Verbintenissenrecht

Is tussen verhuurder en huurders een overeenkomst tot stand gekomen die erop neerkomt dat aan huurders een…

Rechtbank Gelderland, 17 juli 2026

Zaakgegevens

Op 17 juli 2026 heeft de Rechtbank Gelderland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.

Instantie
Rechtbank Gelderland
Zittingsplaats
Nijmegen
Datum uitspraak
17 juli 2026
Datum publicatie
13 oktober 2026
Zaaknummer
11872763
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBGEL:2026:7921
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Is tussen verhuurder en huurders een overeenkomst tot stand gekomen die erop neerkomt dat aan huurders een beëindigingsvergoeding wordt betaald in verband met een vroegtijdig vertrek uit het gehuurde? De kantonrechter oordeelt van wel.

Uitspraak

RECHTBANK GELDERLAND

Civiel recht

Kantonrechter

Zittingsplaats Nijmegen

Zaakgegevens: 11872763 \ CV EXPL 25-2534

Vonnis van 17 juli 2026

in de zaak van

1 [eiser 1] ,

wonende in [woonplaats] ,
2. [eiser 2],

wonende in [woonplaats] ,

eisende partijen,

gemachtigde: C. Bouter,

tegen

1 [gedaagde 1] ,
2. [gedaagde 2] ,

beiden wonende in [woonplaats] ,

gedaagde partijen,

gemachtigde: mr. M. Bouharrou.

Eisende partijen worden hierna afzonderlijk ‘ [eiser 1] ’ en ‘ [eiser 2] ’ en tezamen ‘ [eiseres] ’ (in vrouwelijk enkelvoud) genoemd. Gedaagde partijen worden hierna los van elkaar met ‘ [gedaagde 1] ’ en ‘ [gedaagde 2] ’ en samen met ‘ [gedaagde 1] en [gedaagde 2] ’ aangeduid.

1 De procedure

1.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het tussenvonnis van 10 oktober 2025 en daarin vermelde processtukken,

- de door [gedaagde 1] en [gedaagde 2] overgelegde machtiging,

- de mondelinge behandeling van 8 mei 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt,
- de pleitnota van (de gemachtigde van) [eiseres]

1.2.

Ten slotte is vonnis bepaald.

2 De feiten

2.1.

Met ingang van 1 augustus 2022 heeft [gedaagde 1] aan [eiser 2] de bovenwoning aan het adres [adres] in [plaats] verhuurd. De huurprijs bedraagt laatstelijk een bedrag van € 699,00 per maand en is bij vooruitbetaling verschuldigd. Daaropvolgend heeft [gedaagde 1] op 1 januari 2024 de benedenwoning aan hetzelfde adres verhuurd aan [eiser 1] . De huurprijs bedraagt laatstelijk een bedrag van € 1.074,66 en is bij vooruitbetaling verschuldigd. De huurovereenkomsten zijn (aanvankelijk) voor bepaalde tijd gesloten. De woonruimtes worden hierna samen ‘het gehuurde’ genoemd.

2.2.

[eiser 2] en [eiser 1] zijn zussen van elkaar.

2.3.

Op 11 februari 2025 heeft tussen partijen in het bijzijn van de zoon van [gedaagde 1] , [persoon 1] – de adviseur van de familie [gedaagde 1] (hierna: [persoon 1] ) – en [persoon 2] – de financieel adviseur van [eiseres] (hierna: [persoon 2] ) – overleg plaatsgevonden over de wens van [gedaagde 1] om de huurovereenkomsten vroegtijdig te beëindigen vanwege een beoogde verkoop van het gehuurde in onverhuurde staat in verband met (de financiering van) een door [gedaagde 1] en [gedaagde 2] te doen realiseren nieuwbouwwoning. Tijdens het overleg is gesproken over de financiële gevolgen voor [eiseres] van een vroegtijdige beëindiging van de huurovereenkomsten. In dat kader is een door [gedaagde 1] aan [eiseres] te betalen beëindigingsvergoeding ter sprake gekomen.

2.4.

Twee dagen later, op 13 februari 2025, heeft [persoon 2] per e-mail aan [gedaagde 1] een verhuisvergoeding van in totaal € 46.177,00 voorgesteld. De e-mail luidt als volgt:

“(…) Zoals dinsdag 11 februari jl. tijdens ons gezamenlijk overleg is afgesproken met uw zoon [persoon 1] wil ik hierbij namens [eiser 1] en [eiser 2] een voorstel aan jullie doen in navolging op jullie wens om beide huurovereenkomsten te beëindigen.

(…)

Als gevolg van een overspannen woningmarkt in Nederland zal het onhaalbaar zijn om voor een vergelijkbare prijs een vergelijkbare woning te vinden en de vaag zal zijn of zij überhaupt in de gestelde termijn een woning zullen vinden. Dit zal ertoe resulteren dat de verwachte huurkosten (ruim) boven de sociale norm zal uitkomen waardoor de maandelijkse huurtoeslag volledig zal komen te vervallen voor [eiser 2] . De toekomstige huur zal daarbij vervolgens onderhevig zijn aan particuliere huurstijgingen van 7,5%-10% per jaar. Momenteel zitten [eiser 1] en [eiser 2] redelijk goed met hun maandelijkse lasten voor gas, electra en water, echter, naar verwachting zullen deze hoger uitvallen dan de huidige bijdrage aan servicekosten. Tenslotte zullen beiden kosten moeten maken voor het zoeken naar een nieuwe woning door het inschakelen van een bemiddelingsbureau, het verhuizen en waarschijnlijk voor het bewoonbaar maken van de woning.

