Arbeidsrecht
Val directeur/wn op een bouwplaats tijdens een rondleiding doordat de betonvloer nat was vanwege daarop…
Rechtbank Oost-Brabant, 12 november 2026
ECLI:NL:RBOBR:2026:7922 · Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-oost-brabant/civiel-recht/arbeidsrecht/bodemzaak/ecli-nl-rbobr-2026-7922
Zaakgegevens
Op 12 november 2026 heeft de Rechtbank Oost-Brabant in een bodemzaak uitspraak gedaan in een zaak over arbeidsrecht.
- Instantie
- Rechtbank Oost-BrabantRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- 's-Hertogenbosch
- Datum uitspraak
- 12 november 2026
- Datum publicatie
- 6 november 2026
- Zaaknummer
- K/4801/11384161 en 11629128
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Arbeidsrecht
- Procedure
- BodemzaakBodemzaakDe gewone procedure waarin de rechter definitief over het geschil beslist, in tegenstelling tot een kort geding of voorlopige voorziening.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBOBR:2026:7922
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Val directeur/wn op een bouwplaats tijdens een rondleiding doordat de betonvloer nat was vanwege daarop aanwezige plassen water die waren aangevroren. In de hoofdzaak is de gevorderde verklaring voor recht toegewezen dat wg (o.g.v. art. 7:658 BW) en de aannemer (o.g.v. art. 6:162 BW) hoofdelijk aansprakelijk zijn jegens wn en gehouden zijn de door wn geleden en nog te lijden schade ten gevolge van het ongeval te vergoeden. In de vrijwaring is de door wg gevorderde verklaring voor recht toegewezen dat de aannemer aansprakelijk is voor de schade die wn heeft opgelopen vanwege het ongeval, maar enkel voor zover die schade ziet op de rechtsreekse gevolgen van haar val.
Uitspraak
RECHTBANK OOST-BRABANT
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats 's-Hertogenbosch
Zaaknummers:
11384161 CV EXPL 24-6042 (hoofdzaak)
11629128 CV EXPL 25-1856 (vrijwaring)
Uitspraakdatum: 12 november 2026
Vonnis in de hoofdzaak van:
[eiseres in de hoofdzaak] ,
te [plaats] ,
eisende partij,
hierna te noemen: “ [eiseres in de hoofdzaak] ”,
gemachtigde: mr. W. Oudijk,
tegen
1 STICHTING INTERNATIONAAL & LOKAAL FUNDEREND ONDERWIJS,
te Eindhoven,
gedaagde sub 1,
hierna te noemen: “SILFO”,
2. MS AMLIN INSURANCE SE, vanwege een fusie inmiddels overgegaan in MSIG
Europe SE, statutair gevestigd in Brussel (België) en kantoorhoudende te
Amstelveen,
gedaagde sub 2,
hierna te noemen: “MS Amlin”
gemachtigde: mr. W.S. Oostveen-Kouwenhoven
en
3. BINX SMARTILITY B.V.,
te Groenlo,
gedaagde sub 3,
hierna te noemen: “Binx”,
4. ALLIANZ BENELUX N.V.,
te Rotterdam,
gedaagde sub 4,
hierna te noemen: “Allianz”,
gemachtigde: mr. R.J. Schellevis,
gedaagde partijen.
Vonnis in de vrijwaringszaak van:
1 STICHTING INTERNATIONAAL & LOKAAL FUNDEREND ONDERWIJS,
te Eindhoven,
eiseres sub 1,
hierna te noemen “SILFO”,
2. MS AMLIN INSURANCE SE, vanwege een fusie inmiddels overgegaan in MSIG
Europe SE, statutair gevestigd in Brussel (België) en kantoorhoudende te
Amstelveen,
eiseres sub 2,
hierna te noemen: “MS Amlin”,
gemachtigde: mr. W.S. Oostveen-Kouwenhoven,
tegen
1. BINX SMARTILITY B.V.,
te Groenlo,
gedaagde sub 1,
hierna te noemen: “Binx”,
2. ALLIANZ BENELUX N.V.,
te Rotterdam,
gedaagde sub 2,
hierna te noemen: “Allianz”
gemachtigde: mr. R.J. Schellevis.
1 De zaken in het kort
[eiseres in de hoofdzaak] kreeg als directeur/bestuurder van Stichting Strabrecht College (thans gefuseerd en handelend onder de naam SILFO) op 3 december 2019 een rondleiding op de bouwplaats van een nieuwbouwschool die op eigen terrein werd gebouwd. De aannemer van de nieuwbouw was Binx. Het gebouw was nog niet wind- en waterdicht. Het middengedeelte van de begane grond (de aula) was nog niet overdekt. Doordat het in de nacht van 2 op 3 december 2019 gevroren had, was de betonvloer van de begane grond op sommige plaatsen aangevroren en glad geworden. [eiseres in de hoofdzaak] is op een van die plaatsen uitgegleden en kwam op haar billen terecht. Door de val heeft het hoofd van [eiseres in de hoofdzaak] een harde beweging op en neer gemaakt en heeft zij hersen-/hoofdletsel en een frozen shoulder opgelopen.
[eiseres in de hoofdzaak] vordert in de hoofdzaak een verklaring voor recht dat SILFO en Binx (hoofdelijk) aansprakelijk zijn jegens [eiseres in de hoofdzaak] en gehouden zijn om de door haar geleden en nog te lijden schade ten gevolge van het ongeval te vergoeden.
SILFO en Binx hebben volgens [eiseres in de hoofdzaak] onvoldoende gedaan om haar veiligheid te waarborgen, waardoor zij in strijd hebben gehandeld met hun zorgplicht. Verder heeft SILFO haar re-integratie tegengewerkt, waardoor haar de kans is ontnomen om na de fusie als directeur/bestuurder in functie te blijven, aldus [eiseres in de hoofdzaak] .
SILFO vordert in vrijwaring een verklaring voor recht dat Binx aansprakelijk is voor de schade die [eiseres in de hoofdzaak] heeft opgelopen ten gevolge van het ongeval en Binx te veroordelen tot betaling aan SILFO van al hetgeen waartoe SILFO in de hoofdprocedure jegens [eiseres in de hoofdzaak] mocht worden veroordeeld.
De overeenkomst van aanneming van werk tussen SILFO en Binx bevat volgens SILFO een vrijwaringsclausule. Verder had Binx de uitsluitende zeggenschap over de veiligheid op het bouwterrein, aldus SILFO.
2 De procedures
De procedure in de hoofdzaak
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding met producties (genummerd 1 t/m 53)
- de conclusie van antwoord aan de zijde van SILFO en haar verzekeraar MS Amlin, hierna samen genoemd: “SILFO c.s.”,
- de conclusie van antwoord aan de zijde van Binx en haar verzekeraar Allianz, hierna samen genoemd: “Binx c.s.” met producties (genummerd 1 t/m 3),
- de brief waarin is meegedeeld dat een mondelinge behandeling is bepaald,
-
de akte overlegging productie aan de zijde van SILFO c.s. (genummerd 1)
- de mondelinge behandeling, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.
De procedure in de vrijwaringszaak
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding met producties (genummerd 1 t/m 4),
- de conclusie van antwoord aan de zijde van Binx c.s. met producties (genummerd 1 t/m 3),
- de brief waarin is meegedeeld dat een mondelinge behandeling is bepaald,
- de akte nadere productie aan de zijde van Binx (genummerd 4),
- de mondelinge behandeling, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.
Beide procedures
De mondelinge behandeling in de hoofdzaak heeft plaatsgevonden op 7 oktober 2026, gezamenlijk met de vrijwaringszaak. Partijen hebben tijdens de mondelinge behandeling hun standpunten nader toegelicht en vragen van de kantonrechter beantwoord. De gemachtigde van [eiseres in de hoofdzaak] heeft daarbij gebruik gemaakt van spreekaantekeningen.
In beide zaken zal in één vonnis uitspraak worden gedaan.
