Bestuursrecht overig

Fysieke mijnbouwschade: verzakkingen van vloeren, scheurvorming in de afwerking en blaasvorming…

Rechtbank Noord-Nederland, 29 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 29 oktober 2026 heeft de Rechtbank Noord-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over bestuursrecht.

Instantie
Rechtbank Noord-Nederland
Zittingsplaats
Groningen
Datum uitspraak
29 oktober 2026
Datum publicatie
29 oktober 2026
Zaaknummer
LEE 21/2119
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RBNNE:2026:4640
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Fysieke mijnbouwschade: verzakkingen van vloeren, scheurvorming in de afwerking en blaasvorming. Deskundigenbeoordelingen en bewijslastverdeling. Naar de aard geen mijnbouwschade?

Uitspraak

RECHTBANK NOORD-NEDERLAND

Zittingsplaats Groningen

Bestuursrecht

zaaknummer: LEE 21/2119


uitspraak van de meervoudige kamer van 29 oktober 2026 in de zaak tussen

Bolber Vastgoed B.V., uit Groningen, eiseres

(gemachtigde: mr. N. Hollander),

en

Instituut Mijnbouwschade Groningen, IMG

(gemachtigden: mr. B.C. Rots en mr. S.C. Goldbohm).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over het besluit van het IMG op de aanvraag van eiseres om vergoeding van fysieke mijnbouwschade. Eiseres is het niet eens met de gedeeltelijke afwijzing. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat ten aanzien van drie schades een aanvullende vergoeding van € 4.128,40 dient te worden toegekend. De rechtbank kent geen vergoeding toe voor de vloeren in de werkplaats, de gietvloer in de kelder en een scheur in de kantoorruimte. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt.

Totstandkoming van het bestreden besluit en procesverloop

2.1.

Eiseres heeft schademeldingen bij de Nederlandse Aardolie Maatschappij (NAM) ingediend. Op basis van een schadeopname op 4 september 2013 en een taxatierapport van Arcadis van 5 november 2013 heeft de NAM aan eiseres een bedrag van € 4.936,80 (incl. BTW) uitgekeerd. Daarna is aan eiseres een aanvullend bedrag van € 75,- uitgekeerd. Dit betrof schade aan het bedrijfsverzamelgebouw met inpandige woning van eiseres.

2.2.

Op 8 januari 2018 heeft eiseres een aanvraag om vergoeding van fysieke mijnbouwschade ingediend bij het Centrum Veilig Wonen. Op 24 mei 2019 heeft eiseres een aanvraag om vergoeding van fysieke mijnbouwschade ingediend bij de Tijdelijke Commissie Mijnbouwschade Groningen (TCMG).

2.3.

In opdracht van de TCMG heeft op 15 oktober 2019 een schadeopname plaatsgevonden. Op 12 februari 2020 heeft deskundige L. Nabben van het bureau Nivre een adviesrapport uitgebracht, met een beoordeling van 18 schades. Nabben heeft het schadebedrag berekend op € 6.533,19 (incl. BTW).

2.4.

Na een zienswijze van eiseres van 27 juni 2020, met daarbij gevoegd het rapport van SealteQ Heerenveen B.V. van 27 maart 2020, heeft het IMG nader advies gevraagd. Op 17 juli 2020 heeft Nabben een herzien adviesrapport uitgebracht. Hij heeft het totale schadebedrag ongewijzigd gehandhaafd.

2.5.

Bij primair besluit van 13 augustus 2020 heeft het IMG beslist overeenkomstig het advies van Nabben. Inclusief bijkomende kosten en wettelijke rente heeft het IMG aan eiseres een schadevergoeding van € 7.729,04 toegekend. Hiertegen heeft eiseres bezwaar gemaakt.

2.6.

Na een hoorzitting op 24 maart 2021 heeft de bezwaaradviescommissie van het IMG (hierna: de bezwaaradviescommissie) op 14 mei 2021 geadviseerd het bezwaar ongegrond te verklaren. Met het bestreden besluit van 28 mei 2021 op het bezwaar van eiseres heeft het IMG, onder verwijzing naar het advies van de bezwaaradviescommissie, het bezwaar ongegrond verklaard.

2.7.

Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Na meerdere toegewezen uitstelverzoeken van eiseres, is het beroep behandeld op een regiezitting van de rechtbank op 21 oktober 2024. Tijdens deze zitting zijn met partijen nadere procesafspraken gemaakt.

