Strafrecht overig

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf van 18 maanden, het betalen van…

Rechtbank Overijssel, 17 november 2026

Zaakgegevens

Op 17 november 2026 heeft de Rechtbank Overijssel in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Rechtbank Overijssel
Zittingsplaats
Almelo
Datum uitspraak
17 november 2026
Datum publicatie
17 november 2026
Zaaknummer
08-036930-26 (P)
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RBOVE:2026:7009
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf van 18 maanden, het betalen van schadevergoedingen en stelt dat hij ter beschikking wordt gesteld.

De verdachte is schuldig bevonden aan opzetaanranding met dwang en opzettelijk iemand wederrechtelijk van de vrijheid beroven en beroofd houden.

Uitspraak

RECHTBANK OVERIJSSEL

Team Strafrecht

Meervoudige kamer

Zittingsplaats Almelo

Parketnummer: 08-036930-26 (P)

Datum vonnis: 17 november 2026

Vonnis op tegenspraak in de zaak van de officier van justitie tegen:

[verdachte] ,

geboren op [geboortedatum] 1985 in [geboorteplaats],

nu verblijvende in de P.I. [locatie].

1 Het onderzoek op de terechtzitting

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de openbare terechtzitting van

3 november 2026.

De rechtbank heeft kennis genomen van de vordering van de officier van justitie en van wat door verdachte en zijn raadsman mr. R. Oude Breuil, advocaat in Hengelo, naar voren is gebracht.

Ook heeft de rechtbank kennis genomen van de namens [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] voorgedragen slachtofferverklaring en van wat namens hen door mr. D.W. Jansen, advocaat in Zutphen, is aangevoerd.

Verder heeft de rechtbank kennisgenomen van wat door [naam 1], werkzaam bij

Reclassering Nederland, als deskundige ter terechtzitting is verklaard.

2 De tenlastelegging

De verdenking komt er na wijziging van de tenlastelegging als bedoeld in artikel 314a van het Wetboek van Strafvordering (Sv) van 21 juli 2026, kort en zakelijk weergegeven, op neer dat verdachte:

feiten 1 en 2: [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] heeft aangerand en daarbij dwang, bedreiging of en/of geweld heeft gebruikt;

feit 3: [slachtoffer 2] wederrechtelijk van haar vrijheid heeft beroofd.

Voluit luidt de tenlastelegging aan verdachte, dat:

1

hij op of omstreeks 1 februari 2026 te [plaats 1], in elk geval in Nederland met een persoon, te weten [slachtoffer 1] een of meer seksuele handelingen heeft verricht, te weten

- het leggen van zijn hand op het been van die [slachtoffer 1] en/of

- het (over de kleding) aaien/strelen tussen de benen en/of over het kruis van die [slachtoffer 1]

terwijl hij, verdachte, wist dat bij die [slachtoffer 1] daartoe de wil ontbrak, en welke opzetaanranding werd voorafgegaan door, vergezeld van en/of gevolgd door dwang, geweld en/of bedreiging, door

- ( nadat hij zich had voorgedaan als taxichauffeur en haar vervoerde) voornoemde handelingen onverhoeds uit te voeren;

2

hij op of omstreeks 1 februari 2026 te [plaats 1], in elk geval in Nederland met een persoon, te weten [slachtoffer 2] een of meer seksuele handelingen heeft verricht, te weten

- het (over de kleding) betasten van en/of wrijven over haar bil(len) en/of borst(en)

terwijl hij, verdachte, wist dat bij die [slachtoffer 2] daartoe de wil ontbrak, en welke opzetaanranding werd voorafgegaan door, vergezeld van en/of gevolgd door dwang, geweld en/of bedreiging, door

- zich voor te doen als taxichauffeur,

- haar in zijn, verdachtes, bestelbus weg te voeren en/of te isoleren,

- ( in de afgesloten laadruimte de bestelbus) haar vast te pakken en/of

- haar tegen te houden;

3

hij op of omstreeks 1 februari 2026 te [plaats 1], in elk geval in Nederland opzettelijk [slachtoffer 2] wederrechtelijk van de vrijheid heeft beroofd en/of beroofd gehouden, door zich voor te doen als taxichauffeur en/of haar achter in zijn, verdachtes, bestelbus te laten plaatsnemen en/of (daarna) haar belet heeft uit te stappen en/of haar weggevoerd heeft van haar vriendin (welke voorin had gezeten en al uitgestapt was).

3 De bewijsmotivering

3.1

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend bewezen kunnen worden verklaard.

3.2

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft primair integrale vrijspraak van de aan verdachte ten laste gelegde feiten bepleit, in verband met het ontbreken van wettig en overtuigend bewijs voor de ten laste gelegde handelingen. Zo heeft hij kanttekeningen geplaatst bij de betrouwbaarheid van de verklaringen van [slachtoffer 1] (hierna: [slachtoffer 1]) en [slachtoffer 2] (hierna: [slachtoffer 2]). Verder heeft de raadsman aangevoerd dat het dossier geen forensisch bewijs ter ondersteuning van hun verklaringen bevat en evenmin ander objectief en onafhankelijk steunbewijs. Subsidiair heeft de raadsman ten aanzien van feit 1 aangevoerd dat, indien de rechtbank bewezen acht dat verdachte een hand op het been van [slachtoffer 1] heeft gelegd, dit niet als een handeling van seksuele aard kan worden gekwalificeerd. Meer subsidiair heeft de raadsman aangevoerd dat niet enkel uit het onverhoedse karakter van de onder feit 1 beschreven handelingen kan worden afgeleid dat er sprake is geweest van dwang, bedreiging en/of geweld en dat verdachte van die onderdelen van de tenlastelegging moet worden vrijgesproken.

3.3

Het oordeel van de rechtbank

3.3.1

De feiten die niet ter discussie staan

Op grond van de inhoud van het dossier en het verhandelde ter zitting stelt de rechtbank de volgende, niet ter discussie staande, feiten vast.

In de vroege ochtend van 1 februari 2026 wachten [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] bij het IntercityHotel in [plaats 2] op een taxi na een avond uit in de stad. Verdachte rijdt daar op dat moment in een personenauto, die is omgebouwd tot bedrijfsauto. [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] stappen bij verdachte in de auto en worden door verdachte naar [plaats 1] gebracht. [slachtoffer 1] zit op de bijrijdersstoel en [slachtoffer 2] zit achter in de auto in het gedeelte dat was omgebouwd tot laadruimte. Tijdens de rit stuurt verdachte via Whatsapp een betaalverzoek voor een bedrag van € 40,--, dat door [slachtoffer 1] wordt voldaan. In [plaats 1] aangekomen stapt [slachtoffer 1] uit de auto waarna verdachte wegrijdt zonder [slachtoffer 2] de mogelijkheid te geven om uit te stappen. Vervolgens rijdt hij de hoek om. Op die plek staat de auto van verdachte tien minuten stil, waarbij de motor van de auto uit staat. In dat tijdsbestek is verdachte bij [slachtoffer 2] in de laadruimte gestapt.

Over de aanleiding van de gezamenlijke rit richting [plaats 1], het wegrijden met [slachtoffer 2] in de auto en de vermeende handelingen van seksuele aard lopen de verklaringen uiteen. De rechtbank zal deze verklaringen bespreken.

3.3.2

De beoordeling van bewijs in zedenzaken

Bij de beoordeling van het bewijs stelt de rechtbank voorop dat zedenzaken zich doorgaans kenmerken door de omstandigheid dat slechts twee personen aanwezig waren bij de (gestelde) seksuele handelingen: het vermeende slachtoffer en de vermeende dader.

