Bestuursrecht overig
De rechtbank oordeelt dat bermmaaisel een afvalstof is. Het college heeft daarom onvoldoende gemotiveerd dat…
Rechtbank Noord-Nederland, 23 oktober 2026
ECLI:NL:RBNNE:2026:4732 · Rechtbank Noord-Nederland · 23 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-noord-nederland/bestuursrecht/bestuursrecht-overig/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbnne-2026-4732
Zaakgegevens
Op 23 oktober 2026 heeft de Rechtbank Noord-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over bestuursrecht.
- Instantie
- Rechtbank Noord-NederlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Groningen
- Datum uitspraak
- 23 oktober 2026
- Datum publicatie
- 5 november 2026
- Zaaknummer
- LEE 24/3346
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Bestuursrecht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBNNE:2026:4732
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
De rechtbank oordeelt dat bermmaaisel een afvalstof is. Het college heeft daarom onvoldoende gemotiveerd dat geen sprake is van een overtreding en heeft op onjuiste gronden afgezien van handhaving
Uitspraak
RECHTBANK NOORD-NEDERLAND
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummer: LEE 24/3346
uitspraak van de meervoudige kamer van 23 oktober 2026 in de zaak tussen
Branche Vereniging Organische Reststoffen (BVOR), uit Wageningen, eiseres
(gemachtigde: mr. W.J.W. van Eijk),
en
het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Leeuwarden, het college
(gemachtigde: mr. R.G.J. Laan).
Als derde-partij nemen aan de zaak deel: Agricycling Fryslân Coöperatief U.A. te Leeuwarden (de coöperatie).
(gemachtigde: mr. M. Velkers)
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van het handhavingsverzoek van eiseres. Eiseres is het niet eens met deze afwijzing. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank het beroep.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat in dit geval bermmaaisel moet worden aangemerkt als een afvalstof. Het college heeft daarom ten onrechte het handhavingsverzoek afgewezen. Eiseres krijgt gelijk en het beroep is gegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Bij brief van 7 december 2023 heeft eiseres een verzoek om handhaving ingediend bij het college. Samengevat heeft eiseres verzocht om handhavend op te treden tegen het zonder vergunning opslaan en composteren van groenafval op verschillende locaties in de provincie Fryslân. Het verzoek ziet op de volgende locaties in de gemeente Leeuwarden:
-
[adres]
-
[adres]
-
[adres]
Naar aanleiding van dit handhavingsverzoek hebben toezichthouders van het college op 11 maart 2024 en 16 april 2024 controles uitgevoerd bij de opgegeven locaties. Op de locaties [adres] zijn geen composteringsactiviteiten waargenomen, er lag wel compost. Op [adres] zijn deze activiteiten wel waargenomen.
Het college heeft het verzoek bij besluit van 17 mei 2024 afgewezen. Volgens het college is geen sprake van een overtreding. Het college heeft daarbij toegelicht dat de agrariërs van de drie locaties aangesloten zijn bij de coöperatie. De specifieke werkwijze van deze coöperatie en de daarbij aangesloten agrariërs zorgt ervoor, aldus het college, dat er geen sprake is van (groen)afval. Er is daarom geen sprake van het verwerken van afval of het op- of in de bodem brengen van afvalstoffen. Een omgevingsvergunning als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid aanhef en onder e, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo), in samenhang bezien met artikel 2.1, eerste lid, van het Bor en categorie 28 van Bijlage I, onderdeel C van het Bor, is dan niet vereist. Van strijdige werkzaamheden is geen sprake.
Eiseres heeft hiertegen bezwaar gemaakt en aan verweerder verzocht om in te stemmen met een rechtstreeks beroep bij de rechtbank. Verweerder heeft hiermee ingestemd en heeft bij brief van 7 augustus 2024 het bezwaarschrift van eiseres toegezonden aan de rechtbank.
Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 30 juni 2026 op zitting behandeld. Daar zijn verschenen:
-
voor eiseres: D.W. Kaasjager, bijgestaan door de gemachtigde en de deskundige [deskundige] ;
-
voor verweerder: mr. L.F. Waalkes, kantoorgenoot van gemachtigde, en [gemachtigde] , samen met [deskundige] werkzaam bij Groene Verbinders B.V.;
-
voor de coöperatie is [derde belanghebbende] verschenen, bijgestaan door de gemachtigde en de deskundige [deskundige]
Op 30 juni 2026 zijn ook de zaken met de procedurenummers LEE 24/3338,
LEE 24/4333 en LEE 24/4645 behandeld. In deze zaken wordt vandaag afzonderlijk uitspraak gedaan.
Beoordeling door de rechtbank
Waar gaat deze zaak over?
3. De coöperatie is op 14 juni 2022 opgericht en heeft zich volgens de oprichtingsakte ten doel gesteld haar leden, voornamelijk agrariërs, te “voorzien in bepaalde stoffelijke behoeften”. De coöperatie tracht haar doel te verwezenlijken door onder meer het realiseren van een veilige en gecontroleerde nieuwe keten voor het toepassen van nevenstromen vanuit de maatschappij op landbouwgronden, met het oogmerk om kringlopen te sluiten, waaronder in het bijzonder, maar niet beperkt, tot het op efficiënte wijze recyclen van nutriënten uit reststromen en deze via de landbouwbodem om te zetten naar hernieuwbare grondstof.
Vanuit deze doelstelling heeft de coöperatie een werkwijze voor het composteren van bermmaaisel ontwikkeld, een initiatief genaamd “composteren van bermmaaisel bij de boer”. De coöperatie heeft daarvoor een samenwerkingsovereenkomst gesloten en een werkplan opgesteld met onder andere het college. Deze werkwijze wordt sinds 2023 toegepast. Dat betekent dat bermmaaisel wordt gecomposteerd op locatie bij de bij de coöperatie aangesloten agrariërs.
Eiseres heeft geconstateerd dat deze werkwijze op, onder andere, enkele locaties in de gemeente Leeuwarden wordt toegepast. Eiseres is van mening dat voor het composteren van bermmaaisel een omgevingsvergunning nodig is, omdat het bermmaaisel een afvalstof is. Zij heeft het college gevraagd te handhaven op de verschillende locaties waar deze wijze van composteren wordt toegepast.
Het college stelt zich in het bestreden besluit op het standpunt dat er geen sprake is van (groen)afval. Volgens het college is de intentie en het gedrag van de (feitelijke) houder een belangrijke aanwijzing voor de afvalstatus. Bepalend voor de vraag of iets een afvalstof is, is de vraag of de houder zich van de stof, in dit geval het bermmaaisel, ontdoet. Het college stelt zich op het standpunt, onder verwijzing naar de Leidraad afvalstof of product (de Leidraad) en hoofdstuk B 6 van het Landelijk Afvalbeheerplan 2017-2029 (LAP3), dat er geen sprake is van een ‘zich ontdoen’ van het bermmaaisel. Er wordt volgens het college voldaan aan de drie toetsingsgronden:
-
het is zeker dat het materiaal gebruikt zal gaan worden: er wordt een overeenkomst gesloten met de ontvanger van het bermmaaisel en er worden kwaliteitsafspraken gemaakt;
-
het voorgenomen gebruik is rechtmatig: het wordt uitsluitend gebruikt als het voldoet aan de normwaarden voor compost;
-
de toepassing is hoogwaardig: compost wordt gebruikt voor verbetering van landbouwbodems.
Nu aan deze vereisten wordt voldaan, is er volgens het college sprake van voortgezet gebruik en is geen sprake van een afvalstof.
Overgangsrecht Omgevingswet
4. Op 1 januari 2024 zijn de Omgevingswet en de Invoeringswet Omgevingswet in werking getreden. Als het verzoek om handhaving is ingediend vóór het tijdstip van inwerkingtreding van de Omgevingswet, dan blijft op grond van artikel 4.3, aanhef en onder a, van de Invoeringswet Omgevingswet het recht zoals dat gold onmiddellijk vóór dat tijdstip van toepassing tot het besluit op die aanvraag onherroepelijk wordt.
Het verzoek om handhaving dateert van 7 december 2023. Dat betekent dat in dit geval het recht zoals dat gold vóór 1 januari 2024, van toepassing blijft.
