De rechtbank veroordeelt de verdachte voor mishandeling en wederspannigheid. De rechtbank verwerpt het beroep…

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat kan worden bewezen dat de verdachte de feiten 1 en 2 heeft gepleegd.

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat de verdachte moet worden vrijgesproken van feit 3.

De standpunten van de officier van justitie worden – voor zover van belang voor de beoordeling – besproken in paragraaf 3.3.

Standpunt van de verdediging

De advocaat verzoekt de rechtbank om de verdachte vrij te spreken of te ontslaan van alle rechtsvervolging ten aanzien van feit 1 en vrij te spreken van feit 3.

De verweren van de advocaat worden – voor zover van belang voor de beoordeling – hierna besproken onder paragraaf 3.3.

De advocaat voert geen verweer over het bewijs ten aanzien van feit 2.

- het proces-verbaal van aangifte van [slachtoffer 1] van 27 januari 2025, voor zover inhoudende, zakelijk weergegeven:

- het proces-verbaal van verhoor getuige [getuige] van 27 januari 2025, voor zover inhoudende, zakelijk weergegeven:

- de verklaring van de verdachte op de zitting van 17 februari 2026:

- het proces-verbaal van bevindingen van verbalisanten [B] en [C] van 27 januari 2025;

- het proces-verbaal van bevindingen van verbalisanten [A] en [D] van 27 januari 2025;

- de verklaring van de verdachte op de zitting van 17 februari 2026.

Bewijsoverwegingen

Bewezenverklaring

De rechtbank verklaart bewezen dat de verdachte:

feit 1
op 27 januari 2025 te [plaats] [slachtoffer 1] heeft mishandeld door
- die [slachtoffer 1] een knietje te geven tegen het hoofd;
- die [slachtoffer 1] meerdere malen, tegen het hoofd en tegen het lichaam te schoppen;
- die [slachtoffer 1] meerdere malen, tegen het hoofd en tegen het lichaam te slaan;

feit 2
op 27 januari 2025 te [plaats] , zich met geweld en bedreiging met geweld, heeft verzet tegen een of meer ambtenaren,
- [A] , hoofdagent bij de Eenheid Midden-Nederland, en
- [B] , aspirant bij de Eenheid Midden-Nederland, en
- [C] , agent bij de Eenheid Midden-Nederland,
werkzaam in de rechtmatige uitoefening van hun bediening, te weten ter aanhouding van verdachte door
- een gevechtshouding aan te nemen en
- dreigend aan voornoemde ambtenaren de woorden toe te voegen dat hij, verdachte, zich zou verzetten tegen zijn aanhouding en
- dreigend op voornoemde ambtenaren af te lopen en
- te slaan in de richting van voornoemde ambtenaren.

De rest van de tekst van de beschuldiging kan niet worden bewezen. De verdachte wordt daarvan vrijgesproken.

Kwalificatie

De bewezen feiten leveren de volgende strafbare feiten op:

feit 1

mishandeling;

feit 2

wederspannigheid.

Strafbaarheid feiten en de verdachte

De advocaat stelt zich op het subsidiaire standpunt dat de verdachte voor feit 1 dient te worden ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat hem voor dat feit een beroep op noodweerexces toekomt. De verdachte ervaarde emotie en angst en handelde in een hevige gemoedsbeweging.

De rechtbank oordeelt dat er geen noodweersituatie was zodat ook het beroep op noodweerexces faalt en het verweer wordt verworpen.

De feiten en de verdachte zijn strafbaar.

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie eist dat de verdachte wordt veroordeeld tot een taakstraf van 60 uur, te vervangen door 30 dagen hechtenis als de verdachte deze taakstraf niet of niet goed uitvoert.

Standpunt van de verdediging

De advocaat voert aan dat een taakstraf passend is, gelet op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte en de reclasseringsrapportage. Omdat de verdachte alleen veroordeeld kan worden voor feit 2, dient de taakstraf lager te zijn dan de eis van de officier van justitie.

Oordeel van de rechtbank

Bij het bepalen van de straf houdt de rechtbank rekening met de ernst van de gepleegde feiten en de omstandigheden waaronder de verdachte deze feiten heeft gepleegd. Ook weegt de rechtbank het strafblad van de verdachte en zijn persoonlijke omstandigheden mee.

