Civiel recht overig

Eiser heeft juridische werkzaamheden voor gedaagde verricht. Volgens gedaagde had eiser een…

Rechtbank Overijssel, 6 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 6 oktober 2026 heeft de Rechtbank Overijssel in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.

Instantie
Rechtbank Overijssel
Zittingsplaats
Enschede
Datum uitspraak
6 oktober 2026
Datum publicatie
28 oktober 2026
Zaaknummer
12046880 \ CV EXPL 26-27
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBOVE:2026:6502
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Eiser heeft juridische werkzaamheden voor gedaagde verricht. Volgens gedaagde had eiser een herzieningsprocedure moeten starten, is hij tekortgeschoten in de juridische begeleiding en heeft hij zinloze handelingen verricht. Naar het oordeel van de kantonrechter zijn gronden voor herziening (artikel 382 Rv) niet aannemelijk geworden en is niet gebleken van een tekortkoming. De vordering in conventie tot betaling van de facturen wordt toegewezen. Gedaagde was vooraf voldoende in staat om de financiële consequenties in te schatten. De vordering in reconventie wordt afgewezen.

Uitspraak

RECHTBANK OVERIJSSEL

Civiel recht

Kantonrechter

Zittingsplaats Enschede

Zaaknummer: 12046880 \ CV EXPL 26-27

Vonnis van 6 oktober 2026

in de zaak van

de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid

[partij A] B.V.,

gevestigd en kantoorhoudende te [vestigingsplaats],

eisende partij in conventie,

verwerende partij in reconventie,

hierna te noemen: [partij A],

gemachtigde: Kroep Steghuis Gerechtsdeurwaarders,

tegen

[Partij B] ,

briefadres hebbende te [woonplaats],

gedaagde partij in conventie,

eisende partij in reconventie,

hierna te noemen: [Partij B],

gemachtigde: mr. R.W. Legters.

De zaak in het kort

[partij A] heeft als advocaat werkzaamheden voor [Partij B] verricht en vordert in conventie betaling van zijn facturen. [Partij B] voert verweer. Hij vordert in reconventie dat voor recht wordt verklaard dat [partij A] is tekortgeschoten in de uitvoering van de overeenkomst en dat [partij A] aansprakelijk is voor de daaruit voortvloeiende schade, nader op te maken bij staat. Volgens [Partij B] had [partij A] een herzieningsprocedure moeten starten, is hij tekortgeschoten in de juridische begeleiding en heeft hij zinloze handelingen verricht.

De reconventionele vordering wordt afgewezen. Gronden voor herziening in de zin van artikel 382 Rv zijn niet aannemelijk geworden. Ook anderszins is niet gebleken van een tekortkoming aan de zijde van [partij A]. De vordering in conventie tot betaling van de facturen wordt toegewezen. [Partij B] was vooraf voldoende in staat om de financiële consequenties in te schatten.

1 De procedure

1.1

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding met producties,

- de conclusie van antwoord op de rolzitting met producties,
- de conclusie van antwoord in conventie en van eis in reconventie met producties,

- de conclusie van antwoord in reconventie met producties,
- de brief waarin is meegedeeld dat een mondelinge behandeling is bepaald,

- de mondelinge behandeling van 11 september 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.

1.2

Ten slotte is vonnis bepaald.

2 De feiten

2.1

Op 16 mei 1989 is [Partij B] geopereerd aan een zogenoemde contractuur van Dupuytren aan zijn rechterhand door plastisch chirurg dr. [chirurg 1] (hierna: [chirurg 1]). Na de operatie had [Partij B] veel pijn in zijn rechterhand. Bij hem is uiteindelijk posttraumatische reflexdystrofie gediagnostiseerd.

2.2

Op 2 mei 1992 heeft het Medisch Tuchtcollege geoordeeld dat [chirurg 1] de pijnklachten van [Partij B] niet, dan wel onvoldoende heeft geduid als mogelijke symptomen van reflexdystrofie. Het Tuchtcollege heeft de klacht van [Partij B] dat tijdens de operatie de nervus ulnaris (elleboogzenuw) zou zijn geraakt, beschadigd en/of doorgesneden, ongegrond verklaard.

