Omgevingsrecht

Deze uitspraak gaat over de omgevingsvergunning voor een nieuw havenkantoor in het Spaarne in Haarlem. Eiser…

Rechtbank Noord-Holland, 28 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 28 oktober 2026 heeft de Rechtbank Noord-Holland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over omgevingsrecht.

Instantie
Rechtbank Noord-Holland
Datum uitspraak
28 oktober 2026
Datum publicatie
30 oktober 2026
Zaaknummer
HAA 25/769
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBNHO:2026:14848
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Deze uitspraak gaat over de omgevingsvergunning voor een nieuw havenkantoor in het Spaarne in Haarlem. Eiser is het niet eens met de omgevingsvergunning. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan, die in hoofdzaak zien op de mogelijke effecten van het havenkantoor op zijn oever en monumentale woonboerderij de overkant van het Spaarne. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college de omgevingsvergunning mocht verlenen. Niet is gebleken dat realisering van het havenkantoor in strijd is met een goede ruimtelijke ordening. Ook is niet gebleken dat een milieueffectenrapportage vereist is of het college de zorgplicht vanuit de wateractiviteit had dienen te specificeren. Verder stuit het beroep van eiser af op de gemeentelijke parkeernormen af op het relativiteitsbeginsel. Eiser krijgt dus geen gelijk en het beroep is dus ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK NOORD-HOLLAND

Zittingsplaats Haarlem

Bestuursrecht

zaaknummer: HAA 25/769


uitspraak van de enkelvoudige kamer van 28 oktober 2026 in de zaak tussen

[eiser] , uit [plaats] , eiser

(gemachtigde: mr. J.T.A.M. van Mierlo),

en

het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Haarlem

(gemachtigde: mr. A.G. Kamphuis).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de omgevingsvergunning voor een nieuw havenkantoor aan de Spaarndamseweg 1A in Haarlem, in het Spaarne. Eiser is het niet eens met de omgevingsvergunning. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan, die in hoofdzaak zien op de mogelijke effecten van het havenkantoor op de oever en woonboerderij van eiser aan de overkant van het Spaarne. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank of het college de omgevingsvergunning kon verlenen.

2. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college de omgevingsvergunning mocht verlenen. Niet is gebleken dat realisering van het havenkantoor in strijd is met een goede ruimtelijke ordening. Ook is niet gebleken dat een milieueffectenrapportage vereist is of het college de zorgplicht vanuit de wateractiviteit had dienen te specificeren. Verder stuit het beroep van eiser af op de gemeentelijke parkeernormen af op het relativiteitsbeginsel. Eiser krijgt dus geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

3. Het college heeft op 23 december 2024 een omgevingsvergunning verleend voor ‘de nieuwbouw van een Havenkantoor in het Noorder Buiten Spaarne’. Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit en een verzoek gedaan om een voorlopige voorziening.

3.1.

De voorzieningenrechter heeft het verzoek in de uitspraak van 18 maart 2025 toegewezen en het bestreden besluit geschorst tot het moment van de verzending van deze uitspraak op het beroep.

3.2.

Het college heeft op 16 april 2026 een herstelbesluit genomen, waarbij het college de motivering en voorschriften van het bestreden besluit heeft aangevuld. Het beroep tegen het bestreden besluit ziet van rechtswege daarom ook op dit herstelbesluit, aangezien eiser daar belang bij heeft.

3.3.

Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

3.4.

De rechtbank heeft het beroep op 17 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser en zijn vrouw [naam 1] , de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van het college, vergezeld door [naam 2] , [naam 3] en
[naam 4] .

Beoordeling door de rechtbank

Overgangsrecht

4. Op 1 januari 2024 zijn de Omgevingswet en de Invoeringswet Omgevingswet in werking getreden. Als een aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend vóór het tijdstip van inwerkingtreding van de Omgevingswet blijft op grond van artikel 4.3, aanhef en onder a, van de Invoeringswet Omgevingswet het recht zoals dat gold onmiddellijk vóór dat tijdstip van toepassing tot het besluit op die aanvraag onherroepelijk wordt, met uitzondering van artikel 3.9, derde lid, eerste zin, van de Wabo.

4.1.

