Verbintenissenrecht
Huurrecht. Vordering tot verkrijging van een verklaring voor recht dat verhuurder onrechtmatig handelt door…
Rechtbank Limburg, 28 oktober 2026
ECLI:NL:RBLIM:2026:11596 · Rechtbank Limburg · 28 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-limburg/civiel-recht/verbintenissenrecht/bodemzaak/ecli-nl-rblim-2026-11596
Zaakgegevens
Op 28 oktober 2026 heeft de Rechtbank Limburg in een bodemzaak uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.
- Instantie
- Rechtbank LimburgRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Roermond
- Datum uitspraak
- 28 oktober 2026
- Datum publicatie
- 26 oktober 2026
- Zaaknummer
- 12178614 \ CV EXPL 26-1699
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Verbintenissenrecht
- Procedure
- BodemzaakBodemzaakDe gewone procedure waarin de rechter definitief over het geschil beslist, in tegenstelling tot een kort geding of voorlopige voorziening.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBLIM:2026:11596
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Huurrecht. Vordering tot verkrijging van een verklaring voor recht dat verhuurder onrechtmatig handelt door geen nieuwe huurrelatie aan te willen gaan met eiser, (oud)huurder. Vordering afgewezen. De vaststellingsovereenkomst staat niet in de weg voor verhuurder om de voorgeschiedenis tussen partijen mee te wegen bij de afweging om al dan niet een nieuwe huurrelatie met eiser aan te gaan. Vordering tot herstel inschrijfduur op platform waar huurwoningen in Zuid-Limburg worden aangeboden wegens het zelf niet tijdig verlengen, is niet toewijsbaar wegens het ontbreken van een grondslag.
Uitspraak
RECHTBANK LIMBURG
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Roermond
Zaaknummer: 12178614 \ CV EXPL 26-1699
Vonnis van 28 oktober 2026
in de zaak van
[huurder] ,
te [plaats],
eisende partij,
hierna te noemen: [huurder],
gemachtigde: mr. A.J.J. Kreutzkamp,
tegen
STICHTING WONEN ZUID,
te Roermond,
gedaagde partij,
hierna te noemen: Wonen Zuid,
gemachtigde: mr. P.L.T. Roks.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding
- de conclusie van antwoord
- de akte aanvullende producties 6 t/m 10 van de zijde van [huurder]
- de akte aanvullende productie 11 van de zijde van [huurder]
- de akte aanvullende productie 10 van de zijde van Wonen Zuid
- de mondelinge behandeling van 21 september 2026, ter gelegenheid waarvan namens [huurder] spreekaantekeningen zijn overgelegd.
Ten slotte is vonnis bepaald.
2 De feiten
Met ingang van 9 juni 2011 heeft [huurder] een woning aan [adres] gehuurd van Wonen Zuid. Bij vonnis van deze rechtbank van 13 januari 2016 is de huurovereenkomst ontbonden en is [huurder] veroordeeld om de woning te ontruimen.
Op 10 februari 2016 is de huurwoning ontruimd.
[huurder] heeft tegen voornoemd vonnis hoger beroep ingesteld. In het proces-verbaal van de openbare terechtzitting bij het gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 29 juni 2017 is de tussen partijen tot stand gekomen vaststellingsovereenkomst opgenomen. In de vaststellingsovereenkomst is onder meer bepaald dat [huurder] aan Wonen Zuid € 11.000,- zou betalen door middel van het reeds eerder gelegde beslag op zijn Wajong-uitkering. Het inkomen van [huurder] kwam op enig moment onder de beslagvrije voet waardoor er aan het gelegde beslag door Wonen Zuid geen uitvoering meer kon worden gegeven. Tot op heden is voornoemd bedrag nog niet door [huurder] afbetaald.
Thuis in Limburg is een platform waarbij woningcorporaties in Zuid-Limburg zijn aangesloten die op dat platform hun aanbod van huurwoningen plaatsen. Het account van [huurder] bij Thuis in Limburg was enige tijd geblokkeerd. De blokkade is door Wonen Zuid verwijderd. Omdat de inschrijving van [huurder] niet op enig moment is verlengd, is deze met ingang van 10 juli 2020 beëindigd. In januari 2023 heeft [huurder] zich heringeschreven.
Bij brief van 2 april 2025 heeft [huurder] aan Wonen Zuid medegedeeld te ervaren dat hij voor geen enkele huurwoning van Wonen Zuid in aanmerking komt, dat hij dit als onrechtmatig handelen bestempelt en dat hij vermoedt dat dit ook zijn weerslag heeft op andere woningcorporaties omdat Wonen Zuid de grootste aanbieder is.