Ten slotte is vonnis bepaald op vandaag.
3 De feiten
[eiseres in de hoofdzaak] is op 1 februari 2018 bij Stichting Strabrecht College (hierna genoemd: “St Strabrecht College”) in dienst getreden als directeur/bestuurder op basis van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd met de mogelijkheid van een verlenging van vier jaar. De arbeidsovereenkomst liep tot en met 31 januari 2022.
Per 1 augustus 2020 is St Strabrecht College gefuseerd met Stichting Primair en Voortgezet Onderwijs Zuid-Nederland (SPVOZN). Uit deze fusie is Stichting Internationaal & Lokaal Funderend Onderwijs (SILFO) ontstaan.
Op 3 december 2019 is [eiseres in de hoofdzaak] een ongeval overkomen op de bouwplaats van de nieuwbouwschool van St Strabrecht College (thans SILFO).
Door aannemersbedrijf Binx werd in opdracht van St Strabrecht College een geheel nieuw schoolgebouw geplaatst. Het bouwtoezicht was ondergebracht bij bouwmanagementbureau KWK (hierna genoemd: “KWK)”. Ook hier was St Strabrecht College de opdrachtgever.
[A] (hierna genoemd: “ [A] ”), hoofd facilitaire zaken van St Strabrecht College en de heer [B] (hierna genoemd: [B] ”), contactpersoon namens KWK, liepen wekelijks een ronde op de bouwplaats. [eiseres in de hoofdzaak] werd op 3 december 2019 rond 10.00u uitgenodigd om de ronde met hen mee te lopen. Haar zijn voorafgaand aan de ronde op de bouwplaats een helm en veiligheidsschoeisel gegeven.
De betonvloer van de gehele begane grond was ten tijde van de ronde overdekt met een verdiepingsvloer, met uitzondering van het middengedeelte waar de aula zou komen. Daar was de betonvloer nat omdat het gebouw nog niet wind- en waterdicht was.
Hier is [eiseres in de hoofdzaak] uitgegleden, doordat de vloer glad was vanwege daarop aanwezige plassen water die waren aangevroren. [eiseres in de hoofdzaak] had op haar mobiele telefoon een foto- en videocamera waarmee zij opnames heeft gemaakt tijdens de rondleiding. Op deze beelden is de situatie ten tijde van het ongeval zichtbaar.
[eiseres in de hoofdzaak] is ten val gekomen doordat haar voeten onder haar vandaan schoven.
[eiseres in de hoofdzaak] heeft een video opname in het geding gebracht van direct na de val waarop te horen is dat [A] zegt: “het is hier glad”, “ik wilde naar jou lopen en ik ging zelf ook al bijna onderuit”, “eigenlijk moet hier meteen zout op", ‘Ik bel dadelijk [C] wel even, dit is vragen om problemen” en ”je verwacht het niet”.
Uit een getuigenverklaring (geanonimiseerd door een medewerker van Cordaet Personenschade B.V.) en per e-mail van 18 augustus 2020 toegezonden aan St Strabrecht College blijkt het volgende met betrekking tot de toedracht:
“ • Het ongeval vindt plaats in het middengebied (de aula). De ongevalslocatie is in bijgevoegde tekening aangemerkt met een rode stip
• De gehele begane grond bestaat uit één verdiepingshoogte m.u.v. het middengebied (de aula), deze bestaat uit een dubbele verdiepingshoogte
• De gehele begane grond is op dat moment overdekt, omdat alle kanaalplaten gelegd zijn, wederom m.u.v. het middengebied (de aula)
• De betonvloer van de begane grond is op dat moment nat doordat het gebouw nog niet wind en waterdicht is en sommige plekken zijn (licht) bevroren
• Op het moment van het ongeval loopt men vanuit het zuid oostelijke bouwdeel richting het middengebied (de aula)
• De ruimte opent zich hier vanwege de dubbele verdiepingshoogte, dus de oriëntatie en de kijkhoek zijn voornamelijk omhoog gericht
• Naar alle waarschijnlijkheid heeft mevrouw [eiseres in de hoofdzaak] onvoldoende aandacht gehad voor haar omgeving en is zij over een nat (en glad) deel van de betonvloer uitgegleden (aanname)
• Op het moment van het ongeval liep mevrouw [eiseres in de hoofdzaak] in het midden van het drietal
• Door het uitglijden verdwenen de benen onder mevrouw [eiseres in de hoofdzaak] vandaan, waardoor zij plat op haar zitvlak terecht kwam zichzelf opvangende met twee gestrekte armen. Haar hoofd maakte door de impact een snelle beweging naar achter (whiplash effect). Door dezelfde impact viel haar helm af (op basis van herinnering). Note; mevrouw [eiseres in de hoofdzaak] is niet op haar hoofd
gevallen."
Daarnaast is door Binx een ongevalsrapportage opgemaakt naar aanleiding van het ongeval.
[eiseres in de hoofdzaak] voelde direct na haar val een druk op haar hoofd en hoofdpijn. Verder voelde [eiseres in de hoofdzaak] zich na het ongeval draaierig en misselijk en had zij pijnklachten in de nek- en schouderregio. Als gevolg van deze pijnklachten was de beweging in haar rechter (dominante) arm beperkt. [eiseres in de hoofdzaak] heeft na de val de rondleiding voortgezet en daarna nog geprobeerd door te werken die dag. Zij was rond het middaguur aanwezig bij een vergadering, maar merkte dat zij niet meer tot veel in staat was. Zij is door [A] thuisgebracht. In de avond van 3 december 2019 had [eiseres in de hoofdzaak] veel last van de draaierigheid en duizeligheid met braken tot gevolg.
[eiseres in de hoofdzaak] heeft op 4 december 2019 de huisarts bezocht. Volgens de huisarts was sprake van een hersenschudding. Later is bij [eiseres in de hoofdzaak] Postcommotioneel Syndroom (PCS), Benigne Paroxysmale Positie Duizeligheid (BPPD) en PTSS gediagnosticeerd. Zij liep als gevolg van het ongeval ook een frozen shoulder op.
Na het ongeval is [eiseres in de hoofdzaak] enige tijd volledig arbeidsongeschikt geweest.
Daarna is [eiseres in de hoofdzaak] begonnen met re-integratie.
[eiseres in de hoofdzaak] kreeg in de loop van de re-integratie een depressieve stoornis.
Uit de eindevaluatie van het UWV van juli 2021 volgt dat er beperkingen zijn ten aanzien van het eigen werk. De conclusie van het UWV is dat [eiseres in de hoofdzaak] niet geschikt is voor de eigen functie, mede als gevolg van de beperkingen.
Op donderdag 9 juli 2020 heeft [eiseres in de hoofdzaak] St Strabrecht College aansprakelijk gesteld
voor het ongeval dat [eiseres in de hoofdzaak] op 3 december 2019 is overkomen. St Strabrecht College heeft de aansprakelijkstelling doorgestuurd aan haar verzekeraar, MS Amlin. Op 17 juli 2020 heeft MS Amlin een eerste standpunt met betrekking tot de aansprakelijkheid ingenomen. MS Amlin stelde zich op het standpunt dat geen sprake is van enig verwijt dat de verzekerde (St Strabrecht College) kan worden gemaakt. Daarna is door de gemachtigden van beide partijen uitvoerig gecorrespondeerd. De aansprakelijkheid is uiteindelijk niet erkend.
Op 21 juni 2022 is Binx aansprakelijk gesteld voor de schade als gevolg van het ongeval dat [eiseres in de hoofdzaak] overkwam op de bouwplaats. Op 23 juni 2022 gaf Binx aan geen aansprakelijkheid voor het ongeval te erkennen. Verder werd door de assurantiemakelaar van Binx (AON) op 24 juni 2022 gereageerd op de aansprakelijkstelling. In het bericht is aangegeven dat de aansprakelijkstelling was doorgestuurd aan de aansprakelijkheidsverzekeraar Allianz.Tot de datum van het uitbrengen van de dagvaarding is geen reactie van Allianz ontvangen ten aanzien van de aansprakelijkheid voor het ongeval.