Bij een ontkennende verdachte, zoals in deze zaak het geval is, brengt dit in veel gevallen met zich dat de verklaring van het vermeende slachtoffer als belangrijkste bewijsmiddel voorhanden is. Op grond van artikel 342, tweede lid Sv kan het bewijs dat verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan, niet uitsluitend worden aangenomen op grond van enkel de verklaring van het vermeende slachtoffer.

Om tot een bewezenverklaring te kunnen komen, dient sprake te zijn van voldoende steunbewijs. Die ondersteuning hoeft niet te zien op alle onderdelen van de tenlastelegging. Het gaat erom dat de verklaring op specifieke punten steun vindt in ander bewijsmateriaal, zodat die verklaring “niet op zichzelf staat”, maar als het ware is ingebed in een concrete context die bevestiging vindt in een andere bron. De vraag of aan dit zogenaamde bewijsminimum van artikel 342, tweede lid, Sv is voldaan, laat zich niet in algemene zin beantwoorden, maar vergt een beoordeling van het concrete geval.

De rechtbank ziet zich, mede in het licht van de door de raadsman gevoerde bewijsverweren, allereerst gesteld voor de vraag of de verklaringen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] betrouwbaar zijn en of deze verklaringen voldoende steun vinden in andere bewijsmiddelen.

3.3.3

De verklaring van verdachte

Verdachte heeft ter terechtzitting op diverse onderdelen wisselende verklaringen afgelegd. Zijn verklaring komt er in de kern op neer dat [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] ongevraagd bij hem in de auto zijn gesprongen en hem hebben overgehaald om hen naar [plaats 1] te vervoeren, wat verdachte in eerste instantie heeft geweigerd. Na aandringen van de vrouwen en tegen de belofte van een geldbedrag van € 60,-- is verdachte uiteindelijk toch overstag gegaan. Tijdens de autorit hadden de vrouw reeds een bedrag van € 40,-- betaald via een betaalverzoek. In [plaats 1] is [slachtoffer 1] uit de auto gestapt en verdachte heeft toen het gas ingetrapt. Verdachte deed dit omdat hij dacht dat de vrouwen er vandoor wilden gaan, zonder betaling van het nog openstaande bedrag van € 20,--. Hij is de hoek om gereden met [slachtoffer 2] in de auto. Er is volgens verdachte geenszins sprake geweest van handelingen van seksuele aard met [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2].

3.3.4

De verklaringen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en de betrouwbaarheid daarvan

[slachtoffer 1]

heeft verklaard dat zij in de nacht van 31 januari op 1 februari 2026 een taxi had geregeld voor haarzelf en [slachtoffer 2], die hen – na een avond uit – van [plaats 2] naar [plaats 1] zou brengen. [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] zaten op de trap van het IntercityHotel te wachten, toen er een bestelbusje verscheen. Verdachte was de bestuurder van het bestelbusje. [slachtoffer 1] vroeg verdachte of hij een chauffeur van de betreffende taxicentrale was, waarop verdachte bevestigend antwoordde. Tijdens de rit in de auto van verdachte, nam verdachte een omweg en reed hij langs bosrijk gebied. Kort nadat [slachtoffer 1] het betaalverzoek van verdachte had voldaan, rond 05:10 uur, terwijl zij al in [plaats 1] waren, legde hij zijn hand op haar linkerbeen en aaide/streelde hij met zijn hand tussen haar benen. Rond 05:30 uur stapte [slachtoffer 1] uit het voertuig en reed verdacht vol gas weg, terwijl [slachtoffer 2] nog in de laadruimte van het bestelbusje zat. [slachtoffer 1] was boos en bang. Ze heeft naar verdachte om 05:29 uur een bericht gestuurd dat hij haar vriendin terug moest brengen. Toen [slachtoffer 2] terugkwam zag zij er geschrokken uit. [slachtoffer 2] vertelde toen aan [slachtoffer 1] dat verdachte haar op verschillende plekken op haar borsten en benen had aangeraakt en dat hij haar had proberen te kussen.

[slachtoffer 2]

heeft verklaard dat [slachtoffer 1] een taxi had geregeld na een avond uit in [plaats 2]. [slachtoffer 2] en [slachtoffer 1] werden aangesproken door verdachte. [slachtoffer 1] vroeg of hij de taxi was die zij had geregeld en verdachte antwoordde bevestigend. Toen [slachtoffer 1] in [plaats 1] uit de auto stapte, reed verdachte weg terwijl [slachtoffer 2] nog in de auto zat. [slachtoffer 2] schrok. Zij schreeuwde en bonkte op de ramen. Nadat hij de hoek om was gereden en de auto had gestopt, stapte hij bij [slachtoffer 2] in de laadruimte en sloot de autodeur. Verdachte pakte de telefoon van [slachtoffer 2] af en stopte deze in zijn broekzak. Hij zei dat als [slachtoffer 2] hem een kusje of een knuffel zou geven, zij het bedrag van € 40,-- voor de taxirit zou terugkrijgen. Verdachte trok [slachtoffer 2] via haar linkerzij naar zich toe. Verdachte probeerde [slachtoffer 2] te zoenen en raakte haar bil aan. Hij wreef stevig over haar linkerborst. Ook raakte hij de rechterheup en -bil van [slachtoffer 2] aan. Verdachte liet [slachtoffer 2] niet gaan. [slachtoffer 2] probeerde de deur van de auto te openen, maar verdachte greep haar bij haar arm en trok deze terug. [slachtoffer 2] zei tegen verdachte dat zij niets zou zeggen, als verdachte haar zou laten gaan. Daarop sloeg de stemming van verdachte om. Hij gaf de telefoon van [slachtoffer 2] terug en hij liet haar gaan.

Betrouwbaarheid van de verklaringen

De rechtbank is van oordeel dat de verklaringen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] betrouwbaar zijn. De verklaringen komen authentiek over en sluiten op elkaar aan. Daarbij zijn hun verklaringen op onderdelen, over wat er tussen ieder van hen en verdachte is voorgevallen en onder welke omstandigheden dit gebeurde, gedetailleerd. Niet alleen hebben zij verklaard over wat er is gebeurd, maar ook over hun zintuigelijke waarnemingen en welke emoties zij ervoeren. Zo heeft [slachtoffer 1] verklaard dat zij helemaal stil was geworden na de aanraking op haar been. Zij was boos, verdrietig en voelde zich vies. Toen verdachte wegreed met [slachtoffer 2] nog in de auto, was [slachtoffer 1] boos en bang. [slachtoffer 2] heeft verklaard dat zij heel erg is geschrokken van het voorgevallene. Zij was bang, omdat zij geen controle had over de situatie. Naast de bij de politie afgelegde verklaringen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] bevat het dossier een uitwerking van de 112-melding van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2]. Dit gesprek bevat ook essentiële overeenkomsten met de bij de politie afgelegde verklaringen en ze dragen naar het oordeel van de rechtbank bij aan de authenticiteit en de betrouwbaarheid van de verklaringen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2], omdat zij daarin vrijwel direct na het voorgevallene spontaan en uit eigen beweging vertellen wat hen is overkomen. [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] noemen tijdens dit gesprek ook de handelingen die verdachte bij hen heeft verricht. Ook tegen de verbalisanten die na de melding ter plaatse kwamen, hebben [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] direct verklaard wat hen is overkomen. Tot slot hebben [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] erkend dat zij dronken waren en zichzelf daarmee niet gespaard. Aldus doet dit naar het oordeel van de rechtbank niet af aan de betrouwbaarheid van hun verklaringen. De rechtbank is van oordeel dat de verklaringen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] betrouwbaar en geloofwaardig zijn en voor het bewijs kunnen worden gebruikt.

