Verbintenissenrecht

Civiel recht. Bodemzaak. Verdeling tussen ex-partners met samenlevingscontract.

Rechtbank Limburg, 4 november 2026

Zaakgegevens

Op 4 november 2026 heeft de Rechtbank Limburg in een bodemzaak uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.

Instantie
Rechtbank Limburg
Zittingsplaats
Maastricht
Datum uitspraak
4 november 2026
Datum publicatie
26 oktober 2026
Zaaknummer
C/03/335846 / HA ZA 24-492
Procedure
Bodemzaak
Advocaat
mr. S.L. Smits-Emons, mr. J.G.M. Nass
ECLI
ECLI:NL:RBLIM:2026:11615
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Civiel recht. Bodemzaak. Verdeling tussen ex-partners met samenlevingscontract.

Uitspraak

RECHTBANK Limburg

Civiel recht

Zittingsplaats Maastricht

Zaaknummer: C/03/335846 / HA ZA 24-492

Vonnis van 4 november 2026

in de zaak van

[de vrouw] ,

wonende te [plaats 1] ,

eiseres in conventie,

verweerster in reconventie,

hierna te noemen: [de vrouw] ,

advocaat: mr. S.L. Smits-Emons,

tegen

[de man] ,

wonende te [plaats 2] ,

gedaagde in conventie,

eiser in reconventie,

hierna te noemen: [de man] ,

advocaat: mr. J.G.M. Nass.

1 De procedure

1.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding, met producties 1 tot en met 51,
- de conclusie van antwoord in conventie tevens eis in reconventie, met productie 1,

- de conclusie van antwoord in reconventie,
- de brief waarin is meegedeeld dat een mondelinge behandeling is bepaald,

- het B16-formulier van 15 augustus 2025 met producties 52 tot en met 62 van [de vrouw] ,

- het proces-verbaal van de mondelinge behandeling van 26 augustus 2025 met daaraan gehecht de opmerkingen van mr. Van den Eshoff,

- de pleitnota van mr. Van den Eshoff,

- de B2-formulieren van 9 oktober 2025 met de advocaatonttrekking van mr. Van den Eshoff en de advocaatstelling van mr. Smits-Emons,

- de akte uitlaten van 31 maart 2026 van [de vrouw] , met productie 63,

- de akte van uitlating van 31 maart 2026 van [de man] ,

- de nadere conclusie tevens houdende wijziging van eis van [de vrouw] van 17 juni 2026, met producties 64 tot en met 73,

- de antwoordakte op de nadere conclusie tevens houdende wijziging van eis van [de man] van 19 augustus 2026.

1.2.

Ten slotte is vonnis bepaald.

2 De feiten

2.1.

Partijen hebben een affectieve relatie gehad. Zij zijn op 4 maart 2002 een notarieel samenlevingsovereenkomst aangegaan. Voor zover relevant staat daarin:

“(…) Artikel 3

1. Partijen verplichten zich naar evenredigheid van hun inkomen bij te dragen in de kosten van de gemeenschappelijke huishouding.

(…)

2. Het hiervoor in lid 1 bedoelde gedeelte van het inkomen of zoveel meer als partijen wensen, wordt gestort op een gemeenschappelijke bank- en/of girorekening en/of in een gemeenschappelijke kas. (…) Ze zijn daarin ieder voor de helft gerechtigd.

(…)

Artikel 6

4. Indien door partijen een door hen gezamenlijk te bewonen woning en/of een door hen gezamenlijk te gebruiken tweede woning gezamenlijk wordt verkregen, zal de partij die uit eigen middelen meer dan haar aandeel van de koopsom en de kosten heeft betaald voor het meerdere een vordering hebben op de andere partij. Deze vordering is opeisbaar bij vervreemding van de woning en bij ontbinding van deze overeenkomst. de vordering zal geen rente dragen.

(…)

Artikel 9

2. Het overige gemeenschappelijk vermogen zal zo spoedig mogelijk door partijen bij helfte worden verdeeld.

4. Voor de bepaling van het zuiver saldo van het overig gemeenschappelijk vermogen, bedoeld in lid 2, zal per de dag van het eindigen van de overeenkomst een staat van baten en schulden worden opgesteld. Op deze staat worden de goederen opgenomen voor de waarde, daaraan toegekend door partijen in onderling overleg.

Bij de waardering van onroerende zaken moet worden uitgegaan van de waarde in onbewoonde staat.

De schulden zullen op de staat worden opgenomen met inachtneming van de regels, die gelden voor successieaangiften.

Voor zover partijen over een verdeling niet tot overeenstemming kunnen komen, vindt de verdeling plaats als bepaald in artikel 3:185 Burgerlijk Wetboek. (…)”

2.2.

Op 21 juni 2004 zijn partijen gezamenlijk en voor gelijke delen eigenaar geworden van het woonhuis met erf en verdere aanhorigheden, staande en gelegen aan [adres 1] (hierna: de woning te [plaats 1] ).

2.3.

Bij notariële akte van 12 december 2013 hebben de ouders van [de vrouw] aan [de vrouw] een schenking van € 81.850,00 gedaan. In de notariële akte is (onder meer) het volgende bepaald:

“(…)De comparanten verklaarden dat deze schenking is geschied onder de navolgende bepalingen:

a. Gemeld bedrag zal door de comparante sub 2 worden gebruikt ter aflossing van haar eigen woning schuld zoals bedoeld in artikel 3.119a van de Wet Inkomstenbelasting 2001;

(…)

De comparante sub 2 en de voor mij mede verschenen partner van haar, de heer [de man] , (…) verklaren bij deze nog nader uitdrukkelijk te zijn overeengekomen:

indien de partner relatie tussen hen mocht worden ontbonden anders dan door overlijden, dus ook bij blijvende opname in een zorginstelling, verplicht de heer [de man] , voornoemd, binnen zes maanden na datum ontbinding samenwoon relatie een bedrag ad veertig duizend negenhonderd vijfentwintig euro (€ 40.925,00) uit te keren aan de comparante sub 2. (…)”

2.4.

Partijen zijn op 23 juni 2014 ook gezamenlijk en voor gelijke delen eigenaar geworden van het onroerend goed, staande en gelegen aan [adres 2] (hierna: het onroerend goed te [plaats 3] ). Het onroerend goed te [plaats 3] werd verhuurd aan derden.

2.5.

De affectieve relatie tussen partijen is in 2022 geëindigd. Bij e-mail van 20 december 2022 is namens [de vrouw] aan [de man] te kennen gegeven dat de samenlevingsovereenkomst per direct is opgezegd. [de vrouw] is na verbreking van de relatie van partijen in de woning blijven wonen. [de man] heeft de woning in december 2022 verlaten.

2.6.

Op 17 december 2025 heeft Derwall Taxaties B.V. de woning te [plaats 1] , met als peildatum 20 januari 2023, getaxeerd op een bedrag van € 330.000,00.

2.7.

Partijen hebben het onroerend goed te [plaats 3] aan derden verkocht voor een koopprijs van € 195.000,00.

3 Het geschil

in conventie

3.1.