2.8.

Op 29 oktober 2025 heeft eiseres de beroepsgronden aangevuld en een “Rapportage schade opname” van 10 juni 2025 overgelegd, opgesteld door contra-expert
ing. M. Ester van het bureau Tandem Schade-expertise & Advies BV. Op 4 maart 2026 heeft het IMG een verweerschrift ingediend met daarbij gevoegd een deskundigenbericht van 19 januari 2026 van ing. D. Kiestra van het bureau 10BE.

2.9

Bij brief van 7 september 2026 heeft eiseres zeven aanvullende foto’s in het geding gebracht.

2.10.

De rechtbank heeft op 17 september 2026 een onderzoek ter plaatse ingesteld en aansluitend het beroep op zitting behandeld. Aan het onderzoek ter plaatse en aan de behandeling ter zitting hebben deelgenomen: namens eiseres de gemachtigden [naam 1] ,

[naam 2] en mr. N. Hollander, de gemachtigden van het IMG en deskundige Kiestra.

Beoordeling door de rechtbank

Schades 1, 8 en 9

3. In het verweerschrift heeft het IMG het standpunt ingenomen dat schades 1 en 9 zijn vergroot (nu aangeduid als schades 1a en 9a) en dat deze voor vergoeding in aanmerking komen. De vergoeding voor schades 1a en 9a bedraagt € 378,36 respectievelijk € 2.457,50. Over schade 8 heeft het IMG in het verweerschrift het standpunt ingenomen dat hiervoor (alsnog) een vergoeding van € 1.292,54 dient te worden betaald. Het IMG heeft de rechtbank verzocht voor deze schades een aanvullende vergoeding toe te kennen van
€ 4.128,40 (incl. BTW), te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 8 januari 2018 tot en met de dag van betaling. Tijdens de mondelinge behandeling heeft eiseres hiermee ingestemd, zodat deze schades geen bespreking meer behoeven. De rechtbank zal dit bedrag toekennen (zie conclusie en gevolgen onder 10).

4. Het geschil spitst zich daarmee toe op de verzakking van de vloeren in de werkplaats (schades 2 en 10), scheurvorming in de afwerking van een wand in de kantoorruimte (schade 11) en blaasvorming in de gietvloer in de kelder (schade 12). Kernvraag is of deze schades in causaal verband staan met mijnbouwactiviteiten. De rechtbank beantwoordt deze vraag ontkennend. Zij overweegt daartoe als volgt.

Toetsingskader

5. Niet in geschil is dat het bewijsvermoeden van toepassing is op schades 2, 10 en 11. Bij fysieke schade aan gebouwen en werken wordt op grond van het bewijsvermoeden vermoed dat die schade is veroorzaakt door de aanleg of de exploitatie van een mijnbouwwerk. Dat is alleen het geval als de schade naar haar aard redelijkerwijs zou kunnen zijn veroorzaakt door beweging van de bodem als gevolg van de aanleg of de exploitatie van een mijnbouwwerk ten behoeve van het winnen van gas uit het Groningenveld of gasopslag bij Norg.

5.1.

Het IMG weerlegt het bewijsvermoeden met succes als het aan de hand van een deskundigenadvies aantoont dat de schadeoorzaak aantoonbaar uitsluitend een andere is dan bodembeweging als gevolg van de aanleg of exploitatie van een mijnbouwwerk. In dat geval is het voldoende aannemelijk dat de schade niet is veroorzaakt door mijnbouwactiviteiten.

5.2.

In het kader van de vergewisplicht toetst het IMG aan de hand van welke feiten de ingeschakelde deskundige tot de conclusie is gekomen dat er met een voldoende hoge mate van zekerheid een andere uitsluitende oorzaak voor de schade is aan te wijzen. Het IMG acht het bewijsvermoeden pas weerlegd als de deskundige een hoge mate van zekerheid heeft over de oorzaak van de door hem aangewezen schade. Van de deskundige wordt niet gevergd dat hij met 100% zekerheid kan uitsluiten dat de schade is ontstaan en/of verergerd door bodembeweging door mijnbouwactiviteiten.

5.3.