4 Het geschil
In de hoofdzaak:
[eiseres in de hoofdzaak] vordert - samengevat - om bij vonnis, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:
Ten aanzien van het ongeval op 3 december 2019:
I. voor recht te verklaren dat SILFO en Binx tezamen (hoofdelijk) dan wel ieder afzonderlijk aansprakelijk zijn jegens [eiseres in de hoofdzaak] en dat SILFO en Binx gehouden zijn de door [eiseres in de hoofdzaak] geleden en nog te lijden materiële en immateriële schade ten gevolge van het haar op 3 december 2019 overkomen ongeval volledig te vergoeden, op te maken bij staat en te vereffenen bij wet, een en ander te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 3 december 2019 tot aan de dag van
algemene voldoening,
II. SILFO en Binx hoofdelijk te veroordelen in de kosten van dit geding, te voldoen binnen veertien dagen na dagtekening van het vonnis, en voor het geval dat voldoening van deze kosten niet binnen de gestelde termijn plaatsvindt te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf de veertiende dag na dagtekening van het vonnis en te vermeerderen met de na het vonnis te maken kosten van tenuitvoerlegging.
Om, in afwachting van de schadestaatprocedure:
III. SILFO en Binx hoofdelijk, dan wel ieder afzonderlijk, te veroordelen om ten titel van voorschot op de schadevergoeding een bedrag van € 35.000,00, in verband met de schade als gevolg van (onder meer) het verlies aan verdienvermogen, medische kosten en huishoudelijke hulp, aan [eiseres in de hoofdzaak] te betalen als voorschot op de materiële schade en een voorschot van € 5.000,00 op de immateriële schade.
[eiseres in de hoofdzaak] houdt SILFO aansprakelijk op grond van artikel 7:658 BW en Binx op grond van artikel 6:162 BW (al dan niet als hulppersoon van SILFO). [eiseres in de hoofdzaak] stelt op grond van artikel 7:954 BW een vordering te hebben op gedaagden MS Amlin en Allianz, zijnde de aansprakelijkheidsverzekeraars van SILFO en Binx.
Alle gedaagden voeren verweer en concluderen dat [eiseres in de hoofdzaak] niet ontvankelijk dient te worden verklaard in haar vorderingen, dan wel dat haar vorderingen moeten worden afgewezen en dat [eiseres in de hoofdzaak] veroordeeld dient te worden in de kosten van deze (hoofd-) procedure, daaronder begrepen de nakosten en de wettelijke rente over de (na)kosten voor het geval betaling hiervan niet binnen de gestelde termijn plaatsvindt.
In de vrijwaring:
SILFO c.s. vordert om bij vonnis, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad, gelijktijdig met het wijzen van het vonnis in de hoofdzaak:
-
te verklaren voor recht dat Binx (hoofdelijk) aansprakelijk is voor de schade die [eiseres in de hoofdzaak] heeft opgelopen vanwege het ongeval op 3 december 2019;
-
a. Binx te veroordelen tot betaling aan SILFO c.s. van al hetgeen waartoe SILFO c.s. in de hoofdzaak tegen [eiseres in de hoofdzaak] mochten worden veroordeeld, met inbegrip van de kosten van de hoofdzaak,
b. althans - subsidiair - Binx te veroordelen een door de kantonrechter te bepalen bedrag van de door SILFO c.s. aan [eiseres in de hoofdzaak] te betalen (schade)vergoeding aan SILFO c.s. te betalen;
3. Binx te veroordelen tot betaling aan SILFO c.s. van de kosten van dit geding binnen 14 dagen vanaf de dagtekening van het vonnis en - voor het geval voldoening niet binnen bedoelde termijn plaatsvindt – te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf het verstrijken van die termijn, tot aan de dag der algehele voldoening;
4. Binx te veroordelen tot betaling aan SILFO c.s. van de nakosten volgens het toepasselijke liquidatietarief en, indien betekening van het vonnis zal dienen plaats te vinden, te vermeerderen met de kosten van betekening, te vermeerderen met de wettelijke rente over de nakosten vanaf 14 dagen na aanzegging van de nakosten aan Binx tot de dag der voldoening.
Binx voert verweer en concludeert dat de kantonrechter SILFO c.s. in haar vorderingen niet ontvankelijk verklaart, althans haar deze ontzegt en SILFO c.s. veroordeelt, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad, in de kosten van deze vrijwaringsprocedure en in de nakosten ex artikel 237 lid 4 Rv, te vermeerderen met de wettelijke rente hierover wanneer de betaling niet binnen veertien dagen na dagtekening van het vonnis heeft plaatsgevonden.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
5 De beoordeling
In de hoofdzaak:
Ten aanzien van Binx c.s. staat de vraag centraal of Binx onrechtmatig jegens [eiseres in de hoofdzaak] heeft gehandeld op grond van artikel 6:162 BW, doordat zij haar in het maatschappelijk verkeer op haar rustende zorgplicht jegens [eiseres in de hoofdzaak] heeft geschonden en dit tot het ongeval heeft geleid.
Ten aanzien van SILFO c.s. staat de vraag centraal of SILFO haar zorgplicht jegens [eiseres in de hoofdzaak] heeft geschonden, zoals bedoeld in artikel 7:658 BW.
De kantonrechter beantwoordt deze vragen bevestigend en zal hierna per gedaagde toelichten waarom en hierbij mede ingaan op het door hen gevoerde verweer.
Binx
De kantonrechter geeft allereerst het verweer van Binx c.s. op de vorderingen van [eiseres in de hoofdzaak] in hoofdlijnen weer.
Primair stelt Binx dat de val van [eiseres in de hoofdzaak] het gevolg was van een ongelukkige samenloop van omstandigheden en niet van onrechtmatig handelen door Binx.
Daarbij wijst Binx op het juridisch uitgangspunt dat het in het leven roepen of laten voortbestaan van een gevaarlijke situatie (pas) onrechtmatig is als een ander daarmee aan een groter risico is blootgesteld dan onder de gegeven omstandigheden redelijkerwijs verantwoord is. Het enkele feit dat een bepaalde gedraging een gevaar in het leven roept en dit gevaar zich verwezenlijkt, is niet voldoende om te spreken van een onrechtmatige daad.
Voor het geval de kantonrechter haar niet volgt in het voorgaande, stelt Binx dat in ieder geval geldt dat niet de volledige schade van [eiseres in de hoofdzaak] voor rekening van Binx kan komen. De schade van [eiseres in de hoofdzaak] is namelijk mede ontstaan door omstandigheden die voor haar risico komen, zodat een deel van de schade voor haar eigen risico dient te blijven (ingevolge artikel 6:101 BW).
Voor het geval de aansprakelijkheid van BINX wel zou worden aangenomen, stelt Binx verder dat het gevorderde voorschot niet kan worden toegewezen omdat [eiseres in de hoofdzaak] niet heeft aangetoond dat zij recht heeft op een voorschot van € 40.000,-. Als moet worden aangenomen dat [eiseres in de hoofdzaak] na het voorval arbeidsongeschikt is geweest, blijkt uit de door [eiseres in de hoofdzaak] overgelegde medische informatie dat dit voor veruit het grootste deel het gevolg is geweest van (psychische klachten die zijn ontstaan na) het arbeidsconflict tussen [eiseres in de hoofdzaak] en SILFO en niet van klachten/beperkingen die (primair) door het ongeval zijn veroorzaakt. Voor de klachten en schade die [eiseres in de hoofdzaak] als gevolg van het arbeidsconflict met SILFO heeft opgelopen, kan zij Binx c.s. niet aanspreken.