[de vrouw] vordert, na wijziging van eis, dat de rechtbank bij vonnis, voor zover uitvoerbaar bij voorraad:

  1. bepaalt dat de gemeenschappelijke woning aan [adres 1] aan [de vrouw] wordt toebedeeld tegen een waarde van € 330.000,00 onder de ontbindende voorwaarde dat [de man] uit de hoofdelijke aansprakelijk voor de op deze woning rustende hypothecaire geldlening wordt ontslagen en onder de verplichting om na verrekening van het aan [de vrouw] toekomende bedrag aan vergoedingsrechten, aan [de man] uit te betalen een bedrag van € 47.454,20;

  2. bepaalt dat het gemeenschappelijke onroerend goed aan [adres 2] zal worden verdeeld door verkoop van dit pand aan een derde en bepaalt dat de netto-opbrengst van de woning, na aftrek en betaling aan [de vrouw] van een bedrag van € 26.996,46 wegens door haar gedane investeringen in het onroerend goed, bij helfte tussen partijen zal worden verdeeld, zijnde een bedrag ad € 84.001,77;

  3. bepaalt dat de auto van het merk Audi met [kenteken] aan [de man] wordt toebedeeld onder de verplichting om een bedrag van € 21.500,00 aan [de vrouw] uit te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf de dag der dagvaarding tot aan de dag der algehele voldoening;

  4. [de man] veroordeelt om uit hoofde van de op hem rustende schadevergoedingsplicht

wegens door [de vrouw] misgelopen gegarandeerd kapitaal doordat zij ten behoeve van [de man] een levensverzekering afkocht ter investering in zijn eenmanszaak, aan [de vrouw] uit te betalen een bedrag van € 18.447,00, te vermeerderen met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf de dag der dagvaarding tot aan de dag der algehele voldoening;

5. [de man] veroordeelt om uit hoofde van de op hem rustende vergoedingsplicht wegens door [de vrouw] in de eenmanszaak van de man geïnvesteerde bedragen aan [de vrouw] uit te betalen een bedrag van € 30.307,09, te vermeerderen met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf de dag der dagvaarding tot aan de dag der algehele voldoening;

6. Een deskundige benoemt om de waarde van de aandelen van Xinp Holding BV en Xinenergie BV vast te stellen, alsmede de waarde van het door [de vrouw] bij oprichting geïnvesteerde bedrag van € 2.000,00 naar rato van de waardestijging van de aandelen van de man in Xinp Holding BV en Xinenergie BV over de periode datum oprichting tot en met 20 januari 2023;

7. [de man] veroordeelt om uit hoofde van de op hem rustende vergoedingsplicht wegens door [de vrouw] in de BV van [de man] geïnvesteerde bedragen aan [de vrouw] uit te betalen een bedrag van € 2.000,00, vermeerderd naar rato van de waardestijging van de aandelen van [de man] in Xinp Holding BV en Xinenergie BV over de periode datum oprichting tot en met 20 januari 2023 en te vermeerderen met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf de dag der dagvaarding tot aan de dag der algehele voldoening;

8. [de man] veroordeelt om uit hoofde van de op hem rustende vergoedingsplicht wegens door hem aan de gemeenschappelijke bankrekening onttrokken gelden zoals omschreven in nummers 54 en 55 van de dagvaarding, aan [de vrouw] uit te betalen een bedrag van € 28.559,65 te vermeerderen met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf de dag der dagvaarding tot aan de dag der algehele voldoening;

9. [de vrouw] veroordeelt om uit hoofde van de op haar rustende vergoedingsplicht wegens door haar aan de gemeenschappelijke bankrekening onttrokken gelden en wegens een tussen partijen bestaande overeenkomt tot verrekening, aan [de man] te betalen een bedrag van € 173,38 (zoals omschreven in nummers 9 en 10 van deze akte) te vermeerderen met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf de dag van deze wijziging van eis tot aan de dag der algehele voldoening;

10. [de man] veroordeelt om uit hoofde van de op hem rustende vergoedingsplicht wegens door hem aan de gemeenschappelijke bankrekening onttrokken gelden en wegens een tussen partijen bestaande overeenkomst tot verrekening, aan [de vrouw] te betalen een bedrag van € 1.179,55 (terzake de 2e BsGW zoals omschreven in nummers 11 en 12 van deze akte) te vermeerderen met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf de dag van deze wijziging van eis tot aan de dag der algehele voldoening;

11. [de man] veroordeelt om uit hoofde van de tussen partijen overeengekomen verrekenplicht met betrekking tot de huurinkomsten van de [adres 2] aan [de vrouw] uit te betalen een bedrag van € 2.794,77 (zoals omschreven in nummers 13, 14 en 15 van deze akte) door middel van verrekening met hetgeen [de man] uit hoofde van de op hem rustende vergoedingsplicht wegens door hem, aan de gemeenschappelijke bankrekening onttrokken gelden en wegens een tussen partijen bestaande overeenkomst tot verrekening, aan [de vrouw] verschuldigd is;

12. [de man] veroordeelt om uit hoofde van de tussen partijen overeengekomen verrekenplicht met betrekking tot de huurinkomsten van de [adres 2] aan [de vrouw] uit te betalen de helft van alle huurinkomsten ten titel van de verhuur van het onroerend goed aan de [adres 2] over de periode april 2026 tot en met de datum dat de [adres 2] goederenrechtelijk aan de koper is geleverd, te vermeerderen met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf de dag van deze wijziging van eis tot aan de dag der algehele voldoening;

13. [de man] veroordeelt om uit hoofde van schadevergoeding voor de door [de vrouw] door toedoen en/of nalaten van [de man] teveel betaalde verzekeringspremie Interpolis over de periode 1 december 2022 tot en met maart 2026 aan [de vrouw] uit te betalen een bedrag van € 10.016,52 (zoals omschreven in nummers 14 en 15 van deze akte) te vermeerderen met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf de dag van deze wijziging van eis tot aan de dag der algehele voldoening;

14. [de man] veroordeelt om met ingang van 1 april 2026 tot aan veertien dagen na de dag waarop [de vrouw] de auto van [de man] op zijn verzekeringspolis bij Interpolis heeft geroyeerd en [de vrouw] daarvan schriftelijk in kennis heeft gesteld, een bedrag van

€ 32,04 te voldoen, steeds uiterlijk op de eerste van de maand;

15. [de man] veroordeelt om binnen veertien dagen na betekening van het in deze te wijzen vonnis alle benodigde medewerking te verlenen aan opheffing van de gezamenlijke bankrekening van partijen bij de Rabobank met [rekeningnummer] door waar nodig zijn handtekening te plaatsen en de eventuele debetstand te voldoen, op straffe van verbeurte van een dwangsom van € 50,00 voor iedere dag of dagdeel dat [de man] niet aan deze veroordeling voldoet, met een maximum van € 50.000,00;

15. [de man] veroordeelt om uit hoofde van schadevergoeding wegens het onrechtmatig handelen met betrekking tot de aangifte IB 2021 aan de vrouw te voldoen een bedrag van € 302,50, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag vanaf de dag der dagvaarding tot aan de dag der algehele voldoening;

15. [de man] veroordeelt om uit hoofde van schadevergoeding wegens het onrechtmatig handelen, althans toerekenbaar tekortschieten in de nakoming van een verbintenis, althans op grond van de redelijkheid en billijkheid met betrekking tot de door [de vrouw] gemaakte advocaatkosten aan [de vrouw] te voldoen een bedrag van

€ 56.350,00 + PM, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag vanaf de dag van deze wijziging van eis tot aan de dag der algehele voldoening;

18. [de man] veroordeelt om aan [de vrouw] te voldoen de kosten voor de gelegde beslagen ten bedrage van € 1.077,96.