2.3

In de jaren daarna heeft [Partij B] gerechtelijke procedures tegen [chirurg 1] gevoerd en schadevergoeding van hem gevorderd. In 1993 heeft de rechtbank Almelo de vordering afgewezen, in 1996 heeft het gerechtshof Arnhem het vonnis bekrachtigd en in 2001 heeft de Hoge Raad het beroep in cassatie verworpen. In de procedures is geoordeeld dat niet vast is komen te staan dat er een causaal verband bestaat tussen de fout van [chirurg 1] (het niet tijdig duiden van de klachten als dystrofie) en de schade van [Partij B] (het niet herstellen van de reflexdystrofie).

2.4

[Partij B] heeft [partij A] als advocaat ingeschakeld. Op 14 januari 2022 heeft [Partij B] een opdrachtbevestiging ondertekend voor onderzoek door [partij A] naar de vermeende medische aansprakelijkheid voor het handletsel in 1989.

2.5

Bij e-mail van 14 december 2022 heeft de opvolgend juridisch adviseur van [Partij B], mr. K. Aantjes (hierna: Aantjes), aan [Partij B] onder meer het volgende meegedeeld:

“(…)

De acties van mijn confrère [partij A] leiden m.i. tot niets.

Ik ben namelijk tot de bevinding gekomen dat de diagnose partiele nervus ulnarislaesie eind 1989 wel degelijk is gesteld (en dat u daarmee bekend bent geweest of moet zijn geweest). Of sprake is van een beroepsfout of een tekortschieten in diens zorgplicht jegens u kan ik echter niet beoordelen”.

2.6

Bij beslissing van 18 september 2023 heeft de voorzitter van de Raad van Discipline de klachten van [Partij B] die hij had ingediend tegenover [partij A] niet-ontvankelijk verklaard (klachtonderdeel a) dan wel kennelijk ongegrond verklaard (klachtonderdeel b). Ten aanzien van klachtonderdeel b (‘Mocht verweerder factureren aan klager in 2022?) heeft de voorzitter het volgende overwogen:

(…) “niet gebleken dat klager betwist dat verweerder vanaf januari 2022 werkzaamheden in opdracht van hem heeft gedaan. Evenmin is gebleken dat klager de hoogte van de door verweerder aan hem gestuurde declaraties over de periode vanaf januari 2022 tot augustus 2022 heeft betwist. Nu uit de stukken ook niet is gebleken dat klager de opdracht aan verweerder in augustus 2022 heeft beëindigd, kan verweerder tuchtrechtelijk geen verwijt worden gemaakt dat hij voor genoemde werkzaamheden heeft gedeclareerd zoals door hem gedaan. (…)”.

3 Het geschil

in conventie

3.1

[partij A] vordert – samengevat – veroordeling van [Partij B] tot betaling van € 3.847,00 aan hoofdsom, vermeerderd met rente en kosten.

3.2

[partij A] stelt dat hij werkzaamheden voor [Partij B] heeft verricht en vordert betaling van de facturen voor deze werkzaamheden. Hij heeft op 29 juni 2022 een factuur van € 2.662,00 naar [Partij B] gestuurd en op 3 oktober 2022 een factuur van € 1.185,80. De facturen zijn onbetaald gebleven.

3.3

[Partij B] voert verweer. [Partij B] concludeert tot niet-ontvankelijkheid van [partij A], dan wel tot afwijzing van de vorderingen van [partij A], met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van [partij A] in de kosten van deze procedure.

3.4

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

in reconventie

3.5

[Partij B] vordert – samengevat – dat voor recht wordt verklaard dat [partij A] toerekenbaar is tekortgeschoten in de uitvoering van de overeenkomst en dat [partij A] aansprakelijk is voor de schade die [Partij B] hierdoor heeft geleden en lijdt, nader op te maken bij staat.