Is er sprake van procesbelang?
5. De rechtbank stelt vast dat de samenwerkingsovereenkomst tussen het college en de coöperatie geldig was tot 31 december 2025. Dit brengt de vraag met zich of er nog sprake is van procesbelang.
Ter zitting hebben partijen aangegeven dat nieuwe samenwerkingsovereenkomsten zijn gesloten met betrekking tot het verwerken van bermmaaisel en dat de activiteiten onveranderd worden voortgezet. Daarmee staat naar het oordeel van de rechtbank voldoende vast dat procesbelang bestaat.
Toetsingskader
6. De rechtbank stelt vast dat in deze zaak de discussie zich toespitst op de vraag of er sprake is van verwerking van een afvalstof. De rechtbank zal eerst ingaan op het toetsingskader dat geldt voor de beantwoording van deze vraag.
De rechtbank overweegt dat in artikel 1.1, eerste lid, van de Wet milieubeheer (Wm) is gedefinieerd wat een afvalstof is: alle stoffen, mengsels of voorwerpen, waarvan de houder zich ontdoet, voornemens is zich te ontdoen of zich moet ontdoen.
Uit vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) volgt dat het begrip afvalstof, als bedoeld in artikel 1.1, eerste lid, van de Wm, moet worden uitgelegd met inachtneming van de door het Hof van Justitie van de Europese Unie (het Hof) over dit begrip gevormde jurisprudentie. Het is vaste rechtspraak van het Hof dat de vraag of een stof een afvalstof is, moet worden beantwoord met inachtneming van alle omstandigheden van het geval, rekening houdend met de doelstelling van de richtlijn en zonder afbreuk te doen aan de doeltreffendheid daarvan. Bij beantwoording van die vraag is vooral het gedrag van de houder in relatie tot de betekenis van de woorden "zich ontdoen van" relevant. In dit verband verdient volgens het Hof bijzondere aandacht of de stof in kwestie voor de houder ervan geen nut heeft of meer heeft, zodat deze stof een last is waarvan hij zich wil ontdoen. Als dat het geval is, dan is sprake van een afvalstof. Wil de houder een stof hergebruiken, dan moet in het licht van de verplichting om het begrip afvalstof ruim uit te leggen, het hergebruik niet slechts mogelijk maar zeker zijn. Verder ligt het op de weg van de houder van stoffen om aan te tonen dat hergebruik ervan niet alleen tot de mogelijkheden behoort, maar zeker is.
De rechtbank stelt vast dat het college en de coöperatie bij de beantwoording van de vraag of sprake is van een afvalstof in het bijzonder betekenis hebben toegekend aan de Leidraad en LAP3. De rechtbank overweegt dat in LAP3 een algemene beleidslijn is opgenomen die onder andere geldt bij de uitleg en toepassing van de definitie van het begrip afvalstof. Deze beleidslijn is gebaseerd op en dient ter verduidelijking van de uitgangspunten die in de Kaderrichtlijn afval (Kra) en de rechtspraak van het Hof over het begrip afvalstof zijn neergelegd. De Leidraad heeft tot doel om de beleidslijn die in LAP3 is geformuleerd, nader toe te lichten. Dit betekent naar het oordeel van de rechtbank dat de genoemde documenten geen zelfstandige betekenis hebben, maar slechts bespreken hoe het begrip ‘afvalstof’ en de daaromtrent ontwikkelde jurisprudentie volgens de opstellers van het beleid moet worden uitgelegd. Deze documenten vormen daarom geen zelfstandige bron van regelgeving, reden waarom de rechtbank toetst aan het begrip ‘afvalstof’ zoals neergelegd in de Wm en de jurisprudentie.
Is bermmaaisel een afvalstof?
7. De rechtbank overweegt dat uit vaste jurisprudentie volgt dat de vraag of iets een afvalstof is, moet beantwoord met inachtneming van alle omstandigheden van het geval.