Volgens vaste rechtspraak van de ABRvS mag een bestuursorgaan, als in een advies van een door dat bestuursorgaan benoemde deskundige op objectieve en onpartijdige wijze verslag is gedaan van het door de deskundige verrichte onderzoek en op inzichtelijke wijze is aangegeven welke feiten en omstandigheden aan de conclusies ervan ten grondslag zijn gelegd en deze conclusies niet onbegrijpelijk zijn, bij het nemen van een besluit van dat advies uitgaan, tenzij concrete aanknopingspunten voor twijfel aan de juistheid of volledigheid naar voren zijn gebracht.

5.4.

Als een partij concrete aanknopingspunten voor twijfel aan de zorgvuldigheid van de totstandkoming van het advies, de begrijpelijkheid van de in het advies gevolgde redenering of het aansluiten van de conclusies daarop naar voren heeft gebracht, mag het IMG niet zonder nadere motivering op het advies afgaan.

Schades 2 en 10

6. Schades 2 en 10 betreffen verzakkingen van vloeren in de werkplaats.

6.1.

In het op 26 april 1999 opgestelde funderingsadvies van ingenieursbureau Inpijn-Blokpoel is over de later gelegde vloer vermeld dat deze een zetting kan ondervinden van globaal 3 à 5 cm ± 30%. Nabben heeft in het herzien adviesrapport van 17 juli 2020 vermeld dat de met staalvezel versterkte vloer in het midden meer is gezakt dan aan de zijkanten en daarmee hol ligt. Verder is vermeld dat sprake is van slappe klei- en veengrond en dat sprake is van het inklinken van de zettingsgevoelige grondslag, door het eigen gewicht van de vloer en de daarop aangebrachte (variabele) bovenbelasting (zwaar materieel). Daarbij is er op gewezen dat de in 2009 gelegde betonnen vloer niet is verzakt.

6.2.

In het bestreden besluit verwijst het IMG naar het advies van de bezwaaradviescommissie van 14 mei 2021. De bezwaaradviescommissie overweegt in haar advies (punt 16) dat uit “het funderingsadvies van ingenieursbureau Inpijn-Blokpoel blijkt dat een autonome zetting tot 6,5 cm te verwachten is. Nabben heeft voldoende gemotiveerd toegelicht dat sprake is van een slappe ondergrond waarbij inklinking is opgetreden. De op zand gestorte betonnen vloer zakt onder invloed van het eigen gewicht ten opzichte van de draagconstructie van de bedrijfshal. De hoogst gemeten afwijking is 6,3 cm en valt daarmee binnen de verwachte zettingsniveaus zoals gerapporteerd door Inpijn-Blokpoel. Hetgeen (…) is aangevoerd doet niet twijfelen aan het advies van Nabben dat sprake is van autonome zetting.”

6.3.

Eiseres heeft in beroep een eigen deskundige ingeschakeld. In de op 10 juni 2025 uitgebrachte rapportage schrijft deze contra-expert over schades 2 en 10 te moeten “concluderen dat met voldoende zekerheid gesteld kan worden dat hier geen sprake is van mijnbouw gerelateerde schade. De beoordeling wordt mede vanuit het feit dat er geen sprake is van overschrijding van grenswaarden uit de SBR-A (2017), dan ook als juist gezien.”

6.4.

Dit is ook de conclusie die door Kiestra in beroep is getrokken. In het adviesrapport van 19 januari 2026 wordt aangesloten bij de toelichting van Nabben en de oorzaak gevonden in een autonome zetting. Kiestra heeft tijdens het door de rechtbank ingestelde onderzoek ter plaatse en op de zitting naar voren gebracht dat hij aan de vloer geen beschadigingen kan zien die wijzen op mijnbouwschade. Uit de oorspronkelijke constructie volgt dat doorbuiging plaatsvindt. Dit komt volgens hem niet door een constructiefout of door aardbevingen. Door Kiestra is uiteengezet dat een staalvezelversterkte vloer, die flexibeler is dan een betonnen vloer zonder staalvezels, de eigenschappen heeft dat deze door gebruik minder snel beschadigingen oploopt, maar wel meer doorzakt.

6.5.