3.6

[partij A] voert verweer. [partij A] concludeert tot niet-ontvankelijkheid van [Partij B], dan wel tot afwijzing van de vorderingen van [Partij B], met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van [Partij B] in de kosten van deze procedure.

3.7

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

4 De beoordeling

in reconventie

4.1

Aangezien de beoordeling van de reconventionele vorderingen van belang is voor de conventionele vorderingen, zal de kantonrechter eerst de reconventionele vorderingen behandelen.

Tekortkoming door niet starten herzieningsprocedure?

4.2

[Partij B] stelt dat [partij A] is tekortgeschoten in de nakoming van de overeenkomst, doordat hij niet tijdig een herzieningsprocedure is gestart zoals bedoeld in artikel 382 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv).

4.3

Op grond van artikel 382 Rv kan een vonnis dat in kracht van gewijsde is gegaan, op vordering van een partij worden herroepen indien:

  • het berust op bedrog door de wederpartij in het geding gepleegd,

  • het berust op stukken, waarvan de valsheid na het vonnis is erkend of bij gewijsde is vastgesteld, of

  • de partij na het vonnis stukken van beslissende aard in handen heeft gekregen die door toedoen van de wederpartij waren achtergehouden.

De vordering moet worden ingesteld binnen drie maanden nadat de grond voor de herroeping is ontstaan en de eiser daarmee bekend is geworden.

4.4

Volgens [Partij B] is bij de operatie aan zijn rechterhand een pees of zenuw doorgesneden. [Partij B] stelt dat chirurg [chirurg 1] tegenover hem is tekortgeschoten, omdat hij niet direct operatief heeft ingegrepen nadat de pees of zenuw is doorgesneden. In de procedures die hij tegenover [chirurg 1] heeft gevoerd, is echter uitgegaan van een brief van zijn huisarts, de heer [huisarts] (hierna: [huisarts]), van 8 januari 1991. Hierin staat volgens [Partij B] dat bewijs dat een zenuw is geraakt volgens [huisarts] niet te leveren is. Op 17 februari 2022 is een brief van plastisch chirurg dr. [chirurg 2] (hierna: [chirurg 2]) aan [huisarts] van 21 november 1990 boven water gekomen. Hierin staat volgens [Partij B] dat een pees of zenuw in zijn rechterhand is doorgesneden. [huisarts] wist dit dus, maar heeft dit in zijn brief van 8 januari 1991 achtergehouden en misleidende informatie gegeven. [chirurg 1] heeft zich op deze misleidende brief beroepen, terwijl hij wist dat hij de pees/zenuw van [Partij B] had doorgesneden. Volgens [Partij B] had [partij A] binnen drie maanden na het boven water komen van de brief een herzieningsprocedure moeten starten.

4.5

[partij A] betwist dat sprake was van een grond voor het starten van een herzieningsprocedure.

4.6

De kantonrechter overweegt dat uit het bepaalde in artikel 382 Rv volgt dat slechts in een drietal situaties sprake kan zijn van een grond voor herziening van een in kracht van gewijsde gegane uitspraak. Uit de stellingen van [Partij B] volgt dat hij meent dat sprake is van de hiervoor als laatste opgenomen situatie, namelijk dat hij, nadat de uitspraak kracht van gewijsde heeft gekregen, op 17 februari 2022 stukken van beslissende aard in handen heeft gekregen. De kantonrechter is van oordeel dat zelfs als de brief van [chirurg 2] moet worden uitgelegd zoals [Partij B] stelt, dat niet betekent dat een grond voor herziening aanwezig is. Artikel 382 Rv stelt immers als aanvullende voorwaarde dat het betreffende stuk door toedoen van de wederpartij (in casu [chirurg 1]) werd achtergehouden. Gesteld noch gebleken is dat aan deze voorwaarde is voldaan. In tegendeel: [Partij B] stelt dat [huisarts] (en niet [chirurg 1]) dit in zijn brief van 8 januari 1991 heeft achtergehouden en aldus misleidende informatie heeft gegeven. Voor zover [Partij B] stelt dat sprake is van bedrog van [chirurg 1], omdat hij zich op de brief van [huisarts] heeft beroepen, geldt dat op geen enkele wijze is onderbouwd dat [chirurg 1] wist dat hij de pees/zenuw had doorgesneden.