8. De rechtbank stelt vast dat de coöperatie een werkwijze heeft ontwikkeld voor het composteren van het bermmaaisel. De werkwijze ziet er als volgt uit:
-
het college is verantwoordelijk voor het onderhoud van bermen in haar gemeente. De bermen worden gemaaid, dit maaisel wordt gebruikt als grondstof voor het composteren;
-
het maaisel wordt vooraf beoordeeld omdat niet elk maaisel geschikt is om te gebruiken. Het college beoordeelt de geschiktheid van het maaisel aan de hand van een model: het stoplichtmodel. De verschillende bermen in de gemeente worden op een kaart ingekleurd: groene bermen zijn veilig en schoon om te verwerken, oranje bermen hebben een visuele inspectie nodig om goed te keuren en rode bermen zijn onveilig en ongeschikt;
-
voorafgaand aan het maaiseizoen worden de bermen door de gemeente geschouwd;
-
het bermgras uit groene bermen en goedgekeurde oranje bermen worden door de gemeente geleverd aan de coöperatie. De gemeente betaalt de coöperatie voor de aanname van het bermgras;
-
het maaisel wordt vervolgens gemengd met koolstofhoudend materiaal. Hiervoor is onder andere hekkelspecie of geshredderd hout geschikt;
-
het mengsel gaat naar een lid van de coöperatie. Het is gewenst dat de verwerking tot compost plaatsvindt op een locatie die niet verder dan 10 kilometer verwijderd is van de locatie waar het materiaal is vrijgekomen;
-
op de locatie wordt een ril aangelegd van het materiaal. Per composteringsslag mag maximaal 600 m³ maaisel worden verwerkt;
-
het materiaal wordt via de Controlled Microbial Composting (CMC) methode gecomposteerd.
-
het eindproduct wordt door de coöperatie gekeurd. Wanneer de kwaliteit goed is, wordt het eindproduct geaccepteerd door de agrariër waar het mengel is gecomposteerd. Deze rijdt het vervolgens uit over zijn land. Als het eindproduct niet van voldoende kwaliteit is, dan wordt het afgehaald door/namens de coöperatie.
De rechtbank overweegt dat uit vaste de jurisprudentie volgt dat bij de beantwoording van de vraag of iets als afvalstof kwalificeert, vooral het gedrag van de houder in relatie tot de betekenis van de woorden ‘zich ontdoen van’, relevant is.
Naar het oordeel van de rechtbank is het bermmaaisel aan te merken als een last waarvan de gemeente zich moet ontdoen, zodat sprake is van een afvalstof. De rechtbank acht daarvoor van belang dat het in dit geval gaat om materiaal dat vrijkomt bij beheer- en onderhoudswerkzaamheden en dat het niet gaat om materiaal dat met een bijzonder doel wordt geproduceerd. De gemeente betaalt vervolgens de coöperatie om het bermmaaisel aan te nemen en te (laten) composteren. Dit was de werkwijze ten tijde van het bestreden besluit, maar ook nog ten tijde van de zitting bij de rechtbank. De omstandigheid dat het bermmaaisel overblijft na beheer en onderhoud en de gemeente de coöperatie betaalt voor de inname, is naar het oordeel van de rechtbank een sterke aanwijzing dat het maaisel voor de gemeente een last is, waar het zich van ontdoet. Dat is naar het oordeel van de rechtbank bovendien in lijn met de maatschappelijke opvatting die onder meer blijkt uit de regelgeving over (composteren) van groenafval. Zo wordt in de Kra en de Wm biologisch afbreekbaar tuin- en plantsoenafval ‘bio-afval’ genoemd en wordt compostering in de Kra specifiek genoemd als ‘nuttige toepassing’ van een afvalstof. De rechtbank is van oordeel dat in dit geval daarvan ook sprake is zodat het bermmaaisel een last is waarvan de gemeente zich ontdoet. Naar het oordeel van de rechtbank is dus sprake van een afvalstof.
