Strafrecht overig
Huiselijk geweld. Handelen van verdachte leidt tot verdergaand gezichtsverlies tot blindheid aan één oog van…
Rechtbank Gelderland, 6 november 2026
ECLI:NL:RBGEL:2026:8592 · Rechtbank Gelderland · 6 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-gelderland/strafrecht/strafrecht-overig/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbgel-2026-8592
Zaakgegevens
Op 6 november 2026 heeft de Rechtbank Gelderland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank GelderlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Datum uitspraak
- 6 november 2026
- Datum publicatie
- 9 november 2026
- Zaaknummer
- 05-140682-26
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBGEL:2026:8592
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Huiselijk geweld. Handelen van verdachte leidt tot verdergaand gezichtsverlies tot blindheid aan één oog van aangeefster. Smartengeld van € 20.000 toegewezen
Uitspraak
RECHTBANK GELDERLAND
Zittingsplaats Arnhem
Parketnummer: 05-140682-26
Datum uitspraak : 6 november 2026
Tegenspraak
vonnis van de politierechter
in de zaak van
de officier van justitie
tegen
[verdachte] ,
geboren op [geboortedatum] 1976 in [geboorteplaats] , wonende aan de [adres 1] , [postcode] [woonplaats] ,
raadsman: mr. L.C. de Lange, advocaat in Utrecht.
Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de openbare terechtzitting van 23 oktober 2026.
1 De inhoud van de tenlastelegging
Aan verdachte is ten laste gelegd dat:
hij, op of omstreeks 5 mei 2026 te [plaats] aan een ander, te weten [aangeefster] opzettelijk
zwaar lichamelijk letsel heeft toegebracht, door
- een deur open te duwen waardoor die [aangeefster] naar achteren wordt geduwd
- die [aangeefster] een of meerdere malen op/tegen het lichaam te duwen
- die [aangeefster] een of meerdere malen in het gezicht te duwen en/of
- die [aangeefster] een of meerdere malen in het gezicht te slaan
( art 302 lid 1 Wetboek van Strafrecht )
subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:
hij, op of omstreeks 5 mei 2026 te [plaats] [aangeefster] heeft mishandeld, door
- een deur open te duwen waardoor die [aangeefster] naar achteren wordt geduwd
- die [aangeefster] een of meerdere malen op/tegen het lichaam te duwen
- die [aangeefster] een of meerdere malen in het gezicht te duwen en/of
- die [aangeefster] een of meerdere malen in het gezicht te slaan
terwijl het feit zwaar lichamelijk letsel ten gevolge had;
( art 300 lid 1 Wetboek van Strafrecht, art 300 lid 2 Wetboek van Strafrecht )
2 De standpunten
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gesteld dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het subsidiair tenlastegelegde feit. De verklaring van aangeefster en de aanvulling hierop past bij het letsel zoals dit door de politie ter plaatse is vastgesteld. Ook wordt de aangifte ondersteund door de verklaring van de getuige [getuige] . Naar de mening van de officier van justitie heeft verdachte op een zodanig harde manier een deur opengeduwd heeft én aangeefster geduwd, dat hij daarmee voorwaardelijk opzet moet hebben gehad op het toebrengen van pijn of letsel aan aangeefster. Hoewel zijn opzet daar niet op gericht is geweest, heeft dat handelen tot gevolg gehad dat het genoemde zwaar lichamelijke letsel is ontstaan.
Uit de medische stukken blijkt voorts dat aangeefster zwaar lichamelijk letsel heeft opgelopen: er is sprake van sterk verminderd zicht, van 30% naar 0,017% zicht aan haar linkeroog. Daarnaast is direct en meermaals medisch ingrijpen in de vorm van operaties noodzakelijk geweest, zo blijkt uit diezelfde medische stukken. Het letsel is daarnaast hoogstwaarschijnlijk blijvend, en in elk geval ruim 5 maanden na het incident nog aanwezig.
Het standpunt van de verdediging
De raadsman heeft bepleit dat verdachte vrijgesproken dient te worden van zowel het primair als het subsidiair tenlastegelegde feit. Verdachte heeft weliswaar geschreeuwd en heeft aangeefster wellicht beetgepakt om de sleutels te krijgen, maar hij heeft haar niet geslagen of geduwd. Daarvoor is ook alleen de aangifte als bewijsmiddel. Ook het met kracht open duwen van de voordeur kan niet bewezen worden.