(…)

Als tegemoetkoming van jullie situatie en ter voorkoming van een juridisch geschil is het voorstel om het termijn voor compensatie voor [eiser 2] op 3,5 jaar te stellen. Mocht echter later blijken dat om welke reden dan ook er niet tot een oplossing van deze situatie gekomen zal kunnen worden dan behouden [eiser 1] en [eiser 2] het recht voor om dit termijn te herzien en op 5 jaren te stellen.

De gevraagde compensatie voor [eiser 2] en [eiser 1] zijn daarbij als volgt:

  • voor [eiser 1] EUR 39.687,- (exclusief waarborgsom van EUR 699,-);

  • voor [eiser 2] EUR EUR 8.490,- (exclusief waarborgsom van EUR 750,-).

Voor de details en opbouw van deze bedragen verwijs ik gemakshalve naar onderstaande berekeningen.

(…)”

2.5.

Daarop heeft [persoon 1] op 18 maart 2025 per e-mail als volgt gereageerd:

“(…) Goed om je afgelopen week gesproken te hebben. Zoals besproken komen wij, namens de familie [gedaagde 1] , met een reactie op jullie voorstel.

Bedankt voor jullie bericht en de toelichting op de situatie van [eiser 2] en [eiser 1] . We begrijpen dat een verhuizing kosten met zich meebrengt en dat de huidige woningmarkt uitdagingen kent.

Echter betwijfelen wij, onder andere, waar de gevraagde verhuispremie op gebaseerd is, aangezien een dergelijke compensatie doorgaans alleen van toepassing is bij sloop of renovatie. Zo lezen wij het op de site van Rijksoverheid. Daarnaast loopt het contract van [eiser 1] dit jaar af. Haar contract zal sowieso worden opgezegd tegen het einde van het contract. Mocht ze bereid zijn gelijktijdig te willen vertrekken met [eiser 2] (01-09-2025) dan stellen wij en vergoeding voor van € 4.000,00.

Bij [eiser 2] is dat anders. Wij erkennen dat een verhuizing financiële gevolgen heeft en zijn bereid om een redelijke tegemoetkoming aan te bieden. Wij achten een vergoeding van € 20.000,00 redelijk en willen dit bij deze voorstellen.

Mocht [eiser 2] hiermee akkoord gaan, dan zal de woning op 1 september 2025 opgeleverd moeten worden.

(…)

Indien we hier niet gezamenlijk uitkomen, overwegen wij om de woningen als geheel aan te bieden. Met [eiser 2] als huurder van de benedenwoning en de vrij van huur komende bovenwoning per januari 2026. Ook in deze markt zal dit pand voor beleggers interessant zijn door de locatie en de mogelijkheden.

(…)”

2.6.

Na een aantal e-mails over en weer, heeft [persoon 1] op 24 maart 2025 het volgende voorstel aan [eiseres] gedaan:

“(…) Vanuit ons is de situatie momenteel als volgt. Het eerste voorstel van de familie [gedaagde 1] was destijds € 12.000,-, deze is toen direct geweigerd. Jullie eerste voorstel is

€ 49.000,- geweest. Ons tweede voorstel was een verhoging naar € 24.000,=, een flinke stap in jullie richting. Wij verwachten daarmee dat er ook vanuit jullie kant nu een redelijke stap gezet gaat worden.

Het nieuwe voorstel is een compensatie van € 32.000,= (totaal) met een verhuizing voor beide huurders op uiterlijk 1 september 2025 (…).

Hiermee gaan wij ervan uit dat deze compensatie een meer dan redelijk voorstel is vanuit de familie [gedaagde 1] . Om het duidelijk en transparant te houden voor beide partijen is dit een eindvoorstel van de familie [gedaagde 1] en anders zullen wij overgaan tot verkoop in verhuurde staat. Hierbij wordt het aflopende contract niet verlengd per einde huurovereenkomst.

(…)”

2.7.

Nadat [persoon 2] diezelfde dag een tegenvoorstel van € 36.000,00 had gedaan, heeft [persoon 1] daarop de volgende dag, op 25 maart 2025, als volgt (afwijzend) gereageerd:

“(…). Bedankt voor jullie mail met reactie. Fijn dat we alweer een stukje dichter bij elkaar zijn gekomen.

(…)

Een compensatie van € 36.000,= is niet bespreekbaar en gezien de cijfers ook niet realistisch. Dan is de familie [gedaagde 1] met € 24.000,= gestegen en vanuit jullie kant met € 13.000,= gezakt.

Een eerdere vertrekdatum is niet nodig, 1 september 2025 blijkt hierbij van kracht.

Nogmaals willen wij benadrukken dat € 32.000,= ons eindvoorstel is vanuit de familie [gedaagde 1] .

(…)”

2.8.

Op 27 maart 2025, heeft [persoon 2] namens [eiseres] als volgt akkoord gegeven op het ‘eindvoorstel’ van [gedaagde 1] :

“(…). Ik heb zojuist met [eiser 1] en [eiser 2] contact gehad en ik wil graag namens hen laten weten dat zij akkoord gaan met onderstaande voorstel van EUR 32.000,- met als geplande einddatum 1/9/2025 en accepteren zij het resterende verschil voor het behouden van de prettige relatie met de familie. We gaan er daarbij vanuit dat dit bedrag overgemaakt zal worden op het moment van overdracht van de sleutels. Ter voorkoming van mogelijk misverstanden willen we nog laten weten dat deze overeengekomen vergoeding losstaat van de nog terug te betalen borg vanuit het reguliere huurcontracten van beiden.

Zullen wij vanuit praktisch oogpunt even samen contact hebben om de afspraken te vertalen naar een overeenkomst en hoe we dit gaan aanpakken?