3.3.5

Overwegingen ten aanzien van feit 1

3.3.5.1 Steunbewijs

De verklaring van [slachtoffer 1] vormt het uitgangspunt van de bewijsvoering. De rechtbank moet

– zoals hiervoor is overwogen – beoordelen of de verklaring van [slachtoffer 1] voldoende steun vindt in andere bewijsmiddelen. De rechtbank beantwoordt die vraag bevestigend, gelet op het volgende.

De waargenomen emoties

De rechtbank stelt vast dat [slachtoffer 1] direct na wat er volgens haar door verdachte was gedaan, zichtbaar geëmotioneerd en onder de indruk was. Dit is opgemerkt door de verbalisanten die ter plaatse kwamen na de melding van [slachtoffer 1]. Deze waarneming van de verbalisanten biedt ondersteuning aan de verklaring van [slachtoffer 1]. Ook uit het telefoongesprek van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] met de alarmcentrale, vrijwel direct na het voorgevallene, volgt dat [slachtoffer 1] verontwaardigd was door wat haar en [slachtoffer 2] was overkomen. Zij heeft in dit gesprek verteld dat verdachte haar been heeft aangeraakt en benoemd dat het gedrag van verdachte echt niet door de beugel kon en “abnormaal” was.

De verklaring van verdachte

De verklaring van [slachtoffer 1] wordt ook ondersteund door de eigen verklaring van verdachte, waarin hij details over de omstandigheden en de tijd en plaats van gebeurtenissen bevestigt in zijn lezing van die gebeurtenissen. Verdachte heeft zelf ook verklaard dat hij in de nacht van 31 januari op 1 februari 2026 [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] van [plaats 2] naar [plaats 1] heeft vervoerd en dat [slachtoffer 1] tijdens die rit naast hem, namelijk op de bijrijdersstoel, zat. Daarnaast heeft hij verklaard dat [slachtoffer 1] snel uit de auto sprong op het moment dat zij in [plaats 1] waren gearriveerd. Dit past naar het oordeel van de rechtbank bij het gedrag van iemand die kort daarvoor tegen haar wil is betast.

Conclusie

Het voorgaande maakt dat de rechtbank van oordeel is dat de betrouwbare verklaring van [slachtoffer 1] in voldoende mate en op wezenlijke onderdelen steun vindt in andere bewijsmiddelen.

3.3.5.2 Tussenconclusie

Wat hiervoor is overwogen, in onderling verband en in samenhang bezien, leidt tot de conclusie dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de ten laste gelegde handelingen, met uitzondering van het aaien/strelen over het kruis van [slachtoffer 1].

3.3.5.3 Handelingen van seksuele aard

Anders dan de raadsman heeft bepleit, is de rechtbank van oordeel dat de bewezenverklaarde handelingen, gelet op de aard van de handelingen en de context waarin deze hebben plaatsgevonden, kunnen worden aangemerkt als handelingen van seksuele aard in de zin van artikel 241 Sr.

3.3.5.4 Opzetaanranding en dwang

De rechtbank beantwoordt de vraag of de bewezenverklaarde handelingen opzetaanranding in de gekwalificeerde vorm van artikel 241, tweede lid, Sr opleveren als volgt. Artikel 241 Sr is ingevoerd op 1 juli 2024. In het eerste lid wordt de opzetaanranding strafbaar gesteld. In het tweede lid de opzetaanranding die wordt voorafgegaan door, vergezeld gaat van of wordt gevolgd door dwang, geweld of bedreiging. In beide gevallen is het onverhoeds handelen (overrompelen) van betekenis. Voor de opzetaanranding geldt dat het onverhoeds ontuchtig aanraken kan bijdragen zowel aan het bewijs van het (voorwaardelijk) opzet als bedoeld in het eerste lid als voor de dwang in het tweede lid. Voor dwang in artikel 241, tweede lid, Sr volstaat volgens de wetgever “dat zodanige pressie op een ander is uitgeoefend dat die ander daardoor niet of in verminderde mate de mogelijkheid heeft gehad een vrije keuze te maken”.

Tijdens de autorit was [slachtoffer 1], als passagier op de bijrijdersstoel, in de veronderstelling dat verdachte in de hoedanigheid van taxibestuurder optrad. Hij was voor haar een onbekende, waarmee sprake was van een ongelijkwaardige verhouding tussen hen. Tijdens de autorit heeft verdachte op enig moment geheel onverwacht, terwijl hij wist dat [slachtoffer 1] behoorlijk onder invloed van alcohol was, zijn hand op en tussen de benen van [slachtoffer 1] gelegd en bewogen. De rechtbank stelt vast dat verdachte door onverhoeds te handelen de mogelijkheid van een ontbrekende wil bij [slachtoffer 1] voor lief heeft genomen. Zij kon zich ook niet aan deze situatie onttrekken, omdat zij zich in een rijdend voertuig bevond. Voornoemde feiten en omstandigheden, in onderlinge samenhang bezien, maken dat sprake is van opzetaanranding voorafgegaan door, vergezeld van en/of gevolgd door dwang.

3.3.5.5 Conclusie

De rechtbank acht het ten laste gelegde feit wettig en overtuigd bewezen.

3.3.6

Overwegingen ten aanzien van de feiten 2 en 3

3.3.6.1 Steunbewijs

De verklaring van [slachtoffer 2] vormt het uitgangspunt van de bewijsvoering. De rechtbank moet ook in dit geval beoordelen of de verklaring van [slachtoffer 2] voldoende steun vindt in andere bewijsmiddelen. De rechtbank beantwoordt die vraag bevestigend, gelet op het volgende.

Het NFI-rapport

De jumpsuit die [slachtoffer 2] in de nacht van 31 januari op 1 februari 2026 heeft gedragen, is ter hoogte van de linkerborst bemonsterd. Uit de bemonstering van [code] is een mengprofiel van minimaal vier donoren verkregen. Het DNA-profiel van verdachte komt overeen met het mengprofiel. Het DNA-profiel is ongeveer vijftien miljoen keer waarschijnlijker wanneer – kort gezegd – verdachte één van de donoren is dan wanneer dit niet zo is. De rechtbank concludeert hieruit, met inachtneming van de rest van het dossier, dat verdachte donor is van een deel van het celmateriaal op de jumpsuit van [slachtoffer 2], ter hoogte van de linkerborst.

De verklaring van [slachtoffer 1]

De verklaring van [slachtoffer 2] wordt ondersteund door de aangifte van [slachtoffer 1], waarin zij heeft verklaard dat verdachte nadat zij was uitgestapt met volle vaart wegreed, terwijl [slachtoffer 2] nog achter in de auto zat. In de tien minuten dat zij op [slachtoffer 2] stond te wachten, heeft zij [slachtoffer 2] meermalen geprobeerd te bellen en 112 gebeld. Toen [slachtoffer 2] terugkwam zag [slachtoffer 1] dat zij er geschrokken uitzag en zei [slachtoffer 2] tegen [slachtoffer 1] dat verdachte haar had aangeraakt op verschillende plekken op haar borsten en benen en dat verdachte haar had geprobeerd te kussen.

Het WhatsApp-gesprek tussen [slachtoffer 1] en verdachte

In het tijdsbestek dat verdachte met [slachtoffer 2] de hoek om is gereden, heeft [slachtoffer 1] diverse WhatsApp-berichten naar verdachte verzonden. Ook deze berichten ondersteunen de verklaring van [slachtoffer 2]. Om 05:29 uur stuurt [slachtoffer 1] naar verdachte “breng m’n vriendin terug” en om 05:33 uur stuurt [slachtoffer 1] naar verdachte “sorry hoor ik vind het belachelijk”. Vervolgens stuurt [slachtoffer 1] om 05:46 naar verdachte: “Koeta Maitjdo mijn vriendin aanraken”.