Bij e-mail van 17 april 2025 heeft Wonen Zuid dit betwist en medegedeeld dat zij aan [huurder] niet opnieuw een huurwoning zal aanbieden.
In reactie hierop heeft [huurder] bij e-mail van 11 augustus 2025 aan Wonen Zuid verzocht om zijn inschrijfjaren bij Thuis in Limburg te herstellen. Bij e-mail van 30 september 2025 heeft Wonen Zuid dit verzoek afgewezen.
3 Het geschil
[huurder] vordert - samengevat – dat de kantonrechter bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad:
I. voor recht verklaart dat Wonen Zuid onrechtmatig handelt jegens [huurder] door hem blijvend te weigeren als huurder,
II. Wonen Zuid veroordeelt om binnen 7 dagen na betekening van dit vonnis de interne blokkade als huurder, op het profiel van [huurder] in haar systemen, op te heffen en opgeheven te houden, zulks op straffe van een dwangsom van € 500,- per dag(deel) dat zij hiermee in gebreke blijft met een maximum van € 25.000,-,
III. de inschrijving van [huurder] op Thuis in Limburg herstelt en vaststelt op 10 juli 2020 zijnde de datum waarop [huurder] zijn inschrijving niet heeft verlengd,
IV. Wonen Zuid veroordeelt in de proceskosten.
[huurder] legt aan zijn vordering ten grondslag dat Wonen Zuid hem stelselmatig als huurder weigert, terwijl zij als woningcorporatie een toegelaten instelling is zoals bedoeld in artikel 19 lid 1 Woningwet. [huurder] stelt primair dat Wonen Zuid onrechtmatig handelt, dat wil zeggen in strijd handelt met in het maatschappelijke verkeer betamende zorgvuldigheid en subsidiair in strijd handelt met de redelijkheid en billijkheid doordat zij hem stelselmatig als huurder weigert. Verder is aan haar te wijten dat de inschrijving bij Thuis in Limburg niet (tijdig) is verlengd, aldus [huurder].
Wonen Zuid voert allereerst aan dat [huurder] de waarheidsplicht uit artikel 21 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (hierna: Rv) heeft geschonden. Verder voert zij aan dat in redelijkheid niet van haar verlangd kan worden dat zij, gelet op de volledige voorgeschiedenis tussen partijen, opnieuw een huurovereenkomst met [huurder] aangaat. Dat zij een toegelaten instelling is conform de Woningwet maakt dit niet anders. Uitgangspunt is contractsvrijheid. Het is aan [huurder] zelf te wijten dat hij, ondanks herinneringen daartoe, zijn inschrijving bij Thuis in Limburg niet (tijdig) heeft verlengd, aldus Wonen Zuid.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
4 De beoordeling
Kern van de zaak is de vraag of Wonen Zuid onrechtmatig handelt dan wel in strijd handelt met de redelijkheid en billijkheid doordat zij [huurder] weigert als huurder.
Het meest verstrekkende verweer is dat [huurder] de waarheidsplicht zoals bedoeld in artikel 21 Rv heeft geschonden, omdat hij in de dagvaarding niet de voorgeschiedenis tussen partijen correct en volledig heeft weergegeven. Artikel 21 Rv bepaalt dat als die verplichting niet wordt nageleefd de rechter daaruit de gevolgtrekking kan maken die hij geraden acht.
Het antwoord op de vraag of de waarheidsplicht door [huurder] is geschonden en zo ja welke gevolgen de kantonrechter daaraan mag verbinden, kan in het midden blijven. De kantonrechter komt namelijk tot de conclusie dat de vorderingen van [huurder] moet worden afgewezen. Daartoe overweegt de kantonrechter als volgt.
Vooropgesteld wordt dat elke toewijzing van een huurwoning een weging is van de betrokken belangen van de mogelijke huurderskandidaten. Het uitgangspunt daarbij is de contractsvrijheid. Dat wil zeggen dat Wonen Zuid in beginsel zelf mag bepalen aan wie zij een woning verhuurt. Dat uitgangspunt behoeft enige nuancering omdat Wonen Zuid een toegelaten instelling als bedoeld in artikel 19 lid 1 van de Woningwet is. Zij heeft tot taak de haar in eigendom toebehorende schaarse sociale huurwoningen op een rechtvaardige wijze te verdelen, mede gelet op de Huisvestingswet en de toepasselijke Huisvestingsverordening, aan personen die vanwege inkomen of andere omstandigheden moeilijkheden ondervinden bij het vinden van passende huisvesting. Dat betekent dat toe- of afwijzingscriteria objectief dienen te zijn en niet aan willekeur te zijn overgelaten en te passen bij de maatschappelijke doelstelling van toegelaten instellingen. Daarbij heeft Wonen Zuid wel een zekere mate van beoordelingsvrijheid mede gelet op haar wettelijke taak om de leefbaarheid in de omgeving van haar woningen op peil te houden.