(…)”

2.9.

[persoon 1] heeft daarop de volgende dag het volgende gereageerd:

“(…). Bedankt voor je bericht en de bevestiging van onze overeenstemming.

Zullen wij een concept vaststellingsovereenkomst opstellen met onze afspraken? Dan stuur ik die komende week naar jullie ter controle.

(…)”

2.10.

Diezelfde dag heeft [persoon 2] aan [persoon 1] laten weten het op prijs te stellen dat een conceptbeëindigingsovereenkomst zal worden opgesteld.

2.11.

Op 8 april 2025 heeft [persoon 2] [persoon 1] erop gewezen nog geen conceptbeëindigingsovereenkomst te hebben ontvangen.

2.12.

Daarop heeft [persoon 1] diezelfde dag gereageerd dat de conceptbeëindigingsovereenkomst ter controle bij de familie [gedaagde 1] ligt en dat zij nog wat gegevens moeten aanvullen. [persoon 1] laat weten dat hij verwacht het concept diezelfde week met [eiseres] te kunnen delen.

2.13.

Op 15 april 2025 heeft [persoon 1] de volgende conceptbeëindigingsovereenkomst naar [persoon 2] gestuurd:

[Afbeelding geanonimiseerd]

2.14.

Op 23 april 2025 heeft [persoon 2] daarop als volgt gereageerd:

“(…). Bedankt voor jullie conceptvoorstel. Ik heb deze samen met [eiser 1] en [eiser 2] doorgenomen en zouden graag de volgende aanpassingen/aanvullingen willen voorstellen:

Artikel 1: …….. tenzij eerder beeindig, rekening houdend met de oorspronkelijke overeengekomen wettelijke opzegtermijn van 1 maand.

Artikel 3: …….. bij beëindiging van de huurovereenkomst op de dag van einde huurovereenkomst, zoals afgesproken in artikel 1 van deze overeenkomst. De waarborgsom van € 750 zal worden overgemaakt naar [eiser 1] op bankrekening (…) en de waarborgsom van € 699 van [eiser 2] op bankrekening (…).

Artikel 5: Betaling van de compensatie zal plaatsvinden op bankrekening (…) ten name van [eiser 2] . De huurders zullen op de dag van beëindiging van het contract en na uitbetaling van de compensatie gelijktijdig de sleutels overhandigen aan verhuurder. Ingeval verhuurder niet voldoet aan zijn tijdige betalingsverplichting, zoals geformuleerd in lid van dit artikel, verbeurt hij met ingang van de overeengekomen ontruimingsdatum een boete van € 100 (honderd euro) voor elke dat hij in gebreke blijft met betaling.

Mochten er vragen of onduidelijkheden zijn hieromtrent dan hoor ik dat wel van je.

(…)”

2.15.

Daarop is op 9 mei 2025 op de volgende manier door [persoon 1] geantwoord:

“(…). Allereest excuses voor de late reactie i.v.m. vakanties en andere oorzaken. Na overleg met de familie [gedaagde 1] onderstaand onze reactie.

Artikel 1: de huurovereenkomst eerder beëindigen is uiteraard toegestaan vanuit de huurovereenkomst en de wettelijke opzegtermijn van 1 maand. Echter zijn wij samen in alle berekeningen uitgegaan van vertrek op 1 september 2025. Hier is de gehele compensatie op gebaseerd. Ons voorstel is daarom om op te nemen:

“Borg en compensatie worden uiterlijk 14 dagen na beëindiging van de huurovereenkomst terugbetaald. Indien huurders eerder beëindigen dan 1 september 2025 wordt de derving van huurinkomsten afgetrokken van de afgesproken compensatie.” Normaliter staat hier wettelijk één maand voor.

Artikel 3: Zie bovenstaand, waarborgsom wordt overgemaakt 14 dagen na beëindiging huurovereenkomst.

Artikel 5: Boete van € 100 per dag is akkoord, na de termijn van 14 dagen na beëindiging huurovereenkomst.

(…)”

2.16.

Waarna op 14 mei 2025 door [persoon 2] is gereageerd:

“(…). Ik heb met [eiser 1] en [eiser 2] overleg gehad en wij vinden het nogal storend, onprofessioneel en onbetrouwbaar om aan het einde van het proces met nieuwe voorwaarden te komen welke niet eerder kenbaar zijn gemaakt. Om toch tot afronding te komen:

1. gaan [eiser 1] en [eiser 2] akkoord met het in mindering brengen van huurtarieven in geval van eerdere opzegging. Voor alle duidelijkheid hebben het dan over de kale huurprijzen exclusief servicekosten (…);

2. Daarentegen gaan [eiser 1] en [eiser 2] niet akkoord met het voorstel om 14 dagen na beëindiging van de huurovereenkomst het geld overgemaakt te krijgen. Dit moet wat ons betreft op het moment van beëindiging en overdracht van de sleutels blijven en is niet verder onderhandelbaar.

Aangezien we nu 3 maanden bezig zijn met dit vraagstuk en dit aan beide kanten tot grote emotionele belastbaarheid leidt zou ik je in het belang van beide partijen willen verzoeken om tot spoedige afronding van deze overeenkomst te komen.

(…)”

2.17.

Op 23 mei 2025 heeft [persoon 1] aan [persoon 2] laten weten dat zich een kandidaat bij de familie [gedaagde 1] heeft gemeld die het gehuurde in verhuurde staat wil kopen en dat de familie daarom even wil wachten met het ondertekenen van de beëindigingsovereenkomst.

2.18.