Zorgplicht
Binx c.s. heeft ten aanzien van haar primaire standpunt dat zij haar zorgplicht niet heeft geschonden in haar conclusie van antwoord gesteld dat [eiseres in de hoofdzaak] (als de partij die zich op het rechtsgevolg van de gestelde onrechtmatige daad beroept) niet is geslaagd in haar haar stelplicht en bewijslast van de feiten die daaraan ten grondslag liggen. Daartoe voert Binx het volgende aan.
Van bezoekers van een bouwplaats mag in het algemeen worden verwacht dat zij een bepaalde mate van oplettendheid en voorzichtigheid betrachten. Bij een bouwplaats kan men er immers niet zomaar van uitgaan dat de vloer vrij is van oneffenheden, obstakels, et cetera. Van bezoekers die in de winter een bouwplaats bezoeken, mag extra oplettendheid worden verwacht, want het is een feit van algemene bekendheid dat het glad kan zijn na nachtvorst en dat er daardoor een verhoogd risico bestaat op uitglijden en vallen. Hierbij is van belang dat door middel van strooien het risico op uitglijden en vallen wel kan worden verminderd, maar dat ook als er gestrooid is een gemiddeld mens er nog steeds terdege rekening mee moet houden dat hij kan uitglijden of vallen. In de nacht van
2 op 3 december 2019 had het gevroren. [eiseres in de hoofdzaak] had er dan ook rekening mee moeten houden dat de betonvloer op de bouwplaats glad was en dat het risico op uitglijden bestond. Daarbij is van belang dat [eiseres in de hoofdzaak] veiligheidsschoenen en een veiligheidshelm had gekregen, wat benadrukt dat zij zich op een risicovolle(re) plek bevond. Verder is op de foto's en filmpjes die vlak na het voorval door [eiseres in de hoofdzaak] zijn gemaakt, duidelijk te zien is dat de betonnen vloer glimt.
Daarnaast is van belang dat het gevaar dat er ernstige ongevallen zouden ontstaan door de onoplettendheid van bezoekers, niet (te) groot was. Tijdens de bouw-werkzaamheden voor SILFO zijn namelijk geen andere ongevallen gebeurd waarbij iemand is uitgegleden. Bovendien geldt dat het in ieder geval niet voorzienbaar was dat iemand zodanig ten val zou komen dat daarbij (zwaar) letsel zou ontstaan. Een valpartij door gladheid loopt immers vaak met een sisser af en leidt meestal niet tot ernstig letsel.
Ook geldt dat van Binx in de gegeven omstandigheden niet hoefde te worden verwacht dat zij extra voorzorgsmaatregelen zou treffen. Zij had immers gestrooid en ook droeg [eiseres in de hoofdzaak] veiligheidsschoenen, met veiligheidsklasse S3. Deze schoenen hebben een geprofileerde antislip-zool voor extra grip.
Verder is van belang dat [eiseres in de hoofdzaak] niet onbegeleid op de bouwplaats rondliep. Zij kreeg op de dag van het ongeval een rondleiding van [B] , op uitnodiging en initiatief van KWK en dit ging buiten Binx om. Blijkens de verklaring van [D] (hierna genoemd: “ [D] ”) van 17 januari 2025, destijds werkzaam als uitvoerder bij Binx op de bouwplaats, was er een meldplicht bij aanwezigheid op de bouwplaats. Bovendien was zowel de school als KWK ervan in kennis gesteld dat er in de periode rond 3 december 2019 geen mensen op de bouwplaats konden komen omdat vanwege de vorst de veiligheid niet kon worden gegarandeerd, Er vonden in die periode ook geen werkzaamheden plaats, met één uitzondering, namelijk de levering en plaatsing van een trap. KWK heeft niet aan Binx doorgegeven dat zij die ochtend van de 3e december 2019 een bezoeker ging rondleiden. KWK was daarom verantwoordelijk voor de veiligheid van [eiseres in de hoofdzaak] en dat blijkt ook uit de omstandigheid dat KWK persoonlijke beschermingsmiddelen (in de vorm van een helm en veiligheidsschoenen) aan [eiseres in de hoofdzaak] ter beschikking heeft gesteld.
Oordeel kantonrechter
De kantonrechter oordeelt met betrekking tot het verweer van Binx c.s. het volgende.
Juridisch kader - kelderluikcriteria
De kantonrechter zal het verweer van Binx beoordelen aan de hand van de zogenoemde Kelderluik-criteria.
Ter beantwoording van de vraag of Binx toerekenbaar onrechtmatig heeft gehandeld moet worden onderzocht of zij [eiseres in de hoofdzaak] aan een groter risico heeft blootgesteld dan onder de gegeven omstandigheden redelijkerwijs verantwoord was (‘gevaarzetting’).
Bij de beoordeling zijn de gezichtspunten relevant die onder andere genoemd zijn in het Kelderluik-arrest (HR 5 november 1965, ECLI:NL:HR:1965:AB7079), zoals de kans op schade, de aard en ernst van de gevolgen van de gedraging, de bezwaarlijkheid van het treffen van voorzorgsmaatregelen, de context waarbinnen de gedraging valt (aard van de gedraging) en de mate van waarschijnlijkheid dat de ander niet de vereiste oplettendheid en voorzichtigheid zal betrachten.
De kans op schade
Bouwwerkzaamheden roepen een gevaarlijke situatie in het leven, ook indien daarbij de nodige voorzichtigheid en oplettendheid wordt betracht. Om te voorkomen dat incidenten zich voordoen, zullen er (voorzorgs)maatregelen getroffen moeten worden om de veiligheid op de bouwplaats te waarborgen. Voor die situaties bestaat een zorgplicht, die in beginsel rust op alle betrokken partijen. Concreet betekent dit dat (werk)instructies of afspraken met betrekking tot de veiligheid zullen moeten worden gemaakt en dat alle daarbij betrokken partijen deze afspraken dienen na te leven.
In dit kader rustte een zorgplicht op St Strabrecht College als opdrachtgever van de werkzaamheden, maar ook op Binx als aannemer. Vaststaat immers dat er sprake was van een aannemingsovereenkomst tussen St Strabrecht College en Binx, waarin is vastgelegd dat Binx verantwoordelijk was voor de veiligheid op de bouwplaats.
Van Binx mocht dus verwacht worden dat zij in passende mate aandacht zou besteden aan de veiligheid op de bouwplaats. Haar zorgplicht beperkt zich daarbij niet tot geschreven (wettelijke) normen, zoals het (laten) verstrekken van veiligheidsmiddelen zoals een helm en veiligheidsschoenen, maar ook tot ongeschreven normen. Vaststaat dat in de ochtend van 3 december 2019 op de bouwplaats plassen lagen en dat de betonvloer op het middengedeelte aangevroren en “spekglad” was, ondanks dat er volgens Binx gestrooid zou zijn.
De kans dat daaruit ongevallen ontstaan en de aard en de ernst van de gevolgen
De kans dat iemand uitglijdt over een aangevroren betonvloer is groot. Ook de aard en ernst van de gevolgen van zo’n val, die niet zelden onverhoeds inzet, kunnen groot zijn.
De bezwaarlijkheid van het treffen van voorzorgsmaatregelen
Dat er op 3 december 2019 vóór de val van [eiseres in de hoofdzaak] gestrooid was met zand of zout op de betonvloer van het middengedeelte wordt betwist en blijkt uit ook niet uit de gedingstukken. Maar ook als er zou zijn gestrooid, dan moet worden vastgesteld dat dit niet afdoende is geweest, want het was nog steeds “spekglad” aldus [A] . Deugdelijk strooien zou in ieder geval niet bezwarend zijn geweest en was ook eenvoudig te realiseren.
De toegang van de bouwplaats afsluiten voor bezoekers en toezien op de naleving daarvan zou voor Binx ook een niet bezwarende optie zijn geweest. Binx was namelijk de partij die uiteindelijk bepaalde of, en wie er de bouwplaats mocht betreden.
