De rechtbank Overijssel veroordeelt een 31-jarige man tot een taakstraf van 240 uur, waarvan 60 uur…

De bewijsmiddelen

De rechtbank komt tot bewezenverklaring van het tenlastegelegde feit op grond van de volgende bewijsmiddelen, waarbij de rechtbank - nu verdachte dit feit heeft bekend en door of namens hem geen vrijspraak is bepleit - conform artikel 359, derde lid, laatste volzin van het Wetboek van Strafvordering (Sv), zal volstaan met een opsomming van de bewijsmiddelen.

De bewezenverklaring

De rechtbank acht op grond van de bovengenoemde bewijsmiddelen wettig en overtuigend bewezen dat:

hij op 24 augustus 2016 te Oldenzaal tezamen en in vereniging met een ander met het oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening in/uit een bedrijfspand heeft weggenomen twaalf dozen inhoudende 107 portemonnees en 151 tassen, ter waarde van in totaal ongeveer 35.395,-- euro, toebehorende aan [bedrijf 1] , waarbij verdachte en zijn mededader zich de toegang tot de plaats van het misdrijf hebben verschaft en die weg te nemen goederen onder hun bereik hebben gebracht door middel van inklimming.

De rechtbank heeft de in de tenlastelegging voorkomende schrijffouten verbeterd in de bewezenverklaring. Verdachte wordt hierdoor niet in zijn verdediging geschaad.

De rechtbank acht niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd, zodat zij hem daarvan zal vrijspreken.

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor het ten laste gelegde feit wordt veroordeeld tot een taakstraf van 240 uur subsidiair 120 dagen hechtenis, met aftrek van de tijd die verdachte in preventieve hechtenis heeft doorgebracht en een gevangenisstraf voor de duur van twee maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren.

De raadsman heeft de rechtbank verzocht om rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van verdachte bij de strafmaat. Verdachte heeft geldproblemen gehad en daardoor verkeerde keuzes gemaakt. Hij is nu op de goede weg: hij woont samen met zijn vriendin, heeft werk als glazenwasser en is bezig met de afbetaling van zijn schulden. Er is geen sprake van recidive, zodat een voorwaardelijke gevangenisstraf volgens de raadsman niet op zijn plaats is.

Bij de strafoplegging houdt de rechtbank rekening met de aard en de ernst van het gepleegde feit, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte zoals die uit het dossier en tijdens de behandeling ter terechtzitting naar voren zijn gekomen.

De rechtbank vindt daarbij het volgende van belang.

Verdachte heeft zich samen met zijn medeverdachte schuldig gemaakt aan een vermogensdelict, te weten (gekwalificeerde) diefstal van twaalf dozen met portemonnees en tassen ter waarde van ongeveer 35.395,-- euro uit een bedrijfspand. Verdachte is samen met zijn mededader vanuit het Westen van Nederland naar Twente gereden om strafbare feiten te plegen. Verdachte en zijn mededader hadden daarbij de inschatting gemaakt dat de pakkans in het Oosten van het land kleiner is en zijn aldus berekenend te werk gegaan. Verdachte heeft met zijn handelen niet alleen aanzienlijke financiële schade veroorzaakt, ook heeft hij door het plegen van het feit blijk gegeven geen enkel respect te hebben voor de eigendommen van een ander.

De rechtbank neemt bij de strafoplegging als uitgangspunt de door het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS) vastgestelde oriëntatiepunten voor straftoemeting. Die oriëntatiepunten geven als uitgangspunt voor een diefstal (via inbraak) uit een bedrijfspand, een taakstraf van 120 uren, voor zover - zoals in het geval van verdachte - geen sprake is van recidive. Straf vermeerderend vindt de rechtbank in dit geval de forse omvang van de door verdachten toegebrachte schade.

De rechtbank zal bij de straftoemeting ook rekening houden met de justitiële documentatie van 17 februari 2017 over verdachte, waaruit blijkt dat hij niet eerder is veroordeeld voor een vermogensdelict.

Alles afwegende is de rechtbank van oordeel dat een taakstraf voor de duur van 240 uur passend en geboden is. De rechtbank zal hiervan een deel van 60 uur voorwaardelijk doen zijn met een proeftijd van 3 jaren.

[bedrijf 1] ., heeft zich als benadeelde partij gevoegd in dit strafproces. De benadeelde partij vordert verdachte te veroordelen om schadevergoeding te betalen tot een totaalbedrag van € 36.823,75, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf het moment waarop het strafbare feit is gepleegd. De gevorderde materiële schade bestaat uit de volgende posten:

De officier van justitie heeft geconcludeerd tot (hoofdelijke) toewijzing van de vordering van de benadeelde partij [bedrijf 1] inclusief de rente. Tevens heeft de officier van justitie de oplegging van de schadevergoedingsmaatregel gevorderd.

De raadsman heeft betoogd dat de vordering van de benadeelde partij [bedrijf 1] . niet-ontvankelijk dient te worden verklaard, nu het onduidelijk is of er rechtstreekse schade is geleden door de benadeelde partij. Volgens de raadsman is [bedrijf 1] niet de eigenaar van de gestolen goederen, maar [bedrijf 2] . Ook zijn de onderzoekskosten van [bedrijf 3] onvoldoende gemotiveerd.

Door de gebezigde bewijsmiddelen en de behandeling op de terechtzitting is komen vast te staan dat verdachte door het bewezenverklaarde feit rechtstreeks schade heeft toegebracht aan de benadeelde partij. De opgevoerde schadeposten zijn onderbouwd en aannemelijk.

In het bijzonder is voldoende vast komen te staan dat [bedrijf 1] rechtstreeks schade heeft geleden en niet [bedrijf 2] . De rechtbank zal het gevorderde daarom toewijzen tot een bedrag van € 36.823,75 te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de datum waarop het strafbare feit is gepleegd.

De benadeelde partij heeft verzocht om de schadevergoedingsmaatregel niet op te leggen nu de benadeelde partij een bedrijf is dat voldoende in staat moet worden geacht om de vordering zelf te incasseren.

De officier van justitie heeft gevorderd de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

De rechtbank ziet in dit geval geen reden de schadevergoedingsmaatregel als bedoeld in artikel 36f Sr op te leggen.