3.2.

[de man] voert verweer.

3.3.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

In reconventie

3.4.

[de man] vordert dat de rechtbank bij vonnis, voor zover uitvoerbaar bij voorraad, bepaalt dat [de vrouw] aan [de man] een gebruikersvergoeding betaalt betreffende de overwaarde van de woning te [plaats 1] , zijnde een bedrag van € 7.895,00 per jaar met ingang van december 2022 tot het moment van verdeling.

3.5.

[de vrouw] voert verweer.

3.6.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

4 De beoordeling

In conventie

Ten aanzien van vordering 1

4.1.

Tussen partijen is niet in geschil dat de woning te [plaats 1] voor € 330.000,00 aan [de vrouw] wordt toebedeeld. Nu [de vrouw] onweersproken heeft gesteld dat de resterende hypothecaire schuld van de woning per 9 juni 2026 € 37.082,20 bedroeg, heeft de woning een overwaarde van (€ 330.000,00 - € 37.082,20 =) € 292.917,80, zodat ieder der partijen een aanspraak zou hebben op de helft hiervan, zijnde € 146.458,90. Nu [de vrouw] de woning overneemt, betekent dit dat zij in beginsel € 146.458,90 aan [de man] dient te voldoen. [de vrouw] stelt echter dat zij vanuit haar privévermogen in de woning heeft geïnvesteerd, waardoor deze investeringen volgens haar in mindering dienen te worden gebracht op het bedrag dat zij aan [de man] voor de woning verschuldigd is. Ter onderbouwing verwijst [de vrouw] naar artikel 6 lid 4 van de samenlevingsovereenkomst.

4.2.

[de vrouw] heeft ten eerste onweersproken gesteld dat zij een bedrag van € 48.009,04 vanuit haar privévermogen heeft afgelost op de hypothecaire schuld, waardoor zij terecht heeft aangevoerd dat [de man] de helft van dit bedrag (€ 48.009,04 : 2 =) € 24.004,52 aan haar verschuldigd is. Daarbij heeft [de vrouw] gesteld dat zij vanuit haar privévermogen

€ 90.000,00 op de hypothecaire schuld heeft afgelost en voorts dat zij op 14 oktober 2009 en op 4 januari 2010 in totaal € 50.000,00 op de hypothecaire schuld heeft afgelost. Volgens [de vrouw] kan zij aanspraak maken op een vergoeding van de helft van deze bedragen, zijnde (€ 90.000,00 : 2 =) € 45.000,00 en (€ 50.000,00 : 2 =) € 25.000,00 van [de man] . Nu [de man] niet heeft betwist dat [de vrouw] beide bedragen vanuit haar privévermogen in de woning heeft geïnvesteerd, heeft [de man] ook ten aanzien van de helft van deze bedragen een vergoedingsplicht ten opzichte van [de vrouw] .

4.3.

Daarnaast voert [de vrouw] aan dat zij de schenking van haar ouders van € 81.850,00 heeft aangewend om de hypothecaire schuld af te lossen en dat zij om die reden op grond van de notariële akte van 12 december 2013 recht heeft op vergoeding van € 40.925,00 van [de man] . Gelet op deze gemotiveerde onderbouwing door [de vrouw] , heeft [de man] de stelling onvoldoende gemotiveerd betwist. Dit bedrag dient derhalve volledig door [de man] te worden vergoed.

4.4.

Voorts heeft [de vrouw] aangevoerd dat zij vanuit haar privévermogen € 10.000,00 in de woning heeft geïnvesteerd voor de verbouwing. Meer specifiek heeft [de vrouw] gesteld dat zij uit de verkoop van een eerdere woning € 10.000,00 in contanten heeft ontvangen en vervolgens heeft aangewend voor aanschaf van zaken ten behoeve van de verbouwing van de woning. Een bedrag van € 8.530,95 is nader gespecifieerd aan de hand van facturen en bonnen. Het overige bedrag van € 1.469,05 is volgens [de vrouw] besteed aan arbeidsloon, aldus [de vrouw] . [de man] betwist dat [de vrouw] dit bedrag in de woning heeft geïnvesteerd en daarnaast stelt [de man] dat hij ook vanuit privévermogen heeft geïnvesteerd in de verbouwing van de woning. Tijdens de mondelinge behandeling heeft [de vrouw] desgevraagd toegelicht dat de investeringen in de woning niet kunnen worden aangemerkt als kosten van huishouding (in de zin van artikel 3 van het samenlevingscontract). [de man] heeft deze stelling niet betwist. De rechtbank is derhalve van oordeel dat [de vrouw] voldoende heeft onderbouwd dat zij een bedrag van € 8.530,95 vanuit haar privévermogen in de woning heeft geïnvesteerd, waardoor zij recht heeft op vergoeding van de helft van dit bedrag (€ 8.530,95 : 2 = ) € 4.265,48. [de vrouw] heeft het overige bedrag van € 1.469,05 niet met facturen en/of bonnen onderbouwd en ook niet in de door haar opgestelde Excel-overzichten vermeld, waardoor het overige bedrag als onvoldoende onderbouwd niet voor vergoeding in aanmerking komt. De rechtbank gaat voorbij aan de (blote) stelling van [de man] dat [de vrouw] onvoldoende heeft onderbouwd dat de investeringen vanuit haar privévermogen zijn verricht.

4.5.

Uit het voorgaande volgt dat [de vrouw] in verband met de investeringen vanuit haar privévermogen in de woning op grond van artikel 6 lid 4 van het samenlevingscontract een vordering op [de man] heeft van (€ 24.004,52 + € 45.000,00 + € 25.000,00 + € 40.925,00 +

€ 4.265,48=) € 139.195,00. Dit bedrag zal worden verminderd met het bedrag dat [de vrouw] aan [de man] voor de toebedeling van de woning verschuldigd is, waardoor [de vrouw]

(€ 146.458,90 - € 139.195,00 = ) € 7.263,90 aan [de man] dient te voldoen. Vordering 1 zal

worden toegewezen zoals in de beslissing is vermeld.

Ten aanzien van vordering 2

4.6.

Vaststaat dat het onroerend goed te [plaats 3] reeds voor een koopprijs van

€ 195.000,00 aan derden is verkocht en derhalve tussen partijen is verdeeld. Tussen partijen staat ter discussie hoe deze opbrengst dient te worden verdeeld.

4.7.

