aandacht besteed aan de omstandigheid dat het toevoegen van een nieuwbouwcomplex voor de huisvesting van 128 arbeidsmigranten niet passend is in de sociale structuur van de buurt. De omwonenden achten deze aantasting daarentegen wel aannemelijk en achten daarvoor de volgende omstandigheden van belang. Er is sprake van een kleine hechte gemeenschap, het betreft een langdurige ontwikkeling van 15 jaar en voor het project moet een weg worden verbreed. Verder vrezen de omwonenden dat de huidige hechte buurtschap zal verworden tot een anonieme omgeving waar het merendeel van de bewoners geen duurzame binding heeft met zijn/haar omgeving. Ten tweede is volgens de omwonenden ook niet gemotiveerd hoe is geborgd of wordt voldaan aan de basisvoorwaarde dat de huisvesting van de arbeidsmigranten op het perceel primair is bedoeld voor arbeidsmigranten die een werkrelatie hebben met bedrijven in de gemeente Barneveld.
Het college voert hierover aan dat het project voldoet aan alle basisvoorwaarden uit het beleidskader. Het college stelt dat in de omgevingsvergunning dit ook is geborgd door het verbinden van het voorschrift aan de omgevingsvergunning dat de vergunninghouder moet handelen overeenkomstig het beleidskader. Mocht hieraan niet worden voldaan, dan kan hiertegen handhavend worden opgetreden, aldus het college. Verder stelt het college dat het perceel zich goed leent voor een dergelijke tijdelijke voorziening vanwege de beschikbaarheid van ruimte en de gemengde aard van de omgeving. Zo is na verbreding van de [adres] deze weg geschikt om de toegenomen verkeersintensiteit op te vangen. Verder stelt het college dat in de motivering van de omgevingsvergunning is opgenomen dat de huisvesting van 28 extra arbeidsmigranten, ten opzichte van wat maximaal is toegestaan volgens het beleidskader, geen negatief effect heeft op de ruimtelijke haalbaarheid van het plan omdat de ‘extra’ verblijfseenheden binnen eenzelfde voetprint van de geplande gebouwen worden verwerkt.
In artikel 1.1 van het beleidskader zijn onder meer de volgende basisvoorwaarden opgenomen:
‘1.1 Basisvoorwaarden
Op basis van literatuur en ervaringen van andere gemeenten worden allereerst de volgende algemene basisvoorwaarden voor short stay huisvesting voor arbeidsmigranten in gemeente Barneveld van belang geacht:
4. De huisvesting is primair bedoeld voor arbeidsmigranten die een werkrelatie met de bedrijven in gemeente Barneveld hebben. Arbeidsmigranten die op meer dan 10 kilometer afstand van de gemeente Barneveld werkzaam zijn, worden zoveel mogelijk geweerd.
(…)
6. De sociale structuur van een buurt, wijk of kern wordt niet aangetast door de (omvang van) huisvesting van arbeidsmigranten.’
De rechtbank overweegt dat in het vervangingsbesluit, onder de noemer ‘Motivering omgevingsvergunning BOPA’, niet is gemotiveerd dat door het project de sociale structuur van de wijk/kern niet wordt aangetast door de (omvang van) huisvesting van arbeidsmigranten. Wel is in deze motivering een paragraaf opgenomen die ziet op ‘sociale veiligheid’ waarin onder meer het volgende is opgenomen:
‘Bij de beoordeling of sprake is van een evenwichtige toedeling van functies aan locaties wordt de sociale veiligheid en mogelijk te verwachten overlast betrokken. Het project voorziet in de huisvesting van personen die tijdelijk in Nederland komen werken. Tijdens hun verblijf in Nederland hebben deze arbeidsmigranten huisvesting nodig. De meeste van deze arbeidsmigranten veroorzaken geen overlast, maar om mogelijke overlast te mitigeren zal worden gewerkt met huisregels, een beheerplan en met een beheerder. De exploitant zorgt ervoor dat de huisregels voor alle arbeidsmigranten in hun eigen taal beschikbaar is.
Onderdeel van die huisregels zal zijn een systeem van waarschuwingen in de vorm van gele en rode kaarten. Krijgt de arbeidsmigrant een rode kaart, dan zal deze de huisvesting moeten verlaten. Verder zorgt de exploitant ervoor dat voor zowel de arbeidsmigranten als de omgeving een beheerder 24 uur per dag bereikbaar is en bovendien met regelmaat op de locatie is. Verder wordt een beheerplan opgesteld dat ter advies wordt voorgelegd aan de Klankbordgroep (waarin ook de omgeving is vertegenwoordigd). In het beheerplan wordt in ieder geval ingegaan op onderhoud van het buitenterrein, brandveiligheid, beperking
van geluidsoverlast, drank- en drugsgebruik, opslag van huisafval en de aanwezigheid van zwerfafval in de directe nabijheid van de locatie. De verplichting tot huisreglement, beheerplan en de bereikbaarheid van de beheerder wordt door middel van voorschriften aan de vergunning geborgd.’
In het vervangingsbesluit heeft het college het volgende vergunningvoorschrift aan de omgevingsvergunning verbonden:
‘Er moet voldaan worden aan en gehandeld worden overeenkomstig de 'Beleidskaders huisvesting arbeidsmigranten gemeente Barneveld’, zoals deze door de
raad zijn vastgesteld d.d. 5 februari 2020. Zo is onder meer het SNF keurmerk van
toepassing en mogen per kamer maximaal twee personen (van minimaal 18 jaar)
worden gehuisvest.’