Van Klei heeft daarop op 27 mei 2025 als volgt gereageerd:

“(…) Wij nemen kennis van jullie recente mededeling dat de woning mogelijk verkocht gaat worden aan een nieuwe eigenaar die bereid is de bestaande huurovereenkomst voor te zetten.

Graag wil ik jullie erop attenderen dat in de periode 15 april jl. tot 14 mei jl. er een wettelijk bindende overeenkomst tot stand is gekomen tussen partijen waarin de voorwaarden met elkaar zijn vastgelegd met wederzijdse acceptaties. Ongeacht de vorm waarin jullie de woning zullen verkopen wil ik jullie erop attent maken dat [eiser 1] en [eiser 2] gebruik zullen maken van hun recht om tot uitvoering van deze overeenkomst te komen.

Wij stellen daarom voor om uiterlijk 31 mei aanstaande de overeenkomst te finaliseren en tot ondertekening te komen. Het nog enige uitstaande punt is daarbij het moment van betaling van de overeengekomen vergoeding. Wij gaan ervan uit dat we de komende dagen ook op dit punt overeenstemming zullen komen. Ook willen wij jullie vragen om voor het einde van deze maand de eerder toegezegde verhuurdersverklaringen af te geven aan [eiser 1] en [eiser 2] zodat zij deze kunnen gebruiken in hun zoektocht naar een andere huurwoning.

(…)”

2.19.

Op 30 mei 2025 heeft [persoon 1] aan [persoon 2] op de volgende manier laten weten dat volgens de familie [gedaagde 1] geen overeenkomst tot stand is gekomen:

“(…) Hierbij de reactie van de familie [gedaagde 1] :

“We willen graag reageren op je aanname dat er een overeenkomst zou zijn gesloten, of dat we er op korte termijn nog uit gaan komen over het laatste punt – namelijk het moment van betaling.

We willen hier duidelijk in zijn: betaling binnen 14 dagen is voor ons niet akkoord, niet mogelijk, essentieel en niet onderhandelbaar. Aangezien [eiser 1] en [eiser 2] ook hebben aangegeven dat dit punt voor hen niet onderhandelbaar is, is er simpelweg geen overeenstemming bereikt over alle essentialia van de voorgestelde overeenkomst. Dat betekent dat er geen overeenkomst tot stand is gekomen.

Dat jullie ervan uitgaan dat hierover nog wél overeenstemming zal worden bereikt, is dus helaas onjuist.

Aanvullend willen we benadrukken dat het eerdere aanbod door de huurders expliciet is verworpen (artikel 6:221 BW) en bovendien niet binnen redelijke termijn is aanvaard. Een aanvaarding die afwijkt van het aanbod geldt volgens de wet (artikel 6:225 BW) bovendien als een nieuw voorstel en dus automatisch als een verwerping van het oorspronkelijke.

Voor het tot stand komen van een bindende overeenkomst is vereist dat partijen instemmen met alle wezenlijke voorwaarden. Aangezien het tijdstip van betaling open is gelaten en door beide partijen niet definitief is vastgesteld, is er geen volledige wilsovereenstemming bereikt.

Op basis van het bovenstaande moet worden vastgesteld dat er geen bindende overeenkomst tot stand is gekomen. De onderhandelingen zijn blijven steken op een essentieel punt, waardoor geen definitieve deal is gesloten.

Wij hebben inmiddels vervolgstappen gezet met een derde partij en zullen de onderhandelingen daarom niet voortzetten.

We hopen dat hiermee het juridische en inhoudelijke kader voor iedereen helder is.

Wij danken jullie voor het overleg van de afgelopen periode en wensen [eiser 1] en [eiser 2] veel succes in hun verdere woontraject.

(…)”

2.20.

Diezelfde dag heeft [persoon 2] de volgende e-mail naar [gedaagde 1] verstuurd:

“(…) Namens [eiser 1] en [eiser 2] wil ik jullie berichten dat zij akkoord gaan met de door jullie gevraagde betalingstermijn van 14 dagen en daarmee jullie tegemoetkomen in jullie financieringsvraagstuk. Daarmee bevestigen we dat we ook op het laatste openstaande onderhandelingspunt overeenstemming hebben bereikt en wil ik jullie nogmaals erop attenderen dat er een wettelijke overeenkomst is bereikt die niet eenzijdig kan worden beëindigd en daarmee tot uitvoering zal worden gebracht.

Wij verzoeken jullie vriendelijk om deze overeenkomst met jullie akkoord te bevestigen per mail of per opgemaakte document in tweevoud door [bedrijf] waarna wij deze door [eiser 1] en [eiser 2] zullen ondertekenen en aan jullie zullen retourneren.

(…)”

2.21.

[gedaagde 1] heeft daarop op 2 juni 2025 als volgt geantwoord:

“(…) Ik begrijp uit je mail dat de huurders alsnog akkoord willen gaan met de door mij voorgestelde betalingstermijn. Dat kan niet meer.

Huurders hebben mijn aanbod verworpen. Hiermee is mijn aanbod komen te vervallen. In het verlengde hiervan kan geen sprake meer zijn van aanvaarding.

Ik begrijp dat je mij namens de huurders een nieuw aanbod doet. Dit aanbod is tardief en zal dus niet worden aanvaard. Ik heb namelijk al gehandeld naar aanleiding van de mededeling van de huurders dat dit punt niet onderhandelbaar is. Ik ben bezig met een potentiële koper omdat huurders mij te kennen hebben gegeven dat zij mij op een essentieel punt niet tegemoet willen komen.

Naar aanleiding van het vorenstaande wijs ik je aanbod af.

(…)”

2.22.