[de vrouw] stelt dat zij vanuit haar privévermogen € 26.355,00 heeft geïnvesteerd in het onroerend goed ten behoeve van de verbouwing. Ter onderbouwing van deze stelling verwijst [de vrouw] naar een door haar opgesteld Excel-overzicht, waarin zij heeft gespecificeerd uit welke kostenposten dit bedrag bestaat. Voorts heeft zij ter onderbouwing ook aankoopbonnen overgelegd. Daarnaast stelt [de vrouw] dat zij € 641,46 heeft afgelost op de (destijds bestaande) hypothecaire schuld.

4.8.

[de man] betwist dat [de vrouw] ten aanzien van het onroerend goed te [plaats 3] aanspraak kan maken op de vergoedingsplicht zoals partijen zijn overeengekomen in artikel 6 lid 4 van het samenlevingscontract. Volgens [de man] heeft [de vrouw] niet vanuit haar privévermogen in de woning geïnvesteerd en daarnaast stelt hij dat hij zelf vanuit zijn privévermogen in de woning heeft geïnvesteerd voor de verbouwing.

4.9.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft [de vrouw] , gelet op de (blote) betwisting van [de man] , door het overgelegde Excel-overzicht en de aankoopbonnen voldoende gemotiveerd dat zij vanuit haar privévermogen € 26.996,46 in het onroerend goed heeft geïnvesteerd. Voorts is niet gebleken dat [de man] vanuit zijn eigen privévermogen in het onroerend goed heeft geïnvesteerd, waardoor de rechtbank aan deze stelling voorbij gaat. [de vrouw] heeft op grond van artikel 6 lid 4 van de samenlevingsovereenkomst derhalve recht op vergoeding van dit bedrag uit de verkoopopbrengst, waardoor een bedrag van (€ 195.000,00 – € 26.996,46 =)

€ 168.003,54 resteert dat bij helfte tussen partijen dient te worden verdeeld. [de vrouw] rekent voor dat dit een bedrag van (€ 168.003,54 : 2 =) € 84.001,77 betreft. Nu het onroerend goed reeds aan derden is verkocht, zal een deel van de vordering dat daarop ziet worden afgewezen en komt het overige deel van de vordering wel voor toewijzing in aanmerking, zoals in de beslissing is vermeld. Daarbij wordt zekerheidshalve rekening gehouden met het geval dat het resterende bedrag afwijkt van het door [de vrouw] voorgerekende bedrag, bijvoorbeeld in het geval er nog gezamenlijk te dragen kosten in verband met de verkoop of levering van het pand opkomen of er met kopers afwijkende afspraken over de koopsom zouden worden gemaakt. Het door [de vrouw] voorgerekende bedrag, dat op zich lijkt te kloppen, wordt daarom niet expliciet in het dictum vermeld.

Ten aanzien van vordering 3

4.10.

Tussen partijen staat niet ter discussie dat de leaseauto van het merk Audi (met [kenteken]) onder artikel 5 van de samenlevingsovereenkomst valt en tussen partijen dient te worden verdeeld. Verder is ook niet in geschil dat het juridisch eigendom van de leaseauto bij de leverancier blijft totdat aan alle betalingsverplichtingen is voldaan. Partijen zijn het erover eens dat de leaseauto aan [de man] zal worden toebedeeld. Partijen verschillen echter van mening over de waarde van leaseauto.

4.11.

[de vrouw] stelt dat de waarde van de leaseauto € 43.000,00 bedraagt. Zij heeft daartoe via internet vergelijkbare voertuigen vergeleken en betoogt dat € 43.000,00 overeenkomt met de gemiddelde vraagprijs van deze voertuigen. Nu [de man] de leaseauto toebedeeld zal krijgen, dient [de man] volgens [de vrouw] op grond van artikel 5 van de samenlevingsovereenkomst de helft van dit bedrag (€ 43.000,00 : 2 =) € 21.500,00 aan haar te voldoen.

4.12.

[de man] betwist de door [de vrouw] gestelde waarde. [de man] voert aan dat bij de bepaling van de waarde van de leaseauto uit dient te worden gegaan van de waarde uit de ANWB-koerslijst, waarin aan de hand van het kenteken de marktwaarde wordt bepaald. Hieruit volgt volgens [de man] dat de leaseauto een waarde heeft van € 19.850,00. [de man] betoogt dat op de leaseauto een restschuld van € 10.000,00 rust, waardoor de leaseauto volgens hem nog een waarde heeft van € 9.850,00. [de vrouw] heeft volgens hem recht op de helft van deze waarde (€ 9.850,00 : 2 =) € 4.925,00.

4.13.

De rechtbank zal voor de waarde van de leaseauto uitgaan van de waarde van

€ 19.850,00 op basis van de ANWB-koerslijst, omdat die waarde aan de hand van het kenteken is bepaald en derhalve op deze specifieke auto ziet. Bij de door [de vrouw] verrichte vergelijking van andere voertuigen is onduidelijk of deze aangeboden auto’s op specifieke onderdelen ook overeenkomen met de leaseauto en gaat het bovendien over vraagprijzen, zodat die informatie minder betrouwbaar wordt geacht voor het vaststellen van de waarde van de auto. Nu [de vrouw] niet heeft betwist dat op de leaseauto een restschuld van

€ 10.000,00 rust(te), gaat de rechtbank uit van een waarde van € 9.850,00. Dit bedrag dient conform artikel 5 van het samenlevingscontract bij helfte tussen partijen te worden verdeeld, waardoor [de man] voor de toebedeling van de auto € 4.925,00 aan [de vrouw] verschuldigd is. De omstandigheid dat [de man] tijdens de mondelinge behandeling heeft betoogd dat de leaseauto total loss is, leidt niet tot een ander oordeel. [de man] heeft aan deze stelling immers geen rechtsgevolg verbonden. De rechtbank wijst vordering 3 om die reden toe tot een bedrag van € 4.925,00 zoals is vermeld in de beslissing. De wettelijke rente zal niet, zoals gevorderd, worden toegewezen vanaf de dag van dagvaarding omdat [de man] ter zake van de nakomingen van zijn verplichting op dit punt op dat moment nog niet in verzuim kan zijn geweest. De wettelijke rente zal worden toegewezen vanaf de vijftiende dag na de dag van het wijzen van dit vonnis.

Ten aanzien van vordering 4 en 5

4.14.

[de vrouw] stelt dat zij vanaf 11 november 2005 tot en met 24 april 2022 vanuit haar privévermogen € 30.307,09 in het bedrijf van [de man] (Woonsite Limburg) heeft geïnvesteerd. Ter onderbouwing verwijst [de vrouw] naar een door haar opgesteld Excel-overzicht. Daarnaast stelt [de vrouw] dat zij een levensverzekering ten behoeve van de onderneming heeft afgekocht en ten gevolge hiervan € 18.447,00 is misgelopen. [de vrouw] vordert vergoeding van (€ 30.307,09 + € 18.447,00 =) € 48.754,09 op grond van de aanvullende werking van redelijkheid en billijkheid (artikel 6:248 lid 1 Rv), althans op grond van onverschuldigde betaling (artikel 6:203 BW), althans op grond van ongerechtvaardigde verrijking (artikel 6:212 BW) dan wel de eisen van redelijkheid en billijkheid (artikel 6:2 lid 1 BW).

4.15.