De rechtbank oordeelt dat het college in de beslissing op bezwaar onvoldoende heeft gemotiveerd waarom het project aan de door de omwonenden genoemde basisvoorwaarden voldoet. Het alleen opnemen van een voorschrift dat vergunninghouder moet voldoen aan het beleidskader, neemt naar het oordeel van de rechtbank niet weg dat het college in het kader van de ruimtelijke aanvaardbaarheid van het project, op voorhand moet beoordelen of met de komst van dit aantal arbeidsmigranten de sociale structuur van de kern wordt aangetast. De passage over de sociale veiligheid brengt hierin geen verandering. Deze passage ziet namelijk op de veiligheid van de omgeving en de mogelijke overlast maar heeft geen betrekking op de vraag of de sociale structuur van de kern/buurt door de komst van dit aantal arbeidsmigranten wordt aangetast. Verder heeft het college in de beslissing op bezwaar ook niet gemotiveerd wanneer is voldaan aan de basisvoorwaarde dat de vergunde huisvestingslocatie primair is bedoeld voor arbeidsmigranten die een werkrelatie met de bedrijven in de gemeente Barneveld hebben. Het is op voorhand niet inzichtelijk wanneer aan deze voorwaarde is voldaan, nu het woord ‘primair’ een niet nader gedefinieerde ruimte biedt voor arbeidsmigranten die buiten de gemeente Barneveld werken. Hierdoor is het borgen van deze voorwaarde met het algemene voorschrift dat vergunninghouder overeenkomstig het beleidskader moet handelen naar het oordeel van de rechtbank te onbepaald. De beroepsgrond slaagt.
Tussenconclusie
14. Zoals hiervoor is overwogen onder 13.4 is de beslissing op bezwaar onvoldoende gemotiveerd wat betreft de aantasting van de sociale structuur van de kern/buurt en de eis dat het primair moet gaan om arbeidsmigranten die in Barneveld werken. Op grond van artikel 8:51a, eerste lid, van de Awb kan de rechtbank het bestuursorgaan in de gelegenheid stellen een gebrek in het bestreden besluit te herstellen of te laten herstellen. Op grond van artikel 8:80a van de Awb doet de rechtbank dan een tussenuitspraak. De rechtbank ziet aanleiding om het college in de gelegenheid te stellen deze gebreken te herstellen. Dat herstellen kan hetzij met een aanvullende motivering, hetzij, voor zover nodig, met een nieuwe beslissing op bezwaar, na of tegelijkertijd met intrekking van het nu bestreden besluit. Om het eerste gebrek te herstellen, moet het college motiveren waarom het project de sociale structuur van de kern/buurt niet aantast of motiveren waarom zij in dit specifieke geval afwijkt van deze voorwaarde uit het beleidskader. Wat betreft het tweede gebrek, namelijk dat het primair moet gaan om arbeidsmigranten die binnen de gemeente Barneveld werken, heeft vergunninghouder aangegeven geen bezwaar te hebben tegen het opnemen van een vergunningvoorschrift dat alle bewoners in de gemeente werken. Ter reparatie van dit motiveringsgebrek kan het college dit vergunningvoorschrift alsnog in een nieuw besluit toevoegen aan de omgevingsvergunning. De rechtbank bepaalt de termijn waarbinnen het college de gebreken kan herstellen op zes weken na verzending van deze tussenuitspraak.
Het college moet op grond van artikel 8:51b, eerste lid, van de Awb én om nodeloze vertraging te voorkomen zo spoedig mogelijk, maar uiterlijk binnen twee weken, meedelen aan de rechtbank of hij gebruik maakt van de gelegenheid het gebrek te herstellen. Als het college gebruik maakt van die gelegenheid, zal de rechtbank eisers in de gelegenheid stellen binnen vier weken te reageren op de herstelpoging van het college. In beginsel, ook in de situatie dat het college de hersteltermijn ongebruikt laat verstrijken, zal de rechtbank zonder tweede zitting uitspraak doen op het beroep.
De rechtbank houdt iedere verdere beslissing aan tot de einduitspraak op het beroep. Dat laatste betekent ook dat zij over de proceskosten en het griffierecht nu nog geen beslissing neemt.
Beslissing
De rechtbank:
ARN 25/5254:
- verklaart het beroep ongegrond.
ARN 25/5530:
- draagt het college op binnen twee weken de rechtbank mee te delen of hij gebruik maakt
van de gelegenheid de gebreken te herstellen;
- stelt het college in de gelegenheid om binnen zes weken na verzending van deze tussenuitspraak het gebrek te herstellen met inachtneming van de overwegingen en aanwijzingen in deze tussenuitspraak;
- als het college het gebrek gaat herstellen, stelt de rechtbank omwonenden in de gelegenheid om binnen vier weken na toezending van de herstelpoging daarop te reageren;
- houdt iedere verdere beslissing aan.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M.J.M. Verhoeven, rechter, in aanwezigheid van mr. R.P.C.M. van Wel, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 28 oktober 2026
|
griffier |
Rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
In de procedure met zaaknummer ARN 25/5254
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
In de procedure met zaaknummer ARN 25/5530
Tegen deze tussenuitspraak staat nog geen hoger beroep open. Tegen deze tussenuitspraak kan hoger beroep worden ingesteld tegelijkertijd met hoger beroep tegen de (eventuele) einduitspraak in deze zaak.