Tenslotte voert het naar de mening van de verdediging te ver om te stellen dat door het openduwen van een deur sprake kan zijn van (voorwaardelijk) opzet op het toebrengen van pijn en/of letsel, laat staan zwaar lichamelijk letsel. Dit is naar aard en omstandigheden geen geweldshandeling zoals bijvoorbeeld een schop of een klap.
3. Overwegingen ten aanzien van het bewijs
Het dossier bevat camerabeelden, gemaakt door de deurbeltelefoon van aangeefster. Deze zijn deels beschreven in het dossier en bekeken door de officier van justitie, de raadsman en verdachte en de politierechter. Ze zijn ook uitgebreid besproken ter zitting. De politierechter voelt zich daarom vrij deze beelden, voor zover relevant, te hanteren voor bewijs als rechterlijke waarneming, nu door geen van partijen uitdrukkelijk is verzocht de beelden ter zitting af te spelen.
De gebeurtenissen op 5 mei 2026
Verdachte en aangeefster [aangeefster] hadden een relatie, maar woonden apart. Op 5 mei 2026 zijn zij naar een bevrijdingsfeest geweest. Op enig moment ontstond er onenigheid en zijn beiden afzonderlijk weg gegaan. Verdachte is naar de woning van aangeefster gegaan om zijn autosleutel en de huissleutel van zijn eigen woning op te halen. Toen hij de voordeur van aangeefsters woning wilde openen, merkte hij dat dit niet kon omdat aan de binnenzijde een sleutel in het slot zat. Hij maakte hieruit op dat aangeefster al thuis was. Hij liep in eerste instantie naar beneden maar realiseerde zich dat hij nergens naar toe kon zonder zijn eigen sleutels. Hij keerde terug en heeft toen een tijd lang op de deurbel van aangeefster gedrukt. Hij was daarbij nogal geagiteerd. Dat blijkt ook uit de opnames van de deurbelcamera van aangeefster, zoals beschreven in het dossier. Dat is ook de indruk die de politierechter kreeg bij het zien van deze beelden. Dan wordt de voordeur geopend en verdachte gaat naar binnen.
Aangeefster heeft verklaard dat, toen zij de deur opende, deze met heel veel kracht werd open geduwd door verdachte.
“Hierdoor werd ik naar achteren geduwd en klapte ik tegen de muur achter de deur. Ik klapte hierna met mijn hoofd heel hard tegen een deurpost van een ander deur in de woning. Ik voelde direct pijn aan mijn achterhoofd en ik voelde een soort 'pats' in mijn oog. Ik riep ook direct: "auw mijn oog, mijn oog!" Ik voelde hierna dat [verdachte] mij meerdere keren, met zijn handen tegen mijn schouders, naar binnen duwde. Hij duwde mij ergens tegen de deur van mijn woonkamer. Ik viel toen achterover op mijn ellebogen. Ik voelde direct pijn aan mijn ellebogen. Hij bleef mij maar duwen omdat hij zijn huissleutel wilde. … Mijn ellenbogen zijn blauw en doen pijn. Mijn knie is geschaafd en doet ook pijn.”
Toen verdachte zijn sleutels had, verliet hij de woning weer.
Even later arriveerde de politie. Zij hadden een melding gekregen van een onderbuurvrouw die huiselijk geweld signaleerde van het appartement nr [huisnummer] en die een vrouw flink tekeer hoorde gaan. Er zou een man in de woning zijn en er zou met spullen gesmeten worden. De vrouw zou roepen: 'Stop, hou op' en de man zou aan het schreeuwen zijn. Diezelfde dag, omstreeks 22:08, kwamen de verbalisanten aan op de [adres 2] te [plaats] . Zij constateerden bij aangeefster schaafwonden op de rechterknie, linkerhand en rechter ellenboog. Toen ze haar linker ooglid optilde zagen ze dat het oogvlies rood was. Aangeefster zei dat ze in het verleden was geopereerd aan het oog en dat ze voelde dat haar oogvlies kapot was en dat ze niets meer kon zien. Aangeefster vertelde dat [verdachte] voor de deur had gestaan, dat zij de deur had geopend, dat [verdachte] haar direct daarop duwde en dat ze met haar achterhoofd tegen de deurpost aanviel. Verbalisant voelde ook een bult op het achterhoofd van aangeefster.
Het dossier bevat foto’s van het letsel van aangeefster, waarop is te zien dat zich (deels bloedende) schaafwonden bevinden op de linkerknie en hand en het linkeroog.
Verdachte heeft verklaard dat hij in paniek was omdat hij zijn sleutels dringend nodig had om weer naar huis te gaan. Hij heeft inderdaad aanhoudend op de deurbel geduwd en is, toen de deur open werd gedaan, naar binnen gegaan. Toen hij niet meteen de sleutels kreeg werd hij boos en heeft hij geschreeuwd. Nadat hij eindelijk de sleutels had bemachtigd, is hij meteen weg gegaan.