[de man] betwist dat [de vrouw] een bedrag van € 48.754,09 in zijn onderneming heeft geïnvesteerd en dat zij aanspraak kan maken op vergoeding hiervan. Volgens [de man] werd zijn inkomen tijdens de samenleving aangewend om de kosten van de gemeenschappelijke huishouding te voldoen en heeft [de vrouw] bovendien, voor zover zij deze bedragen al zou hebben geïnvesteerd, daar zelf voor gekozen. Voorts betwist [de man] dat partijen een stilzwijgende afspraak zijn overeengekomen op basis waarvan partijen hiervoor een vergoeding aan elkaar verschuldigd zouden zijn. Ook het beroep op de aanvullende werking en de eisen van redelijkheid en billijkheid, onverschuldigde betaling en ongerechtvaardigde verrijking maken volgens [de man] niet dat hij enig bedrag aan [de vrouw] verschuldigd is. Volgens [de man] is de vordering van [de vrouw] bovendien verjaard.

4.16.

Naar het oordeel van de rechtbank komt het door [de vrouw] gevorderde bedrag niet voor vergoeding in aanmerking. [de man] heeft onweersproken gesteld dat tijdens de samenleving zijn inkomen uit de onderneming werd aangewend om de kosten van de gemeenschappelijke huishouding, waar ook [de vrouw] van leefde, te kunnen voldoen. Dit beeld wordt bevestigd door de omstandigheid dat [de vrouw] heeft gesteld dat zij tijdens de relatie geen vergoeding heeft ontvangen voor administratieve werkzaamheden die zij voor de onderneming van [de man] verrichtte. Gelet hierop, mocht [de man] ervan uitgaan dat [de vrouw] met haar – vrijwillige – investeringen in de onderneming mede beoogde bij te dragen aan het succes daarvan en daarmee indirect aan het behalen van het inkomen dat werd aangewend voor de kosten van de gemeenschappelijke huishouding. Onder deze omstandigheden mocht [de man] erop vertrouwen dat [de vrouw] deze bedragen zonder tegenprestatie aan de onderneming ter beschikking stelde. Daarmee is sprake van een natuurlijke verbintenis. Het beroep van [de vrouw] op onverschuldigde betaling en ongerechtvaardigde verrijking slaagt derhalve niet, nu aan de betaling wel een verbintenis ten grondslag ligt. Voorts ziet de rechtbank ook op grond van de redelijkheid en billijkheid (artikel 6:248 lid 1 Rv jo. artikel 6:2 lid 1 BW) eveneens geen reden om anders te oordelen. De rechtbank neemt hierbij in aanmerking dat partijen over (eventuele) investeringen in de onderneming van [de man] niets hebben vastgelegd in de samenlevingsovereenkomst, terwijl zij bijvoorbeeld ten aanzien van investeringen in de gemeenschappelijke woning in artikel 6 van het samenlevingscontract wel uitdrukkelijk een vergoedingsplicht zijn overeengekomen. Dit ondersteunt het standpunt van [de man] dat partijen er over en weer op mochten vertrouwen dat zij geen vergoeding zouden claimen voor andere financiële bijdragen over en weer. Nu uit het voorgaande volgt dat [de vrouw] überhaupt geen vergoedingsrecht heeft, kan het beroep van [de man] op verjaring onbesproken blijven. Dit betekent dat vorderingen 4 en 5 zullen worden afgewezen.

Ten aanzien van vordering 6 en 7

4.17.

[de vrouw] voert aan dat zij op 21 december 2018 vanuit haar privévermogen in totaal

€ 2.000,00 aan [de man] heeft voldaan voor de bekostiging van de oprichtingsakte en de volstorting van het aandelenkapitaal van de onderneming van [de man] (Xinenergie BV). Volgens [de vrouw] heeft zij een aanspraak jegens [de man] om dit bedrag vergoed te krijgen en daarnaast stelt zij recht te hebben op de waarde van het door haar geïnvesteerde bedrag naar rato van de waardestijgingen van de aandelen van [de man] in beide ondernemingen over de periode datum oprichting tot en met 20 januari 2023. Volgens [de vrouw] dient een deskundige te worden benoemd om de waardebepaling uit te voeren. Ter onderbouwing van de rechtsgronden verwijst [de vrouw] naar de door haar ten aanzien van vordering 4 en 5 onderbouwde rechtsgronden.

4.18.

[de man] betwist dat [de vrouw] dit bedrag heeft geïnvesteerd in zijn onderneming en dat zij recht zou hebben op de waardestijgingen van zijn ondernemingen. Volgens [de man] bestaat er, voor zover er al sprake zou zijn geweest van een betaling door [de vrouw] , geen stilzwijgende afspraak op grond waarvan zij een vergoedingsrecht hieromtrent heeft jegens [de man] , noch heeft zij dit vergoedingsrecht op basis van de andere door haar aangevoerde rechtsgronden. Tijdens de mondelinge behandeling heeft [de man] bovendien betoogd dat hij het bedrag al aan [de vrouw] heeft terugbetaald, omdat hij in zijn bankafschriften heeft ontdekt dat hij op 28 juli 2022 € 2.000,00 aan [de vrouw] heeft betaald onder de vermelding “terugbetaling lening”.

4.19.

De rechtbank stelt voorop dat de (enkele) stelling van [de vrouw] dat zij vanuit haar privévermogen in de onderneming van [de man] heeft geïnvesteerd niet zonder meer mee brengt dat [de man] gehouden is dit bedrag aan haar terug te betalen. De rechtbank wijst in dit verband naar hetgeen onder vordering 4 en 5 is overwogen. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat [de man] tijdens de mondelinge behandeling gemotiveerd heeft betwist dat [de vrouw] nog aanspraak kan maken op dit bedrag, omdat hij het bedrag aan haar heeft terugbetaald. [de vrouw] heeft daarentegen de door haar tijdens de mondelinge behandeling aangevoerde stelling dat de door [de man] bedoelde betaling betrekking had op een andere lening, vervolgens niet nader onderbouwd of toegelicht door bijvoorbeeld aan te geven welke andere lening dit betrof. Gelet op het voorgaande is niet komen vast te staan dat [de vrouw] nog een vordering van € 2.000,00 op [de man] heeft. Voor zover [de vrouw] al een vergoedingsrecht zou hebben, kan dit daarom niet tot toewijzing van dit bedrag leiden. Nu evenmin is gebleken van een wettelijke grondslag of andere juridische basis voor de gevorderde waardevermeerdering van de aandelen, zou alleen al om die reden de vordering ter zake niet voor toewijzing in aanmerking komen. De vorderingen 6 en 7 zullen worden afgewezen.

Ten aanzien van vordering 8

4.20.

Voorts stelt [de vrouw] dat [de man] van de gemeenschappelijke bankrekening uitgaven heeft gedaan die niet aan de gemeenschappelijke huishouding zijn besteed, waardoor hij op grond van artikel 3 van het samenlevingscontract een vergoedingsplicht jegens haar heeft. Volgens [de vrouw] leidde [de man] een dubbelleven en om dit te bekostigen heeft hij in totaal

€ 47.280,62 aan de gemeenschappelijk bankrekening onttrokken. [de vrouw] stelt dat [de man] een vergoedingsplicht jegens haar heeft van de helft van dit bedrag (€ 47.280,62 : 2 =)

€ 28.559,65.