De aanvraag om een omgevingsvergunning is gedateerd op 27 oktober 2022. Dat betekent dat in dit geval de Wabo van toepassing blijft.

Totstandkoming van het bestreden besluit

5. De omgevingsvergunning is verleend voor een nieuw havenkantoor op 35 palen in het Spaarne. Het gebouw wordt 40 m bij 19 m en omvat verdeeld over twee verdiepingen 450 m² bvo. Op de begane grond is ruimte voor boten en werkruimtes. Op de eerste verdieping is ruimte voor het kantoorgedeelte met onder meer de meldkamer. Het ontwerp is tot stand gekomen door middel van een openbare projectprijsvraag.

5.1.

Eiser woont aan de overkant van het bouwplan in een woonboerderij aan [adres 2] . Zijn perceel grenst aan het Spaarne en is gelegen op het bedrijventerrein de Waarderpolder.

5.2.

Ter plaatse is het bestemmingsplan ‘Spaarndamseweg e.o.’ van toepassing. De beoogde locatie voor het havenkantoor heeft de enkelbestemming “Water” en de dubbelbestemming “Waarde – Archeologie 6”. Ter plaatse zijn ook de bestemmingsplannen ‘Parapluplan parkeernormen Haarlem 2018’, ‘Reparatieplan B Haarlem 2019’ en ‘Reparatieplan C Haarlem 2020’ van toepassing.

5.3.

Op de aanvraag tot de omgevingsvergunning was de uniforme openbare voorbereidingsprocedure van toepassing. De conceptvergunning heeft van 28 maart 2024 tot en met 9 mei 2024 ter inzage gelegen. Hierop heeft (onder meer) eiser een zienswijze ingediend.

5.4.

Het college heeft de omgevingsvergunning verleend. Hiertoe heeft het college overwogen dat de aanvraag niet in strijd is met een goede ruimtelijke ordening, zodat het medewerking kan verlenen aan de aangevraagde afwijkingen van de toepasselijke bestemmingsplannen. Daarnaast is de aanvraag niet in strijd met de redelijke eisen van welstand en is aannemelijk dat het havenkantoor voldoet aan de bouwtechnische eisen uit het Bouwbesluit. Hier heeft eiser beroep tegen ingesteld.

5.5.

De voorzieningenrechter heeft naar voorlopig oordeel vier beroepsgronden van eiser gegrond bevonden en gelet daarop, na een belangafweging, het verzoek om een voorlopige voorziening toegewezen. De omgevingsvergunning is geschorst tot het moment van de verzending van deze uitspraak op beroep.

5.6.

Na de uitspraak van de voorzieningenrechter heeft het college een herstelbesluit genomen en de motivering van de omgevingsvergunning op bepaalde punten aangevuld. Dit geldt voor de vragen of een milieueffectenrapportage-beoordeling (mer), een omgevingsvergunning voor een wateractiviteit en/of een bodemonderzoek vereist zijn. Het college heeft de mer-aanmeldnotitie van 30 maart 2026 met bijbehorende stikstofberekening en trillingspredictie en het mer-besluit van 16 april 2026 bij het herstelbesluit gevoegd. Daarnaast heeft het college de vergunningvoorschriften aangevuld, die in hoofdzaak zien op mitigerende maatregelen voor (de monumentale woonboerderij van) eiser tijdens de heiwerkzaamheden en overige uitvoering van het bouwplan.

Parkeren

6. Eiser voert aan dat het realiseren van het havenkantoor leidt tot meer parkeerdruk, aangezien geen parkeerplaatsen (op eigen terrein) gerealiseerd worden. Het college heeft in het verweerschrift toegelicht dat hiertoe toepassing is gegeven aan een afwijkingsmogelijkheid opgenomen in het Parapluplan Parkeernormen Haarlem.

6.1.

De rechtbank oordeelt dat het relativiteitsvereiste uit artikel 8:69a van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) in de weg staat aan de inhoudelijke beoordeling van deze beroepsgrond. Volgens het college is de kortst mogelijke looproute van de woonboerderij van eiser tot de ingang van het havenkantoor 1,7 kilometer. Eiser heeft dit niet betwist. De rechtbank acht het gelet op die afstand onwaarschijnlijk dat werknemers of bezoekers van het havenkantoor bij de woonboerderij van eiser zullen parkeren en de parkeerdruk aldaar toe zal nemen. De norm waar eiser zich op beroept strekt in dit geval dus niet tot bescherming van de belangen van eiser. De beroepsgrond slaagt niet.