Conclusie

Het voorgaande maakt dat de rechtbank van oordeel is dat de betrouwbare verklaring van [slachtoffer 2] in voldoende mate en op wezenlijke onderdelen steun vindt in andere bewijsmiddelen.

3.3.6.2 Tussenconclusie

Wat hiervoor is overwogen, in onderling verband en in samenhang bezien, leidt tot de conclusie dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de onder feit 2 en 3 ten laste gelegde handelingen.

3.3.6.3 Opzetaanranding en dwang (feit 2)

De rechtbank dient vervolgens de vraag te beantwoorden of verdachte zich hiermee schuldig heeft gemaakt aan gekwalificeerde opzetaanranding. De rechtbank overweegt daarover het volgende. [slachtoffer 2] zat tijdens de seksuele handelingen opgesloten in de laadruimte van de auto van verdachte en probeerde zich fysiek te onttrekken aan de handelingen van verdachte. Op het moment dat [slachtoffer 2] de deur probeerde te openen, greep verdachte haar arm vast. Verdachte is uiteindelijk pas gestopt, nadat [slachtoffer 2] had beloofd dat zij niets zou zeggen als hij haar zou laten gaan. Hieruit leidt de rechtbank af dat verdachte wist dat bij [slachtoffer 2] de wil ten aanzien van de seksuele handelingen ontbrak, en dat verdachte desondanks door is gegaan. Daarnaast zijn deze handelingen voorafgegaan door, vergezeld van en/of gevolgd door dwang, onder meer door haar bewegingsvrijheid te beperken (het meevoeren en isoleren van [slachtoffer 2] in de laadruimte van het voertuig en het vastpakken van [slachtoffer 2], zodat zij het voertuig niet kon verlaten), terwijl [slachtoffer 2] onder invloed van alcohol was. Op grond van het voorgaande acht de rechtbank bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan gekwalificeerde opzetaanranding van [slachtoffer 2].

3.3.6.4 Wederrechtelijke vrijheidsberoving (feit 3)

Er is sprake van wederrechtelijke vrijheidsberoving in een situatie waarin men – zonder dat de verdachte daartoe gerechtigd is – iemand doet verblijven op een plaats waarvan of waaruit die persoon zich niet op ieder gewenst ogenblik kan verwijderen. De rechtbank leidt uit al het hiervoor overwogene af dat [slachtoffer 2] niet vrijwillig met verdachte is meegereden, nadat [slachtoffer 1] uit de auto was gestapt en verdacht vol gas wegreed. Dit moet voor verdachte ook duidelijk zijn geweest, omdat [slachtoffer 2] heeft geschreeuwd en op het glas, dat de scheiding vormde tussen de laadruimte en het voorste gedeelte van de auto, heeft geklopt. Nadat verdachte zijn auto om de hoek tot stilstand had gebracht en de motor uit had gezet, is hij bij [slachtoffer 2] in de laadruimte gestapt en heeft hij de autodeur gesloten. Daar heeft hij de telefoon van [slachtoffer 2] afgepakt, haar betast en haar gedurende ongeveer tien minuten belet uit het voertuig te uit te stappen, door haar bij haar arm te grijpen. Met dit samenstel van feiten en omstandigheden, in onderling verband en samenhang beschouwd, heeft naar het oordeel van de rechtbank een zeer bedreigende en intimiderende situatie gecreëerd voor [slachtoffer 2], waardoor zij niet de vrijheid had de auto waarin zij zich in bevond te verlaten. De rechtbank acht daarom wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte [slachtoffer 2] wederrechtelijk van haar vrijheid heeft beroofd en beroofd gehouden en dat hij daar ook het opzet op had.

3.3.6.5 Conclusie

De rechtbank acht de laste gelegde feiten wettig en overtuigd bewezen.

3.4

De bewezenverklaring

De rechtbank acht op grond van de in de bijlage opgenomen bewijsmiddelen waarin zijn vervat de redengevende feiten en omstandigheden waarop de bewezenverklaring steunt wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de ten laste gelegde feiten heeft begaan, met dien verstande dat:

1

hij op 1 februari 2026 te [plaats 1] met een persoon, te weten [slachtoffer 1] seksuele handelingen heeft verricht, te weten

- het leggen van zijn hand op het been van [slachtoffer 1] en

- het over de kleding aaien/strelen tussen de benen van [slachtoffer 1]

terwijl hij, verdachte, wist dat bij [slachtoffer 1] daartoe de wil ontbrak, en welke opzetaanranding werd voorafgegaan door, vergezeld van en/of gevolgd door dwang, door

- nadat hij zich had voorgedaan als taxichauffeur en haar vervoerde voornoemde handelingen onverhoeds uit te voeren;

2

hij op 1 februari 2026 te [plaats 1] met een persoon, te weten [slachtoffer 2] seksuele handelingen heeft verricht, te weten

- het over de kleding betasten van en/of wrijven over haar bil en/of borst

terwijl hij, verdachte, wist dat bij [slachtoffer 2] daartoe de wil ontbrak, en welke opzetaanranding werd voorafgegaan door, vergezeld van en/of gevolgd door dwang, door

- zich voor te doen als taxichauffeur,

- haar in zijn, verdachtes, bestelbus weg te voeren en te isoleren,

- in de afgesloten laadruimte de bestelbus haar vast te pakken en

- haar tegen te houden;

3

hij op 1 februari 2026 te [plaats 1], opzettelijk [slachtoffer 2] wederrechtelijk van de vrijheid heeft beroofd en beroofd gehouden, door zich voor te doen als taxichauffeur en haar achter in zijn, verdachtes, bestelbus te laten plaatsnemen en daarna haar belet heeft uit te stappen en haar weggevoerd heeft van haar vriendin welke voorin had gezeten en al uitgestapt was.

De rechtbank acht niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd, zodat zij hem daarvan zal vrijspreken.

4 De strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Het bewezenverklaarde is strafbaar gesteld in de artikelen 241 en 282 van het Wetboek van Strafrecht (Sr). Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten. Het bewezenverklaarde levert op:

feiten 1 en 2

telkens, het misdrijf: opzetaanranding voorafgegaan door, vergezeld van en/of gevolgd door dwang;

feit 3

het misdrijf: opzettelijk iemand wederrechtelijk van de vrijheid beroven en beroofd houden.

5 De strafbaarheid van verdachte

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. De rechtbank oordeelt daarom dat verdachte strafbaar is voor de bewezenverklaarde feiten.

6 De op te leggen straf of maatregel

6.1

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd om aan verdachte een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 36 maanden op te leggen met aftrek van de tijd die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht en oplegging van een maatregel van terbeschikkingstelling met verpleging van overheidswege (hierna: tbs met dwangverpleging). Daarnaast heeft de officier van justitie de oplegging van een maatregel ex artikel 38v Sr gevorderd, inhoudende een contactverbod met [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en een locatieverbod voor de plaatsen [plaats 1] en Vaassen, en daarbij verzocht te bevelen dat deze maatregel dadelijk uitvoerbaar is. De officier van justitie heeft ook gevorderd dat een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel (hierna: GVM), als bedoeld in artikel 38z Sr, wordt opgelegd aan verdachte.