Het oogletsel van aangeefster
Aangeefster heeft verklaard dat zij 30 jaar geleden een auto-ongeluk heeft gehad waarbij haar linkeroog is beschadigd.
Uit een brief van de oogarts [arts 1] , van het Radboud UMC d.d. 7 juli 2026 blijkt het volgende. Aangeefster werd op 6 mei 2026 geopereerd i.v.m. het losraken van een eerdere hoornvlies transplantatie in het linker oog na een stomp trauma. Tevens was er sprake van een flinke bloeding in het oog. Het transplantaat in het hoornvlies werd weer vastgehecht. Er werd een bandage contactlens geplaatst. Op 11 mei 2026 werd een echo onderzoek verricht. Hierop werd een bloeding van het vaatvlies (choroidale bloeding) gezien, geen netvliesloslating en geen glasvochtbloeding. Op 26 mei 2026 is de kunstlens verwijderd waarbij er veel bloedingen waren. Op 12 juni 2026 werd patiënte opnieuw gezien. De pijn werd geleidelijk aan beter. Het zicht was 3/300 handbewegingen op 3 meter afstand) in het linkeroog. De oogdruk was 11 mm Hg. Het oog werd rustiger.
Een brief van oogarts [arts 2] , verbonden aan het Oogziekenhuis Rotterdam van 30 september 2026 vermeldt:
“Januari 2026: visus met eigen correctie OS: 0.30. Voor trauma OS.
September 2026: visus zonder correctie OS: 1/60. Na trauma OS.
Verder visusverbetering OS niet te verwachten.
Visus zonder correctie OD: 1.0”
Een uittreksel uit het medisch dossier van het oogziekenhuis Rotterdam vermeldt het volgende.
In 1997 heeft na een ongeval een corneale penetratie plaatsgevonden [pr: ernstig oogletsel waarbij het hoornvlies door een scherp voorwerp is beschadigd]. Vervolgens is een gezond hoornvlies getransplanteerd. Dit heeft in de jaren daarna tot de nodige complicaties geleid.
Ditzelfde uittreksel vermeldt:
“Mijn inziens infauste prognose bij verdere ingrepen. Bij pijn of verder cornea decompensatie zou ik opteren voor een conjunctiva overhechting. Geen nieuwe corneatransplantaten meer gezien kans op ftyse, forse inflammatie, verergering oogsituatie op glaucoom, VR, MR,... domein. Tevens kans op ftyse en sympatische oftalmie.”
Kort gezegd komt dit er op neer dat verdere operatieve ingrepen geen soelaas zullen bieden, sterker, dat daarvoor contra-indicaties zijn.
De juridische waardering van het voorgaande
De verklaring van aangeefster is helder. Zij opende de voordeur, waarna verdachte de deur met kracht open duwde waardoor zij achterover viel en met haar hoofd tegen een muur of deurpost klapte. Meteen voelde zij pijn aan haar achterhoofd (waar een verbalisant even later een bult voelde) en voelde zij een soort ‘pats’ in haar linkeroog. Daarna kon zij niet meer zien met dat oog en de verbalisanten zagen ook een rood verkleurd oogvlies. Zie de foto’s van dat oog (rov. 3.5).
Verdachte heeft ontkend de deur met kracht te hebben open geduwd en het is juist dat dit niet te zien is op de beelden. Die beelden zijn echter gemaakt vanuit zodanig perspectief standpunt dat dit ook niet te zien zou kunnen zijn. Dat zegt dus niet zoveel.
Ook de overige details van de verklaring van aangeefster worden bevestigd: pijnlijke knie en ellebogen worden ondersteund door de foto’s waarop schaafwonden zijn te zien (zie rov 3.4).
De politierechter gaat daarom uit van de verklaringen van aangeefster.
Uit de medische stukken blijkt dat een eerder aangebracht hoornvliestransplantaat heeft losgelaten “na een stomp trauma” (rov. 3.8). Dat past bij de beschrijving dat zij achterover werd geduwd na het openen van de deur en met haar hoofd ergens tegenaan klapte (rov. 3.3). Dat kan het loslaten van het hoornvlies-transplantaat hebben veroorzaakt. Meteen na die klap tegen d muur of deurpost, voelde zij iets in haat oog.