Ernst en omstandigheden van de feiten

De verdachte heeft zich ten eerste schuldig gemaakt aan mishandeling, door het slachtoffer een knietje tegen het hoofd te geven, te schoppen en te slaan. Door aldus te handelen heeft de verdachte een inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer en hem pijn en letsel toegebracht.

Voorts heeft de verdachte zich schuldig gemaakt aan wederspannigheid, door zich met geweld en bedreiging met geweld tegen de politieagenten te verzetten toen zij hem wilden aanhouden. Hij heeft dreigende taal geuit, een gevechtshouding aangenomen en slaande bewegingen richting de politieagenten gemaakt. Dit handelen van de verdachte getuigt van een gebrek aan respect voor het openbaar gezag en voor het publieke belang dat door politieagenten wordt gediend. Politieagenten moeten ongehinderd hun werk kunnen doen.

De rechtbank rekent het de verdachte aan dat hij heeft gehandeld zoals bewezen is verklaard.

Persoonlijke omstandigheden van de verdachte

Bij de strafoplegging heeft de rechtbank gekeken naar het strafblad van de verdachte van

9 januari 2026, waaruit blijkt dat hij eerder voor een soortgelijk feit is veroordeeld, te weten wederspannigheid. De verdachte liep voorts in twee proeftijden van eerder opgelegde voorwaardelijke straffen. De eerdere veroordelingen hebben de verdachte er kennelijk niet van weerhouden om opnieuw de fout in te gaan. Dat weegt de rechtbank in strafverzwarende zin mee.

De rechtbank heeft ook kennisgenomen van het reclasseringsadvies van [instelling 1] van 3 februari 2026 (hierna: het reclasseringsadvies). Uit dit advies volgt dat het risico op recidive en het risico op letsel worden ingeschat als hoog. De reclassering ziet het sociaal netwerk, psychosociaal functioneren en de houding van de verdachte als delictgerelateerd. Er is reeds sprake van een lopend reclasseringstoezicht met bijzondere voorwaarden, opgelegd in een andere strafzaak. Een belangrijk onderdeel daarvan is ambulante behandeling, die mede door de opstelling van de verdachte nog onvoldoende van de grond is gekomen. De reclassering vindt dat de verdachte weinig intrinsiek gemotiveerd lijkt te zijn en het ontbreekt de verdachte aan een zinvolle dagbesteding. De reclassering adviseert in de onderhavige strafzaak tot het opleggen van een taakstraf zonder bijzondere voorwaarden. Een (deels) voorwaardelijke straf met de algemene voorwaarde zou kunnen dienen als extra stok achter de deur voor de verdachte om niet te recidiveren. Een gevangenisstraf wordt niet wenselijk geacht omdat dit de noodzakelijk behandeling zou doorkruisen.

Verder houdt de rechtbank rekening met de persoonlijke omstandigheden van de verdachte zoals deze naar voren zijn gekomen op de zitting. De verdachte heeft verklaard dat de behandeling bij [instelling 2] met vallen en opstaan gaat. De behandeling met zijn vaste behandelaar was gestopt, maar de verdachte heeft nu een nieuwe behandelaar. Hij vindt het fijn om af en toe met iemand te praten. Hij is bereid een taakstraf uit te voeren.

Strafkader

Bij het bepalen van de strafmodaliteit en de hoogte van de straf heeft de rechtbank gekeken naar opgelegde straffen in andere, vergelijkbare zaken. Dat de vechtpartij plaatsvond op klaarlichte dag en in aanwezigheid van veel omstanders, weegt strafverzwarend. De rechtbank weegt in het voordeel van de verdachte mee dat aangever [slachtoffer 1] de verdachte eerste heeft geslagen.

De dreigende houding en verzetshandelingen van de verdachte tegen de politieambtenaren rekent de rechtbank de verdachte zwaar aan. Wederspannigheid is een ernstig feit: het ondermijnt de positie van politieambtenaren en bedreigt hun veiligheid. Daarbij vindt de rechtbank het bijzonder kwalijk dat de verdachte op de zitting aangeeft dat hij er geen spijt van heeft en dat hij zich niets aantrekt van het gezag van de politie. Ook dat weegt in strafverzwarende zin mee.

