Verbintenissenrecht
Kort geding. Zorgverzekering. Reële tarieven. Geschil over de te hanteren winst-/risico-opslag. Vorderingen…
Rechtbank Gelderland, 14 oktober 2026
ECLI:NL:RBGEL:2026:8120 · Rechtbank Gelderland · 14 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-gelderland/civiel-recht/verbintenissenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbgel-2026-8120
Zaakgegevens
Op 14 oktober 2026 heeft de Rechtbank Gelderland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.
- Instantie
- Rechtbank GelderlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Datum uitspraak
- 14 oktober 2026
- Datum publicatie
- 19 oktober 2026
- Zaaknummer
- C/05/469932
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Verbintenissenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- Advocaat
- mrs. S. Donkelaar en [persoon], mrs. A.B.B. Gelderman en R. Scherer
- ECLI
- ECLI:NL:RBGEL:2026:8120
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Kort geding. Zorgverzekering. Reële tarieven. Geschil over de te hanteren winst-/risico-opslag. Vorderingen afgewezen.
Uitspraak
RECHTBANK Gelderland
Civiel recht
Zittingsplaats Arnhem
Zaaknummer: C/05/469932 / KG ZA 26-314
Vonnis in kort geding van 14 oktober 2026
in de zaak van
1 LIVIT ORTHOPEDIE B.V.,
statutair gevestigd en kantoorhoudend te Dordrecht,
2. OIM ORTHOPEDIETECHNIEK B.V.,
statutair gevestigd en kantoorhoudend te Haren Gn,
3. STICHTING DE HOOGSTRAAT ORTHOPEDIETECHNIEK,
statutair gevestigd en kantoorhoudend te Utrecht,
4. ROESSINGH REVALIDATIE TECHNIEK B.V.,
statutair gevestigd en kantoorhoudend te Enschede,
5. ORTHO-TECHNICS B.V.,
statutair gevestigd en kantoorhoudend te Hoensbroek,
eisende partijen,
hierna samen te noemen: de orthopedie-aanbieders,
hierna afzonderlijk aangeduid als: Livit, OIM, De Hoogstraat, Roessingh en Ortho-Technics,
advocaat: mrs. S. Donkelaar en [persoon] ,
tegen
1 MENZIS ZORGVERZEKERAAR N.V.,
statutair gevestigd en kantoorhoudend te Wageningen,
2. ANDERZORG N.V.,
statutair gevestigd en kantoorhoudend te Wageningen,
gedaagde partijen,
hierna samen te noemen: Menzis c.s..
advocaat: mrs. A.B.B. Gelderman en R. Scherer,
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding met producties 1 tot en met 43,
- de conclusie van antwoord met producties 1,
- de akte met aanvullende producties 44 tot en met 53,
- de mondelinge behandeling van 1 oktober 2026,
- de pleitnota van de orthopedie-aanbieders,
- de pleitnota van Menzis c.s.
Ten slotte is op heden vonnis bepaald.
2 De kern van de zaak
Dit kort geding gaat over de vraag of Menzis c.s. reële tarieven biedt in 2026 en 2027 voor de beenprothesen die de orthopedie-aanbieders aanbieden aan verzekerden van Menzis c.s.
De orthopedie-aanbieders stellen dat Menzis c.s. geen reële tarieven biedt en dat dit volgt uit een kostprijsonderzoek (KPO) van het [onderzoeksbureau] (hierna: [onderzoeksbureau] ) en achterstallige indexaties. In het bijzonder gaat dit kort geding over de vraag of Menzis c.s. de winst-/risico-opslag van 6,5% uit het KPO van [onderzoeksbureau] moet hanteren of dat de door haar gehanteerde winst-/risico-opslag van 3,5% eveneens leidt tot reële kostendekkende tarieven.
De vorderingen van de orthopedie-aanbieders zullen worden afgewezen. De voorzieningenrechter zal hierna uitleggen waarom. Eerst zullen de feiten worden besproken.
3 De feiten
De orthopedie-aanbieders zijn aanbieders van orthopedische hulpmiddelen, waaronder beenprothesen. Zij verzorgen de intake, het onderzoek naar een passende beenprothese en de nazorg. Omdat de beenprothese in bruikleen wordt gegeven hebben patiënten vaak een jarenlange relatie met de orthopedie-aanbieders. Verder vertegenwoordigen de orthopedie-aanbieders gezamenlijk meer dan 75% van de beenprothesemarkt in Nederland.