Een goede ruimtelijke ordening?

7. Volgens eiser heeft het college zich ten onrechte op het standpunt gesteld dat het havenkantoor voldoet aan een goede ruimtelijke ordening, zodat het college de omgevingsvergunning voor het afwijken van het bestemmingsplan niet had kunnen verlenen. De beroepsgronden van eiser binnen dit kader bespreekt de rechtbank hierna.

Monumentale waarde: afstand tot monument, richtafstanden en beperking mogelijkheden oever?

8. Eiser voert aan dat het college onzorgvuldig heeft gehandeld door de woonboerderij niet mee te nemen in de afweging van een goede ruimtelijke ordening. Zo heeft het college zich onvoldoende rekenschap gegeven van het monumentale karakter en de cultuurhistorische beschermingswaardigheid van de oever, die volgens eiser onderdeel is van de ensemblewaarde van het monument. Het havenkantoor komt te dichtbij en belemmert vanaf de Spaarndamseweg het fraaie uitzicht over het Spaarne en op de woonboerderij. Daardoor wordt afbreuk gedaan aan de ‘zeer fraaie ligging’ van de woonboerderij voor de omgeving en de belevingswaarde. Daarbij komt dat de oever op minder dan 50 meter van het havenkantoor ligt. Omdat sprake is van een rijksmonument, is volgens eiser ook de door het college gehanteerde richtafstand tot een milieugevoelig gebouw van 10 meter niet voldoende. Er is meer afstand nodig.

Verder betekent de komst van het havenkantoor een versmalling van de vaarweg op die plek, als gevolg waarvan de bouw- en gebruiksmogelijkheden in het water aan de oever van eiser, zoals een botenhuis of aan- en afvoer van goederen, worden beperkt.

8.1.

De rechtbank stelt voorop dat alleen de woonboerderij van eiser monumentaal beschermd is, en niet ook de oever van eiser aan het Spaarne. In het rijksmonumentenregister is het monument als volgt omschreven: “Boerderij eerste kwart achttiende eeuw. Zeer fraai gelegen aan het Spaarne. Bescheiden architectuur, doch van oudheidkundige waarde.” Uit de bewoordingen leidt de rechtbank niet af dat ook de oever vanwege enige monumentale (ensemble)waarde bescherming geniet. Eiser heeft die stelling ook niet met stukken onderbouwd. Vast staat verder dat de woonboerderij op meer dan
50 meter van het havenkantoor is gelegen. Niet aannemelijk is daarom dat de visuele impact van het havenkantoor op de woonboerderij zodanig van omvang is dat dit voor het college aanleiding had moeten zijn om de omgevingsvergunning te weigeren. Het havenkantoor komt ook niet recht voor de woonboerderij van eiser te staan, terwijl het ook een transparant karakter draagt. Daardoor blijft vanaf de walkant aan de overzijde van de oever van eiser voldoende zicht op de woonboerderij over. Van een onaanvaardbare aantasting van de monumentale waarden van de woonboerderij is naar het oordeel van de rechtbank dan ook geen sprake. De welstandscommissie heeft bovendien ook positief geadviseerd. Daartegen is door eiser geen tegenadvies ingediend en ook overigens is niet gebleken dat het college niet op het positieve welstandsadvies heeft mogen afgaan.

8.2.

Voor zover eiser zich op het standpunt heeft gesteld dat de realisering van het havenkantoor onevenredige belemmeringen opwerpt voor de gebruiksmogelijkheden van zijn oever, legt dit onvoldoende gewicht in de schaal. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat het college heeft gesteld dat de woonboerderij van eiser op een bedrijventerrein is gesitueerd en dat daarom een richtafstand is gehanteerd voor gemengd gebied van 10 meter. Daar wordt ruimschoots aan voldaan. Eiser heeft dit standpunt niet, althans onvoldoende weersproken. Tenslotte is het college niet gehouden om bij zijn besluitvorming rekening te houden met eventuele hypothetische toekomstige ontwikkelingen. Niet gebleken is dat eiser in dit opzicht concrete plannen heeft. Deze beroepsgrond slaagt niet.