4.21.

[de man] betwist dat hij gelden van de gemeenschappelijke bankrekening zou hebben onttrokken die hij aan [de vrouw] dient te vergoeden.

4.22.

Vooropgesteld wordt dat in artikel 3 lid 1 en lid 2 van het samenlevingscontract is bepaald dat partijen naar evenredigheid van hun inkomen dienen bij te dragen in de kosten van de gemeenschappelijke huishouding en dat het inkomen wordt gestort op een gemeenschappelijke bankrekening waarvan zij ieder voor de helft gerechtigd zijn. Niet gebleken is dat, zoals [de vrouw] stelt, als een der partijen uit zijn aandeel van de gemeenschappelijke bankrekening uitgaven doet waar de ander niet achter staat dit tot een vergoedingsrecht van de ander leidt. Bovendien heeft [de vrouw] niet gesteld dat de kosten van de gemeenschappelijke huishouding als gevolg van de uitgaven van [de man] niet meer konden worden betaald, wat mogelijk wel tot een aanspraak op [de man] had kunnen leiden. Gelet op het voorgaande ligt vordering 8 voor afwijzing gereed.

Ten aanzien van vordering 9

4.23.

[de vrouw] stelt zich op het standpunt dat partijen ten aanzien van de gemeenschappelijke bankrekening zijn overeengekomen dat gelden, die ten behoeve van een van hen in de periode 25 januari 2023 tot en met de datum van de opheffing van de gemeenschappelijke bankrekening zouden worden afgeschreven, tussen partijen verrekend zouden worden. Uit het door [de vrouw] opgestelde Excel-overzicht blijkt dat zij naar eigen zeggen in voormelde periode € 4.184,83 van de gemeenschappelijke bankrekening heeft afgeschreven en [de man] € 3.838,06, waardoor zij € 173,38 aan [de man] dient te vergoeden. [de vrouw] vordert zichzelf daartoe te veroordelen.

4.24.

[de man] betwist dat hij in voormelde periode € 3.838,06 van de gemeenschappelijke bankrekening heeft afgeschreven, waardoor dit bedrag niet dient te worden verrekend met het door [de vrouw] afgeschreven bedrag. Volgens [de man] is [de vrouw] dus een hoger bedrag aan hem verschuldigd dan door haar is gevorderd.

4.25.

De rechtbank is van oordeel dat, hoewel [de vrouw] heeft gesteld dat zij een bedrag aan [de man] verschuldigd is, zij niet heeft toegelicht of onderbouwd welk belang zij heeft bij een veroordeling van zichzelf tot betaling van dit bedrag. De rechtbank komt derhalve niet toe aan een verdere beoordeling van deze vordering en zal vordering 9 om die reden afwijzen.

Ten aanzien van vordering 10

4.26.

Voorts betoogt [de vrouw] dat vanaf juli 2023 van de gemeenschappelijke bankrekening maandelijks een (tweede) bedrag aan BsGW wordt afgeschreven en dat zij niet weet op welke woning deze afschrijving betrekking heeft. [de vrouw] stelt dat zij meermaals aan [de man] heeft gevraagd waar deze afschrijving op ziet. Nu [de man] tot op heden geen informatie hierover heeft verstrekt, kan volgens [de vrouw] niet anders dan worden geconcludeerd dat de afschrijvingen een privé-uitgave van [de man] zijn. [de vrouw] vordert over de periode 25 juli 2023 tot en met 25 maart 2026 vergoeding van € 1.179,55 van [de man] .

4.27.

[de man] betwist dat het maandelijks afgeschreven bedrag aan BsGW een privé-uitgave van hem betreft. [de vrouw] heeft dit volgens hem ook onvoldoende onderbouwd.

4.28.

De rechtbank is van oordeel dat de vordering van [de vrouw] niet kan worden toegewezen. [de vrouw] heeft immers haar stelling, die door [de man] wordt betwist, niet verder onderbouwd of toegelicht. Niet gebleken is derhalve dat het een privé-uitgave van [de man] betreft die tot een vergoedingsrecht van [de vrouw] leidt. Vordering 10 zal worden afgewezen.

Ten aanzien van vordering 11

4.29.

[de vrouw] stelt verder dat de huurinkomsten van het onroerend goed te [plaats 3] niet bij helfte tussen partijen zijn verdeeld, terwijl dit volgens haar wel de afspraak was. Meer specifiek stelt [de vrouw] dat zij vanaf december 2022 tot en met maart 2026 € 10.248,72 aan huurinkomsten heeft ontvangen en [de man] € 13.043,49. Volgens [de vrouw] heeft zij derhalve recht op vergoeding van (€ 13.043,49 – € 10.248,72 =) € 2.794,77. Dit bedrag dient volgens haar niet, zoals tijdens de mondelinge behandeling eerder werd aangegeven, bij helfte te worden verdeeld.

4.30.

[de man] heeft niet (gemotiveerd) weersproken dat de huurinkomsten van het onroerend goed te [plaats 3] bij helfte tussen partijen dienen te worden verdeeld. [de man] betwist wel de hoogte van het door [de vrouw] gevorderde bedrag, maar heeft dit niet nader onderbouwd of toegelicht. Nu partijen het erover eens zijn dat de huurinkomsten bij helfte dienen te worden verdeeld, zal [de man] worden veroordeeld om de helft van het door [de vrouw] gevorderde bedrag aan haar te vergoeden (€ 2.794,77 : 2 =) € 1.397,39, zodat de totaal door partijen ontvangen huurinkomsten bij helfte worden verdeeld. Immers, als [de man] zou worden veroordeeld om het door [de vrouw] gevorderde bedrag te voldoen, dan zou dat tot gevolg hebben dat [de vrouw] meer dan de helft van de huurinkomsten zou verwerven en dat is niet conform de afspraak. De rechtbank zal vordering 11 toewijzen tot een bedrag van € 1.397,39 zoals is vermeld in de beslissing.

Ten aanzien van vordering 12

4.31.

[de vrouw] vordert ten aanzien van de huurinkomsten van het onroerend goed te [plaats 3] tevens om [de man] te veroordelen om de helft van de huurinkomsten over de periode april 2026 tot en met de datum van de goederenrechtelijke levering van de woning aan de koper aan haar te voldoen.

4.32.

Nu [de man] niet betwist dat partijen beiden gerechtigd zijn om de helft van de huurinkomsten te ontvangen, is de vordering van [de vrouw] – voor zover het huurinkomsten betreffen die [de man] daadwerkelijk heeft ontvangen – toewijsbaar. De rechtbank zal vordering 12 derhalve toewijzen zoals is vermeld in de beslissing.

Ten aanzien van vordering 13 en 14

4.33.