Vervolgens is namens [eiseres] de volgende brief van 17 juni 2025 naar [gedaagde 1] en [gedaagde 2] verstuurd:

“(…) Naar aanleiding van het overleg tussen partijen over het sluiten van een huurbeëindigingsovereenkomst inzake het pand aan voormelde adres en de recente correspondentie tussen de wederzijdse adviseurs, deel ik u het volgende mee.

Cliënten zijn van mening dat er tussen partijen overeenstemming is bereikt over de beëindiging van de tussen partijen bestaande huurovereenkomst.

Uit de correspondentie leid ik af dat u zich op het standpunt heeft gesteld dat er geen overeenstemming is bereikt over (de essentialia van) de beëindiging van de huurovereenkomst tussen partijen per 1 september 2025. Daarbij wordt met name gewezen op het feit dat niet is ingestemd met het voorstel tot betaling van de afkoopsom binnen 14 dagen.

In algemene zin geldt dat voor de totstandkoming van een huurovereenkomst in ieder geval overeenstemming dient te bestaan over de huurprijs, het gehuurde object en de huurtermijn. Voor een huurovereenkomst worden doorgaans als essentialia beschouwd: de huurprijs, het object, de opleveringsdatum en de betalingscondities. Of een specifieke voorwaarde als essentieel moet worden beschouwd, hangt echter steeds af van de omstandigheden van het geval.

In deze zaak betreft het de beëindiging van een huurovereenkomst. Verschil van mening over de betalingstermijn (van 14 dagen) vormt geen essentieel onderdeel van de beëindigingsovereenkomst. Dit element is geen kernbepaling. Bovendien hadden partijen hierover eenvoudig een voor beide kanten acceptabele regeling kunnen treffen. Het verschil van mening lijkt dan ook vooral als gelegenheidsargument te worden aangegrepen. De werkelijke reden dat de overeenkomst niet is uitgevoerd, is dat inmiddels een koper is gevonden die geen bezwaar heeft tegen de aanwezigheid van huurders. Dat vormt uiteraard geen geldige grond om de overeenkomst te negeren, en cliënten hoefden daar in redelijkheid ook geen rekening mee te houden bij het maken van hun eigen plannen.

Nu over alle andere wezenlijke onderdelen overeenstemming is bereikt en de betalingstermijn mijn inziens niet als essentieel heeft te gelden, is er een overeenkomst tot stand is gekomen.

Mocht ondanks het voorgaande in rechte onverhoopt komen vast te staan dat er geen sprake is van een bindende overeenkomst tussen partijen, dan is er in ieder geval sprake van het ongerechtvaardigd afbreken van de onderhandelingen daarover tussen partijen. Omdat cliënten erop mochten vertrouwen dat de huurbeëindigingsovereenkomst tot stand zou komen, is dit afbreken onaanvaardbaar. Immers, over alle punten waren de partijen het eens; alleen de betalingstermijn vormde nog een discussiepunt. Of die termijn nu 14 dagen is of directe betaling vereist, het verschil daartussen is minimaal. Als afbrekende partij, althans op grond van de aanvullende werking van de redelijkheid en billijkheid bent u in dat geval gehouden tot het betalen van de kosten en schade van cliënten, waaronder tevens valt de misgelopen beëindigingsvergoeding.

Ik verzoek u vriendelijk doch dringend om uw standpunt te heroverwegen en zie uw reactie uiterlijk binnen één week na dagtekening van deze brief schriftelijk tegemoet. Blijft u bij het ingenomen standpunt en/of verneem ik niet tijdig van u, dan heb ik opdracht gekregen van cliënten om de kwestie zonder nadere aankondiging aan de rechter voor te leggen. Ik hoop dat het zover niet hoeft te komen.

Een kopie van deze brief stuur ik aan de heer [persoon 1] van [bedrijf] te [plaats] .

(…)”

2.23.

Op deze brief heeft [gedaagde 1] bij e-mail van 21 juni 2025 de volgende reactie gegeven:

“(…) Dank voor uw brief van 17 juni jongstleden. In uw brief geeft u aan wat in uw optiek tot de essentiala behoren. U schetst een algemeen kader. De betalingsconditie is voor ons een essentieel punt. Dit hebben wij ook aan uw cliënt kenbaar gemaakt. In het verlengde hiervan zijn de betalingscondities tot de essentiala gaan behoren van de beoogde overeenkomst. Nu geen overeenstemming is bereikt op dit punt, kan geen sprake zijn van de totstandkoming van een perfecte overeenkomst.

Tot slot berichten wij u dat wij niet de onderhandelingen hebben afgebroken. Integendeel, uw cliënten hebben stellig volgehouden dat geen ruimte was voor onderhandeling als het gaat om de betalingscondities. Doordat wij niet aan hun wens konden voldoen, hebben wij de onderhandelingen niet voort kunnen zetten. Wij zijn vervolgens overgegaan tot verkoop van onze woning in verhuurde staat.

Gelet op het bovenstaande valt ons geen enkel verwijt te maken.”

2.24.

[eiseres] heeft het gehuurde op 1 augustus 2025 verlaten en woont thans elders.

3 Het geschil in conventie en in reconventie

3.1.

[eiseres] vordert – samengevat – bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad, de veroordeling van [gedaagde 1] en [gedaagde 2] tot betaling van:

  • primair: de overeengekomen beëindigingsvergoeding van € 32.000,00, met wettelijke rente,

  • subsidiair: de kosten en schade van [eiseres] , waaronder de misgelopen beëindigingsvergoeding van € 32.000,00, met wettelijke rente,

  • zowel primair als subsidiair: de proceskosten (inclusief) nakosten, met wettelijke rente.

3.2.