Schade door golfslag en stuwing (afkalving)?

9. Eiser voert aan dat hij mogelijk schade zal lijden in de vorm van afkalving van de veengrond op zijn oever door golfslag en stuwing, als gevolg van de komst van het havenkantoor. Volgens eiser maakt de aanwezigheid van het havenkantoor dat de vaarweg in het Spaarne wordt verlegd richting zijn oever. Hierdoor varen de schepen en pleziervaarten op kortere afstand en in ondiep water, wat meer stuwing en golfslag veroorzaakt op zijn oever. Eiser vreest dat hierdoor voor zijn oever gebaggerd moet worden om de vaarweg vrij te maken. Op de zitting heeft eiser aanvullend gesteld dat hij ook vreest voor schade aan zijn oever door de draai- en manoeuvreerbewegingen die schepen volgens hem moeten maken om elkaar na de ‘flessenhals’ bij het havenkantoor, te passeren. Deze risico’s worden volgens eiser vergroot wanneer de schepen te hard varen en de maximumsnelheid wordt verhoogd.

9.1.

De rechtbank is van oordeel dat het college voldoende overtuigend heeft gemotiveerd waarom niet aannemelijk is dat de situering van het havenkantoor in de Spaarne – anders dan door eiser wordt gevreesd – uiteindelijk zal leiden tot schade aan zijn oever. Daartoe heeft het college aangevoerd dat de vaarweg door de komst van het havenkantoor weliswaar smaller wordt, maar dat dat nog niet betekent dat de vaarweg ook daadwerkelijk wordt verlegd. In de huidige situatie varen de binnenvaartschepen, aldus het college, in het midden van de Spaarne. Het diepste deel bevindt zich namelijk in het midden terwijl de bodem richting de oever van eiser over een afstand van 10 meter snel omhoog loopt. De grotere, dieper gelegen schepen kunnen daarom niet – ook niet na de realisering van het havenkantoor – dichter bij de oever van eiser varen. Daarvoor is ook geen aanleiding, omdat de meeste van de binnenvaartschepen in konvooi door de Spaarne varen. In de ochtend van Noord naar Zuid en in de (na)middag andersom. De schepen hoeven elkaar daarom slechts sporadisch te passeren en voor die situatie is ook sprake van coördinatie door de Havendienst. Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiser het tegendeel niet althans onvoldoende kunnen aantonen. Deze beroepsgrond slaagt niet. Daarbij verwijst de rechtbank ook naar hetgeen door de voorzieningenrechter in zijn uitspraak van 18 maart 2025 in dit verband is overwogen.

Schade door trillingen?

10. Het college heeft na de uitspraak van de voorzieningenrechter een trillingspredictie laten uitvoeren door TVW Expertise. Uit het rapport van 12 februari 2026 volgt dat voor de monumentale woning van eiser wordt voldaan aan de grenswaarde conform SBR-A en SBR-B. Gelet hierop verwacht het college niet dat de heiwerkzaamheden, of eventueel daardoor veroorzaakte golfslag, zal leiden tot afkalving van of schade aan de oever. Evengoed heeft het college bij het herstelbesluit voorschriften verbonden die zien op eventuele schade door bouwwerkzaamheden. Hiertoe heeft het college besloten gelet op de uitspraak van de voorzieningenrechter, de zorgen van eiser en het feit dat schade ontstaan door bouwwerkzaamheden op voorhand nooit volledig kan worden uitgesloten. Naar de mening van eiser is een en ander in deze voorschriften in het geheel niet toereikend.

10.1.

De rechtbank is niet gebleken dat het college niet heeft mogen afgaan op het deskundigenrapport over de trillingspredictie, dan wel ontoereikende voorschriften heeft opgesteld in het herstelbesluit. Hoewel eiser de conclusie van de trillingspredictie betwist, heeft hij zijn betwisting niet onderbouwd met een deskundig tegenrapport. Ook is niet concreet onderbouwd of gebleken dat het onderzoek verkeerde uitgangspunten heeft gehanteerd of onzorgvuldig is uitgevoerd. De beroepsgrond slaagt daarom niet.