Het college en de coöperatie stellen in de kern dat sprake is van ‘voortgezet gebruik’ en dat de gemeente zich om die reden niet ontdoet van het bermmaaisel. De rechtbank stelt vast dat ‘voortgezet gebruik’ geen begrip is dat is opgenomen in de wet en is ook geen begrip dat door het Hof of de Afdeling wordt gehanteerd bij de uitleg van de vraag of een stof een afvalstof is. Uit de jurisprudentie blijkt wel dat een stof niet als afvalstof heeft te gelden, als het wordt ‘hergebruikt’. Er is sprake van hergebruik, als de stof zonder voorafgaande bewerking zeker en op een vergelijkbare wijze worden hergebruikt. Uit de hiervoor onder 8 beschreven werkwijze volgt dat het bermmaaisel dat hier wordt gebruikt, vooraf wordt geselecteerd. Ook wordt het maaisel gemengd met een koolstofhoudend materiaal voordat het naar een lid van de coöperatie wordt gebracht. Dit zijn naar het oordeel van de rechtbank voorafgaande bewerkingen. Bovendien is het composteren op zichzelf ook een bewerking van het bermmaaisel. Het bermmaaisel wordt, met een bepaalde toevoeging, omgezet in compost. Vervolgens wordt het compost gebruikt. Dat is niet aan te merken als hergebruik op een vergelijkbare wijze als het bermmaaisel. Er is dan ook naar het oordeel geen sprake van hergebruik van dezelfde stof, zoals bedoeld in de rechtspraak van de Afdeling.
Indien en voor zover toch aan het begrip ‘voortgezet gebruik’ uit LAP3 en de Leidraad zou moeten worden getoetst, is de rechtbank ook in dat geval van oordeel dat op basis daarvan niet kan worden geconcludeerd dat bermmaaisel geen afvalstof is. In de Leidraad worden de volgende cumulatieve toetsingsgronden genoemd:
-
het gebruik van het materiaal moet zeker zijn;
-
het gebruik van het materiaal moet rechtmatig zijn; en
-
het gebruik van het materiaal moet voldoende hoogwaardig zijn.
Hierbij wordt in het kader van ‘voortgezet gebruik’ telkens gesproken over “het materiaal”.
De rechtbank maakt daaruit op dat ‘voortgezet gebruik’ aan de orde kan zijn als telkens hetzelfde materiaal wordt gebruikt/toegepast. Dat is ook in lijn met hetgeen hiervoor onder 8.2. is overwogen. Daarvan is hier naar het oordeel van de rechtbank geen sprake. Aan het begin van de keten is het materiaal ‘bermmaaisel’, aan het einde is het materiaal ‘compost’. Ook ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat het gebruik van maaisel dat overblijft na onderhoud of werkzaamheden aan bermen om de enkele reden dat deze wordt gebruikt in een composteringsproces niet langer aan te merken is als een afvalstof. Dat dit bermmaaisel mogelijk zonder milieurisico kan worden ingezet voor een nieuwe toepassing, wat daar verder van zij, maakt dat niet anders. Daarbij betrekt de rechtbank dat composteren nu juist algemeen wordt aangemerkt als nuttige toepassing van (groen)afval. De rechtbank ziet geen aanknopingspunt om dit in dit geval anders te zien. Wat partijen overigens nog hebben aangevoerd over de hiervoor genoemde toetsingsgronden, doet daar niet aan af. Dat laat overigens onverlet dat het bermmaaisel na het composteren (onder voorwaarden) het karakter van afvalstof kan verliezen, maar dat is niet de situatie die in deze zaak ter beoordeling voorligt.
9. De rechtbank is op grond van bovenstaande overwegingen van oordeel dat bermgras als afvalstof heeft te gelden. Naar het oordeel van de rechtbank is het bermmaaisel aan te merken als een last waarvan de gemeente zich moet ontdoen. Het college heeft dat niet onderkend. Daarmee heeft het college onvoldoende deugdelijk gemotiveerd dat geen sprake is van een overtreding. Het college heeft daarom op onjuiste gronden afgezien van handhaving op de genoemde percelen.
Conclusie en gevolgen
10. Het bestreden besluit van 17 mei 2024 is genomen in strijd met artikel 3:46 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Het beroep van eiseres is gegrond. De rechtbank zal het besluit vernietigen en het college opdragen in de plaats daarvan een nieuw besluit te nemen.