Alles afwegende, en met het oog op de beslissingen op de twee vorderingen tot tenuitvoerlegging van eerder opgelegde voorwaardelijke straffen, legt de rechtbank aan de verdachte een taakstaf op voor de duur van 60 uren, te vervangen door 30 dagen hechtenis als de verdachte deze taakstraf niet of niet goed uitvoert. Gelet op de ernst van de feiten en om te voorkomen dat de verdachte zich in de toekomst opnieuw schuldig maakt aan het plegen van (gewelds)delicten, wordt daarnaast een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 4 weken opgelegd, met een proeftijd van 2 jaren.

De rechtbank wijkt af van de eis van de officier van justitie en het standpunt van de verdediging, omdat de rechtbank oordeelt dat de ernst van de feiten niet voldoende tot uitdrukking komt in de eis en de rechtbank tot een bewezenverklaring van meer feiten komt dan de verdediging.

Vordering van de benadeelde partijen

[slachtoffer 1] – feit 1

De benadeelde partij [slachtoffer 1] vordert een immateriële schadevergoeding van € 700,00, te vermeerderen met de wettelijke rente, en om de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

[slachtoffer 2] – feit 3

De benadeelde partij [slachtoffer 2] vordert een schadevergoeding van € 3.200,00, bestaande uit € 800,00 aan materiële schade (kosten telefoon) en € 2.500,00 aan immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente, en om de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat de vordering van [slachtoffer 1] gedeeltelijk kan worden toegewezen tot een bedrag van € 350,00, gelet op het eigen aandeel van die [slachtoffer 1] en de bedragen die worden toegewezen in soortgelijke zaken. De officier van justitie verzoekt de rechtbank om het toe te wijzen bedrag te vermeerderen met de wettelijke rente en de schadevergoedingsmaatregel op te leggen. Ten aanzien van de vordering van [slachtoffer 2] verzoekt de officier van justitie om de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren in de vordering, gelet op de verzochte vrijspraak van feit 3.

Standpunt van de verdediging

De advocaat verzoekt primair de benadeelde partijen niet-ontvankelijk te verklaren in de vordering, gelet op de bepleite vrijspraken voor beide feiten. Subsidiair stelt de advocaat zich op het standpunt dat ten aanzien van beide benadeelde partijen de hoogte van de immateriële schade dient te worden gematigd en dat ten aanzien van de materiële schade van benadeelde [slachtoffer 2] geen verband bestaat met de beschuldiging.

Oordeel van de rechtbank

[slachtoffer 1] – feit 1

Vergoeding van immateriële schade is op grond van artikel 6:106 sub b BW onder meer mogelijk als de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen. In dit geval staat op basis van de politiefoto’s in het dossier voldoende vast dat de benadeelde partij aangezichtsletsel bij en onder zijn rechteroog heeft opgelopen als gevolg van het door de verdachte gepleegde geweld. Gelet op dat letsel is aannemelijk dat de benadeelde partij, zoals hij zelf stelt, met zijn rechteroog enkele weken minder goed heeft kunnen zien. Dat de verdachte de benadeelde partij tegen zijn been heeft geschopt blijkt uit de beelden. Dat de benadeelde partij daardoor pijn leed, zoals hij zelf zegt in de aangifte, is zonder meer aannemelijk.

Gelet op de bedragen die in soortgelijke zaken worden toegekend als schadevergoeding voor aangezichtsletsel met tijdelijk verminderd zicht en pijn enerzijds en de eigen schuld van de benadeelde aan het ontstaan van de vechtpartij anderzijds, oordeelt de rechtbank dat een vergoeding van € 300,00 billijk is. De rechtbank wijst de vordering van de benadeelde partij daarom tot dat bedrag toe. De rechtbank wijst het meer gevorderde af.

De rechtbank wijst de gevorderde wettelijke rente toe vanaf 27 januari 2025 (de datum van het ontstaan van de schade) tot de dag dat de verdachte de schadevergoeding volledig heeft betaald.

De verdachte zal ook worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken. Deze kosten worden tot dit moment begroot op nihil.

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel aan de verdachte op, zodat (kort gezegd) de benadeelde partij de schadevergoeding niet zelf bij de verdachte hoeft te incasseren, maar dat de Staat dit voor hem doet. De rechtbank bepaalt daarom dat de verdachte een bedrag van € 300,00 aan de Staat moet betalen.

Dit bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 27 januari 2025 (datum ontstaan schade) tot de dag dat de verdachte het volledige bedrag heeft betaald.