Kabels en leidingen

11. Eiser voert aan dat het bouwplan feitelijk niet uitvoerbaar is omdat het college geen (kenbare) toestemming heeft gevraagd of gekregen van Liander of PWN voor het bouwen boven de aanwezige (en mogelijk geplande) kabels en leidingen.

11.1.

Het college stelt dat zich onder de geplande bouwlocatie geen planologisch relevante kabels en leidingen bevinden. In het bestemmingsplan is geen dubbelbestemming of beperkingengebied voor kabels en leidingen opgenomen. In het geval daar wel kabels en leidingen liggen, mag aangenomen worden dat die diep genoeg liggen en de palen in de zandlaag daarboven komen. Er is dan ook geen reden aan te nemen dat de omgevingsvergunning om die reden niet verwezenlijkt kan worden. Het boren van kabels gaat altijd in overleg. De rechtbank kan deze uitleg volgen. De beroepsgrond slaagt niet.

Archeologie

12. Eiser voert aan dat het college onvoldoende heeft gemotiveerd waarom archeologisch onderzoek niet aan de orde is.

12.1.

De rechtbank is van oordeel dat het relativiteitsvereiste zich verzet tegen het beroep van eiser op archeologisch onderzoek. Dergelijk onderzoek is immers gericht op het beschermen van de aanwezige archeologische waarden. Dit is een algemeen belang, dat kennelijk niet strekt tot bescherming van de belangen van eiser, namelijk het voorkomen van mogelijke schade aan zijn perceel. Deze belangen zijn ook niet met elkaar verweven. De beroepsgrond slaagt niet.

Mer

13. Eiser voert aan dat het college ten onrechte heeft besloten dat een mer niet noodzakelijk is. Op de zitting heeft eiser deze grond verder onderbouwd. Volgens eiser kan het college bij dit besluit niet afgaan op het rapport van LPB Sights van 30 maart 2026 omdat de adviseur uit is gegaan van onjuiste uitgangspunten. Er is (in het kader van de mer-beoordeling) namelijk – anders dan waar de adviseur van uitgaat – wel sprake van cumulatie van projecten. Aan de zijde van het havenkantoor komen namelijk ook 700 nieuwe woningen van het project Spaarneboog.

13.1.

De rechtbank overweegt dat het college na de uitspraak van de voorzieningenrechter een mer-aanmeldnotitie heeft ingediend met een mer-beoordeling. Deze beoordeling is opgenomen in het rapport van LPB Sights van 30 maart 2026. De conclusie van dit rapport is dat het havenkantoor niet tot zodanige nadelige milieugevolgen leidt dat het opstellen van een mer noodzakelijk is. Bij besluit van 16 april 2026 heeft het college dan ook besloten dat geen mer hoeft te worden opgesteld. In zoverre heeft het college voldaan aan de uitspraak van de voorzieningenrechter.

13.2.

De rechtbank overweegt verder dat het college onbetwist heeft gesteld dat nog geen aanvraag is gedaan of vergunning is verleend voor het project voor de 700 nieuwe woningen. Bij een beoordeling van cumulatieve effecten in het kader van een mer-beoordeling hoeft in beginsel alleen rekening gehouden te worden met projecten waarvoor een vergunning is verleend. Dat in het rapport van 30 maart 2026 geen rekening is gehouden met een mogelijk toekomstig project, dat negatieve effecten kan hebben voor het milieu, maar waarvoor nog geen omgevingsvergunning is aangevraagd laat staan verleend, maakt dus niet dat het rapport onzorgvuldig is opgesteld. De beroepsgrond slaagt niet.

Gekozen locatie

14. Eiser voert aan dat geen noodzaak bestaat voor de gekozen locatie voor het havenkantoor. De provincie gaat namelijk de bruggen (in de nabije toekomst) op afstand bedienen. Ook is het Spaarne op deze locatie het smalst.

14.1.

Het college stelt dat de noodzaak voor een modern en toekomstbestendig havenkantoor blijft bestaan. Naast brugbediening vervult het havenkantoor andere functies die ruimte behoeven. Nautische verkeersleiding blijft altijd noodzakelijk. Daarbij moet het college op de aanvraag beslissen zoals die is ingediend. Aan onderhavige aanvraag is een uitgebreid traject voorafgegaan. Er zijn geen gelijkwaardige alternatieve locaties beschikbaar, waarvoor aanzienlijk minder bezwaren zouden bestaan.