De rechtbank ziet aanleiding om het college op grond van artikel 8:75 van de Awb in de proceskosten van eiseres te veroordelen. In verband met door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand worden deze kosten, onder toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb), begroot op € 1.868,- (beroepschrift 1 punt en het verschijnen ter zitting 1 punt; waarde per punt € 934; gewicht van de zaken: gemiddeld).
Eiseres heeft deskundigenkosten gedeclareerd. Volgens vaste rechtspraak van de Afdeling komen de kosten van een deskundige op de voet van artikel 8:75 van de Awb voor vergoeding in aanmerking als het inroepen van die deskundige redelijk was en ook de deskundigenkosten zelf redelijk zijn. Ter bepaling of het inroepen van een deskundige redelijk was, kan in het algemeen als maatstaf worden gehanteerd of degene die deze deskundige heeft ingeroepen, gezien de feiten en omstandigheden zoals die bestonden ten tijde van inroeping, ervan uit mocht gaan dat de deskundige een relevante bijdrage zou leveren aan een voor hem gunstige beantwoording door de rechter van een voor de uitkomst van het geschil mogelijk relevante vraag. Naar het oordeel van de rechtbank mocht eiseres, gelet op de verschillende geschilpunten over afval en afvalverwerking en de expertise van de deskundige over bodemgezondheid, daarvan uitgaan. De gedeclareerde kosten van de deskundige komen de rechtbank ook niet onredelijk voor: acht uren voorbereiding, twee uren voor het bijwonen van de zitting en een uurtarief van € 170,- waarmee de deskundige het maximale uurtarief van € 184,42 per uur niet overschrijdt en reiskosten van € 63,20. De totale kosten voor de deskundige bedragen daarmee € 2.133,47 (inclusief 21% BTW).
Eiseres heeft ook rechtstreeks beroep ingesteld tegen de beslissingen van de colleges van burgemeester en wethouders van de Fryske Marren (beroep LEE 24/4645), Waadhoeke (beroep LEE 24/3338) en Súdwest-Fryslân (beroep LEE 24/4333). Deze beroepen zien eveneens op een weigering van die colleges om handhavend op te treden ten aanzien van agrariërs die bij de coöperatie zijn betrokken en dezelfde werkwijze hanteren als in het onderhavige beroep. De beroepsgronden in deze zaken zijn gelijkluidend en alle zaken zijn gelijktijdig behandeld op de zitting bij de rechtbank. De rechtbank is van oordeel dat het daarom samenhangende zaken als bedoeld in artikel 3, tweede lid, van het Besluit proceskosten bestuursrecht betreft. Dit heeft tot gevolg dat het totaal te vergoeden bedrag voor kosten van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand en de deskundige gelijkelijk wordt verdeeld over de genoemde zaken. Dat betekent dat elk van de college wordt veroordeeld tot vergoeding van € 1.000,37 aan eiseres.
Tot slot ziet de rechtbank aanleiding om te bepalen dat het college het door eiseres betaalde griffierecht van € 371,- aan haar moet vergoeden.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het bestreden besluit van 17 mei 2024;
- draagt het college op om een nieuwe beslissing te nemen met inachtneming van deze uitspraak;
- veroordeelt het college tot betaling van € 1.000,37 aan proceskosten aan eiseres;
- bepaalt dat het college het griffierecht van € 371,- aan eiseres moet vergoeden.
Deze uitspraak is gedaan door mr. E. Hardenberg, voorzitter, en mr. M.S. van den Berg en mr. H.D. Tolsma, leden, in aanwezigheid van mr. A.M. Veenstra, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 23 oktober 2026.