Menzis en Anderzorg zijn zorgverzekeraars als bedoeld in de Zorgverzekeringswet (Zvw). Anderzorg maakt deel uit van Menzis.
De zorg die de orthopedie-aanbieders aanbieden valt onder het basispakket van de Zorgverzekeringswet (Zvw) en wordt gefinancierd door zorgverzekeraars. De orthopedie-aanbieders hebben al jarenlang (uiteenlopend van 15 jaar tot 64 jaar) een contract met Menzis c.s. Menzis doet steeds vooruitlopend op een contractperiode een contractvoorstel aan de zorgaanbieders met wie zij een contract wil sluiten waarin de tarieven voor de betreffende contractperiode zijn opgenomen. Eind 2025 heeft Menzis de orthopedie-aanbieders de “Overeenkomst Beenprothesen 2026-2028” aangeboden. Deze overeenkomst is door (een deel van) de orthopedie-aanbieders, onder protest, ondertekend.
In reactie op het aanbod van de Overeenkomst Beenprothesen 2026-2028 hebben de orthopedie-aanbieders – een deel gezamenlijk en een paar individueel – in de periode oktober tot en met november 2025 Menzis c.s. gesommeerd om (met terugwerkende kracht) reële tarieven te bieden en de achterblijvende indexering te herstellen. Menzis c.s. heeft daarop onder meer bij brief van 10 december 2025 geantwoord dat de tarieven in afstemming zijn overeengekomen, zij deze dus niet zal aanpassen maar de tarieven voor 2026 wel zal indexeren met 3,06% en dat deze indexatie is gebaseerd op de voorlopige NZa-prijsindexcijfers.
Op 24 november 2025 heeft [onderzoeksbureau] haar onderzoek in opdracht van VGZ naar de kostprijs van beenprothesen over het jaar 2023 (hierna: het KPO [onderzoeksbureau] ) afgerond. [onderzoeksbureau] heeft in dit onderzoek de werkelijke kosten van vier orthopedie-aanbieders onderzocht, te weten van Livit, OIM, Roessingh en De Hoogstraat, en een winst-/risico-marge van 6,5% gehanteerd.
De orthopedie-aanbieders hebben de door [onderzoeksbureau] vastgestelde kostprijzen in het jaar 2023 geïndexeerd naar 2026 met behulp van de definitieve NZa-prijsindexcijfers voor 2024 en 2025 en de voorlopige NZa-prijsindexcijfers voor 2026. Ook hebben zij de door [onderzoeksbureau] vastgestelde kostenverdeling gehanteerd van 52% personeel, 40% materieel en 8% kapitaallasten.
Op 23 januari 2023 hebben de orthopedie-aanbieders Menzis c.s. gewezen op de uitkomsten van het KPO [onderzoeksbureau] en haar eigen berekening en verzocht om vanaf 1 januari 2026 te vergoeden op basis van deze kostprijzen.
Menzis c.s. heeft bij brief van 3 maart 2026 aan de orthopedie-aanbieders bericht dat het KPO [onderzoeksbureau] niet maatgevend is en dat zij de in 2025 ingekochte volumes heeft vermenigvuldigd met de door de orthopedie-aanbieders gehanteerde tarieven enerzijds en haar eigen tarieven anderzijds. Verder heeft zij bericht dat uit die vergelijking slechts een verschil van 3% in de totale vergoeding blijkt, dat [onderzoeksbureau] rekent met een winstmarge van 6,5% en dat dit onderaan de streep betekent dat de tarieven van Menzis c.s. met een winstmarge van 3,5% ook winstgevend zijn. Tot slot heeft Menzis c.s. gemeld dat het hier gaat om grote zorgaanbieders die een groot deel van de beenprothesenmarkt bedienen. Collectieve onderhandelingen zijn volgens Menzis c.s. niet toegestaan, maar zij is wel bereid om het gesprek individueel met de orthopedie-aanbieders te voeren.
Menzis c.s. heeft een handhavingsverzoek ingediend bij de Autoriteit Consument en Markt (ACM) omdat de orthopedie-aanbieders volgens haar in strijd handelen met de mededingingsregels. Partijen hebben van de ACM het verzoek gekregen om uiterlijk op 1 oktober 2026 vragen over het handhavingsverzoek te beantwoorden.