Voorts voert [de vrouw] aan dat partijen hebben afgesproken dat ieder van hen vanaf 1 mei 2023 de Interpolis verzekeringen van zijn of haar privérekening zal laten afschrijven. Volgens [de vrouw] komt [de man] deze afspraak niet na. [de vrouw] stelt dat in de periode december 2022 tot en met maart 2026 ten behoeve van [de man] in totaal € 10.421,93 aan Interpolis is betaald vanaf de gemeenschappelijke bankrekening. Volgens [de vrouw] is ten behoeve van haarzelf in voormelde periode € 405,41 vanaf de gemeenschappelijke bankrekening aan Interpolis betaald, waardoor zij (€ 10.421,93 - € 405,41 =) € 10.016,52 aan schadevergoeding van [de man] vordert. Ter onderbouwing verwijst [de vrouw] naar het door haar opgestelde Excel-overzicht. Dit bedrag dient volgens haar niet, zoals tijdens de mondelinge behandeling eerder werd aangegeven, bij helfte te worden verdeeld.

4.34.

Daarnaast stelt [de vrouw] dat partijen ook zijn overeengekomen dat [de vrouw] per 1 mei 2023 een eigen autoverzekering zou afsluiten, zodat zij niet meer op de polis van [de man] verzekerd zou zijn. [de vrouw] heeft [de man] meermaals verzocht om de auto van [de vrouw] op zijn eigen polis te royeren, maar dat is tot op heden (nog) niet gebeurd. [de vrouw] lijdt hierdoor schade, omdat haar zeventien opgebouwde schadevrije jaren niet overgeheveld konden worden naar haar nieuwe polis en zij daardoor maandelijks € 32,04 meer aan premie dient te betalen. Ook dit bedrag wil zij maandelijks van [de man] vergoed krijgen.

4.35.

[de man] betwist dat partijen deze afspraken hebben gemaakt, waardoor [de vrouw] volgens hem ook geen recht heeft op de door haar gevorderde schadevergoeding.

4.36.

De vordering ten aanzien van de Interpolis verzekering wordt toegewezen tot de helft van het door [de vrouw] gevorderde bedrag. [de man] heeft immers niet gemotiveerd betwist dat het privélasten betreft die dus voor zijn rekening zouden moeten komen. Nu vaststaat dat partijen (op grond van artikel 3 lid 2 van het samenlevingscontract) ieder voor de helft gerechtigd zijn tot het saldo van de gemeenschappelijke bankrekening en deze privélasten van [de man] ervan zijn betaald, heeft [de vrouw] recht op de helft van het door haar gevorderde bedrag (€ 10.016,52 : 2 =) € 5.008,26. De (blote) betwisting van [de man] dat partijen niet hebben afgesproken om vanaf 1 mei 2023 de Interpolis verzekeringen van zijn of haar eigen privérekening te laten afschrijven, doet aan het voorgaande niets af. De rechtbank zal vordering 13 derhalve toewijzen tot een bedrag van € 5.008,26.

4.37.

Voor wat betreft de gevorderde vergoeding van de extra maandelijkse premie van de autoverzekering, overweegt de rechtbank als volgt. [de man] betwist dat partijen zijn overeengekomen dat [de vrouw] per 1 mei 2023 een eigen autoverzekering zou afsluiten en [de man] de auto van [de vrouw] op zijn polis zou royeren. Nu [de vrouw] deze afspraak niet nader heeft onderbouwd, kan de rechtbank niet uitgaan van deze afspraak. [de vrouw] heeft echter in de dagvaarding wel gemotiveerd waarom het voor haar van belang is dat haar auto van de polis van [de man] wordt geroyeerd en [de man] heeft niet betwist dat hij de daarvoor benodigde medewerking niet verleent ondanks verzoeken daartoe van [de vrouw] . De rechtbank is derhalve van oordeel dat [de man] onrechtmatig jegens [de vrouw] handelt, omdat [de vrouw] hierdoor de extra premie verschuldigd is. Vordering 14 zal derhalve worden toegewezen.

Ten aanzien van vordering 15

4.38.

[de vrouw] vordert [de man] te veroordelen om zijn medewerking te verlenen aan de opheffing van de gemeenschappelijke bankrekening en de eventuele debetstand aan [de vrouw] te voldoen op straffe van verbeurte van een dwangsom. [de man] betwist dit.

4.39.

Nu [de vrouw] niet heeft onderbouwd op welke rechtsgrond de gemeenschappelijke bankrekening dient te worden opgeheven en de eventuele debetstand dient te worden uitbetaald, kan het gevorderde niet worden toegewezen. De rechtbank zal vordering 15 derhalve afwijzen.

Ten aanzien van vordering 16

4.40.

[de vrouw] heeft aan haar vordering ten grondslag gelegd dat [de man] , ondanks meerdere verzoeken daartoe, heeft nagelaten de voor de gezamenlijke aangifte inkomstenbelasting over het jaar 2021 benodigde stukken tijdig aan haar fiscalist te verstrekken. [de vrouw] stelt dat zij vervolgens heeft geconstateerd dat [de man] zijn eigen aangifte inkomstenbelasting op 15 juni 2023 reeds had ingediend. [de vrouw] stelt dat zij, gelet daarop, de kosten voor de door haar ingeschakelde fiscalist ter hoogte van € 302,50 niet had hoeven te maken.

4.41.

[de man] heeft het standpunt van [de vrouw] betwist. Hij voert aan dat hij de voor de aangifte inkomstenbelasting relevante stukken tijdig aan [de vrouw] heeft verstrekt.

4.42.

De rechtbank is van oordeel dat, gelet op de door [de vrouw] overgelegde correspondentie, de enkele (blote) betwisting van [de man] onvoldoende is. Uit deze correspondentie blijkt dat [de vrouw] [de man] herhaaldelijk heeft verzocht om de stukken te verstrekken zonder dat [de man] voldoende heeft onderbouwd dat hij tijdig aan deze verzoeken heeft voldaan. Bovendien heeft [de man] het oorzakelijk verband met en de hoogte van het door [de vrouw] aan haar vordering ten grondslag gelegde bedrag niet betwist. De rechtbank zal vordering 16 toewijzen.

Ten aanzien van vordering 17 en 18

4.43.

[de vrouw] vordert [de man] te veroordelen tot betaling van de beslagkosten en de volledige proceskosten. De vordering tot betaling van de beslagkosten ten bedrage van € 1.077,96 is gelet op het bepaalde van artikel 706 Rv toewijsbaar.

4.44.

Gelet op de relatie tussen partijen zullen de proceskosten tussen hen worden gecompenseerd, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt. Dit betekent dat niet wordt toegekomen aan de vraag of een proceskostenveroordeling van [de man] méér zou moeten inhouden dan de gebruikelijke forfaitaire vergoeding. Ten overvloede overweegt de rechtbank dat daar in deze zaak geen aanleiding voor zou zijn geweest. Een dergelijke volledige vergoedingsplicht ter zake van proceskosten kan alleen bij buitengewone omstandigheden worden toegepast, waarbij dient te worden gedacht aan misbruik van procesrecht en onrechtmatige daad. Bij het aannemen daarvan past terughoudendheid, gelet op het mede door art. 6 EVRM gewaarborgde recht op toegang tot de rechter. Gelet op dit kader, zou in deze zaak voor een volledige vergoedingsplicht van [de man] geen plaats zijn geweest.

In reconventie

4.45.