6.2

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat, in het geval van een bewezenverklaring, de oplegging van tbs met dwangverpleging een brug te ver is. Er bestaat bovendien geen verband tussen de (persoonlijkheids)stoornis van verdachte en de feiten. Nu de rapporteurs geen uitspraak kunnen doen over het recidivegevaar, kan niet worden vastgesteld dat is voldaan aan het gevaarscriterium. De raadsman heeft, voor het geval de rechtbank oplegging van tbs met dwangverpleging overweegt, een voorwaardelijk verzoek gedaan tot het opnieuw laten onderzoeken van de mogelijkheid van tbs met voorwaarden door de reclassering. In het geval van oplegging van tbs met dwangverpleging hebben de maatregelen ex artikel 38v en 38z Sr geen toegevoegde waarde, omdat aan de voorwaardelijke beëindiging van de tbs-maatregel dergelijke voorwaarden kunnen worden gesteld. Mocht de rechtbank toch een 38v-maatregel opleggen, dan dient het verzochte locatieverbod voor de plaats [plaats 1] te worden beperkt tot de straat van [slachtoffer 1], omdat de kinderen en familie van verdachte in [plaats 1] wonen.

6.3

De gronden voor een straf of maatregel

Bij de strafoplegging houdt de rechtbank rekening met de aard en de ernst van de gepleegde feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en de persoon van verdachte zoals die uit het dossier en tijdens de behandeling ter terechtzitting naar voren zijn gekomen. De rechtbank acht daarbij in het bijzonder het volgende van belang.

6.3.1

De ernst van de feiten

Verdachte heeft twee jonge vrouwen onder valse voorwendselen en op slinkse wijze zijn auto in gelokt door zich voor te doen als een taxichauffeur. [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] waanden zich in eerste instantie veilig, omdat zij in de veronderstelling waren dat zij door het door [slachtoffer 1] ingehuurde taxibedrijf naar huis werden gebracht na een avond uit in de stad. Aan jonge vrouwen wordt vaak meegegeven dat – juist als sprake is van alcoholgebruik – een taxi de aangewezen veilige vervoersmogelijkheid is. Nadat verdachte een grote omweg had genomen en door bosrijk gebied reed, ontstond er argwaan bij [slachtoffer 1], die voorin zat. Verdachte heeft [slachtoffer 1] vervolgens tussen haar benen betast. Nadat [slachtoffer 1] uit de auto was gestapt is hij vol gas weggereden, terwijl [slachtoffer 2] nog achter in de laadruimte zat. Even verderop heeft verdachte [slachtoffer 2] aangerand in de laadruimte. Dit is voor [slachtoffer 2] een bijzonder angstige en beklemmende situatie geweest evenals voor [slachtoffer 1], die achterbleef op de straat en in onzekerheid verkeerde over het lot van haar vriendin. Verdachte heeft gehandeld vanuit zijn eigen lusten en heeft op grove wijze inbreuk gemaakt op het zelfbeschikkingsrecht en de seksuele integriteit van deze jonge vrouwen. Uit de slachtofferverklaringen en de toelichting op de namens [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] ingediende vorderingen tot schadevergoeding blijkt welke impact het handelen van verdachte op hen heeft gehad en nog altijd heeft. Tijdens de zitting heeft verdachte geen verantwoordelijkheid genomen voor zijn gedrag. Hij blijft volhouden dat er geen sprake is geweest van seksueel grensoverschrijdend gedrag. Ook heeft hij geïnsinueerd dat [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] een taxirit bij hem hebben afgedwongen en dat hun verklaringen zijn voortgekomen uit het feit dat zij verdachte nog € 20,-- verschuldigd waren, die zij niet wilden betalen. Met deze uitlatingen toont verdachte dat hij het laakbare en de ernst van zijn handelen niet inziet. De rechtbank rekent verdachte dit alles aan.

6.3.2

De persoon van verdachte

Justitiële Documentatie

De rechtbank heeft acht geslagen op een uittreksel uit de Justitiële Documentatie van verdachte van 2 november 2026. Hieruit blijkt dat verdachte in 2023 tot een langdurige gevangenisstraf is veroordeeld voor soortgelijke strafbare feiten. De rechtbank weegt dit mee in het nadeel van verdachte.

Pro Justitia rapportages

Ook heeft de rechtbank kennisgenomen van de volgende deskundigenrapportages die over verdachte zijn opgesteld.

Het Pro Justitia rapport van 5 oktober 2026, opgesteld door dr. T.W.D.P. van Os, psychiater/psychoanalyticus, bevat de volgende bevindingen. Verdachte heeft met enige terughoudendheid meegewerkt aan het onderzoek. Er is bij verdachte sprake van een antisociale persoonlijkheidsstoornis en van stoornissen in het gebruik van cannabis en cocaïne. Verdachte wordt binnen de hulpverlening en door zijn ex-partner beschreven als een onbetrouwbare en impulsieve man. Er is volgens de psychiater sprake van een gebrekkige gewetensfunctie en beperkte coping met neiging tot externaliseren, manipuleren en bedriegen. De psychiater stelt vast dat er een gelijktijdigheidsverband tussen de persoonlijkheidsstoornis en de tenlastegelegde feiten bestaat, maar onthoudt zich van een advies over de doorwerking van de stoornis en de toerekenbaarheid. De psychiater heeft geen zicht gekregen op de afwegingen van verdachte, zijn reflectieve vermogens, zijn impulsiviteit en zijn sturingsvermogen. Wel kan gesteld worden dat verdachte in staat is het

ongeoorloofde van de ten laste gelegde handelingen in te zien. De psychiater kan geen onderbouwde uitspraak doen over het recidiverisico met betrekking tot seksueel geweld, maar duidelijk is dat eerdere interventies en kaders geen soelaas hebben geboden. Het feit dat verdachte opnieuw in beeld komt in verband met een zedendelict, acht de psychiater zorgelijk. Over interventies en juridische kaders onthoudt de psychiater zich eveneens van adviezen.

Het Pro Justitia rapport van 12 oktober 2026, opgesteld door M. Krops, gezondheidszorgpsycholoog, bevat de volgende bevindingen. De psycholoog komt tot de conclusie dat bij verdachte sprake is van een persoonlijkheidsstoornis met antisociale en narcistische kenmerken. Daarnaast is er sprake van stoornissen in het gebruik van cocaïne en cannabis. Deze stoornissen waren ten tijde van de ten laste gelegde feiten ook aanwezig. De psycholoog acht het opvallend dat het tenlastegelegde sterke overeenkomsten in aard, modus operandi en toedracht vertoont met een de door verdachte in 2022 gepleegde feiten, waarvoor hij in 2023 is veroordeeld. In beide gevallen was verdachte sinds enkele maanden onder toezicht in vrijheid gesteld. Er volgde een snelle opeenstapeling van problemen op de leefgebieden. Door de werkgever, ex-partner en reclassering werden er zorgelijke signalen opgevangen, waaronder een mogelijke terugval in het cocaïnegebruik en het ’s nachts eropuit trekken in de werkauto, wat door verdachte werd weggewuifd. Vragen over de doorwerking van de stoornissen van verdachte en de toerekenbaarheid kan de psycholoog niet beantwoorden, omdat er vanwege de forse onderzoeksbeperkingen geen betrouwbaar gedragskundig delictscenario is opgesteld. Hetzelfde geldt voor een advies over een eventueel pathologisch bepaald risico op soortgelijke recidive. Echter, met gebruikmaking van risicotaxatie-instrumenten Static-99R en Stable-2007 heeft de psycholoog respectievelijk een matig-hoog risico en een hoog recidiverisico vastgesteld. Wanneer die resultaten worden gecombineerd, komt er een hoog recidiverisico uit. De psycholoog kan geen aanbevelingen geven over interventies en juridische kaders.

