Vrijspraak van belaging. De vrouw deed aangifte omdat zij kennelijk dacht dat de man een contactverbod had…

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht het ten laste gelegde wettig en overtuigend te bewijzen.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft vrijspraak bepleit van het ten laste gelegde. Verdachte heeft bekend de feitelijke handelingen te hebben gepleegd, maar gelet op de indringendheid, duur en frequentie van dat contact was er geen sprake van belaging.

Het oordeel van de rechtbank

Voor een bewezenverklaring van belaging moet bewezen worden dat verdachte met zijn handelen een inbreuk heeft gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van aangeefster en voorts dat die inbreuk een stelselmatig karakter heeft gehad. Het gaat daarbij onder andere om de aard, de duur en de frequentie van de gedragingen van verdachte.

Uit het dossier blijkt dat de aangifte kennelijk is ingegeven door de veronderstelling dat er een contactverbod was voor verdachte met aangeefster, terwijl dit feitelijk al enige tijd niet meer het geval was. Uit de berichten blijkt verder dat verdachte (onder meer via anderen dan aangeefster) voornamelijk contact zocht met aangeefster om zijn dochter te kunnen zien en dat aangeefster op deze berichten niet heeft gereageerd. Gedurende een periode van anderhalve maand heeft verdachte voornamelijk om die reden ruim dertig keer contact gezocht met aangeefster.

In het licht van deze omstandigheden oordeelt de rechtbank dat het aantal berichten in samenhang met de ten laste gelegde periode, naar de aard, de duur en de frequentie geen belaging opleveren. De rechtbank acht daarom niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan en zal verdachte hiervan vrijspreken.