4.7

De kantonrechter is bovendien van oordeel dat uit de brief van [chirurg 2] van 21 november 1990 niet kan worden afgeleid dat de pees of zenuw in de rechterhand van [Partij B] is doorgesneden. In de brief van [chirurg 2] staat namelijk:

“Mijn conclusie luidde dat we hier te maken hadden met een partiële uitval van de nervus ulnaris in de rechter hand.

Electromyografisch onderzoek bevestigde deze diagnose, waarbij er denervatie verschijnselen zijn in de nervus ulnaris distaal van de loge van Gyon.

Bovendien had patiënt 20 jaar geleden een snijwond opgelopen aan de volaire zijde van de linker duim die destijds gebagateliseerd is.

De flexor pollicis longuspees was volledig doorgesneden alsmede de beide digitaal zenuwen. Wel was er sprake van een goede passieve beweegelijkheid van de linker duim.”

Deze brief kan niet anders worden begrepen dan dat de pees in de linkerhand van [Partij B] in het verleden is doorgesneden. Ook dit gegeven geeft dus geen grond voor herroeping van het vonnis tegenover [chirurg 1], dat over de rechterhand van [Partij B] gaat.

4.8

Voor zover [Partij B] bedoeld heeft dat uit de brief van [chirurg 2] van 21 november 1990 is gebleken dat sprake is van een partiële uitval van de nervus ulnaris (elleboogzenuw) in de rechterhand, is dat een gegeven dat [Partij B] al eerder bekend had moeten zijn. In de brief van [huisarts] van 8 januari 1991 staat namelijk:

“In zijn rapport gedateerd 21-11-1990 vermeldt collega [chirurg 2]: (…) Zijn conclusie luidde dat er een gedeeltelijke uitval van de nervus ulnaris van de rechter hand bestond. Electromyografisch onderzoek bevestigde deze diagnose. Een bewijs dat de dystofie veroorzaakt is door “het raken” van een zenuw is m.i. niet te leveren.”

Ook Aantjes, die door [Partij B] in het najaar van 2022 is ingeschakeld, heeft in zijn email van 8 december 2022 aan [Partij B] geschreven dat de diagnose “partiële nervus ulnaris laesie” [Partij B] bekend moet zijn geweest, omdat dit ook is vermeld in een handgeschreven verslag van de polikliniek voor plastische chirurgie van 21 november 1989 en een brief van de revalidatiearts van [Partij B] van 8 december 1989.

4.9

Gelet op het voorgaande kan niet worden geoordeeld dat [partij A] een herzieningsprocedure had moeten starten binnen drie maanden na 17 februari 2022 en dat hij door dat niet te doen, is tekortgeschoten tegenover [Partij B].

Tekortkoming door zinloze handelingen?

4.10

[Partij B] stelt daarnaast dat [partij A] is tekortgeschoten in de juridische begeleiding, dat hij nooit advies heeft gegeven of het wel of niet raadzaam is om een herzieningsprocedure te beginnen en dat hij met zinloze acties, besprekingen en mails kwam die tot niets hebben geleid. Hij verwijst daarbij naar hiervoor opgenomen e-mail van Aantjes van 14 december 2022 waarin staat dat volgens Aantjes de acties van [partij A] zijns inziens tot niets leiden.

4.11

[partij A] betwist dat hij is tekortgeschoten in de nakoming van de overeenkomst.