Dat letsel heeft tot gevolg dat aangeefster nu nagenoeg blind is aan het linkeroog. Vóór dit feit was de visus ca 30 %, nu nagenoeg niets en de prognose voor de toekomst is dat dit blijvend is (rov. 3.9). Een teruggang van 30 % visus naar vrijwel nihil is substantieel en kan worden aangemerkt als zwaar lichamelijk letsel.
In navolging van het standpunt van de officier van justitie zal de politierechter verdachte vrijspreken van de primair tenlastegelegde zware mishandeling. Het aannemen van opzet, ook in voorwaardelijke vorm, op het toebrengen van dit zwaar lichamelijk letsel ligt in deze bijzondere casus niet voor de hand. Verdachte heeft door het met kracht open duwen van de voordeur aangeefster naar achteren geduwd met het risico dat zij met kracht tegen een object zou stuiten. Dat dat enig letsel tot gevolg kan hebben is duidelijk, maar niet zonder meer het zeer ernstige letsel dat zich hier heeft voorgedaan. Dat staat echter niet in de weg aan bewezenverklaring van het subsidiair tenlastegelegde: mishandeling met zwaar lichamelijk letsel ten gevolg. Daarbij is het optreden van het zwaar lichamelijk letsel immers onttrokken aan het opzetvereiste. Anders gezegd: het is niet nodig dat verdacht wist of had moeten weten dat juist dit letsel een voorzienbaar gevolg zou zijn van zijn handelen.
4 De bewezenverklaring
Naar het oordeel van de politierechter is wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het subsidiair tenlastegelegde heeft begaan, te weten dat:
hij, op of omstreeks 5 mei 2026 te [plaats] [aangeefster] heeft mishandeld, door
- een deur open te duwen waardoor die [aangeefster] naar achteren wordt geduwd
- die [aangeefster] een of meerdere malen op/tegen het lichaam te duwen;
- die [aangeefster] een of meerdere malen in het gezicht te duwen en/of;
- die [aangeefster] een of meerdere malen in het gezicht te slaan
terwijl het feit zwaar lichamelijk letsel ten gevolge had;
Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten verbeterd. Verdachte is daardoor niet in de verdediging geschaad.
Wat meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard, is niet bewezen.
Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.
5 De kwalificatie van het bewezenverklaarde
Het bewezenverklaarde levert op:
mishandeling, terwijl het feit zwaar lichamelijk letsel ten gevolge heeft
6 De strafbaarheid van het feit
Het feit is strafbaar.
7 De strafbaarheid van de verdachte
Verdachte is strafbaar, nu geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk is geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit.
8 De overwegingen ten aanzien van straf en maatregel
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van twee weken met een proeftijd van twee jaren met aftrek en een taakstraf voor de duur van 120 uren.
Het standpunt van de verdediging
De raadsman heeft bepleit dat, in geval van veroordeling, een taakstraf passend is. De verdediging ziet geen meerwaarde in een voorwaardelijke gevangenisstraf nu verdachte zijn leven op de rit heeft.
De beoordeling door de politierechter
De politierechter heeft bij de bepaling van de op te leggen straf rekening gehouden met de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard en de omstandigheden waaronder dit is begaan. De politierechter heeft verder rekening gehouden met de persoon en de omstandigheden van verdachte.
De gebeurtenissen op 5 mei 206 hebben grote consequenties gehad voor aangeefster. Hoewel zij al vele jaren te kampen had met een ernstig verminderd zicht in het linkeroog, is zij nu nagenoeg blind daaraan. Visus van slechts één oog geeft aanmerkelijk meer beperkingen dan visus van ‘anderhalf oog’, zogezegd. De politierechter acht de door de officier van justitie gevraagde straf passend en redelijk en ziet geen reden hiervan af te wijken.
9 De beoordeling van de civiele vordering
De vordering
De benadeelde partij [aangeefster] heeft in verband met het tenlastegelegde feit een vordering tot schadevergoeding ingediend, bestaande uit:
- € 1.037,40 aan materiële schade
- beschadigde kastdeur: € 229,-
- beschadigd schoenenrek: € 139,99,
- ziekenhuisdagvergoeding 2 dagen: € 76
- reiskosten ziekenhuis: € 390,52
- medische informatieverzoeken: € 201,89
- € 36.750 aan smartengeld,
- volledig verlies van zicht aan één oog: € 34.000.-
- psychisch letsel (PTSS) (50%): € 2.750,-
telkens vermeerderd met de wettelijke rente.
Standpunten
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de materiële kosten geschat dienen te worden door de politierechter nu zij wel rechtstreeks verband houden met het bewezenverklaarde feit. Het smartengeld kan worden toegewezen.