[de man] stelt dat hij ten aanzien van de woning te [plaats 1] recht heeft op een gebruiksvergoeding van € 7.895,00 per jaar vanaf december 2022 tot het moment van verdeling van de woning. Volgens [de man] heeft hij daar aanspraak op, omdat [de vrouw] in de woning te [plaats 1] is blijven wonen nadat hij de woning in december 2022 heeft verlaten.

4.46.

[de vrouw] betwist dat [de man] aanspraak kan maken op een gebruiksvergoeding. [de vrouw] stelt dat partijen zijn overeengekomen dat zij vanaf 25 januari 2023 de woonlasten voor haar rekening zou nemen. Dat heeft zij ook altijd gedaan en [de man] heeft dit niet weersproken, waardoor [de man] ook geen schade heeft geleden. Het is dan ook niet redelijk dat zij geen gebruiksvergoeding zou moeten betalen.

4.47.

Naar het oordeel van de rechtbank kan de vordering van [de man] niet worden toegewezen. Het toekennen van een gebruiksvergoeding ingevolge artikel 3:169 BW moet immers gelet op de omstandigheden van het geval redelijk zijn (artikel 3:166 lid 3 jo. 6:2 BW). De rechtbank is van oordeel dat toekenning van een gebruiksvergoeding in dit geval niet redelijk zou zijn, alleen al omdat [de vrouw] vanaf 25 januari 2023 de woonlasten volledig voor haar rekening heeft genomen. [de man] heeft deze stelling niet betwist, waardoor bovendien niet kan worden vastgesteld dat hij schade heeft geleden waarvoor een schadeloosstelling op grond van artikel 3:169 BW is bedoeld. De rechtbank zal de vordering in reconventie derhalve afwijzen.

4.48.

Gelet op de relatie tussen partijen zullen de proceskosten tussen hen worden gecompenseerd, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.

5 De beslissing

De rechtbank

in conventie

5.1.

bepaalt dat de gemeenschappelijke woning aan [adres 1] wordt toebedeeld aan [de vrouw] tegen een waarde van € 330.000,00 onder de ontbindende voorwaarde dat [de man] uit de hoofdelijke aansprakelijk voor de op deze woning rustende hypothecaire geldlening wordt ontslagen en onder de verplichting om na verrekening van het aan [de vrouw] toekomende bedrag aan vergoedingsrechten, aan [de man] uit te betalen een bedrag van € 7.263,90,

5.2.

bepaalt dat de netto-opbrengst van het onroerend goed aan [adres 2] , na aftrek en betaling aan [de vrouw] van een bedrag van € 26.996,46 wegens door haar gedane investeringen in het onroerend goed, bij helfte tussen partijen zal worden verdeeld,

5.3.

bepaalt dat de auto van het merk Audi met [kenteken] wordt toebedeeld aan [de man] onder de verplichting om een bedrag van € 4.925,00 aan [de vrouw] uit te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf de vijftiende dag na de dag van het wijzen van dit vonnis tot aan de dag der algehele voldoening,

5.4.

veroordeelt [de man] om uit hoofde van de tussen partijen overeengekomen verrekenplicht met betrekking tot de huurinkomsten van de [adres 2] aan [de vrouw] uit te betalen een bedrag van € 1.397,39,

5.5.

veroordeelt [de man] om uit hoofde van de tussen partijen overeengekomen verrekenplicht met betrekking tot de huurinkomsten van de [adres 2] aan [de vrouw] uit te betalen de helft van de door hem ontvangen huurinkomsten ten titel van de verhuur van het onroerend goed aan de [adres 2] over de periode april 2026 tot en met de datum dat de [adres 2] goederenrechtelijk aan de koper is geleverd, te vermeerderen met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf de dag van de wijziging van eis tot aan de dag der algehele voldoening,

5.6.

veroordeelt [de man] om uit hoofde van schadevergoeding voor de door [de vrouw] door toedoen en/of nalaten van [de man] teveel betaalde verzekeringspremie Interpolis over de periode 1 december 2022 tot en met maart 2026 aan [de vrouw] uit te betalen een bedrag van

€ 5.008,26, te vermeerderen met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf de dag van de wijziging van eis tot aan de dag der algehele voldoening;

5.7.

veroordeelt [de man] om met ingang van 1 april 2026 tot aan veertien dagen na de dag waarop [de vrouw] de auto van [de man] op zijn verzekeringspolis bij Interpolis heeft geroyeerd en [de vrouw] daarvan schriftelijk in kennis heeft gesteld, een bedrag van € 32,04 te voldoen, steeds uiterlijk op de eerste van de maand,

5.8.

veroordeelt [de man] om uit hoofde van schadevergoeding wegens het onrechtmatig handelen met betrekking tot de aangifte IB 2021 aan [de vrouw] te voldoen een bedrag van

€ 302,50, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag vanaf de dag der dagvaarding tot aan de dag der algehele voldoening,

5.9.

veroordeelt [de man] om aan [de vrouw] te voldoen de kosten voor de gelegde beslagen ten bedrage van € 1.077,96,

5.10.

wijst het meer of anders gevorderde af,

In reconventie

5.11.

wijst de vordering af,

In conventie en in reconventie

5.12.

compenseert de kosten van de procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt;

5.13.

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.

Dit vonnis is gewezen door mr. De Bruijn, rechter, en in het openbaar uitgesproken op 4 november 2026.

Productie 1 bij dagvaarding. Lees: [de vrouw] Productie 18 bij dagvaarding. Productie 2 bij dagvaarding. Productie 63 bij akte uitlaten van [de vrouw] . Productie 65 bij nadere conclusie tevens houdende wijziging van eis van [de vrouw] . Productie 9, 10, 13 en 14 bij dagvaarding. Productie 15 tot en met 18 bij dagvaarding. Productie 21 tot en met 23 bij dagvaarding. Productie 18 bij dagvaarding. Productie 19 bij dagvaarding Productie 20 bij dagvaarding Eveneens productie 20 bij dagvaarding Productie 27 bij dagvaarding. Productie 28 bij dagvaarding. Productie 5 bij dagvaarding. Productie 30 bij dagvaarding. Productie 1 bij de conclusie van antwoord in conventie tevens eis in reconventie. [de vrouw] stelt in totaal een bedrag van € 36.517,09 in het bedrijf van [de man] te hebben geïnvesteerd, maar zij stelt € 6.210,00 terug ontvangen te hebben, waardoor € 30.307,09 resteert. Productie 31 bij dagvaarding. Zie het proces-verbaal van de mondelinge behandeling, pagina 3. Zie het proces-verbaal van de mondelinge behandeling, pagina 5. Zie het proces-verbaal van de mondelinge behandeling, pagina 6. Productie 43 bij dagvaarding. Productie 44 bij dagvaarding. Productie 46 bij dagvaarding. Productie 67A bij nadere conclusie tevens houdende wijziging van eis. Productie 47 bij dagvaarding en productie 68 bij nadere conclusie tevens houdende wijziging van eis. Zie het proces-verbaal van de mondelinge behandeling, pagina 5. Productie 44 bij dagvaarding. Productie 69 bij dagvaarding. Zie het proces-verbaal van de mondelinge behandeling, pagina 5. Productie 44 bij dagvaarding. Productie 49 bij dagvaarding.