De mate van waarschijnlijkheid dat de ander niet de vereiste oplettendheid en voorzichtigheid zal betrachten
Het is niet onwaarschijnlijk noch onbegrijpelijk dat [eiseres in de hoofdzaak] bij de rondleiding niet steeds oog had voor de conditie van het vloeroppervlak dat zij betrad. Zij was namelijk sinds de start van de werkzaamheden niet meer op de bouwplaats geweest en aannemelijk is dat zij tijdens de rondleiding vooral naar de voortgang van de bouw keek. Ze was ook bezig met het maken van foto- en video-opnames om die voortgang vast te leggen. Vast staat dat er op de dag van haar rondleiding geen sprake was van een normale situatie op de bouwplaats, want de betonvloer op het middengedeelte was “spekglad”. Dit was onverwacht, niet alleen voor [eiseres in de hoofdzaak] , maar ook voor [A] en [B] die bekend waren op de bouwplaats. Dit blijk onder meer uit de video-opname die [eiseres in de hoofdzaak] in het geding heeft gebracht van kort na haar val. Gelet hierop treft het standpunt van Binx dat [eiseres in de hoofdzaak] ermee bekend was of had moeten zijn dat de vloer glad was, mede omdat het de nacht daarvoor had gevroren en op de door haar overgelegde foto’s ‘duidelijk te zien zou zijn dat de betonvloer glimt’, geen doel. Als zelfs [B] en [A] verrast waren door de vloercondities, kan niet staande worden gehouden dat [eiseres in de hoofdzaak] daarmee rekening had moeten houden.
De verklaring van [D]
Het enige verweer dat Binx zou kunnen baten, is de nagezonden verklaring van [D] van 17 januari 2025, destijds werkzaam bij Binx als teamleider op de bouwplaats. Deze verklaring is tijdens de mondelinge behandeling echter op belangrijke punten betwist door zowel [eiseres in de hoofdzaak] als SILFO c.s. en daarom is op de verklaring het nodige af te dingen.
Voor zover [D] heeft verklaard: “Op de dag dat mevrouw [eiseres in de hoofdzaak] is gevallen, 3 december 2019, werd er al een aantal dagen niet gewerkt in de nieuwbouw. Het had toen namelijk al een aantal dagen gevroren en daardoor konden wij de veiligheid daar niet garanderen. Dit heb ik niet alleen aan onze eigen werknemers en onderaannemers laten weten, maar ik heb dit ook duidelijk aan de KWK en de school gecommuniceerd. Ik heb hun per mail en telefonisch laten weten dat er vanwege de vorst geen werkzaamheden in het gebouw werden uitgevoerd en dat daar geen mensen konden komen”, merkt de kantonrechter op dat tijdens de mondelinge behandeling is vastgesteld dat er die dag wel degelijk werd gewerkt. Er werd namelijk een trap geplaatst op het middengedeelte. Bij gebrek aan wetenschap heeft SILFO c.s. bovendien betwist dat aan [B] of [A] zou zijn gecommuniceerd dat geen mensen op de bouwplaats mochten komen. [eiseres in de hoofdzaak] heeft ter zitting verklaard dat zijzelf een dergelijk bericht nooit heeft ontvangen en Binx heeft de mail waarover [D] spreekt niet kunnen overleggen. Dit alles doet afbreuk aan de verklaring van [D] .
Voor zover [D] heeft verklaard: “Op de bouwplaats gold een meldingsplicht. Dat betekent dat iedere bezoeker van de bouwplaats zich moest aanmelden bij het daarvoor bestemde meldpunt. Dat waarborgde de veiligheid, omdat Binx op die manier zicht had op wie op de bouwplaats aanwezig waren en ook kon Binx op die manier controleren of de pbm's (op de juiste manier) werden gebruikt. Mevrouw [eiseres in de hoofdzaak] wist ook dat zij verplicht was om zich aan te melden wanneer zij op de bouw aankwam. Zij was vaker op de bouwplaats geweest en toen heeft zij zich, voor zover mij bekend, wel steeds aangemeld. Helaas heeft zij dat op de dag van het ongeval niet gedaan. Ik was die dag wel op de bouwplaats aanwezig, maar ik had geen idee dat mevrouw [eiseres in de hoofdzaak] die dag de bouwplaats zou bezoeken. Ook niemand van KWK of het Strabrecht College heeft mevrouw [eiseres in de hoofdzaak] die dag aangemeld. Ik had er dan ook geen idee van dat mevrouw [eiseres in de hoofdzaak] die dag door KWK werd rondgeleid en al helemaal niet dat mevrouw [eiseres in de hoofdzaak] die dag de nieuwbouw
zou betreden. Ik had dat ook niet verwacht, juist omdat KWK wist dat de nieuwbouw dicht
was omdat daar vanwege de vorst niet werd gewerkt”, merkt de kantonrechter op dat [eiseres in de hoofdzaak] tijdens de mondelinge behandeling heeft verklaard dat zij door de hoofdingang is binnengegaan op uitnodiging van [B] . Deze uitnodiging duidt er niet op dat de bouwplaats niet toegankelijk was en ook het kunnen binnentreden via de hoofdingang duidt daar niet op. Zodoende is niet gebleken dat de bouwplaats door Binx niet toegankelijk was verklaard voor bezoekers.
Conclusie
Binx, die niet, althans onvoldoende heeft betwist dat zij uiteindelijk verantwoordelijk is voor de veiligheid op de bouwplaats, heeft onrechtmatig gehandeld jegens [eiseres in de hoofdzaak] , omdat zij [eiseres in de hoofdzaak] op 3 december 2019 aan een groter risico heeft blootgesteld dan onder de gegeven omstandigheden redelijkerwijs verantwoord was (gevaarzetting). Deze gevaarzettende situatie heeft tot (letsel)schade van [eiseres in de hoofdzaak] geleid. Het vorenstaande kan aan Binx worden toegerekend.
Binx wordt daarom (mede) verantwoordelijk gehouden voor de gladheid van de aangevroren betonvloer, die heeft geleid tot het ongeval van [eiseres in de hoofdzaak] .
Omdat Binx haar AVB-verzekering tegen bedrijfs- c.q. beroepsaansprakelijkheid ten tijde van het ongeval had ondergebracht bij Allianz en het ongeval conform artikel 7:941 BW door of namens Binx aan Allianz is gemeld, kan [eiseres in de hoofdzaak] op grond van artikel 7:954 lid 1 BW verlangen dat Allianz, indien zij tot uitkering verplicht is, die uitkering - voor zover strekkende tot vergoeding van de door [eiseres in de hoofdzaak] ten gevolge van het ongeval geleden schade - aan [eiseres in de hoofdzaak] verricht. Het risico waartegen Binx zich als aannemer heeft verzekerd, heeft zich namelijk verwezenlijkt.
SILFO
De kantonrechter geeft allereerst het verweer van SILFO c.s. op hoofdlijnen weer.
Primair stelt SILFO c.s. zich op het standpunt dat St Strabrecht College haar zorgplicht ex artikel 7:658 BW is nagekomen, waarbij relevant is dat:
I) St Strabrecht College geen zeggenschap had over het terrein van de bouwplaats;
II) St Strabrecht College [eiseres in de hoofdzaak] niet behoefde te instrueren/waarschuwen voor het risico van gladheid bij vorst, en
III) Binx niet als hulppersoon van St Strabrecht College kan worden aangemerkt.
Subsidiair, uitsluitend voor het geval de kantonrechter zou oordelen dat St Strabrecht College haar zorgplicht (wel) heeft geschonden, stelt SILFO c.s. zich op het standpunt dat aansprakelijkheid jegens [eiseres in de hoofdzaak] ontbreekt, omdat zijzelf de hoogste beleidsbepaler binnen St Strabrecht College was.
Meer subsidiair stelt SILFO c.s. dat het causaal verband tussen de zorgplichtschending en de val ontbreekt.
Met betrekking tot de schade betwist SILFO c.s. voorts dat St Strabrecht College op enigerlei wijze onrechtmatig heeft gehandeld in het kader van de re-integratie van [eiseres in de hoofdzaak] .
