Mondelinge uitspraak. Niet-ontvankelijkverklaring van een bezwaarschrift wegens een niet-verschoonbare…

en

het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Groningen, het college

(gemachtigden: R. Bakker en mr. M. Grislo).

1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen de niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaar van eiser tegen het besluit van het college van 18 februari 2025.

Met het bestreden besluit van 11 juni 2025 op het bezwaar van eiser is het college bij dat besluit gebleven.

Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft het beroep van eiser op 14 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigden van het college. Eiser was niet aanwezig.

Na afloop van de zitting heeft de rechtbank onmiddellijk uitspraak gedaan.

2. De rechtbank beoordeelt of het college het bezwaar van eiser terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard wegens overschrijding van de bezwaartermijn. Zij doet dat aan de hand van de beroepsgronden van eiser.

De rechtbank komt tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

3. Eiser heeft op 10 april 2025 bezwaar gemaakt tegen het besluit van het college van 18 februari 2025. Dat is negen dagen na afloop van de bezwaartermijn, die eindigde op 1 april 2025. Het college heeft het bezwaar daarom niet-ontvankelijk verklaard. Volgens het college is de termijnoverschrijding niet verschoonbaar.

4. Het college krijgt gelijk. Eiser heeft aangevoerd dat het besluit van 18 februari 2025 voor hem onduidelijk was en dat zijn vragen daarover, die hij op 23 februari 2025 per e-mail heeft gesteld, pas op 6 maart 2025 door het college zijn beantwoord. Dat is onvoldoende om de termijnoverschrijding verschoonbaar te achten. Daarbij acht de rechtbank van belang dat eiser na de beantwoording van zijn vragen nog ongeveer drie weken de tijd had om (voorlopig) bezwaar te maken. Hij had de gronden van zijn bezwaar eventueel op een later moment kunnen aanvullen. In het besluit van 18 februari 2025 is eiser bovendien op die mogelijkheid gewezen. Eiser heeft geen bijzondere omstandigheden aangevoerd waaruit volgt dat hij gedurende de bezwaartermijn, of in de resterende periode na 6 maart 2025, redelijkerwijs niet in staat was om tijdig (voorlopig) bezwaar te maken. De rechtbank is van oordeel dat het college het bezwaar terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard.

5. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

Partijen zijn gewezen op de mogelijkheid om tegen de mondelinge uitspraak in hoger beroep te gaan op de hieronder omschreven wijze.

De rechtbank verklaart beroep ongegrond.

Deze uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 14 juli 2026 door mr. W.R. van der Velde, rechter, in aanwezigheid van mr. K. Lenting, griffier.

Een afschrift van dit proces-verbaal is verzonden aan partijen op:

Algemene wet bestuursrecht