De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk in de vordering moet worden verklaard enerzijds gelet op de bepleite vrijspraak en anderzijds nu behandeling van de vordering een onevenredig belasting van het strafproces oplevert.
Overweging van de politierechter
De schadeposten kastdeur en schoenenrek worden afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing. Uit de foto’s noch anderszins blijkt dat deze zijn beschadigd. De vorderingen inzake de ziekenhuisdagvergoeding, reiskosten voor medische behandeling en voor informatieverzoeken zijn toewijsbaar nu deze redelijkerwijs een gevolg zijn van het onrechtmatig handelen van verdachte
Ten aanzien van het smartengeld overweegt de politierechter dat de benadeelde partij voor de gebeurtenissen op 5 mei een visus had van 30% in het linkeroog en daarna amper iets. Partijen kunnen steggelen over percentages van resterend zicht tot achter de komma, maar duidelijk is dat deze achteruitgang er in wezen toe leidt dat zij nog maar één oog kan gebruiken. Dat is in feite blindheid voor 50%.
Was de benadeelde partij tevoren al ernstig beperkt in haar zicht, zoals de verdediging aanvoert? Zeker. Door een noodlottig ongeval had zij een hoornvliestransplantatie moeten ondergaan met als gevolg een restvisus van 30%. Dat betekent echter niet dat het uiteindelijke gevolg niet aan verdachte kan worden toegerekend. Er mag sprake zijn van een medische predispositie van de benadeelde partij, maar dat gegeven staat in beginsel niet in de weg aan toerekening van de gevolgen aan de dader van een onrechtmatige daad. Dit is ook niet onredelijk, in aanmerking genomen dat verdachte wist van de bijzondere kwetsbaarheid van de benadeelde partij; hij heeft haar immers vele malen vergezeld naar het ziekenhuis voor medische controle, zoals onweersproken is gesteld door eiseres.
De immateriële schade wordt in billijkheid vastgesteld op € 20.000,- waarbij alle aangevoerde componenten tezamen worden genomen.
10 De toegepaste wettelijke bepalingen
De oplegging van de straf en maatregel is gegrond op de artikelen 9, 14a,14b, 14c en 300 van het Wetboek van Strafrecht.
De beslissing
De politierechter:
spreekt verdachte vrij van het primair ten laste gelegde feit;
verklaart bewezen dat verdachte het subsidiair ten laste gelegde feit, zoals vermeld onder ‘De bewezenverklaring’, heeft begaan;
verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij;
verstaat dat het aldus bewezenverklaarde oplevert het strafbare feit zoals vermeld onder ‘De kwalificatie van het bewezenverklaarde’;
verklaart verdachte hiervoor strafbaar;
veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van twee weken;
bepaalt dat deze gevangenisstraf, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat verdachte zich voor het einde van de proeftijd van twee jaren schuldig heeft gemaakt aan een strafbaar feit;
beveelt dat de tijd, door verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht;
legt op een taakstraf van 120 uren, met bevel dat indien deze straf niet naar behoren wordt verricht vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van 60 dagen;
-
veroordeelt verdachte in verband met het bewezen verklaarde feit tot betaling van schadevergoeding aan de benadeelde partij [aangeefster] van € 668,41 aan materiële schade en € 20.000 aan smartengeld, telkens vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 5 mei 2026 tot aan de dag dat het hele bedrag is betaald.
-
veroordeelt verdachte in de kosten die de benadeelde partij in deze procedure heeft gemaakt en de kosten die de benadeelde partij mogelijk nog moet maken om het toegewezen bedrag betaald te krijgen, tot vandaag begroot op nul;
wijst de vordering tot materiële schade voor zover deze zien op de kosten beschadigde kastdeur en beschadigd schoenenrek af;
verklaart de benadeelde partij in de vordering voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering. De benadeelde partij kan de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijk rechter aanbrengen.
-
legt aan verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van benadeelde partij [aangeefster] , een bedrag te betalen van € 668,41 aan materiële schade en € 20.000 aan immateriële schade. Dit wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 5 mei 2026 tot aan de dag dat het hele bedrag is betaald. Als dit bedrag niet wordt betaald, kunnen 127 dagen gijzeling worden toegepast zonder dat de betalingsverplichting vervalt;
-
bepaalt daarbij dat met betaling aan de benadeelde partij in zoverre de betaling aan de Staat vervalt en omgekeerd.
|
Dit vonnis is gegeven door mr. F.J.H. Hovens in tegenwoordigheid van mr. D.G. Wessels-Harmsen, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting op 6 november 2026. |
||