[huurder] stelt dat dit het geval is, omdat Wonen Zuid ongemotiveerd of slechts onder verwijzing naar de oude situatie tussen partijen geen nieuwe huurovereenkomst wil aangaan.
Naar het oordeel van de kantonrechter is de onderhavige beslissing van Wonen Zuid niet ongemotiveerd. Zij is uitgebreid ingegaan op de voorgeschiedenis tussen partijen die zij bij de afweging van doorslaggevend belang heeft geacht om geen nieuwe huurovereenkomst aan [huurder] aan te bieden. Daarbij gaat het om het veroorzaken van overlast, ongeoorloofde wijzigingen die zijn aangebracht aan het gehuurde, het zonder toestemming van Wonen Zuid in gebruik nemen van haar eigendommen of laten inwonen van derden, voortdurende conflicten over niet-naleving van huurdersverplichtingen en betalingsproblemen.
[huurder] heeft de hiervoor weergegeven voorgeschiedenis tussen partijen op zichzelf niet betwist. Hij is van mening dat Wonen Zuid die voorgeschiedenis niet mocht meenemen bij haar afweging om hem niet opnieuw een huurwoning toe te kennen omdat partijen elkaar in de vaststellingsovereenkomst finale kwijting hebben verleend. In de vaststellingsovereenkomst is verder ook geen specifiek voorbehoud gemaakt voor Wonen Zuid om, gelet op die voorgeschiedenis, niet opnieuw met [huurder] te hoeven contracteren.
Zoals reeds is overwogen in het tussen partijen gewezen vonnis in kort geding van 4 maart 2016 van deze rechtbank, is contractsvrijheid het uitgangspunt, de bevoegdheid om te beslissen om niet te contracteren. Indien van die bevoegdheid, bezien in het licht van de maatschappelijke verantwoordelijkheid die woningcorporaties toekomt, misbruik wordt gemaakt, kan sprake zijn van onrechtmatig handelen.
Aangezien [huurder] de voorgeschiedenis tussen partijen niet heeft betwist, kan er onder die omstandigheden naar het oordeel van de kantonrechter ook geen sprake zijn van misbruik van bevoegdheid doordat Wonen Zuid die voorgeschiedenis meeneemt bij haar afweging om niet opnieuw een huurwoning aan te bieden. De kantonrechter is verder van oordeel dat de vaststellingsovereenkomst er voor Wonen Zuid niet aan in de weg staat om voorgeschiedenis mee te nemen bij haar afweging om al dan niet opnieuw een huurwoning aan [huurder] toe te wijzen. Daarbij is het volgende van belang.
Op grond van artikel 7:900 BW is een vaststellingsovereenkomst een overeenkomst die is gericht op de beëindiging of voorkoming van een onzekerheid of een geschil. Bij een vaststellingsovereenkomst binden partijen zich jegens elkaar aan een vaststelling omtrent hetgeen rechtens tussen hen geldt, ook voor zover deze toestand mocht afwijken van de tevoren tussen hen bestaande rechtstoestand.
De vaststellingsovereenkomst ziet op de afwikkeling van de destijds tussen partijen bestaande geschillen en strekte niet tot voortzetting of herstel van de huurrelatie, te meer nu daarover niets in de vaststellingsovereenkomst wordt vermeld. Daaruit volgt dat de onder 4. van de vaststellingsovereenkomst vermelde finale kwijting enkel ziet op de destijds tussen partijen bestaande geschillen voortvloeiende uit de bestaande huurovereenkomst (productie 1 bij dagvaarding). Verder is van belang dat Wonen Zuid geen afstand heeft gedaan van het geldende uitgangspunt dat zij, met de nuancering zoals hiervoor onder r.o. 4.4. uiteengezet, zelf mag bepalen aan wie zij een woning verhuurt. Die contractsvrijheid is ook niet beperkt of omgezet in een contractplicht op grond waarvan Wonen Zuid gehouden zou zijn te allen tijde in de toekomst opnieuw met [huurder] een huurrelatie aan te moeten gaan. Dat betekent dat de vaststellingsovereenkomst er niet aan in de weg staat dat Wonen Zuid bij de afweging om al dan niet een nieuwe huurrelatie aan te gaan met [huurder] de voorgeschiedenis tussen partijen mocht meenemen.