4 Het geschil
De orthopedie-aanbieders vorderen, samengevat, dat de voorzieningenrechter bij vonnis in kort geding, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:
I. Voor 2026
Primair
A. Menzis c.s. gebiedt vanaf 1 januari 2026 de beenprothesetarieven te baseren op de door [onderzoeksbureau] berekende kostprijzen (prijspeil 2023), vermeerderd met de definitieve NZa-indexatiecijfers voor personele kosten, materiële kosten en kapitaallasten (in de verhouding 52%/40%/8%) over de jaren 2023 tot en met 2026, door binnen 14 dagen na het te wijzen vonnis het tarief te
verhogen overeenkomstig onderstaande gewijzigde (stuurtarieven)tabel:
Subsidiair:
B. Menzis c.s. gebiedt vanaf 1 januari 2026 in de tarieven rekening te houden met achterstallige indexaties vanaf 2021, door binnen 14 dagen na het te wijzen vonnis de 2026-tarieven te baseren op de 2021-tarieven, verhoogd met de definitieve NZa-prijsindexcijfers voor personele kosten, materiële kosten en kapitaallasten (in de verhouding 52%/40%/8%) over de jaren 2021
tot en met 2026 (in totaal 28,31%).
Meer subsidiair:
C. Menzis c.s. gebiedt om de tarieven deugdelijk te onderbouwen, binnen 14 dagen na het te wijzen vonnis;
II. Voor 2027
Primair
D. Menzis c.s. gebiedt de beenprothesetarieven te baseren op de verhoogde 2026-beenprothesetarieven, vermeerderd met indexatie op basis van de voorlopige NZa-prijsindexcijfers voor personele kosten, materiële kosten en kapitaallasten (in de verhouding 52%/40%/8%) voor 2027;
Subsidiair
E. Menzis c.s. gebiedt de beenprothesetarieven te baseren op de verhoogde 2026-beenprothesetarieven, vermeerderd met indexatie op basis van de voorlopige de NZa-prijsindexcijfers voor personele kosten, materiële kosten en kapitaallasten (in de verhouding 52%/40%/8%) voor 2027;
III. met een hoofdelijke veroordeling van Menzis c.s. tot betaling van een dwangsom van gezamenlijk € 10.000,00 voor iedere dag dat zij, één maand na het in dit kort geding te wijzen vonnis, niet aan de geboden voldoet tot een maximum van € 400.000,00 is bereik en in de proceskosten.
Menzis c.s. voert verweer. Menzis c.s. concludeert tot niet-ontvankelijkheid van de orthopedie-aanbieders, dan wel tot afwijzing van de vorderingen, met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van de orthopedie-aanbieders in de kosten van deze procedure.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.
5 De beoordeling
Het gaat hier om een in kort geding gevorderde voorlopige voorziening. Voor toewijzing is nodig dat de orthopedie-aanbieders daarbij een spoedeisend belang hebben. De voorzieningenrechter vormt zich een voorlopig oordeel over de vorderingen aan de hand van de stukken en de mondelinge behandeling. Of de gevraagde voorzieningen worden verleend, hangt ook af van de afweging van de belangen van partijen.
De vorderingen strekken ertoe dat de voorzieningenrechter ingrijpt in de overeengekomen tariefstelling voor zowel 2026 als 2027 en daarnaast dat Menzis c.s. haar tarieven (nader) onderbouwt. Het gaat hier om in kort geding gevorderde voorlopige voorzieningen. Uit artikel 254 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) volgt dat het bestaan van een spoedeisend belang een voorwaarde is voor het treffen van een voorlopige voorziening in kort geding. Concreet betekent dit naar vaste rechtspraak dat het belang van de orthopedie-aanbieders bij de gevorderde voorzieningen, afgezet tegen het belang van Menzis c.s. bij behoud van de huidige situatie, op dit moment zodanig spoedeisend moet zijn dat een oordeel in een bodemprocedure door de orthopedie-aanbieders niet kan worden afgewacht. Bij die in het kader van het spoedeisend belang te maken belangenafweging speelt de mate van waarschijnlijkheid dat een bodemrechter de vorderingen van de orthopedie-aanbieders in een bodemprocedure zal toewijzen eveneens een rol, in die zin dat hoe meer duidelijkheid er over de feiten en over de rechtsverhouding bestaat en hoe minder zwaarwegend de belangen zijn van Menzis c.s. die zich verzetten tegen het geven van een voorlopige voorziening, des te minder hoge eisen er aan de spoedeisendheid van het belang van de orthopedie-aanbieders bij de gevorderde voorzieningen mogen worden gesteld.