|
griffier |
voorzitter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
Wet milieubeheer
Artikel 1.1
1. In deze wet en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder:
(…)
afvalstoffen: alle stoffen, mengsels of voorwerpen, waarvan de houder zich ontdoet, voornemens is zich te ontdoen of zich moet ontdoen;
afvalstoffenhouder: afvalstoffenproducent dan wel de natuurlijke of rechtspersoon die de afvalstoffen in zijn bezit heeft;
(…)
bioafval: biologisch afbreekbaar tuin- en plantsoenafval, levensmiddelenafval en keukenafval afkomstig van huishoudens, kantoren, restaurants, groothandels, kantines, cateringfaciliteiten en winkels en vergelijkbare afvalstoffen van de levensmiddelenindustrie;
nuttige toepassing: elke handeling met als voornaamste resultaat dat afvalstoffen een nuttig doel dienen door hetzij in de betrokken installatie, hetzij in de ruimere economie, andere materialen te vervangen die anders voor een specifieke functie zouden zijn gebruikt, of waardoor de afvalstof voor die functie wordt klaargemaakt, tot welke handelingen in ieder geval behoren de handelingen die zijn genoemd in bijlage II bij de kaderrichtlijn afvalstoffen;
(…)
Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen (PB 2008 L 312/3) (Kaderrichtlijn Afvalstoffen)
Artikel 3 - Definities
In deze richtlijn wordt verstaan onder:
1. afvalstof": elke stof of elk voorwerp waarvan de houder zich ontdoet, voornemens is zich te ontdoen of zich moet ontdoen;
(…)
4.„bio-afval”: biologisch afbreekbaar tuin- en plantsoenafval, levensmiddelen- en keukenafval van huishoudens, restaurants, cateringfaciliteiten en winkels en vergelijkbare afvalstoffen van de levensmiddelenindustrie;
(…)
6. „ afvalstoffenhouder”: de afvalstoffenproducent dan wel de natuurlijke of rechtspersoon die de afvalstoffen in zijn bezit heeft;
(…)
13. „ hergebruik": elke handeling waarbij producten of componenten die geen afvalstoffen zijn, opnieuw worden gebruikt voor hetzelfde doel als dat waarvoor zij waren bedoeld;
15. „ nuttige toepassing": elke handeling met als voornaamste resultaat dat afvalstoffen een nuttig doel dienen door hetzij in de betrokken installatie, hetzij in de ruimere economie andere materialen te vervangen die anders voor een specifieke functie zouden zijn gebruikt, of waardoor de afvalstof voor die functie wordt klaargemaakt. Bijlage II bevat een niet-limitatieve lijst van nuttige toepassingen;
Artikel 22 Bio-afval
De lidstaten nemen de passende maatregelen, overeenkomstig de artikelen 4 en 13, voor de stimulering van:
-
het gescheiden inzamelen van bio-afval met het oog op het composteren en vergisten van bio-afval;
-
de verwerking van bio-afval op een wijze die een hoge mate van milieubescherming biedt;
-
het gebruik van met biologisch afval geproduceerd milieuveilig materiaal.
De Commissie zal een beoordeling maken over het beheer van bio-afval, opdat zij in voorkomend geval een voorstel kan indienen. Bij de beoordeling wordt ook gekeken naar de mogelijkheid om minimumvereisten voor het beheer van bio-afval vast te stellen alsmede kwaliteitscriteria voor compost en digestaat van bio-afval, ter waarborging van een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu.
Bijlage II - Handelingen van nuttige toepassing
R 1 Hoofdgebruik als brandstof of als ander middel voor energieopwekking
R 2 Terugwinning/regeneratie van oplosmiddelen
R 3 Recycling/terugwinning van organische stoffen die niet als oplosmiddel worden gebruikt (met inbegrip van compostering en andere biologische omzettingsprocessen)
R 4 Recycling/terugwinning van metalen en metaalverbindingen
R 5 Recycling/terugwinning van andere anorganische materialen
R 6 Regeneratie van zuren of basen
R 7 Terugwinning van bestanddelen die worden gebruikt om vervuiling tegen te gaan
R 8 Terugwinning van bestanddelen uit katalysatoren
R 9 Herraffinage van olie en ander hergebruik van olie
R 10 Uitrijden voor landbouwkundige of ecologische verbetering
R 11 Gebruik van afvalstoffen die bij een van de onder R 1 tot en met R 10 genoemde handelingen vrijkomen
R 12 Uitwisseling van afvalstoffen voor een van de onder R 1 tot en met R 11 genoemde handelingen
R 13 Opslag van afvalstoffen bestemd voor een van de onder R 1 tot en met R 12 genoemde handelingen (met uitsluiting van tijdelijke opslag voorafgaande aan inzameling op de plaats van productie