SILFO c.s. betwist ook overigens de omvang van de schade en zij meent daarom dat het gevorderde voorschot op de schadevergoeding ten bedrage van € 40.000,- dient te worden afgewezen.
Zorgplicht
SILFO heeft ten aanzien van haar primaire standpunt dat zij haar zorgplicht is nagekomen het volgende aangevoerd.
De zorgplicht van de werkgever ziet eerst en vooral op de 'arbeidsplaats', omdat de werkgever daar zijn zeggenschap en instructiebevoegdheid heeft en daarmee zijn invloed het beste kan laten gelden. Het ongeval van 3 december 2019 vond plaats op de bouwplaats waarop door Binx een nieuw schoolgebouw werd gerealiseerd. Dit was geen vrij toegankelijke plek. De bouwplaats was uitsluitend toegankelijk op uitnodiging van of na overleg met de opzichter/uitvoerder van Binx. Binx bepaalde als aannemer de gang van zaken op het bouwterrein en had daarmee zeggenschap over het terrein. Binx was verantwoordelijk voor de veiligheid, niet St Strabrecht College. Het lag niet op de weg van St Strabrecht College om zout of zand te (laten) strooien en evenmin om te bepalen dat er zout of zand diende te worden gestrooid.
Voorafgaand aan het bezoek op de bouwplaats op 3 december 2019 zijn aan [eiseres in de hoofdzaak] veiligheidsschoenen en een helm verstrekt. Deze zijn ook door haar gedragen. St Strabrecht College was niet gehouden om meer of andere maatregelen te treffen, instructies te verstrekken of te waarschuwen. Meer specifiek was St Strabrecht College niet gehouden om [eiseres in de hoofdzaak] te instrueren of waarschuwen om uit te kijken voor gladheid op de bouwplaats. In de eerste plaats is gladheid vanwege bevriezing en het risico op uitglijden een feit van algemene bekendheid en ook geldt dat een ieder erop bedacht moet zijn dat niet altijd overal (voldoende) is gestrooid en/of dat ondanks het strooien de ondergrond nog steeds glad kan zijn. Het gaat er bij beoordeling van de gestelde zorgplichtschending om wat van de werkgever in redelijkheid mag worden verwacht. Voor het voorzichtig lopen als het vriest of heeft gevroren behoeft [eiseres in de hoofdzaak] als directeur van een school geen toezicht van een derde en evenmin hoefde zij door de werkgever gewaarschuwd te worden voor een algemeen bekend risico op gladheid bij vriezend weer. Het was ook niet aan [A] in zijn functie van hoofd facilitaire dienst om [eiseres in de hoofdzaak] te instrueren, te waarschuwen, of om toezicht op haar te houden. [A] liep wekelijks een rondje over de bouwplaats met iemand van Binx of KWK, maar dat leidt niet tot een bijzondere verantwoordelijkheid in deze situatie. [A] was net zo verrast door de gladheid en de val van [eiseres in de hoofdzaak] als [eiseres in de hoofdzaak] zelf.
In de tweede plaats moet voor ogen worden gehouden dat het enkele gegeven dat achteraf blijkt dat de werkgever vóór het ongeval een effectieve(re) maatregel had kunnen treffen die het ongeval had kunnen voorkomen, niet betekent dat daarmee vaststaat dat de werkgever niet aan zijn zorgplicht van artikel 7:658 BW heeft voldaan. Hierbij speelt ook de menselijke neiging om, nadat een gebeurtenis heeft plaatsgevonden, in overdreven mate te denken dat deze gebeurtenis voorspelbaar was een belangrijke rol (hindsight bias).
Oordeel kantonrechter
De kantonrechter oordeelt met betrekking tot het verweer van SILFO c.s. het volgende.
Artikel 7:658 BW – wettelijk kader
Op grond van artikel 7:658 lid 2 BW is SILFO voor de letselschade van [eiseres in de hoofdzaak] aansprakelijk die zij in de uitoefening van haar werkzaamheden heeft geleden, tenzij SILFO aantoont dat zij de op haar rustende zorgverplichtingen is nagekomen.
Hierbij stelt de kantonrechter voorop dat een werkgever op grond van artikel
7:658 BW slechts gehouden is die maatregelen te treffen, die redelijkerwijs noodzakelijk zijn om ongevallen, die zich bij de uitoefening door de werknemer van zijn werkzaamheden zouden kunnen voordoen, te voorkomen. Daarbij is van belang dat artikel 7:658 lid 1 BW een hoog veiligheidsniveau vereist van de betrokken werkruimte, werktuigen en gereed-schappen en van de organisatie van de betrokken werkzaamheden. Bovendien dient de werkgever het op de omstandigheden van het geval toegesneden toezicht te houden op behoorlijke naleving van de door hem gegeven instructies, en op het behoorlijk onderhoud van werkruimten en materialen. Artikel 7:658 BW houdt een ruime zorgplicht in, maar beoogt geen absolute waarborg te scheppen voor de bescherming van de werknemer tegen gevaar. Welke veiligheidsmaatregelen van de werkgever mogen worden verlangd en op welke wijze hij de werknemer moet instrueren, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Niet snel kan echter worden aangenomen dat de werkgever daaraan heeft voldaan en bijgevolg niet aansprakelijk is voor de werknemer in de uitvoering van zijn werkzaamheden geleden schade.
Weliswaar was Binx als aannemer verantwoordelijk voor de algemene veiligheid op de bouwplaats, maar St Strabrecht College heeft als opdrachtgever van Binx en als werkgever van [eiseres in de hoofdzaak] ook een eigen verantwoordelijkheid. Het ligt op haar weg om erop toe te (laten) zien dat een bezichtiging van de bouwplaats door een van haar medewerkers veilig kan plaatsvinden. Die eigen verantwoordelijkheid is er zeker als de bezichtiging plaats vindt op uitnodiging van personen waarover zij als opdrachtgever (in dit geval van KWK) en/of werkgever (van [A] ) zeggenschap draagt. Hoewel het klopt dat voor alledaagse risico’s geen maatregelen hoeven te worden getroffen, gaat het hier naar het oordeel van de kantonrechter niet om een alledaags risico. Uit de door [eiseres in de hoofdzaak] overgelegde video, die de situatie weergeeft kort na de val, blijkt namelijk dat de betonvloer dusdanig glad/aangevroren was dat [A] Binx (extra) wilde laten strooien. Het had op de weg van de (onder zeggenschap van St Strabrecht College) werkende personen gelegen om de staat van de bouwplaats te inspecteren voordat zij het besluit namen om [eiseres in de hoofdzaak] uit te nodigen om hen op hun wekelijkse ronde te vergezellen. Daarbij merkt de kantonrechter op dat risico’s die men op een bouwplaats kan verwachten, andere zijn dan uitglijden over een aangevroren betonvloer. De stelling dat [eiseres in de hoofdzaak] daarop bedacht had moeten zijn, wordt daarom door de kantonrechter verworpen. Naast dat wat in rechtsoverweging 5.10.1 in dit verband is overwogen, wordt met die stelling namelijk miskend dat een werkgever rekening dient te houden met het verschijnsel dat werknemers wel eens nalaten de voorzichtigheid in acht te nemen die ter voorkoming van ongelukken geraden is.
De stelling dat [eiseres in de hoofdzaak] als voorzitter van de stuurgroep en/of directeur/bestuurder van het Strabrecht College mede verantwoordelijk was voor de veiligheid op de bouwplaats wordt eveneens verworpen. Haar taak zag in beide hoedanigheden op het bewaken van de voortgang van het bouwproces. Daarom heeft zij foto’s genomen, die naar eigen zeggen “goed voor de promotie” waren. [eiseres in de hoofdzaak] was na de eerste steenlegging niet meer op de bouwplaats geweest. Zij had geen kennis van en droeg geen verantwoordelijkheid voor de veiligheid op het bouwterrein. [A] (hoofd facilitaire zaken van St Strabrecht College) en [B] (werkzaam bij KWK die als toezichthouder op de bouwplaats fungeerde in opdracht van St Strabrecht College) hadden die kennis en verantwoordelijk daarentegen wel. Zij hadden de mogelijkheid en de plicht om [eiseres in de hoofdzaak] te wijzen op veiligheidsaspecten op de bouwplaats.