[huurder] stelt verder dat Wonen Zuid niet haar vordering op [huurder] voortvloeiende uit de vaststellingsovereenkomst bij de afweging om hem niet opnieuw een huurwoning toe te kennen mocht meenemen, omdat die vordering onder de finale kwijting valt en inmiddels is verjaard.
De kantonrechter is van oordeel dat Wonen Zuid, mede gelet op het voorgaande, gemotiveerd heeft weersproken dat zij haar vordering op [huurder] bij die belangenafweging heeft meegenomen. Gelet daarop behoeft de stelling van [huurder], dat Wonen Zuid hierdoor onrechtmatig handelt omdat de vordering onder de finale kwijting valt of al is verjaard, geen verdere beoordeling meer.
Volgens [huurder] is de belangenafweging door Wonen Zuid onrechtmatig dan wel in strijd met de redelijkheid en billijkheid omdat zij de grootste aanbieder in Zuid-Limburg is waardoor er feitelijk een interne blokkade is die [huurder] niet in staat stelt om een nieuwe huurwoning te vinden.
Tijdens de mondelinge behandeling heeft Wonen Zuid toegelicht dat, zoals blijkt uit productie 10 van Wonen Zuid, [huurder] op veel aangeboden huurwoningen heeft gereageerd, met name huurwoningen van andere aanbieders. De afwijzingen hebben met name te maken met het feit dat [huurder] niet op basis van de duur van zijn inschrijving op positie 1 uitkwam. Dat is immers diegene aan wie in beginsel als eerste een huurwoning wordt aangeboden. In het verleden is [huurder] wel een aantal keer uitgenodigd voor een groepsbezichtiging bij een woning van Wonen Zuid wanneer hij een hoge positie had, maar daarbij is telkens vermeld dat er nog een belangenafweging zal plaatsvinden voordat de huurwoning daadwerkelijk zal worden aangeboden. Voor [huurder] valt die belangenafweging, gelet op de voorgeschiedenis tussen partijen, telkens negatief uit omdat Wonen Zuid op basis daarvan geen nieuwe huurrelatie met hem wil aangaan.
De kantonrechter is van oordeel dat Wonen Zuid hiermee voldoende gemotiveerd heeft weersproken dat zij de grootste aanbieder is van huurwoningen in Zuid-Limburg en het [huurder] hierdoor feitelijk onmogelijk wordt gemaakt een nieuwe huurwoning te vinden omdat zij geen nieuwe huurrelatie met hem wil aangaan. Dat er alternatieve oorzaken zijn waardoor [huurder] ook andere aanbieders hem geen huurwoning aanbieden, zoals de duur van zijn inschrijving, heeft [huurder] onvoldoende gemotiveerd betwist.
Het voorgaande brengt met zich dat [huurder] onvoldoende heeft onderbouwd dat de belangenafweging door Wonen Zuid bij de beslissing om hem niet opnieuw een huurwoning toe te kennen onrechtmatig is of in strijd is met de redelijkheid en billijkheid. Daarom wijst de kantonrechter de vorderingen van [huurder] onder I. en II. af.
Ten aanzien van de vordering van [huurder] onder III., om zijn inschrijving op Thuis in Limburg te herstellen en vast te stellen op 10 juli 2020, zijnde de datum waarop [huurder] zijn inschrijving niet heeft verlengd, is de kantonrechter van oordeel dat iedere wettelijke grondslag hiervoor ontbreekt. Reeds daarom is de vordering niet toewijsbaar. Daarom wijst de kantonrechter ook de vordering van [huurder] onder III. af.
Wellicht ten overvloede overweegt de kantonrechter dat ook anderszins niet is gebleken dat het niet (tijdig) verlengen van zijn inschrijving bij Thuis in Limburg is te wijten aan enig handelen door Wonen Zuid zodat de duur van zijn inschrijving op grond daarvan door Wonen Zuid gecorrigeerd zou moeten worden.
De kantonrechter wijst de vorderingen van [huurder] af.
[huurder] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van Wonen Zuid worden begroot op:
|
- salaris gemachtigde |
€ |
576,00 |
(2 punten × € 288,00) |
|
- nakosten |
€ |
72,00 |
(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
648,00 |
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
5 De beslissing
De kantonrechter
wijst de vorderingen van [huurder] af,
veroordeelt [huurder] in de proceskosten van € 648,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [huurder] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
veroordeelt [huurder] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.
Dit vonnis is gewezen door mr. Piëtte en in het openbaar uitgesproken op 28 oktober 2026.