Verbintenissenrecht

Geschil tussen ex-echtgenoten. Eiseres vordert schadevergoeding op grond van onrechtmatige daad in verband…

Rechtbank Limburg, 4 november 2026

Zaakgegevens

Op 4 november 2026 heeft de Rechtbank Limburg in een bodemzaak uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.

Instantie
Rechtbank Limburg
Zittingsplaats
Maastricht
Datum uitspraak
4 november 2026
Datum publicatie
2 november 2026
Zaaknummer
12083597 \ CV EXPL 26-637
Procedure
Bodemzaak
ECLI
ECLI:NL:RBLIM:2026:11856
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Geschil tussen ex-echtgenoten. Eiseres vordert schadevergoeding op grond van onrechtmatige daad in verband met de debetstand die op de gezamenlijke rekening van de ex-echtgenoten is ontstaan na tijdstip indiening echtscheidingsverzoek. Vordering toegewezen. Eiseres heeft ook een regresvordering op gedaagde in verband met een tijdens hun huwelijk gesloten overeenkomst van geldlening. Erkenning. Vordering toegewezen.

Uitspraak

RECHTBANK LIMBURG

Civiel recht

Kantonrechter

Zittingsplaats Maastricht

Zaaknummer: 12083597 \ CV EXPL 26-637

Vonnis van 4 november 2026

in de zaak van

[de vrouw] ,

te [plaats] ,

eisende partij,

hierna te noemen: [de vrouw] ,

gemachtigde: mr. J.L.M. Martens,

tegen

[de man] ,

te [plaats] ,

gedaagde partij,

hierna te noemen: [de man] ,

gemachtigde: mr. L.C.A. Diederen.

1 De procedure

1.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het exploot van dagvaarding van 28 januari 2026 met bijlagen 1 tot en met 6;
- de conclusie van antwoord;
- de conclusie van repliek met bijlagen 7 en 8;
- de akte niet in staat van [de man] .

1.2.

Ten slotte is vonnis bepaald.

2 De feiten

2.1.

[de vrouw] en [de man] zijn op [datum] 1985 met elkaar gehuwd in algehele gemeenschap van goederen. Op 26 augustus 2020 is het echtscheidingsverzoek ingediend. Bij beschikking van 3 november 2020 heeft de rechtbank de echtscheiding tussen partijen uitgesproken, welke beschikking op 14 juni 2021 is ingeschreven in het register van de gemeente [plaats] .

2.2.

Tijdens hun huwelijk hebben [de vrouw] en [de man] een overeenkomst van geldlening (doorlopend krediet) gesloten met de ING. Op 26 augustus 2020 bedroeg het openstaand saldo van het doorlopend krediet € 24.737,20.

2.3.

Ook hadden partijen tijdens hun huwelijk een en/of rekening bij de ING. Daarop is na 26 augustus 2020 blijkens de in rekening gebrachte debetrente verschillende keren een debetstand ontstaan. Op 11 januari 2022 hebben [persoon 1] en [persoon 2] € 1.467,59 naar de en/of rekening van partijen overgemaakt om de debetstand aan te zuiveren.

2.4.

Bij brief van 9 december 2024 heeft [de vrouw] [de man] gesommeerd tot betaling van in totaal € 5.241,93. [de man] heeft daarop niet gereageerd en heeft ook niet betaald.

3 Het geschil

3.1.

[de vrouw] vordert – samengevat – dat de kantonrechter bij vonnis, voor zoveel mogelijk uitvoerbaar bij voorraad, [de man] zal veroordelen om aan [de vrouw] te betalen:

  1. € 9.207,91, te vermeerderen met de wettelijke rente;

  2. € 1.867,91, te vermeerderen met de wettelijke rente.

3.2.

[de man] erkent dat hij de eerste vordering is verschuldigd. Tegen de tweede en alle overige vorderingen voert [de man] verweer dat – samengevat – strekt tot gehele of gedeeltelijke afwijzing daarvan.

3.3.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

4 De beoordeling

4.1.

De kantonrechter is van oordeel dat de vorderingen van [de man] grotendeels moeten worden toegewezen waarna de proceskosten tussen beide partijen worden gecompenseerd. Hiertoe wordt als volgt overwogen.

De eerste vordering

4.2.

[de vrouw] legt aan haar eerste vordering de stelling ten grondslag dat partijen tijdens het huwelijk een overeenkomst van geldlening (doorlopend krediet) hebben gesloten met de ING-bank en dat zij hoofdelijk zijn verbonden voor de voldoening van de daaruit voortvloeiende verplichtingen. [de vrouw] heeft € 9.207,91 méér betaald dan haar aandeel in de schuld en heeft daarom een regresvordering op [de man] .

4.3.

[de man] erkent dat [de vrouw] op de schuld van € 24.737,20 € 9.207,91 meer heeft betaald dan haar aandeel in die schuld. De eerste vordering van [de vrouw] zal daarom worden toegewezen.

De tweede vordering

4.4.

Aan haar tweede vordering legt [de vrouw] de stelling ten grondslag dat [de man] jegens haar onrechtmatig heeft gehandeld door na 26 augustus 2020 een debetstand te veroorzaken op de en/of rekening en dat hij haar schade – bestaande uit het bij [persoon 1] en [persoon 2] geleende bedrag en de daarover berekende rente – moet vergoeden.

4.5.