[eiseres] legt aan haar vordering ten grondslag dat tussen partijen een overeenkomst tot stand is gekomen. Zij wil dat [gedaagde 1] en [gedaagde 2] deze nakomen en dus dat aan haar de overeengekomen beëindigingsvergoeding van € 32.000,00 wordt betaald. Mocht de kantonrechter van oordeel zijn dat tussen partijen geen overeenkomst tot stand is gekomen, dan beroept [eiseres] zich op het leerstuk van de precontractuele aansprakelijkheid (afgebroken onderhandelingen), een uitvloeisel van het leerstuk van de redelijkheid en billijkheid. Volgens [eiseres] waren de onderhandelingen tussen partijen in een dusdanig vergevorderd stadium dat het [gedaagde 1] en [gedaagde 2] niet meer vrijstond de onderhandelingen af te breken zonder [eiseres] daarvoor schadeloos te stellen. De schade bestaat uit de misgelopen beëindigingsvergoeding. [eiseres] doet ook nog een rechtstreeks beroep op de redelijkheid en billijkheid. Aangezien [gedaagde 1] en [gedaagde 2] te laat zijn met betalen, zijn zij, naast de beëindigingsvergoeding, eveneens wettelijke rente verschuldigd, aldus [eiseres]

3.3.

[gedaagde 1] en [gedaagde 2] voeren verweer en concluderen tot afwijzing van de vordering en een hoofdelijke proceskostenveroordeling (inclusief nakosten) van [eiseres] , met wettelijke rente. Het verweer mondt uit in een tegenvordering. [gedaagde 1] en

[gedaagde 2] vorderen in reconventie – samengevat – dat:

  • [eiser 1] wordt veroordeeld tot betaling van een bedrag van € 1.074,66, met wettelijke rente,

  • [eiser 2] wordt veroordeeld tot betaling van een bedrag van € 699,00, met wettelijke rente,

  • [eiseres] hoofdelijk wordt veroordeeld in de proceskosten (inclusief nakosten), met wettelijke rente.

3.4.

Daaraan leggen [gedaagde 1] en [gedaagde 2] ten grondslag dat [eiseres] de huurpenningen over de maand juli 2025 onbetaald heeft gelaten. Die moet zij nu alsnog betalen. Omdat zij te laat is met betalen, is zij bovendien wettelijke rente verschuldigd, aldus [gedaagde 1] en [gedaagde 2] .

3.5.

[eiseres] voert geen verweer tegen de reconventionele vordering.

3.6.

Op de (overige) stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, (nader) ingegaan.

4 De beoordeling in conventie en in reconventie

in conventie

Het juridisch kader

4.1.

Bij de beoordeling van de stelling van [eiseres] dat tussen partijen een overeenkomst tot stand is gekomen op grond waarvan [gedaagde 1] en [gedaagde 2] zijn gehouden een beëindigingsvergoeding van € 32.000,00 aan [eiseres] te betalen is het volgende van belang.

4.2.

Volgens de wet geldt als uitgangspunt dat een overeenkomst tot stand komt door een aanbod en een aanvaarding daarvan (artikel 6:217 lid 1 BW). Een aanvaarding die van het aanbod afwijkt, geldt als een nieuw aanbod en als verwerping van het oorspronkelijke aanbod (artikel 6:225 lid 1 BW). Wijkt een tot aanvaarding strekkend antwoord op een aanbod daarvan slechts op ondergeschikte punten af, dan geldt dit antwoord als aanvaarding en komt de overeenkomst overeenkomstig deze aanvaarding tot stand, tenzij de aanbieder onverwijld bezwaar maakt tegen de verschillen (artikel 6:225 lid 2 BW). De vraag of een overeenkomst met een bepaalde inhoud tot stand is gekomen, moet worden beantwoord aan de hand van de betekenis die partijen in de gegeven omstandigheden over en weer redelijkerwijs aan elkaars verklaringen en gedragingen mochten toekennen en van wat zij in dat verband redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten (zie onder meer Hoge Raad 17 december 2021, ECLI:NL:HR:2021:1889 (Waternet II)).

Er is een overeenkomst tussen [eiseres] en [gedaagde 1] tot stand gekomen

4.3.

Op grond van de stellingen van partijen, de door hen overgelegde

e-mailcorrespondentie (met bijlagen) en hetgeen ter zitting is besproken komt de kantonrechter tot het oordeel dat wel degelijk een overeenkomst tot stand is gekomen. Het betreft een overeenkomst tussen [eiseres] en [gedaagde 1] op grond waarvan laatstgenoemde is gehouden een vergoeding van € 30.226,34 aan [eiseres] te betalen. [gedaagde 2] heeft niet als partij bij de overeenkomst te gelden. De kantonrechter licht het een en ander hieronder toe, waarbij hij de (rechtens relevante) correspondentie tussen partijen stapsgewijs doorloopt en deze juridisch duidt.

4.4.

Na een aantal voorstellen over en weer, waar het telkens neerkwam op een verschil van inzicht over de hoogte van de aan [eiseres] te betalen vergoeding en welke voorstellen moeten worden gezien als een nieuw aanbod en als verwerping van het eerder door de andere partij gedane aanbod, heeft [persoon 1] op 25 maart 2025 in een e-mail naar

[persoon 2] namens de familie [gedaagde 1] een ‘eindvoorstel’ van € 32.000,00 aan [eiseres] gedaan, waarbij de eerder besproken vertrekdatum van 1 september 2025 volgens [persoon 1] van kracht blijft. Op 27 maart 2025 laat [persoon 2] in een reactie op vorenbedoelde e-mail aan [persoon 1] weten dat [eiseres] akkoord gaat met het eindvoorstel van € 32.000,00 en de vertrekdatum van 1 september 2025.