Reclasseringsrapport en de toelichting daarop van de deskundige ter terechtzitting

De rechtbank heeft ook kennisgenomen van het reclasseringsadvies van 27 oktober 2026. Hierin staat onder meer het volgende. Verdachte heeft reeds meerdere reclasseringstrajecten doorlopen. De inzet van uiteenlopende interventies heeft niet geleid tot stabiliteit in het leven van verdachte en ook niet tot vermindering van het recidivegevaar. Er ontstaat een patroon van zedendelicten. Dit geeft aanleiding tot ernstige zorgen over het risico op herhaling.

In 2025 is de tenuitvoerlegging van de bij vonnis van 30 juni 2023 opgelegde GVM gelast. In het kader van die GVM is geprobeerd een behandeling gericht op middelengebruik en zedenproblematiek op te starten, maar dit heeft vanwege de niet-meewerkende houding van verdachte niet plaatsgevonden. Ook zijn er meerdere risicosignalen opgemerkt tijdens het toezicht, maar het confronteren met en bespreken van deze signalen heeft niet tot verandering geleid. Ondanks het feit dat de reclassering hoge risico’s op recidive zag, is de GVM in hoger beroep opgeheven. Twee dagen voor de uitspraak in hoger beroep heeft verdachte de ten laste gelegde feiten begaan. Er is bij verdachte geen sprake van zelf- en probleeminzicht. Ook is er geen bereidheid tot medewerking met verschillende organisaties en geen motivatie tot gedragsverandering. Er wordt negatief geadviseerd over tbs met voorwaarden. De reclassering acht tbs met voorwaarden niet uitvoerbaar, omdat verdachte geen openheid heeft gegeven, geen hulpvraag heeft, enkel wil meewerken op zijn eigen voorwaarden en zich niet verantwoordelijk acht voor de resultaten van zijn behandeling en het traject.

De deskundige [naam 1] heeft het advies ter terechtzitting gehandhaafd. Aanvullend heeft zij toegelicht dat er uitvoerig met verdachte is gesproken over de mogelijkheid van tbs met voorwaarden, maar dat de reclassering geen enkele mogelijkheid (meer) ziet om met verdachte samen te werken, ook niet in het kader van bijzondere voorwaarden.

6.3.3

Overwegingen van de rechtbank

Tbs-maatregel

De rechtbank stelt vast dat de bewezenverklaarde feiten misdrijven zijn als bedoeld in artikel 37a Sr waarvoor terbeschikkingstelling mogelijk is.

- Stoornis

Bij verdachte bestond blijkens de rapportages van de gedragsdeskundigen ten tijde van het plegen van de feiten een gebrekkige ontwikkeling en een ziekelijke stoornis van zijn geestvermogens.

- Gevaarscriterium

De rechtbank is van oordeel dat het onverantwoord is om verdachte onbehandeld terug te laten keren in de maatschappij. Zonder adequate behandeling is er een reële kans op herhaling aanwezig. Het gevaar voor recidive wordt onderstreept door de Justitiële Documentatie van verdachte, waaruit volgt dat verdachte in 2023 is veroordeeld tot een gevangenisstraf van 32 maanden en een GVM in verband met (onder meer) een poging tot vrijheidsberoving en een poging tot verkrachting. De oplegging van deze straf heeft niet geleid tot gedragsverandering. Sterker nog: verdachte heeft de bewezenverklaarde feiten gepleegd terwijl de GVM van toepassing was, terwijl de delicten in ernst zijn toegenomen in vergelijking met de eerdere veroordeling. Eerdere interventies in een ander kader, waaronder een ISD-maatregel en klinische opname in de Piet Roordakliniek, hebben ook geen soelaas geboden. Hoewel de psychiater en psycholoog geen uitspraken kunnen doen over een pathologisch bepaald recidiverisico, is er met toepassing van een combinatie van twee risicotaxatie-instrumenten een hoog recidiverisico vastgesteld. Ook de reclassering heeft in haar rapport onderschreven dat er ernstige zorgen bestaan over het risico op herhaling.

- Conclusie: tbs met dwangverpleging

Om het risico op zedenrecidive tot maatschappelijk verantwoorde proporties terug te dringen, is het noodzakelijk dat verdachte (langdurig) klinisch wordt behandeld. Naar het oordeel van de rechtbank is de oplegging van tbs met dwangverpleging de enig mogelijke en passende behandelmaatregel. Verdachte heeft geen zelf- en probleemzicht, is niet bereid tot medewerking met diverse organisaties en niet gemotiveerd tot gedragsverandering. Gebleken is dat er reeds op veel manieren en in diverse kaders is geprobeerd om tot gedragsverandering en inperking van het recidiverisico te komen, wat telkens is mislukt. De deskundige heeft ter terechtzitting verklaard dat de reclassering geen mogelijkheden (meer) ziet om verdachte te begeleiden, in welk kader dan ook. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding de mogelijkheid van een tbs met voorwaarden nogmaals te laten onderzoeken door de reclassering. Uit artikel 38, vijfde lid, Sr volgt dat een rechter slechts een

(tbs-)voorwaarde kan stellen, indien verdachte zich bereid heeft verklaard tot naleving daarvan. Zowel ter terechtzitting als tijdens gesprekken met de reclassering heeft verdachte onmiskenbaar duidelijk gemaakt dat hij niet wil meewerken aan een behandeling. Als die houding, nu ter terechtzitting door de officier van justitie tbs met dwangverpleging is geëist, is veranderd, kan er naar het oordeel van de rechtbank niet worden gesproken van intrinsieke motivatie tot medewerking. Bovendien is het advies van de reclassering over de (on)mogelijkheden van de oplegging van tbs met voorwaarden helder en weloverwogen. Een dergelijk kader biedt naar het oordeel van de rechtbank, mede gelet op het gebrek aan probleeminzicht en het verloop van eerder ingezette interventies, onvoldoende zicht op een succesvolle behandeling, en daarmee adequate beveiliging van de maatschappij. De rechtbank wijst het voorwaardelijke verzoek van de verdediging daarom af.

De veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen, vereist de oplegging van tbs met dwangverpleging. Aan alle wettelijke eisen als genoemd in de artikelen 37a en 37b, eerste lid, Sr is voldaan. De rechtbank merkt daarbij op dat, anders dan de raadsman heeft aangevoerd, wet en jurisprudentie geen causaliteit vereisen tussen stoornis en delict, enkel gelijktijdigheid. Van gelijktijdigheid is in dit geval sprake.

Omdat de maatregel wordt opgelegd voor misdrijven die gericht zijn tegen of gevaar veroorzaken voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen, is de tbs-maatregel niet gemaximeerd.

Gevangenisstraf

De rechtbank is van oordeel dat niet enkel met het opleggen van de tbs-maatregel kan worden volstaan, maar dat daarnaast een straf moet worden opgelegd ter vergelding van het leed dat [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] is aangedaan. De rechtbank acht het opleggen van een gevangenisstraf voor de duur van achttien maanden, met aftrek van de tijd die verdachte in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, passend en geboden. Deze straf is lager dan door de officier van justitie is geëist, omdat de rechtbank het van belang acht dat verdachte zo snel mogelijk met zijn behandeling binnen een forensisch kader kan starten.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering.

Contact- en locatieverbod

Namens [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] is verzocht om een contact- en locatieverbod op te leggen. De rechtbank ziet hiertoe geen aanleiding, gelet op de (duur van de) op te leggen gevangenisstraf en maatregel en omdat er geen aanwijzingen zijn dat verdachte in de toekomst contact zal zoeken met [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2].