4.12

Uit de door partijen getekende opdrachtbevestiging blijkt dat de opdracht van [partij A] bestond uit het onderzoeken van de vermeende medische aansprakelijkheid voor het handletsel dat in 1989 is ontstaan. Op 15 december 2021 heeft [partij A] per e-mail al aan [Partij B] medegedeeld dat hij in overleg met de door [Partij B] ingeschakelde medische adviseur, drs. J.A. Ribbens (hierna: Ribbens), heeft vastgesteld dat geen sprake is van een situatie waarin herroeping aan de orde is. Dat hierna op verzoek van [Partij B] en in samenspraak met Ribbens, [partij A] de opdracht heeft aangenomen om nader onderzoek te doen, betekent echter nog niet dat (het [partij A] toen al duidelijk moet zijn geweest dat) het zinloos was om nader te onderzoeken of sprake is van medische aansprakelijkheid. Uit de overgelegde stukken blijkt dat [partij A] daadwerkelijk werkzaamheden heeft verricht om dit te onderzoeken (waaronder het voeren van besprekingen, het opvragen van stukken en het opstellen van stukken) en dat hij [Partij B] telkens op de hoogte heeft gehouden van het plan van aanpak en de uitgevoerde werkzaamheden.

4.13

[Partij B] heeft verder nog gesteld dat het hem niet duidelijk is op grond waarvan [partij A] zoveel tijd heeft besteed aan de zaak en hij is het niet eens met de tijdlijsten die [partij A] heeft gemaakt. De kantonrechter overweegt dat het op de weg van [Partij B] ligt om concreet te maken waar hij van mening is dat de tijdregistraties (bij de facturen waarvan betaling wordt gevorderd) niet correct zijn, met name nu door [partij A] diverse stukken zijn overgelegd waaruit de door hem verrichte werkzaamheden blijken. Verder blijkt uit de voorzittersbeslissing van de Raad van Discipline van 18 september 2023 dat [Partij B] destijds de hoogte van declaraties niet heeft betwist.

4.14

Alleen ten aanzien van de door [partij A] opgestelde notitie van 19 juli 2022 ter inleiding op een expertiseverzoek heeft [Partij B] concreet gesteld dat dit naar zijn mening overbodig en zinloos was omdat er al drie onderzoekrapportages lagen. De kantonrechter overweegt hierover dat uit de bedoelde notitie voldoende blijkt dat [Partij B] zich niet kon neerleggen bij de uitkomst van de procedure die in januari 2001 was geëindigd met het verwerpen van het cassatieberoep door de Hoge Raad en dat [Partij B] zich in 2019 heeft gewend tot Ribbens voor medisch advies. Hierna is telkens in samenspraak met [Partij B] en Ribbens afgestemd over de volgende stap. Zelfs nadat [partij A] zijn werkzaamheden had opgeschort, omdat [Partij B] niet tot betaling van de nu in geding zijnde facturen overging, heeft [Partij B] advies gevraagd bij wederom een andere juridisch adviseur voor verdere bijstand in de aansprakelijkstelling van het ziekenhuis waar [chirurg 1] destijds werkzaam was. Pas nadat Aantjes het ziekenhuis aansprakelijk heeft gesteld en het ziekenhuis daarop inhoudelijk heeft gereageerd, heeft Aantjes de e-mails van 8 en 14 december 2022 aan [Partij B] gezonden. Naar het oordeel van de kantonrechter heeft [Partij B] dan ook onvoldoende onderbouwd dat [partij A] ten aanzien van de in juli 2022 opgesteld notitie tekort is geschoten in de nakoming van de overeenkomst ten opzichte van [Partij B].

Conclusie

4.15

Gelet op het voorgaande zal de vordering van [Partij B] – dat voor recht wordt verklaard dat [partij A] toerekenbaar is tekortgeschoten en dat hij aansprakelijk is voor de daaruit voortvloeiende schade – worden afgewezen.

in conventie

Hoofdsom

4.16

Aangezien hiervoor (in reconventie) is geoordeeld dat [partij A] niet is tekortgeschoten in de nakoming van de overeenkomst, moet [Partij B] voor de door [partij A] verrichte werkzaamheden betalen.