4.5.

De e-mail van 27 maart 2025 van [persoon 2] kan naar het oordeel van de kantonrechter niet anders worden uitgelegd dan een aanvaarding van het in de e-mail van

25 maart 2025 van [persoon 1] vervatte aanbod (‘eindvoorstel’). Er is die dag dus een overeenkomst als bedoeld in artikel 6:217 lid 1 BW tot stand gekomen die inhoudt dat [eiseres] het gehuurde op 1 september 2025 moet verlaten en daarvoor een vergoeding van € 32.000,00 ontvangt.

4.6.

In dezelfde e-mail van 27 maart 2025 schrijft [persoon 2] aanvullend dat [eiseres] ervan uitgaat dat het bedrag van € 32.000,00 zal worden overgemaakt op moment van de sleuteloverdracht. Ook vraagt hij [persoon 1] samen contact te houden om de afspraken te vertalen naar een overeenkomst, maar zoals hiervoor is overwogen was dus al sprake van een overeenkomst.

4.7.

De (bevestiging van de) overeenstemming wordt de volgende dag, op

28 maart 2025, door [persoon 1] in klinkklare bewoordingen benoemd (“Bedankt voor je bericht en de bevestiging van onze overeenstemming”). Hij stelt voor een conceptovereenkomst op te stellen met de gemaakte afspraken. Door [persoon 1] worden geen voorbehouden gemaakt en hij rept geen woord over de in e-mail van 27 maart 2025 opgenomen passage van [persoon 2] dat [eiseres] ervan uitgaat dat betaling van het bedrag van € 32.000,00 zal plaatsvinden op het moment van de sleuteloverdracht. Naar het oordeel van de kantonrechter heeft [persoon 1] de door [persoon 2] voorgestelde betalingstermijn daarmee stilzwijgend aanvaard, zodat deze onderdeel is geworden van de reeds op 25 maart 2025 gesloten overeenkomst. De stelling van [gedaagde 1] en [gedaagde 2] dat de betalingstermijn een essentialia van de (in hun ogen nog te sluiten) overeenkomst was, kan hen dus niet baten.

4.8.

Na enige tijd deelt [persoon 1] op 15 april 2025 per e-mail een schriftelijke conceptovereenkomst met [persoon 2] . De daarin opgenomen (kern)verplichtingen komen exact overeen met de inhoud van de overeenkomst zoals weergegeven in rov. 4.5. Wat ontbreekt is de betalingstermijn. In zijn e-mail van 23 april 2025 stelt [persoon 2] , voor zover hier van belang, voor in de schriftelijke conceptovereenkomst op te nemen (1) de betalingstermijn van het moment van de sleuteloverdracht en (kortgezegd) (2) de mogelijkheid om de huurovereenkomsten eerder dan 1 september 2025 op te zeggen met inachtneming van de wettelijke opzegtermijn van één maand. Voorstel (2) heeft te gelden als een nieuw aanbod dat nog moet worden aanvaard om onderdeel te worden van de overeenkomst en voorstel (1) als een schriftelijke opname van wat partijen eerder al waren overeengekomen, zo overweegt de kantonrechter.

4.9.

Op 9 mei 2025 stelt [persoon 1] in aanvulling op voorstel (2) als bedoeld in rov. 4.8. voor dat (zakelijk weergegeven) in het geval huurders van deze mogelijkheid gebruikmaken, de daarmee gepaard gaande huurderving in mindering komt op de overeengekomen ‘compensatie’ (hierna: de huurdervingsaanvulling). Wat betreft voorstel (1) als bedoeld in rov. 4.8. stelt [persoon 1] voor om in afwijking daarvan een betalingstermijn van veertien dagen na beëindiging van de huurovereenkomsten op te nemen. Beide voorstellen van [persoon 1] zijn een nieuw aanbod dat nog moet worden aanvaard om onderdeel uit te gaan maken van de overeenkomst, zo overweegt de kantonrechter.

4.10.

In zijn reactie van 14 mei 2025 accordeert [persoon 2] de huurdervingsaanvulling en laat hij weten dat [eiseres] niet akkoord gaat met de door [persoon 1] voorgestelde betalingstermijn van veertien dagen na beëindiging van de huurovereenkomst. Naar het oordeel van de kantonrechter is de huurdervingsaanvulling daarmee door [persoon 2] (namens [eiseres] ) aanvaard en onderdeel gaan uitmaken van de overeenkomst. Aangezien [eiseres] het gehuurde op 1 augustus 2025 heeft verlaten – dat is één maand eerder dan de overeengekomen 1 september 2025 – moet één maand huurderving, hetgeen gelijkstaat aan € 1.773,66 (€ 1.074,66 + € 699,00) – van de overeengekomen vergoeding van

€ 32.000,00 worden geacht te zijn afgetrokken, zodat een vergoeding van € 30.226,34 (€ 32.000,00 - € 1.773,66) resteert. Het aanbod van [persoon 1] om af te wijken van de eerder overeengekomen betalingstermijn van het moment van de sleuteloverdracht heeft als door [persoon 2] (namens [eiseres] ) verworpen te gelden. De overeengekomen betalingstermijn van het moment van de sleuteloverdracht is dus van kracht gebleven.

4.11.

Dat [persoon 1] op 23 mei 2025 aan [persoon 2] heeft laten dat zich een kandidaat bij de familie [gedaagde 1] heeft gemeld die het gehuurde in verhuurde staat wil kopen en de familie daarom even wil wachten met het ondertekenen van de beëindigingsovereenkomst – welke uiteindelijk nooit is ondertekend – doet niet af aan de rechtsgeldigheid van de reeds gesloten en steeds verder uitgebreide overeenkomst. Het stond [gedaagde 1] dan ook niet zomaar vrij zich daaraan eenzijdig te onttrekken.