GVM

Aan verdachte wordt de maatregel van tbs met dwangverpleging opgelegd die, vanwege de aard van de misdrijven, niet gemaximeerd is. Dat impliceert dat beëindiging van de maatregel pas aan de orde is als het recidiverisico naar een acceptabel niveau is teruggebracht. Daarbij kunnen in het kader van een voorwaardelijke beëindiging van de verpleging van overheidswege voorwaarden gesteld worden die het recidiverisico inperken. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding tot het opleggen van een GVM.

Voorlopige hechtenis

De raadsman van verdachte heeft verzocht de voorlopige hechtenis van verdachte op te heffen. De rechtbank wijst dit verzoek af, gelet op de bewezenverklaring, de overige inhoud van dit vonnis en de opgelegde vrijheidsstraf en tbs-maatregel.

7 De schade van benadeelden

7.1

De vorderingen van de benadeelde partijen

De vordering van [slachtoffer 1]

heeft zich als benadeelde partij gevoegd in dit strafproces. De benadeelde partij vordert verdachte te veroordelen om schadevergoeding te betalen tot een totaalbedrag van € 2.082,49, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf het moment waarop de schade is ontstaan. De gevorderde materiële schade bestaat uit de volgende posten:

- taxi € 40,--

- broek € 42,49.

Ter vergoeding van immateriële schade wordt een bedrag van € 2.000,-- gevorderd.

De vordering van [slachtoffer 2]

heeft zich als benadeelde partij gevoegd in dit strafproces. De benadeelde partij vordert verdachte te veroordelen om schadevergoeding te betalen tot een totaalbedrag van € 3.113,56, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf het moment waarop de schade is ontstaan. De gevorderde materiële schade bestaat uit de volgende posten:

- in beslag genomen kleding € 86,14

- reiskosten naar psycholoog € 142,42

- eigen risico € 385,--.

Ter vergoeding van immateriële schade wordt een bedrag van € 2.500,-- gevorderd.

7.2

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vorderingen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] in het geheel toegewezen kunnen worden.

7.3

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich primair op het standpunt gesteld dat [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] niet-ontvankelijk moeten worden verklaard in hun vorderingen, gelet op de bepleite vrijspraak. Subsidiair heeft de raadsman zich ten aanzien van de vordering van [slachtoffer 2] gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank. Ten aanzien van de vordering van [slachtoffer 1] heeft de raadsman aangevoerd dat de gevorderde taxikosten geen rechtstreekse schade is, omdat de taxidienst wel degelijk is geleverd, en dat de hoogte van de gevorderde vergoeding voor immateriële schade niet gepast is gelet op geringe ernst van de handeling.

7.4

Het oordeel van de rechtbank

De vordering van [slachtoffer 1]

- Materieel

De vordering tot vergoeding materiële schade van in totaal € 82,49 is voldoende onderbouwd. Op grond van het dossier en het onderzoek op de zitting kan worden vastgesteld dat de benadeelde partij rechtstreeks schade heeft geleden zoals gevorderd, door het onder feit 1 bewezenverklaarde. De rechtbank wijst de vordering tot vergoeding van materiële schade daarom volledig toe, te vermeerderen met de verschuldigde wettelijke rente vanaf de datum waarop de schade is ontstaan.

- Immaterieel

Vergoeding van immateriële schade is op grond van art. 6:106 aanhef en onder sub b van het Burgerlijk Wetboek (BW) mogelijk als de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen, is aangetast in zijn eer en goede naam of ‘op andere wijze’ in zijn persoon is aangetast. De rechtbank begrijpt dat de vordering van de benadeelde partij in dit geval op deze laatste grondslag is gebaseerd. Uit de rechtspraak van de Hoge Raad blijkt dat van aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ in ieder geval sprake is als het slachtoffer geestelijk letsel (psychische schade) heeft opgelopen. Het bestaan van geestelijk letsel moet naar objectieve maatstaven worden vastgesteld. Als geestelijk letsel niet kan worden vastgesteld, kan de aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ volgen uit de aard en de ernst van de normschending (het strafbare feit) en de gevolgen daarvan. De gevolgen moeten met concrete gegevens worden onderbouwd. In uitzonderlijke situaties kunnen de nadelige gevolgen voor het slachtoffer zó voor de hand liggen dat ook zonder nadere onderbouwing kan worden aangenomen dat sprake is van een aantasting in de persoon. De rechtbank is, ook gelet op wat zij hiervoor reeds heeft overwogen, van oordeel dat in onderhavig geval sprake is van zo’n uitzonderingssituatie, zodat [slachtoffer 1] recht heeft op vergoeding van immateriële schade. [slachtoffer 1] is onder valse voorwendselen bij verdachte in de auto gestapt samen met een vriendin. Zij waren in de veronderstelling dat zij door een taxichauffeur veilig thuis zouden worden gebracht. Tijdens deze rit is [slachtoffer 1] tegen haar wil betast en is verdachte, nadat [slachtoffer 1] was uitgestapt, nog met haar vriendin in de auto weggereden, terwijl [slachtoffer 1] in paniek achterbleef. Uit de slachtofferverklaring van [slachtoffer 1] is gebleken dat zij nog altijd (geestelijke) gevolgen ondervindt van de feit. De rechtbank heeft acht geslagen op de smartengeldbedragen die worden geïndiceerd in de Rotterdamse Schaal in het geval van aanranding in de tamelijk ernstige categorie, zijnde bedragen tot € 1.000,--. Gelet op al het hiervoor overwogene, is de rechtbank van oordeel dat een vergoeding van € 1.250,-- billijk is. De rechtbank wijst de vordering van [slachtoffer 1] daarom tot dat bedrag toe. De rechtbank wijst het meer gevorderde af.

De vordering van [slachtoffer 2]

- Materieel

De vordering tot vergoeding materiële schade van in totaal € 613,56 is voldoende onderbouwd en niet betwist. Op grond van het dossier en het onderzoek op de zitting kan worden vastgesteld dat de benadeelde partij rechtstreeks schade heeft geleden door het onder feiten 2 en 3 bewezen verklaarde, voor het gevorderde bedrag. De rechtbank wijst de vordering tot vergoeding van materiële schade daarom geheel toe, te vermeerderen met de verschuldigde wettelijke rente vanaf de datum waarop de schade is ontstaan.

- Immaterieel

Op grond van het dossier en het onderzoek ter terechtzitting kan worden vastgesteld dat aan [slachtoffer 2] rechtstreeks immateriële schade in de zin van artikel 6:106 aanhef en onder b BW is toegebracht door de bewezenverklaarde onder feiten 2 en 3. [slachtoffer 2] heeft voldoende gegevens verstrekt waaruit blijkt dat zij door de verdachte gepleegde strafbare feit geestelijk letsel heeft opgelopen. Er is een behandelplan van 8 juli 2026 overgelegd, waaruit volgt dat er een “ander gespecifieerde trauma en stressor gerelateerde stoornis” bij [slachtoffer 2] is vastgesteld. [slachtoffer 2] is in verband daarmee op 1 augustus 2026 gestart met traumatherapie. De rechtbank heeft acht geslagen op de smartengeldbedragen die worden geïndiceerd in de Rotterdamse Schaal in het geval van aanranding in de ernstige categorie, zijnde bedragen tussen € 1.000,-- en € 5.000,--. De rechtbank is, gelet daarop en tevens met inachtneming van wat zij hiervoor over de ernst van de feiten heeft overwogen, van oordeel dat de gevraagde vergoeding van € 2.500,-- billijk is. De rechtbank wijst de vordering tot vergoeding van immateriële schade van de benadeelde partij daarom geheel toe, te vermeerderen met de verschuldigde wettelijke rente vanaf de datum waarop de schade is ontstaan.