De kantonrechter is van oordeel dat [de man] aansprakelijk is voor de schade die [de vrouw] heeft geleden. [de man] stelt zich weliswaar op het standpunt dat sprake is van overmacht omdat hij immers niet kon weten dat de COVID-pandemie zou ontstaan in de tijd dat hij in de Filipijnen was, waardoor hij daar langer moest verblijven en vervolgens bij terugkeer in Nederland moest vaststellen dat zijn eigen bedrijf niet langer levensvatbaar was, maar dit verweer slaagt niet. [de vrouw] heeft namelijk voldoende gemotiveerd betwist dat sprake is van overmacht door naar voren te brengen dat [de man] naar de Filipijnen is vertrokken nádat COVID reeds in Nederland was geconstateerd en dat hij door zijn zakelijk adviseur al ruim vóór zijn vertrek naar de Filipijnen dringend is geadviseerd om zijn zaak te verkopen. Omdat het beroep op overmacht een bevrijdend verweer is, had het vervolgens op de weg van [de man] gelegen om zijn verweer beter te onderbouwen met onder meer een nadere toelichting wanneer hij precies in de Filipijnen is geweest, en dat heeft hij niet gedaan.

4.6.

Daarbij komt dat [de man] niet heeft betwist dat hij zonder toestemming de debetstand heeft veroorzaakt of dat hij in strijd heeft gehandeld met de zorgvuldigheid door er niet voor te zorgen dat een mede hoofdelijk schuldenaar – in dit geval [de vrouw] – niet aangesproken wordt door een schuldeiser, waardoor dit is komen vast te staan. Ook over de andere vereisten voor aansprakelijkheid op grond van artikel 6:162 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) verschillen partijen niet van mening. Hieruit volgt dat [de man] schadevergoeding moet betalen. De omvang van de schadevergoeding wordt bepaald aan de hand van de bepalingen van afdeling 10 van titel 1 van boek 6 BW.

4.7.

Voor de omvang van de schade heeft te gelden dat vast is komen te staan dat de debetstand op 11 januari 2022 € 1.467,59 bedroeg. [persoon 1] en [persoon 2] , van wie [de vrouw] het bedrag heeft geleend, hebben namelijk op 11 januari 2022 € 1.467,59 overgemaakt naar de en/of rekening en daarna heeft de ING geen debetrente meer in rekening gebracht. Dit blijkt uit de door [de vrouw] bij repliek overgelegde bankafschriften en [de man] heeft hier niet meer op gereageerd. Ook is vast komen te staan dat de rente over de geldlening € 400,32 bedroeg. Uit de door [de vrouw] bij dagvaarding overgelegde overeenkomst van geldlening blijkt namelijk dat een rente van 6% is afgesproken en [de man] heeft dat niet betwist. Ook heeft [de vrouw] bij dagvaarding een renteberekening overgelegd die niet door [de man] is betwist.

4.8.

De kantonrechter begrijpt dat [de man] een beroep bedoelt te doen op de eigen schuld van [de vrouw] door zich op het standpunt te stellen dat hij niet op de hoogte was van de debetstand, dat [de vrouw] contact met hem had moeten opnemen en – met betrekking tot de rente - dat [de vrouw] daarvoor zelf verantwoordelijk is omdat zij verantwoordelijk is voor de aflossing van de lening en voor de voorwaarden waartegen zij die lening is aangegaan. Dit verweer slaagt niet. Uit het afschrift van het WhatsApp-gesprek tussen partijen blijkt namelijk dat [de man] op de hoogte was van een debetstand van ongeveer € 1.500,00 en [de vrouw] heeft zich door het sluiten van een overeenkomst van geldlening niet anders gedragen dan een redelijk mens onder de gegeven omstandigheden zou doen. Zij werd immers, wat niet is weersproken door [de man] , door ING aangesproken, onder aanzegging van incassomaatregelen. Onder die omstandigheden is het alleszins begrijpelijk dat zij de onderhavige lening is aangegaan. Bovendien is het gebruikelijk om rente te betalen over een geldlening.

4.9.

Ook stelt [de man] zich op het standpunt dat hij alleen aansprakelijk is voor de helft van de debetstand omdat sprake is van een en/of rekening waardoor beide partijen aansprakelijk zijn. Dit verweer slaagt niet. Zowel [de vrouw] als [de man] zijn weliswaar hoofdelijk aansprakelijk richting de ING, maar dit betekent niet automatisch dat zij beiden voor de helft moeten bijdragen aan de debetstand. De kantonrechter acht het in dit geval redelijk en billijk dat [de man] aansprakelijk is voor de gehele debetstand omdat vast is komen te staan dat hij die debetstand heeft veroorzaakt. De kantonrechter verwijst naar rov. 4.6.

4.10.

De conclusie is dat de vordering van [de vrouw] tot betaling van € 1.867,91 zal worden toegewezen.

De wettelijke rente

4.11.

[de vrouw] vordert betaling van de wettelijke rente. De kantonrechter begrijpt dat zij hiermee de wettelijke rente van artikel 6:119 BW bedoelt te vorderen aangezien in dit geval geen sprake is van een handelsovereenkomst in de zin van artikel 6:119a BW. De gevorderde rente zal worden afgewezen omdat [de vrouw] ten aanzien van beide vorderingen niet heeft gesteld dat [de man] in verzuim is.

De proceskosten

4.12.

Omdat partijen ex-echtgenoten zijn, zullen de proceskosten tussen hen worden gecompenseerd, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.

5 De beslissing

De kantonrechter

5.1.

veroordeelt [de man] om aan [de vrouw] te betalen een bedrag van € 9.207,91,

5.2.

veroordeelt [de man] om aan [de vrouw] te betalen een bedrag van € 1.867,91,

5.3.

verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad,

5.4.

compenseert de kosten van de procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt,

5.5.

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. Kuster en in het openbaar uitgesproken op 4 november 2026.