Om te concluderen dat de door het IMG ingeschakelde deskundigen niet kunnen worden gevolgd zijn concrete aanknopingspunten nodig voor twijfel aan de juistheid of volledigheid van hun deskundigenadviezen. De door eiseres ingeschakelde contra-expert heeft die niet gegeven; ook hij concludeert dat hier geen sprake is van mijnbouwgerelateerde schade. Daarmee zijn alle deskundigen, zowel die door het IMG zijn ingeschakeld als die door eiseres is ingeschakeld, het met elkaar eens. De rechtbank ziet in hetgeen tijdens het onderzoek ter plaatse is waargenomen en door eiseres overigens nog is aangevoerd, geen aanleiding om aan de deskundigenadviezen te twijfelen. De beroepsgronden over de schades 2 en 10 slagen dus niet.

7. In de (aanvullende) beroepsgronden van 29 oktober 2025 heeft eiseres naar voren gebracht dat identieke schades op een door haar genoemd adres in Groningen wel zijn vergoed. Zij acht het uitblijven van een vergoeding aan eiseres in strijd met het gelijkheidsbeginsel.

7.1.

Het IMG heeft in het verweerschrift naar voren gebracht dat eiseres enkel heeft gesteld, maar niet onderbouwd dat sprake is van verschillende behandeling. Het IMG merkt op dat het wel naar het rapport van het genoemde adres heeft gekeken en concludeert dat er voor het door eiseres genoemde adres geen (verzakkings)schade aan vloeren is vergoed.

7.2.

De rechtbank is van oordeel dat eiseres het beroep op het gelijkheidsbeginsel onvoldoende heeft onderbouwd door te verwijzen naar een adres, zonder verdere stukken. Het standpunt van het IMG dat geen sprake is van verschillende behandeling is dan ook niet gemotiveerd bestreden. Daar komt bij dat uit de vergoeding van schade in één incidenteel geval onvoldoende is om te concluderen dat het IMG een vaste gedragslijn hanteert.

Schade 11

8. Schade 11 betreft scheurvorming in de afwerking (behang en sauswerk) van een wand in de kantoorruimte van het pand.

8.1.

In (punt 17 van) het door het IMG overgenomen advies overweegt de bezwaaradviescommissie dat het gaat om een overgang in materialen, waarbij geen overbrugging is aangebracht. Volgens Nabben is sprake van een verschil in werking van de beplating waarbij het behang is aangebracht over de naden van de beplating, waarbij geen gebruik is gemaakt van overbruggingsmateriaal, en dat het werken van de platen de scheurvorming in het behang heeft veroorzaakt.

8.2.

De door eiseres ingeschakelde contra-expert Ester overweegt het volgende: “(…) het bevochtigen/sausen van behang zorgt doorgaans niet voor dergelijke grillige scheurvorming en achten wij om die reden niet navolgbaar! Ook het feit dat er sprake is van overschrijding van grenswaarden uit de SBR-A (2017), zijn wij van mening dat deze schade niet uitgesloten verergerd kan zijn door mijnbouwactiviteiten (…).”

8.3.

Kiestra schrijft in zijn hierop gegeven reactie onder meer: “Gipsvezelplaten (…) zijn direct afgewerkt met papierbehang en sauswerk. Er is geen afwerking over de beplating aanwezig met een niet-flexibel materiaal zoals stucwerk. Dit blijkt ook uit foto 14. (…) De scheurvorming bevindt zich aantoonbaar uitsluitend in de afwerking, het behang en het sauswerk, ter plaatse van een naad/aansluiting tussen twee elementen. Het onderliggende element is daarbij niet aangetast. Er is geen sprake van onderliggende scheurvorming, vervorming van het bouwdeel, structuurverandering, verplaatsing of verzakking van het bouwdeel/-element. Omdat de schade beperkt blijft tot alleen de afwerking (behang en sauswerk) en er geen aantoonbare invloed van bodembeweging op het achterliggende bouwdeel/-element is vastgesteld, wordt geconcludeerd dat deze schade niet kan zijn verergerd door mijnbouwactiviteiten. (…) Trillingen door aardbevingen of andere effecten van mijnbouwactiviteiten kunnen niet tot zulke schade leiden, ongeacht de sterkte van de trillingen of dat deze vaker voorkomen.”

8.4.

De rechtbank is van oordeel dat Kiestra, in reactie op de contra-expertise van Ester, genoegzaam heeft uitgelegd waarom de scheurvorming tussen de naden/aansluiting tussen de platen niet kan zijn opgetreden als gevolg van mijnbouwactiviteiten. Eiseres heeft vervolgens geen feiten of omstandigheden aangevoerd waaruit volgt dat aan die uitleg moet worden getwijfeld. Het bestreden besluit blijft ten aanzien van deze schade dan ook in stand.

