Art. 39 WWETGC, ongegrond; geen gronden aangevoerd.

Zittingsplaats Leeuwarden

raadkamernummer : 26.005930

cjib-zaaknummer : 5072542300000556

beslissing van de meervoudige raadkamer van 1 juli 2026 op het beroep op grond van artikel 39 van de Wet wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging geldelijke sancties en beslissingen tot confiscatie, ingesteld namens veroordeelde

geboren op [geboortedatum] 1992 te [geboorteplaats] , wonende op het adres [adres] .

De raadsman heeft afgezien van de mogelijkheid om schriftelijk zijn standpunt uiteen te zetten en heeft het openbaar ministerie enkel een vraag gesteld over het mogelijk verrekenen van een verbeurdverklaarde personenauto op het te innen bedrag. Het openbaar ministerie heeft hierop -nadat zij hierover navraag

heeft gedaan bij de Belgische autoriteit- negatief gereageerd.

De mondelinge behandeling heeft plaatsgevonden ter terechtzitting van 17 juni 2026. Hierbij waren veroordeelde en zijn raadsman niet aanwezig. Als officier van justitie was

mr. I. Kuiter aanwezig.

De rechtbank stelt op basis van de stukken het volgende vast.

Het beroep is ingesteld op grond van artikel 39 van de Wet wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging geldelijke sancties en beslissingen tot confiscatie (hierna: WWETGC).

De rechtbank Noord-Nederland, locatie Leeuwarden, is de bevoegde instantie voor de behandeling van het beroep en het beroep is tijdig en juist ingesteld.

De toetsing van het beroep vindt plaats op grond van de op 19 december 2020 in werking getreden Verordening (EU) 2018/1805 van het Europees parlement en de Raad van 14 november 2018 (hierna: Verordening 2018/1805) en op grond van het op 19 december 2020 in werking getreden artikel 39 van de WWETGC.

De rechtbank overweegt dat als uitgangspunten voor de beoordeling van een beroep op grond van artikel 39 van de WWETGC het volgende geldt:

Namens veroordeelde is gesteld dat de officier van justitie de erkenning en tenuitvoerlegging van het confiscatiebevel had moeten weigeren. Hiervoor zijn geen gronden aangevoerd.

De rechtbank is van oordeel dat de officier van justitie in redelijkheid tot erkenning en tenuitvoerlegging van de confiscatiebeslissing heeft kunnen komen. De rechtbank acht ambtshalve geen weigeringsgronden aanwezig.

De rechtbank zal het ingestelde beroep daarom ongegrond verklaren.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze beslissing is gegeven op 1 juli 2026 door mr. N.A. Vlietstra, voorzitter, mr. M.R. de Vries en mr. G.C. Koelman, rechters, in tegenwoordigheid van G.T. Zandstra-Alkema, griffier. De griffier is buiten staat deze beslissing mede te ondertekenen.