4.17

[Partij B] is een consument (een natuurlijk persoon die niet heeft gehandeld in de uitoefening van een beroep of bedrijf). Daarom moet ambtshalve worden getoetst of [partij A] aan zijn informatieplichten heeft voldaan. Naar het oordeel van de kantonrechter is daaraan voldaan. In de opdrachtbevestiging heeft [partij A] vermeld dat zijn uurtarief € 200,00 exclusief btw bedraagt en dat in beginsel maandelijks wordt gefactureerd. [Partij B] heeft niet betwist dat [partij A] telkens overleg met hem heeft gevoerd over de uit te voeren werkzaamheden en dat [partij A] regelmatig heeft gefactureerd. Bovendien heeft [Partij B] eerder procedures gevoerd waarin hij is bijgestaan door een advocaat. Naar het oordeel van de kantonrechter was [Partij B] dan ook voldoende in staat om vooraf de financiële consequenties in te schatten. De facturen moeten daarom worden betaald. Het in totaal gevorderde bedrag van € 3.847,00 zal worden toegewezen.

Wettelijke rente

4.18

De gevorderde rente is op artikel 6:119 BW gegrond en niet weersproken en zal daarom worden toegewezen.

Buitengerechtelijke incassokosten

4.19

[partij A] vordert vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. De vordering moet worden beoordeeld op grond van artikel 6:96 BW en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna: het Besluit). Zoals al is overwogen, is [Partij B] een consument. Daarom moet de kantonrechter controleren of is voldaan aan de dan geldende extra eisen voor de verschuldigdheid van buitengerechtelijke incassokosten. [partij A] heeft [Partij B] per brief van 3 juni 2024 tot betaling aangemaand. Daarbij is de hoogte van de buitengerechtelijke incassokosten vermeld die [Partij B] verschuldigd zal zijn als hij niet heeft betaald binnen veertien dagen vanaf de dag nadat de betreffende brief bij hem is bezorgd. [Partij B] heeft de ontvangst van de brief van 3 juni 2024 echter betwist. [partij A] heeft niet onderbouwd dat de aanmaning door [Partij B] is ontvangen, zodat niet is voldaan aan de stelplicht en niet is komen vast te staan dat de brief [Partij B] heeft bereikt. De gevorderde vergoeding zal daarom worden afgewezen.

in conventie en reconventie

Proceskosten in conventie

4.20

[Partij B] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [partij A] worden begroot op:

- kosten van de dagvaarding

€

120,78

- griffierecht

€

529,00

- salaris gemachtigde

€

576,00

(2 punten × € 288,00)

- nakosten

€

144,00

(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing)

totaal

€

1.369,78

Proceskosten in reconventie

4.21

[Partij B] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten betalen. De proceskosten van [partij A] worden begroot op:

- salaris gemachtigde

€

360,00

(2 punten × factor 0,5 × € 360,00)

totaal

€

360,00

4.22

De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.

5 De beslissing

De kantonrechter

in conventie

5.1

veroordeelt [Partij B] om aan [partij A] te betalen een bedrag van € 3.847,00 aan hoofdsom en € 748,95 aan wettelijke rente tot en met 24 december 2025, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over € 3.847,00, met ingang van 25 december 2025, tot de dag van volledige betaling,

5.2

veroordeelt [Partij B] in de proceskosten van € 1.369,78, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [Partij B] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

5.3

verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad,

5.4

wijst het meer of anders gevorderde af,

in reconventie

5.5

wijst de vorderingen van [Partij B] af,

5.6

veroordeelt [Partij B] in de proceskosten van € 360,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [Partij B] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

5.7

veroordeelt [Partij B] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,

5.8

verklaart de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.

Dit vonnis is gewezen door mr. A.M.S. Kuipers en in het openbaar uitgesproken op 6 oktober 2026.

Waartoe op 14 januari 2022 de opdrachtbevestiging is getekend door [Partij B]. Het verzet hiertegen is bij beslissing van de Raad van Discipline van 26 februari 2024 ongegrond verklaard. Productie 32 bij conclusie van antwoord in conventie/eis in reconventie. Het griffierecht is gebaseerd op het tarief dat van toepassing is op het toegewezen bedrag.