14.2.

De rechtbank kan het standpunt van hert college volgen. Net als de voorzieningenrechter, acht ook de rechtbank de gegeven uitleg voor de locatiekeuze niet onbegrijpelijk. Het college dient een aanvraag, eenmaal door de aanvrager definitief bepaald en ingediend, als zodanig te beoordelen op de relevante criteria. De vraag of de aanvraag noodzakelijk is, is hierbij niet doorslaggevend. Hetgeen eiser onder deze noemer nog heeft aangevoerd over de financiële haalbaarheid van het bouwplan, leidt niet tot een ander oordeel. Niet gebleken is dat het bouwplan op voorhand financieel onuitvoerbaar zou zijn.

Wateractiviteit: zorgplicht

15. Eiser voert aan dat onduidelijk is hoe ver de zorgplicht vanuit de wateractiviteit strekt. Volgens eiser houdt deze zorgplicht ook in dat aantasting van zijn oever voorkomen dient te worden. Voor de bouw van het havenkantoor worden palen in de rivierbodem geplaatst en dit noodzaakt een hydrologisch waterlooponderzoek, aldus eiser. Dit onderzoek moet uitwijzen of de waterdynamiek verandert bij, tussen, voor en achter de palenrijen, wanden en/of opstellingen, met als mogelijk gevolg dat het stroomgebied van het water wordt verlegd.

15.1.

Het college stelt dat geen vergunningplicht voor de wateractiviteit geldt. Het Hoogheemraadschap Rijnland heeft op 7 december 2022 en in de e-mail van 10 oktober 2025 laten weten dat de gemelde activiteit volgens de Keur Rijnland en de Waterschapsverordening onder de zorgplicht valt. Er is volgens het college geen reden om aan te nemen dat niet aan deze zorgplicht zal worden voldaan. Eiser heeft het tegendeel niet aannemelijk gemaakt. De vraag tot hoever die zorgplicht strekt en wanneer precies in strijd wordt gehandeld daarmee, valt naar het oordeel van de rechtbank buiten de reikwijdte van deze procedure. De rechtbank volgt eiser niet dat het college verplicht is de zorgplicht voor de wateractiviteit zodanig in te vullen dat in extenso duidelijk wordt waar de zorgplicht (in relatie tot de oever van eiser) precies uit bestaat. In zoverre ziet de rechtbank dan ook geen motiveringsgebrek of zorgvuldigheidsgebrek in het herstelbesluit.

Conclusie en gevolgen

16. Het college heeft hangende het beroep de omgevingsvergunning met het herstelbesluit gewijzigd. Met dit herstelbesluit is de omgevingsvergunning rechtmatig. Het beroep van eiser is daarom ongegrond. Dit betekent dat eiser geen gelijk krijgt en de omgevingsvergunning voor het havenkantoor zoals gewijzigd met het herstelbesluit in stand blijft.

17. Omdat het college met het herstelbesluit deels is tegemoetgekomen aan eisers beroep, ziet de rechtbank aanleiding om het college te veroordelen in de proceskosten van eiser in beroep. De rechtbank stelt de hoogte van de proceskostenvergoeding vast op € 1.868,- (1 punt voor het indienen van het beroep en 1 punt voor het verschijnen op de zitting, met een waarde per punt van € 934,- en weging 1). Eiser heeft ook recht op vergoeding van het door hem betaalde griffierecht.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- bepaalt dat het college het griffierecht van € 194,- aan eiser moet vergoeden;

- veroordeelt het college tot een proceskostenvergoeding aan eiser van € 1.868,-.

Deze uitspraak is gedaan door mr. drs. J.H.A.C. Everaerts, rechter, in aanwezigheid van
mr.I.A. Bakker, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 28 oktober 2026.

griffier

rechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Dit is bepaald in artikel 6:19 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). rtikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a en c, en artikel 2.10 en artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, onder 3˚, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht. ECLI:NL:RBNHO:2025:2796, r.o. 10.1 t/m 10.3. Bijvoorbeeld r.o. 11.6 in ECLI:RVS:2025:1202.