Schade 12

9. Schade 12 betreft blaasvorming op meerdere plekken in de gietvloer, die is aangebracht in de kelder.

9.1.

Het IMG heeft met het aan het bestreden besluit ten grondslag liggende deskundigenadvies van Nabben gewezen op vocht als oorzaak van de in 2017 waargenomen blaasvorming.

9.2.

Bij fysieke schade aan gebouwen en werken wordt op grond van het bewijsvermoeden vermoed dat die schade is veroorzaakt door de aanleg of de exploitatie van een mijnbouwwerk. Dat is alleen het geval als de schade naar haar aard redelijkerwijs schade zou kunnen zijn die is veroorzaakt door beweging van de bodem als gevolg van de aanleg of de exploitatie van een mijnbouwwerk ten behoeve van het winnen van gas uit het Groningenveld of gasopslag bij Norg. Bij de vraag of het bewijsvermoeden in een concreet geval van toepassing is, moet dus worden gekeken naar de aard van de schade. Daarbij kan bijvoorbeeld onderscheid worden gemaakt tussen een scheur in een muur en een vochtplek op een plafond. Als het bewijsvermoeden niet van toepassing is verschuift de bewijslast en moet eiseres aannemelijk maken dat het vochtprobleem is ontstaan door bodembeweging door mijnbouwactiviteiten.

9.3.

Het IMG heeft in het verweerschrift naar voren gebracht dat blaasvorming naar zijn aard geen mijnbouwschade is en niet voor niets op de lijst ‘naar zijn aard geen mijnbouwschade’ staat.

9.4.

De rechtbank stelt vast dat tussen partijen in geschil is of het vochtprobleem in de kelder een onderliggende oorzaak kan hebben die te relateren is aan mijnbouwactiviteiten. Eiseres stelt van wel, terwijl het IMG dat betwist. De rechtbank begrijpt het betoog van eiseres zo dat de blaasvorming als gevolgschade moet worden gekwalificeerd. Op dit geschilpunt gaat de rechtbank hierna in.

9.5.

In (punt 18 van) haar advies volgt de bezwaaradviescommissie het advies van Nabben en overweegt zij dat “vanaf de bouw sprake is geweest van lekkageproblemen ten gevolge van een bouwfout. Ter zitting is vast komen te staan dat is gepoogd de lekkage te verhelpen door middel van het injecteren van hars rond een lekkende paalkop. Na injectie is een nieuwe vloer aangebracht, welke is afgesloten met een gietvloer. (…) De blaasvorming doet zich niet enkel voor rond de paalkoppen maar over de gehele vloer voor en de constructievloer is dusdanig zwaar uitgevoerd (300 mm dikte met een dubbele wapening van 10 mm) dat de opgetreden grondversnellingen hierop geen invloed kunnen hebben gehad. Hetgeen (…) is aangevoerd doet niet twijfelen aan de juistheid van dit advies.”

9.6.

De door eiseres ingeschakelde contra-expert Ester is het niet eens met Nabben en wijst op een mogelijk verband tussen de zwakke (eerder herstelde) plekken in de keldervloer en de bevingen die naderhand zijn opgetreden. In bijlage 1 kijkt hij naar bevingen tussen 2015 en 2019 en voegt hij een berekening toe van een beving die volgens hem hiervoor kan hebben gezorgd.

9.7.

Kiestra heeft in zijn reactie hierop onder meer het volgende vermeld: “De schade bestaat uit blaasvorming in de gietvloer, wat past bij een vocht- en hechtingsprobleem in de vloeropbouw. (…). Daardoor ontstaan blazen in of onder de afwerklaag, zonder dat er per se sprake hoeft te zijn van constructieve schade aan de keldervloer of -wanden. De stelling dat een scheur in de aansluiting van de vloer en de wand van een gewapend betonnen kelder kan zijn verergerd door mijnbouw is volgens de kaders van het IMG mogelijk vanaf een berekende trilling van 34 mm/s, de grenswaarde van gewapend beton. De trillingen op deze locatie zijn hier onder gebleven. (…) Ook hebben wij geen gebreken waargenomen in de steenachtige (binnen) muren in de kelder. (…) Het ontstaan of de verergering van de schade als gevolg van mijnbouwactiviteiten is uitgesloten.”

9.8.