Volgens de orthopedie-aanbieders werd in de loop van 2025 duidelijk dat de tarieven niet reëel waren en een acute bedreiging voor hun bedrijfsvoering gingen vormen. Zij voeren verder aan dat die bedreiging vanaf eind 2025 urgenter werd toen de Overeenkomst Beenprothesen 2026-2028, met volgens de zorgaanbieders opnieuw irreële tarieven, door Menzis c.s. werd aangeboden. Weliswaar voeren zij aan dat zij dit aanbod onder protest hebben aanvaard, maar zij zijn toen geen rechtszaak gestart terwijl dit, gelet op de door hun geschetste acute bedreiging voor de bedrijfsvoering, wel voor de hand had gelegen. Zij hebben daarentegen ruim zeven maanden gewacht met het starten van het onderhavige kort geding.
Daar komt bij dat Menzis c.s. onbetwist heeft aangevoerd dat zij, gelet op haar landelijk marktaandeel van 10,7%, verantwoordelijk is voor een schadelast van 0,3% van de totale omzet voor beenprothesen. Partijen zijn het er voorts over eens dat zij in de kern van mening verschillen over de vraag of van een winstmarge van 6,5%, zoals gehanteerd door [onderzoeksbureau] in het KPO, of 3,5%, zoals gehanteerd wordt door Menzis c.s., moet worden uitgegaan, hetgeen hierna verder aan bod zal komen. Er bestaat dus slechts discussie over een winstmarge van 3% en gelet op het marktaandeel van Menzis c.s. betreft dit afgerond 0,3% van de totale omzet voor de beenprothesen. De orthopedie-aanbieders stellen daartegenover dat gekeken moet worden naar de kernwerkgebieden van de individuele orthopedie-aanbieders en dat zij op basis daarvan uitkomen op percentages uiteenlopend van 3% tot en met 20% per orthopedie-aanbieder. Echter, zelfs indien van het hoogst genoemde percentage van 20% wordt uitgegaan, gaat de discussie tussen partijen over 0,6% van de totale omzet voor beenprothesen. Dit kleurt het gestelde spoedeisend belang bij toewijzing van de voorlopige voorzieningen. De orthopedie-aanbieders hebben weliswaar voorbeelden genoemd van diverse andere zorgaanbieders in Nederland die hun deuren hebben moeten sluiten door (te lage) tarieven die zorgverzekeraars betalen in combinatie met stijgende kosten, maar dit leidt op zichzelf niet tot de conclusie van de orthopedie-aanbieders dat zij aanzienlijk financieel nadeel lijden, laat staan dat de tarieven van Menzis c.s. daar de oorzaak van zijn.
Het beroep van de orthopedie-aanbieders in dit verband op het arrest van het hof Arnhem-Leeuwarden slaagt evenmin. In dat kort geding ging het om eenjarige contracten en het spoedeisend belang is daar zowel in eerste aanleg als in hoger beroep aangenomen omdat kort na de mondelinge behandeling (in eerste aanleg) en kort na het wijzen van het arrest (in hoger beroep) de tariefstellingen voor het daaropvolgend contractjaar bekend werden gemaakt en het oordeel over de tarieven van het lopende contractjaar van belang waren voor de onderhandelingen tussen de zorgaanbieder(s) met de zorgverzekeraar die kort daarna zouden plaatsvinden. Die specifieke omstandigheden doen zich in het onderhavige kort geding niet voor. De bekenmaking van de tarieven voor 2026 en 2027 heeft immers al eind 2025 plaatsgevonden en daarover vinden geen onderhandelingen meer plaats. Naar eigen zeggen van de orthopedie-aanbieders is van enige onderhandeling over de tarieven bovendien überhaupt geen sprake.