De vordering zal ten aanzien van [gedaagde 1] (grotendeels) worden toegewezen

4.12.

Uit het voorgaande volgt dat de kantonrechter de vordering voor een bedrag van

€ 30.226,34 zal toewijzen. Enkel [gedaagde 1] zal tot betaling daarvan worden veroordeeld. De vordering zal ten aanzien van [gedaagde 2] worden afgewezen. De kantonrechter is immers niet geïnformeerd over of en zo ja in welke hoedanigheid [gedaagde 2] in het geschil is betrokken. Beide huurovereenkomsten zijn met [gedaagde 1] gesloten en [gedaagde 2] is niet althans nauwelijks betrokken geweest bij het mondelinge en schriftelijke contact over de overeenkomst. Dat zij aanwezig is geweest bij één of meer gesprekken, bijvoorbeeld het gesprek van 11 februari 2025, en dat in een veelvoud van de e-mails van [persoon 1] aan

[persoon 2] wordt gesproken over ‘de familie [gedaagde 1] ’ maakt zonder nadere onderbouwing, die ontbreekt, op zichzelf niet dat zij partij is geworden bij de overeenkomst. Het had, gelet op het feit dat zij ook [gedaagde 2] in rechte heeft betrokken, op de weg van [eiseres] gelegen de kantonrechter daarover beter te informeren.

4.13.

De over de hoofdsom gevorderde wettelijke rente zal worden toegewezen vanaf

2 september 2025 (één dag na de overeengekomen betalingstermijn en derhalve de datum van verzuim) totdat alles is betaald.

4.14.

Gelet op het voorgaande behoeven de overige door [eiseres] aan haar vordering ten grondslag gelegde rechtsgronden geen inhoudelijke bespreking.

in reconventie

4.15.

Aangezien [eiseres] geen verweer voert tegen de vordering tot nakoming van de uit de huurovereenkomsten voortvloeiende verplichting tot betaling van de huurpenningen over de maand juli 2025 en gelet op de reeds aangehaalde omstandigheid dat enkel [gedaagde 1] partij was bij de huurovereenkomsten, zal de kantonrechter deze vordering ten aanzien van [gedaagde 1] toewijzen en ten aanzien van [gedaagde 2] afwijzen. Omdat de huurpenningen volgens artikel 4.6. van de huurovereenkomsten uiterlijk op de eerste dag van iedere maand moeten worden betaald, zal de gevorderde wettelijke rente worden toegewezen vanaf 2 juli 2025 (één dag na de overeengekomen betalingstermijn en derhalve de datum van verzuim), en dus niet vanaf de gevorderde 1 juli 2025.

in conventie en in reconventie

De proceskosten

4.16.

De proceskosten aan de zijde van [gedaagde 2] worden begroot op nihil. [gedaagde 1] wordt in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [eiseres] worden begroot op:

- kosten van de dagvaarding

€

144,47

- griffierecht

€

732,00

- salaris gemachtigde

€

1.154,00

(2 punten × € 577,00)

- nakosten

€

144,00

(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing)

Totaal

€

2.174,47

4.17.

De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten zal worden toegewezen zoals vermeld in de beslissing.

4.18.

Aangezien [eiseres] in reconventie in het ongelijk wordt gesteld, zal zij worden veroordeeld in proceskosten van [gedaagde 1] . Gelet op het geringe (eigenlijk: de afwezigheid van een) debat in reconventie, worden de proceskosten van [gedaagde 1] begroot op nihil. Hetzelfde geldt voor de proceskosten van [eiseres] jegens [gedaagde 2] .

4.19.

Gelet op de vaststelling van de proceskosten van [gedaagde 1] c.s. in reconventie op nihil, behoeft de vordering tot betaling van wettelijke rente daarover geen bespreking.

5 De beslissing in conventie en in reconventie

De kantonrechter

in conventie

5.1.

veroordeelt [gedaagde 1] tot betaling van een bedrag van € 30.226,34, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW vanaf 2 september 2025 totdat alles is betaald,

5.2.

veroordeelt [gedaagde 1] in de proceskosten van € 2.174,47, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald, verder te vermeerderen met de kosten van betekening als [gedaagde 1] en [gedaagde 2] niet tijdig aan de veroordelingen voldoen en het vonnis daarna wordt betekend,

5.3.

wijst de vorderingen tegen [gedaagde 2] af en veroordeelt [eiseres] in de proceskosten van [gedaagde 2] , begroot op nihil,

in reconventie

5.4.

veroordeelt [eiser 1] tot betaling aan [gedaagde 1] van een bedrag van € 1.074,66, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW vanaf 2 juli 2025 totdat alles is betaald,

5.5.

veroordeelt [eiser 2] tot betaling aan [gedaagde 1] van een bedrag van € 699,00, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW vanaf 2 juli 2025 totdat alles is betaald,

5.6.

veroordeelt [eiseres] hoofdelijk in de proceskosten van [gedaagde 1] , begroot op nihil,

5.7.

wijst de vordering van [gedaagde 2] af en veroordeelt [gedaagde 2] in de proceskosten van [eiseres] , begroot op nihil,

in conventie en in reconventie

5.8.

verklaart de veroordelingen uit deze beslissing uitvoerbaar bij voorraad,

5.9.

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. M.J.C. van Leeuwen en in het openbaar uitgesproken op 17 juli 2026.

61512/560