De rechtbank stelt vast dat zowel Nabben als Kiestra uiteengezet hebben hoe de hier ontstane blaasvorming verklaard kan worden. De eenduidige verklaring is telkens vocht. Zij zien geen schade die kan zijn veroorzaakt door mijnbouwactiviteiten. De rechtbank overweegt dat eiseres met haar betoog geen aanknopingspunten heeft gegeven om te kunnen concluderen dat het vochtprobleem zou kunnen zijn te herleiden tot bodembeweging door mijnbouwactiviteiten, die heeft gezorgd voor schade die een vochtprobleem kan veroorzaken. Zo strookt de in de contra-expertise gedane aanname dat een na de herstelwerkzaamheden van 2015 berekende piekgrondsnelheid van 8,25 mm/s (met 1% overschrijdingskans) hiervoor heeft kunnen zorgen, niet met het gegeven dat in 2017 de eerste blaasvorming al is geconstateerd. Dat is twee jaar voor de aardbeving van 22 mei 2019 bij Westerwijtwerd, waarop de genoemde piekgrondsnelheid is berekend. Ook overigens ziet de rechtbank in het door eiseres gevoerde betoog, gelet op de door Kiestra gegeven reactie, geen aanleiding voor de conclusie dat de blaasvorming als gevolgschade van bodembeweging door mijnbouwactiviteiten moet worden gekwalificeerd. De rechtbank komt dan ook tot het oordeel dat ook ten aanzien van schade 12 de afwijzing van het verzoek om vergoeding in stand blijft.

Conclusie en gevolgen

10. Het beroep is gegrond omdat het bestreden besluit in strijd met artikel 7:12 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) ondeugdelijk is gemotiveerd wat betreft de schades 1, 8 en 9 (zie 3). De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit in zoverre. Met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder b, van de Awb bepaalt de rechtbank dat het IMG een aanvullende schadevergoeding van € 4.128,40 dient toe te kennen, vermeerderd met wettelijke rente berekend vanaf de datum van de aanvraag van 8 januari 2018. Voor het overige blijft het bestreden besluit in stand.

11. Omdat het beroep gegrond is moet het IMG het griffierecht aan eiseres vergoeden en krijgt eiseres ook een vergoeding van haar proceskosten. Het IMG moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 2.335,- (1 punt voor het beroepschrift, 0,5 punt voor het onderzoek ter plaatse en 1 punt voor de zitting x tarief € 934,00). Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep gegrond;

- vernietigt het bestreden besluit van 28 mei 2021, voor zover daarbij is beslist over de toe te kennen vergoeding voor schades 1, 8 en 9;

- bepaalt dat de nader toe te kennen vergoeding € 4.128,40 bedraagt, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 8 januari 2018 tot en met de dag van betaling;

- bepaalt dat deze uitspraak in de plaats komt van het vernietigde gedeelte van het bestreden besluit;

- laat het bestreden besluit voor het overige in stand;

- bepaalt dat het IMG het griffierecht van € 360,- aan eiseres moet vergoeden;

- veroordeelt het IMG tot betaling van € 2.335,- aan proceskosten aan eiseres.

Deze uitspraak is gedaan door mr. A.W. Wassink, voorzitter, en mr. M.R. Gans en mr. P. van der Stroom, leden, in aanwezigheid van mr. H.A. Hulst, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 29 oktober 2026.

griffier

voorzitter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (ABRvS) van 10 september 2025, ECLI:NL:RVS:2025:4320, r.o. 34. Vgl. de uitspraak van de ABRvS van 8 juni 2022, ECLI:NL:RVS:2022:1631, r.o. 38. Waaronder de uitspraak van de ABRvS van 18 december 2019, ECLI:NL:RVS:2019:4250. ABRvS 29 juli 2026, ECLI:NL:RVS:2026:4414, r.o. 30. Bijlage 36, blz. 6. Vgl. ABRvS 10 september 2025, ECLI:NL:RVS:2025:4320. Vgl. ABRvS 24 juni 2026, ECLI:NL:RVS:2026:3684. vgl. Eerste Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 041, G, blz. 2. Zie in dat kader b.v. ook RNN 29 januari 2025, ECLI:NL:RBNNE:2025:1853, en RNN 12 februari 2025, ECLI:NL:RBNNE:2025:566. Zie het door eiseres op 27 juni 2020 overgelegde rapport van Sealteq (r.o. 2.4).