Onder deze omstandigheden, in samenhang bezien, is niet aannemelijk geworden dat de orthopedie-aanbieders een oordeel in een bodemprocedure niet kunnen afwachten. Daarbij weegt ook mee dat op basis van het partijdebat op dit moment op zijn minst genomen onduidelijk is of de tarieven voor 2026 en 2027 niet kostendekkend zijn. Dat zal hieronder nader worden toegelicht.
In het kader van de Zvw heeft de zorgverzekeraar als uitgangspunt contracteervrijheid bij de inkoop van basispakketzorg, waartoe ook de hulpmiddelen horen. De zorgverzekeraar heeft daarbij als gezegd een regisseursrol die met zich brengt dat hij moet toezien op de toegankelijkheid en kwaliteit van de zorg en tevens moet streven naar kostenbeheersing om de zorg betaalbaar te houden. Hij mag daarom in beginsel zelf bepalen bij welke zorgaanbieder hij bepaalde basispakketzorg wil inkopen en tegen welke voorwaarden. Deze vrijheid is echter niet onbegrensd en vindt onder andere haar beperking in het feit dat zorgverzekeraar en zorgaanbieder op grond van de Zvw een gedeelde verantwoordelijkheid hebben om ervoor te zorgen dat de patiënt/basispolisverzekerde aanspraak kan maken op toegankelijke, kwalitatief goede en betaalbare basispakketzorg. De zorgverzekeraar draagt daaraan bij door op de zorgmarkt die zorg in te kopen en de zorgaanbieder door op de zorgmarkt die zorg aan te bieden. Indien een zorgaanbieder van een zorgverzekeraar afhankelijk is, kan hij die zorg alleen aan zijn patiënten bieden als de betrokken zorgverzekeraar hem daartoe in staat stelt. Hieruit volgt dat als een zorgaanbieder afhankelijk is van een zorgverzekeraar, deze zich naar redelijkheid en billijkheid moet gedragen en bij zijn inkoopgedrag voldoende rekening moet houden met de gerechtvaardigde belangen van de zorgaanbieder.
De orthopedie-aanbieders betogen dat zij afhankelijk zijn van Menzis c.s. omdat sprake is van zeer langdurige contractuele relaties met Menzis c.s., het aanbod dat Menzis c.s. doet niet-onderhandelbaar is en het werken op niet-gecontracteerde basis in de praktijk geen alternatief blijkt te zijn. Ten aanzien van dat laatste punt hebben zij aangevoerd dat rechtstreeks betalingsverkeer tussen de zorgaanbieders en Menzis c.s. zonder contract niet mogelijk is en hebben zij verklaringen overgelegd van verwijzers/behandelaars die verklaren dat zij niet doorverwijzen naar zorgaanbieders die niet met grote zorgverzekeraars hebben gecontracteerd. Menzis c.s. heeft als reactie daarop een beroep gedaan op het arrest van het hof Arnhem-Leeuwarden en onder meer aangevoerd dat het op de weg van de orthopedie-aanbieders ligt om hierover het gesprek aan te gaan met de verwijzers en dit geen omstandigheid is die aan Menzis c.s. kan worden toegerekend. Verder voert Menzis c.s. aan dat de afhankelijkheid niet kan worden aangenomen gelet op haar geringe marktaandeel in de beenprothesen, zoals overwogen onder 5.4, zodat moet worden uitgegaan van de contractsvrijheid van de zorgverzekeraar.
Het antwoord op de vraag of sprake is van afhankelijkheid kan evenwel in het midden blijven omdat Menzis c.s. voldoende heeft weersproken dat haar tarieven voor 2026 en 2027 niet kostendekkend zijn. Ter zitting heeft Menzis c.s. aangevoerd dat zij in 2027 wel de systematiek van het KPO [onderzoeksbureau], dat volgens de orthopedie-aanbieders meer recht doet aan het reële kostenverloop van beenprothesen, gaat overnemen maar niet dezelfde winst-/risico-opslag. Menzis c.s. heeft immers uitvoerig onderbouwd gesteld dat het KPO [onderzoeksbureau] weliswaar indicatief is, maar dat er andere normatieve keuzes mogelijk zijn ten aanzien van de winst-/risico-opslag. Dat de minimale winst-/risico-opslag van 6,5% maatgevend is, is aldus onvoldoende aannemelijk geworden. Daarbij speelt mee hetgeen hierna volgt.