Conclusie
Gelet op het voorgaande is SILFO op grond van artikel 7:658 lid 2 BW (mede) aansprakelijk voor de schade die [eiseres in de hoofdzaak] vanwege haar val op 3 december 2019 in de uitoefening van haar werkzaamheden lijdt of heeft geleden.
Omdat SILFO haar verzekering tegen bedrijfs- c.q. beroepsaansprakelijkheid ten tijde van het ongeval had ondergebracht bij MS Amlin en het ongeval conform artikel
7:941 BW door SILFO aan MS Amlin is gemeld, kan [eiseres in de hoofdzaak] op grond van artikel 7:954
lid 1 BW verlangen dat MS Amlin, indien zij tot uitkering verplicht is, die uitkering - voor zover strekkende tot vergoeding van de door [eiseres in de hoofdzaak] ten gevolge van het ongeval geleden schade - aan [eiseres in de hoofdzaak] verricht. Het risico waartegen SILFO zich heeft verzekerd, heeft zich namelijk verwezenlijkt.
Vorderingen in de hoofdzaak
I. De gevorderde verklaring voor recht
Het voorgaande betekent dat Binx en SILFO hoofdelijk aansprakelijk kunnen worden gehouden voor dezelfde schade, namelijk de door [eiseres in de hoofdzaak] ten gevolge van het ongeval van 3 december 2019 geleden en nog te lijden schade.
Er zal, zoals gevorderd, een schadevergoeding op te maken bij staat worden uitgesproken. Begroting van de schade is thans namelijk nog niet mogelijk, omdat zowel Binx c.s. als SILFO c.s. de door [eiseres in de hoofdzaak] gestelde schade(omvang) gemotiveerd hebben weersproken. De gemachtigde van [eiseres in de hoofdzaak] heeft ter zitting verklaard dat [eiseres in de hoofdzaak] zich in haar dagvaarding uit proceseconomisch oogpunt heeft geconcentreerd op de aansprakelijkheidsvraag en (ook na de conclusies van antwoord) nog geen deugdelijke schadeopstelling heeft gemaakt gelet op de daarmee gemoeide kosten. Gelet op de ondubbelzinnige afwijzing van aansprakelijkheid door gedaagden, is dit naar het oordeel van de kantonrechter een gerechtvaardigde proceskeuze.
De door [eiseres in de hoofdzaak] onder I. gevorderde verklaring voor recht zal dan ook worden afgegeven, zoals onder de beslissing vermeld.
II. De gevorderde proceskostenveroordeling
Binx en SILFO zijn in het ongelijk gesteld en moeten daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [eiseres in de hoofdzaak] worden begroot op:
|
- kosten van de dagvaardingen |
€ |
557,68 |
|
|
- griffierecht |
€ |
87,00 |
|
|
- salaris gemachtigde |
€ |
1.732,00 |
(2 punten × € 866,00) |
|
- nakosten |
€ |
144,00 |
(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
2.520,68 |
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
De veroordeling wordt hoofdelijk uitgesproken. Dit betekent dat iedere veroordeelde kan worden gedwongen het hele bedrag te betalen. Als de één (een deel) betaalt, hoeft de ander dat (deel van het) bedrag niet meer te betalen.
III. Het gevorderde voorschot
Vaststaat dat als gevolg van de val op 3 december 2019 bij [eiseres in de hoofdzaak] letsel is ontstaan. Er bestaat echter nog veel onduidelijkheid over welke beperkingen voortvloeien uit de val en welke schade daaruit voortvloeit. Dit komt onder andere omdat onduidelijk is welke klachten [eiseres in de hoofdzaak] precies door de val heeft opgelopen en in welke mate zij daardoor zou zijn beperkt, en welke klachten een andere oorsprong hebben. Het herstel van [eiseres in de hoofdzaak] is namelijk mogelijk mede beïnvloed door het arbeidsgeschil tussen haar en SILFO.
Gezien het voorgaande, ziet de kantonrechter geen aanleiding thans een voorschot op de schadevergoeding toe te kennen. [eiseres in de hoofdzaak] heeft vooralsnog onvoldoende aannemelijk gemaakt dat zij als gevolg van de val een aanmerkelijke schade heeft geleden. Dit betekent dat het gevorderde voorschot zal worden afgewezen.
In de vrijwaring:
Hierna zal de kantonrechter beoordelen in hoeverre SILFO c.s. en Binx in hun onderlinge verhouding (al dan niet deels) draagplichtig zijn.
De onderlinge draagplicht wordt daarbij in beginsel bepaald aan de hand van de omstandigheden die aan ieder van hen kunnen worden toegerekend.
Standpunten van partijen
De kantonrechter geeft allereerst in hoofdlijnen de standpunten van partijen weer.
SILFO c.s. is van mening dat Binx haar moet vrijwaren voor de claim van [eiseres in de hoofdzaak] . St Strabrecht College en Binx hebben in verband met de bouw van het nieuwe schoolgebouw namelijk een overeenkomst van aanneming van werk gesloten, waarin een vrijwaringsclausule is opgenomen, die inhoudt dat Binx gehouden is SILFO c.s. volledig te vrijwaren.
Binx betwist dat zij gehouden is om SILFO c.s. te vrijwaren indien de aansprakelijkheid van SILFO komt vast te staan in de hoofdzaak.
Gelet op de fouten die door SILFO zijn gemaakt, is het volgens haar juist SILFO die Binx c.s. dient te vrijwaren. Het was voor Binx namelijk niet voorzienbaar dat [eiseres in de hoofdzaak] de nieuwbouw zou betreden en dat zij daarbij (ernstig) letsel zou oplopen. Binx was ook niet gehouden tot het treffen van extra voorzorgsmaatregelen, omdat er volgens [D] ten tijde van het voorval geen werkzaamheden plaatsvonden in de nieuwbouw vanwege vorst, SILFO en KWK daarvoor gewaarschuwd zijn en het voor Binx niet mogelijk was om [eiseres in de hoofdzaak] voor gladheid te waarschuwen, omdat zij niet was aangemeld en Binx er (dus) niet mee bekend was dat zij zich op de bouwplaats bevond.
Tot slot is in het kader van de onderlinge draagplicht van belang dat de door [eiseres in de hoofdzaak] gestelde schade, voor veruit het grootste deel lijkt voort te komen uit een arbeidsconflict dat tussen haar en SILFO is ontstaan. In het geval er geen arbeidsconflict was geweest (dan wel wanneer het re-integratiebeleid van SILFO was verlopen zoals had mogen worden verwacht), zou [eiseres in de hoofdzaak] zeer waarschijnlijk kort na het voorval weer aan het werk zijn geweest. De omstandigheid dat [eiseres in de hoofdzaak] als gevolg van een arbeidsconflict (een toename
van) klachten heeft gekregen, heeft dus (voor het grootste deel) geleid tot het ontstaan van haar schade. Dit valt aan SILFO - en niet aan BINX - toe te rekenen en deze schade dient op grond van artikelen 6:101 BW, 6:102 BW en 6:110 BW voor rekening van SILFO te komen.
Oordeel kantonrechter
De kantonrechter oordeelt dat het beroep van SILFO c.s. op het vrijwaringsbeding slaagt voor zover het ziet op de schade die rechtstreeks het gevolg is van de val. Voorshands valt niet in te zien dat Binx ook schade moet vergoeden die voortvloeit uit het arbeidsconflict tussen SILFO c.s. en [eiseres in de hoofdzaak] . De kantonrechter overweegt daartoe het volgende.
