Rechtbank Noord-Nederland, mondelinge uitspraak bestuursstrafrecht

Overwegingen

2. De kantonrechter beoordeelt het beroep aan de hand van de beroepsgronden van betrokkene. Hij oordeelt dat het beroep ongegrond is. De kantonrechter zal hierna uitleggen waarom hij dat doet.

3. Betrokkene voert, onder verwijzing naar bijlagen, aan dat er geen E1-bord aanwezig is in de desbetreffende zone. Daarnaast zou een E1-bord betekenen dat er niet geparkeerd mag worden op de rijbaan. Uit het dossier en Google Maps blijkt dat het voertuig niet op de rijbaan stond, maar op het privéterrein van de kerk tussen een aantal parkeervakken in.

4. Door de vertegenwoordigster is aangevoerd dat zij het standpunt van de officier van justitie wil handhaven. Zij heeft de kantonrechter verzocht het beroep ongegrond te verklaren.

5. Betrokkene betwist de verkeersovertreding. In zaken op grond van de Wahv is de verklaring van de verbalisant in het zaakoverzicht in beginsel voldoende voor het vaststellen van de verkeersovertreding, tenzij concrete omstandigheden worden aangevoerd die aanleiding geven tot twijfel.

6. Allereerst is van belang dat de pleeglocatie zich in de binnenstad van Leeuwarden bevindt. Dat is een parkeerverbodszone die is aangegeven met E1-zoneborden op de toegangswegen. Daarom mag van betrokkene worden verwacht dat hij zijn rijrichting of rijroute kenbaar maakt. (Voetnoot 1) Omdat hij dit niet heeft gedaan, heeft hij niet aannemelijk gemaakt dat de bebording niet aanwezig of niet deugdelijk was. De kantonrechter ziet daarom geen reden om te twijfelen aan de juistheid van de bebording. Of het zonebord E1 al dan niet aan de kant van de weg stond waar het voertuig van betrokkene was geparkeerd, is niet relevant, nu binnen het hele centrum van Leeuwarden het zonebord E1 geldt.

7. Vervolgens dient te worden beoordeeld of de plek waar betrokkene stond geparkeerd een voor het openbaar verkeer openstaande weg betreft. (Voetnoot 2) Daarvoor is niet bepalend van wie het terrein is. Uit vaste rechtspraak volgt dat het desbetreffende stuk grond tot de openbare weg behoort zolang dit voor een ieder toegankelijk is en de toegang niet feitelijk en op kenbare wijze is belemmerd. Dat kan bijvoorbeeld door een hek of een slagboom, al dan niet in samenhang met de plaatsing van borden "verboden toegang". (Voetnoot 3) Nu het trottoir waar betrokkene heeft geparkeerd feitelijk voor het openbaar verkeer openstaat, is het aan te merken als een voor het openbaar verkeer openstaande weg. (Voetnoot 4)

8. Ten slotte dient te worden beoordeeld of de parkeerverbodszone van toepassing is op de plek waar betrokkene zijn auto heeft neergezet. Hierbij is allereerst van belang dat het parkeerverbod, anders dan betrokkene meent, niet alleen van toepassing is op de rijbaan. (Voetnoot 5) Binnen een parkeerverbodszone mag namelijk alleen op (evident) daarvoor bestemde weggedeelten worden geparkeerd. (Voetnoot 6) De plek waar betrokkene zijn auto parkeerde, was niet evident bestemd voor parkeren. Dit blijkt duidelijk uit het contrast met de naastgelegen parkeerplaatsen, die wel voor parkeren bestemd zijn. Betrokkene stond een paar meter voor de trap naar de deur, in het midden van het pleintje, en niet op een evident voor parkeren bestemd weggedeelte. De gedraging kan daarom worden vastgesteld.

9. Alles overwegende is de kantonrechter van oordeel dat de boete terecht is opgelegd; hij ziet in de door betrokkene aangevoerde omstandigheden geen aanleiding de boete te matigen dan wel op nihil te stellen. Hij zal het beroep ongegrond verklaren.