Menzis c.s. voert aan dat het overnemen van de systematiek van het KPO niet betekent dat de vorige systematiek niet kostendekkend was. Zij heeft met cijfers van de orthopedie-aanbieders, die zij zelf in het geding hebben gebracht, en aan de hand van het KPO [onderzoeksbureau] berekend dat zij over de afgelopen vier jaar 3% onder het gewenste [onderzoeksbureau] -prijsniveau heeft betaald. Volgens Menzis c.s. levert dit een winst-/risico-opslag van 3,5% op en zijn haar tarieven daarom kostendekkend gebleken. Uit haar berekeningen blijkt dat slechts één van de orthopedie-aanbieders over vier jaren een minimaal verlies heeft geleden van 1%. Aan deze orthopedie-aanbieder heeft Menzis c.s. aangeboden om mee te denken in oplossingen. Volgens Menzis c.s. kan dit verlies een gevolg zijn van de inrichting van de bedrijfsvoering doordat er meer bleeders zijn dan feeders.
Weliswaar hebben de orthopedie-aanbieders een berekening in het geding gebracht om de schade/het verlies van voorgaande jaren in kaart te brengen, maar deze berekening ziet op een vergelijking van de feitelijke omzet enerzijds en de omzet die zij zouden hebben gehad indien de tarieven uit het KPO [onderzoeksbureau] met een winst-/risico-opslag van 6,5% zouden zijn gehanteerd anderzijds. Die vergelijking is, gelet op het partijdebat, niet aan de orde omdat eerst nog de vraag voorligt welke winst-/risico-opslag moet worden toegepast. Voor het antwoord op die vraag is, gelet op de gemotiveerde standpunten over en weer, nader onderzoek naar de feiten en mogelijk bewijslevering noodzakelijk. Daarvoor is een bodemprocedure de aangewezen route. Het verwijt van de orthopedie-aanbieders dat Menzis c.s. haar berekening zonder daadwerkelijke cijfers van de individuele orthopedie-aanbieders in het geding heeft gebracht, maakt het voorgaande niet anders. Menzis c.s. heeft daarover verklaard dat de orthopedie-aanbieders elkaars cijfers dan kunnen inzien en zij vertrouwelijke bedrijfsgevoelige informatie daarom niet in het geding mag brengen, maar dat zij deze wel in individuele gesprekken wil delen. Ook heeft Menzis c.s. de wijze waarop zij de berekening heeft gemaakt in een tabel in de conclusie van antwoord opgenomen zodat de orthopedie-aanbieders met hun eigen cijfers kunnen narekenen hoe Menzis c.s. tot haar conclusie over de winsten is gekomen.
Bij deze stand van zaken zullen de vorderingen worden afgewezen. Het betoog van de orthopedie-aanbieders dat Menzis c.s. geen kostendekkende tarieven hanteert vanwege ontoereikende indexaties over de afgelopen jaren slaagt gelet op het gemotiveerde verweer van Menzis c.s. evenmin. Het enkele gegeven dat bij inflatie door een zorgverzekeraar onvoldoende is geïndexeerd, leidt er op zichzelf niet toe dat de tarieven niet kostendekkend zijn. Ook ten aanzien van de meer subsidiaire vordering onder I, die strekt tot het verstrekken van een onderbouwing van de tarieven voor 2026, ontbreekt gelet op het voorgaande een spoedeisend belang.
De orthopedie-aanbieders zijn in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van Menzis c.s. worden begroot op:
|
- griffierecht |
€ |
735,00 |
|
|
- salaris advocaat |
€ |
1.177,00 |
|
|
- nakosten |
€ |
189,00 |
(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
2.101,00 |
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
6 De beslissing
De voorzieningenrechter
wijst de vorderingen van de orthopedie-aanbieders af,
veroordeelt de orthopedie-aanbieders in de proceskosten van € 2.101,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als de orthopedie-aanbieders niet tijdig aan de proceskostenveroordeling voldoen en het vonnis daarna wordt betekend,
veroordeelt de orthopedie-aanbieders tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.
|
Dit vonnis is gewezen door mr. K.H.A. Heenk en in het openbaar uitgesproken en ondertekend door mr. I.W.M. Olthof op 14 oktober 2026. |
||
|
!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR HANDTEKENING SECRETARIS! |
!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR HANDTEKENING RECHTER! |
|
|
!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR STEMPELS! |
1780