Als de verdachte de schadevergoeding niet (volledig) betaalt, kan gijzeling (een vorm van vrijheidsbeneming van de verdachte) worden toegepast voor de duur van 3 dagen. De gijzeling komt niet in de plaats van de verplichting om te betalen. Ook als gijzeling wordt toegepast, blijft de verdachte dus verplicht om de schadevergoeding te betalen.

[slachtoffer 2] – feit 3

De rechtbank spreekt de verdachte vrij van het aan hem ten laste gelegde onder feit 3. Volgens de wet kan de strafrechter dan geen schadevergoeding toekennen aan een benadeelde. De rechtbank bepaalt daarom dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk is in de vordering.

Bij vorderingen tot schadevergoeding is de hoofdregel dat de partij die ongelijk krijgt, de proceskosten van de andere partij moet vergoeden. De benadeelde partij wordt niet-ontvankelijk verklaard in de vordering, waardoor niet is komen vast te staan of en in hoeverre de vordering terecht is ingediend. De benadeelde partij moet daarom de kosten vergoeden die de verdachte heeft gemaakt om tegen deze vordering in te gaan. De rechtbank is van oordeel dat op dit moment niet vast staat dat de verdachte daarvoor kosten heeft gemaakt en begroot de kosten daarom op nihil.

Vordering van de officier van justitie

Parketnummer 16/085940-23

De officier van justitie eist dat de rechtbank de vordering gedeeltelijk toewijst en 4 weken gevangenisstraf ten uitvoer legt, omgezet in een taakstraf voor de duur van 120 uren. Een tenuitvoerlegging van de gevangenisstraf is niet wenselijk, omdat het van belang is dat de verdachte zijn woning kan behouden.

Parketnummer 16/163871-24

De officier van justitie eist dat de rechtbank de proeftijd verlengt met de duur van 1 jaar, conform het reclasseringsadvies. Een tenuitvoerlegging van de voorwaardelijke straf is niet wenselijk, omdat het de behandeling zal doorkruisen en de behandeling en het reclasseringscontact juist belangrijk zijn voor de verdachte om zijn leven op het rechte pad te krijgen en te houden.

Standpunt van de verdediging

Parketnummer 16/085940-23

De advocaat verzoekt primair de vordering tot tenuitvoerlegging af te wijzen en subsidiair, indien de rechtbank komt tot tenuitvoerlegging van de voorwaardelijke straf, de gevangenisstraf om te zetten in een taakstraf.

Parketnummer 16/163871-24

De advocaat verzoekt de proeftijd te verlengen, zoals geadviseerd door de reclassering in het reclasseringsadvies.

Oordeel van de rechtbank

Parketnummer 16/085940-23

De rechtbank is van oordeel dat de vordering tot tenuitvoerlegging moet worden toegewezen omdat, zoals blijkt uit dit vonnis, de verdachte zich voor het einde van de proeftijd opnieuw schuldig heeft gemaakt aan strafbare feiten. De rechtbank zal daarom de voorwaardelijke straf ten uitvoer leggen. De rechtbank ziet echter in de persoonlijke omstandigheden zoals naar voren gekomen in het reclasseringsadvies, aanleiding om 30 dagen gevangenisstraf ten uitvoer te leggen, en deze om te zetten in een taakstraf van 120 uren, te vervangen door

30 dagen hechtenis als de verdachte deze taakstraf niet of niet goed uitvoert. De rechtbank vindt het niet wenselijk om de behandeling van de verdachte te doorkruisen door de tenuitvoerlegging van de gevangenisstraf te gelasten, waardoor mede het risico ontstaat dat de verdachte zijn woning kwijtraakt.

Parketnummer 16/163871-24

Uit het reclasseringsadvies volgt dat in december 2025 het traject van de verdachte bij de reclassering is opgeschaald naar een intensievere vorm van behandeling en dat hij een nieuwe behandelaar heeft. [instelling 2] schat in dat de duur van de huidige proeftijd niet voldoende is om te kunnen werken aan gedragsverandering en risicovermindering. De huidige bijzondere voorwaarden zijn momenteel wel toereikend. De reclassering adviseert daarom de proeftijd met één jaar te verlengen. Gelet op de hierboven aangehaalde redenen om geen tenuitvoerlegging van de gevangenisstraf te gelasten en het reclasseringsadvies, zal de rechtbank de proeftijd verlengen met één jaar.