Vrijwaringsbeding
St. Strabrecht College en Binx hebben in verband met de bouw van het nieuwe schoolgebouw een overeenkomst van aanneming van werk gesloten: de Basisovereenkomst UAV GC inzake nieuwbouw Strabrecht College, hierna genoemd: “de overeenkomst”.
St Strabrecht College is in de overeenkomst “de Opdrachtgever” en Binx is “de Opdrachtnemer”. Ingevolge artikel 1 lid 2 van de overeenkomst zijn de UAV-GC 2005
voorwaarden van toepassing. Relevant zijn de volgende bepalingen uit de UAV-GC 2005:
“Hoofdstuk 2 - Algemene verplichtingen van partijen
(…)
§ 4 Verplichtingen van de Opdrachtnemer
(...)
11 De Opdrachtnemer vrijwaart de Opdrachtgever tegen aanspraken van derden tot vergoeding van schade, voorzover deze door de Werkzaamheden is toegebracht en te wijten is aan de schuld van de Opdrachtnemer , diens gemachtigden of hulppersonen, of aan een oorzaak die krachtens de wet of de in het verkeer geldende opvattingen voor zijn rekening komt.
(...)
Hoofdstuk 5 - Vergunningen, ontheffingen, beschikkingen en toestemmingen; wettelijke voorschriften
(...)
§12 Veiligheid en gezondheid
1 De Opdrachtnemer is verantwoordelijk voor orde, veiligheid en gezondheid op alle plaatsen waar door of namens hem Werkzaamheden worden verricht , in het bijzonder op de in § 3 lid
1 sub b en § 17 bedoelde terreinen. Die verantwoordelijkheid omvat de veiligheid en gezondheid van alle gemachtigden en hulppersonen die hij voor de nakoming van de Overeenkomst aanwijst of inschakelt, de veiligheid en gezondheid van derden , alsmede de veiligheid van alle goederen die hij voor de nakoming van de Overeenkomst gebruikt.”
De kantonrechter leidt uit de hiervoor opgenomen bepalingen af dat tussen partijen een vrijwaringsbeding is overeengekomen dat erop neerkomt dat in de onderlinge verhouding tussen SILFO c.s. en Binx alleen Binx verplicht is tot vergoeding van de schade van [eiseres in de hoofdzaak] voor zover die ziet op de rechtstreekse gevolgen van de val en niet SILFO c.s., want Binx was verantwoordelijk voor de veiligheid van [eiseres in de hoofdzaak] op de bouwplaats. In dat kader moet Binx SILFO c.s. dus vrijwaren voor kosten die daaruit voortvloeien.
Voor zover Binx heeft aangevoerd dat het ongeval niet te wijten is aan haar schuld, wordt dit door de kantonrechter verworpen. Kortheidshalve verwijst zij naar hetgeen daarover is overwogen in rechtsoverweging 5.6.
Arbeidsconflict - causaal verband met ongeval?
Verder gaat het in deze zaak om de vraag of Binx SILFO c.s. ook moet vrijwaren voor de door [eiseres in de hoofdzaak] gestelde schade, die voortvloeit uit een arbeidsconflict tussen [eiseres in de hoofdzaak] en SILFO c.s. Volgens Binx is het arbeidsconflict ontstaan ná de val en zou [eiseres in de hoofdzaak] zonder arbeidsconflict - dan wel wanneer het re-integratiebeleid van SILFO was verlopen zoals had mogen worden verwacht - zeer waarschijnlijk kort na het voorval weer aan het werk zijn geweest. Volgens SILFO c.s. bestonden er echter al spanningen tussen haar en [eiseres in de hoofdzaak] voorafgaand aan de val en dienen, zoals SILFO c.s. heeft gesteld tijdens de mondelinge behandeling “alle spanningsklachten die te relateren zijn aan de val” voor rekening van Binx te komen. De kantonrechter volgt SILFO niet en overweegt daartoe het volgende.
De stelling dat [eiseres in de hoofdzaak] als gevolg van een arbeidsconflict (een toename van) klachten heeft gekregen, waardoor re-integratie na haar val mogelijkerwijs langer heeft geduurd, wordt door SILFO c.s. betwist. Dit staat in deze procedure (mede door de betwisting van SILFO) nog geenszins vast maar het kan evenmin worden uitgesloten. Er is, zoals eerder in de hoofdzaak met betrekking tot het door [eiseres in de hoofdzaak] gevorderde voorschot is overwogen, nog veel onduidelijk over welke klachten [eiseres in de hoofdzaak] precies als gevolg van de val heeft opgelopen en in welke mate zij daardoor zou zijn beperkt. Relevante medische informatie daartoe ontbreekt. Mocht het herstel van [eiseres in de hoofdzaak] zijn vertraagd door het arbeidsconflict dat tussen SILFO en [eiseres in de hoofdzaak] is ontstaan (of dat nu al voor de val is geweest of daarna) dan valt niet in te zien dat Binx SILFO c.s. zou moeten vrijwaren voor daaraan toe te rekenen kosten. Deze kosten staan naar het oordeel van de kantonrechter in een te ver verwijderd verband van het ongeval dat [eiseres in de hoofdzaak] op 3 december 2019 is overkomen en kunnen niet aan Binx worden toegerekend.
De kantonrechter zal de vordering van SILFO c.s. tot vrijwaring daarom slechts gedeeltelijk toewijzen, want Binx is enkel verplicht tot vergoeding van de schade van [eiseres in de hoofdzaak] voor zover die ziet op de rechtstreekse gevolgen van de val.
Zonder een nadere toelichting, die ontbreekt, wordt bij gebrek aan belang de (tussen haakjes) gevorderde hoofdelijkheid afgewezen.
Alles wat partijen verder nog hebben aangevoerd kan buiten beschouwing blijven.
Proceskostenveroordeling
Binx is grotendeels in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van SILFO c.s. worden begroot op:
|
- kosten van de dagvaarding |
€ |
119,40 |
|
|
- griffierecht |
€ |
135,00 |
|
|
- salaris gemachtigde |
€ |
542,00 |
(2 punten × € 271,00) |
|
- nakosten |
€ |
135,00 |
(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
931,40 |
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
6 De beslissing
De kantonrechter
In de hoofdzaak:
verklaart voor recht dat SILFO en Binx hoofdelijk aansprakelijk zijn jegens [eiseres in de hoofdzaak] en dat SILFO en Binx gehouden zijn de door [eiseres in de hoofdzaak] geleden en nog te lijden materiële en immateriële schade ten gevolge van het haar op 3 december 2019 overkomen ongeval te vergoeden, op te maken bij staat en te vereffenen bij wet, een en ander te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 3 december 2019 tot aan de dag van voldoening,
veroordeelt SILFO en Binx hoofdelijk in de proceskosten van € 2.520,68, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als SILFO niet tijdig aan de veroordeling voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
veroordeelt SILFO en Binx hoofdelijk tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad,
verklaart voor recht dat Binx aansprakelijk is voor de schade die [eiseres in de hoofdzaak] heeft opgelopen vanwege het ongeval op 3 december 2019, voor zover die schade ziet op de rechtstreekse gevolgen van haar val,
veroordeelt Binx tot betaling aan SILFO c.s. van al hetgeen waartoe SILFO c.s. in de hoofdprocedure tegen [eiseres in de hoofdzaak] mocht worden veroordeeld, voor zover dit ziet op vergoeding van de schade van [eiseres in de hoofdzaak] die rechtstreeks het gevolg is van haar val op
3 december 2019, met inbegrip van de proceskostenveroordeling in die hoofdprocedure,
veroordeelt Binx in de proceskosten van € 931,40, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als Binx niet tijdig aan de veroordeling voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
veroordeelt Binx tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart dit vonnis wat betreft de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad,
wijst het meer of anders gevorderde af.
|
Dit vonnis is gewezen door mr. B.C.W. Geurtsen-van Eeden en in het openbaar uitgesproken |
||