7.5

De schadevergoedingsmaatregel

De benadeelde partijen hebben verzocht en de officier van justitie heeft gevorderd de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

De rechtbank zal de maatregel als bedoeld in artikel 36f Sr opleggen, aangezien verdachte jegens de benadeelde partijen naar burgerlijk recht aansprakelijk is voor de schade die door de feiten is toegebracht.

Als door de verdachte niet volledig wordt betaald, kan deze verplichting worden aangevuld met respectievelijk 13 en 31 dagen gijzeling, waarbij toepassing van de gijzeling de betalingsverplichting niet opheft.

8 De toegepaste wettelijke voorschriften

De hierna te nemen beslissing berust op de hiervoor genoemde wetsartikelen. Daarnaast berust deze beslissing op artikel 57 Sr.

9 De beslissing

De rechtbank:

bewezenverklaring

- verklaart bewezen dat verdachte het onder feiten 1, 2 en 3 ten laste gelegde heeft begaan, zoals hierboven omschreven;

- verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd en spreekt hem daarvan vrij;

strafbaarheid feiten

- verklaart het bewezen verklaarde strafbaar;

- verklaart dat het bewezen verklaarde de volgende strafbare feiten oplevert:

feiten 1 en 2

telkens, het misdrijf: opzetaanranding voorafgegaan door, vergezeld van en/of gevolgd door dwang;

feit 3

het misdrijf: opzettelijk iemand wederrechtelijk van de vrijheid beroven en beroofd houden;

strafbaarheid verdachte

- verklaart verdachte strafbaar voor het bewezen verklaarde;

straf

- veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 18 (achttien) maanden;

- bepaalt dat de tijd die de verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, bij de uitvoering van de gevangenisstraf geheel in mindering zal worden gebracht;

maatregel

- gelast dat de verdachte ter beschikking wordt gesteld en beveelt dat hij van overheidswege zal worden verpleegd;

schadevergoeding

vordering [slachtoffer 1] (feit 1)

- wijst de vordering van de benadeelde partij toe tot een bedrag van € 1.332,49 (bestaande uit € 82,49 materiële schade en € 1.250,-- immateriële schade);

- veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij van een bedrag van € 1.332,49 (te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 1 februari 2026);

- veroordeelt de verdachte daarnaast in de kosten van het geding door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, alsook in de kosten van betekening van dit vonnis, de in verband met de tenuitvoerlegging van dit vonnis nog te maken kosten en de kosten vallende op de invordering;

- legt de maatregel op dat de verdachte verplicht is ter zake van het bewezen verklaarde feit tot betaling aan de Staat der Nederlanden van een bedrag van € 1.332,49, (zegge: duizend driehonderdtweeëndertig euro en negenenveertig cent), te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 1februari 2026 ten behoeve van de benadeelde, en bepaalt, voor het geval volledig verhaal van het verschuldigde bedrag niet mogelijk blijkt, dat gijzeling voor de duur van 13 (dertien) dagen kan worden toegepast. Tenuitvoerlegging van de gijzeling laat de betalingsverplichting onverlet;

- bepaalt dat als de verdachte heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan de Staat der Nederlanden van bedoeld bedrag daarmee de verplichting van de verdachte om aan de benadeelde partij het bedrag te betalen, komt te vervallen, en andersom, als de verdachte aan de benadeelde partij het verschuldigde bedrag heeft betaald, dat daarmee de verplichting tot betaling aan de Staat der Nederlanden van dat bedrag komt te vervallen;

- wijst de vordering van de benadeelde partij af tot een bedrag van € 750,-- (bestaande uit immateriële schade);

vordering [slachtoffer 2] (feiten 2 en 3)

- wijst de vordering van de benadeelde partij toe tot een bedrag van € 3.113,56 (bestaande uit € 613,56 materiële schade en € 2.500,-- immateriële schade);

- veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij van een bedrag van € 3.113,56 (te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 1 februari 2026);

- veroordeelt de verdachte daarnaast in de kosten van het geding door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, alsook in de kosten van betekening van dit vonnis, de in verband met de tenuitvoerlegging van dit vonnis nog te maken kosten en de kosten vallende op de invordering;

- legt de maatregel op dat de verdachte verplicht is ter zake van de bewezen verklaarde feiten tot betaling aan de Staat der Nederlanden van een bedrag van € 3.113,56, (zegge: drieduizend honderddertien euro en zesenvijftig cent), te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 1 februari 2026 ten behoeve van de benadeelde, en bepaalt, voor het geval volledig verhaal van het verschuldigde bedrag niet mogelijk blijkt, dat gijzeling voor de duur van 31 (eenendertig) dagen kan worden toegepast. Tenuitvoerlegging van de gijzeling laat de betalingsverplichting onverlet;

- bepaalt dat als de verdachte heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan de Staat der Nederlanden van bedoeld bedrag daarmee de verplichting van de verdachte om aan de benadeelde partij het bedrag te betalen, komt te vervallen, en andersom, als de verdachte aan de benadeelde partij het verschuldigde bedrag heeft betaald, dat daarmee de verplichting tot betaling aan de Staat der Nederlanden van dat bedrag komt te vervallen;

verzoek tot opheffing bevel voorlopige hechtenis

- wijst het verzoek tot opheffing van het bevel tot voorlopige hechtenis af.

Dit vonnis is gewezen door mr. P.A.M. Miltenburg, voorzitter, mr. J. Wentink en

mr. A.N. Neumann, rechters, in tegenwoordigheid van mr. B. Kleinlugtenbeld, griffier, en is in het openbaar uitgesproken op 17 november 2026.

Buiten staat

Mr. Wentink is niet in de gelegenheid dit vonnis mede te ondertekenen.

Bijlage bewijsmiddelen

Leeswijzer

Deze bijlage maakt deel uit van het vonnis en bevat de bewijsmiddelen.

Wanneer hierna wordt verwezen naar dossierpagina’s, zijn dit pagina’s uit het dossier van politie eenheid Oost-Nederland met nummer ONRBC26206 en onder de naam Coast. Tenzij hieronder anders wordt vermeld, wordt steeds verwezen naar pagina’s van een in de wettelijke vorm, door daartoe bevoegde personen, opgemaakt proces-verbaal.

Ten aanzien van feiten 1, 2 en 3

1.

Het proces-verbaal van de terechtzitting van 3 november 2026, voor zover inhoudende de verklaring van de verdachte, zakelijk weergegeven:

Op 1 februari 2026 heb ik twee vrouwen van [plaats 2] naar [plaats 1] vervoerd. Zij hebben mij daar € 40,-- voor betaald via een Tikkie. Toen wij in [plaats 1] aankwamen, stapte de vrouw op de bijrijdersstoel (de rechtbank begrijpt: [slachtoffer 1]) uit de auto. Toen zij de achterdeur wilde opentrekken, ben ik weggereden. Toen zat de andere vrouw (de rechtbank begrijpt: [slachtoffer 2]) nog achter in de auto. Mijn auto heeft op de [adres] in [plaats 1] tien minuten stil gestaan met de motor uit. Ik ben bij [slachtoffer 2] in de laadruimte gestapt in dat tijdsbestek.

2.

Het proces-verbaal van verhoor van verdachte van 5 februari 2026, voor zover inhoudend, zakelijk weergeven, op pagina 126:

V: Je zei dat ze (de rechtbank begrijpt: [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2]) dronken waren.

A: Ja, ze waren flink aangeschoten.

3.

Het proces-verbaal van aangifte van [slachtoffer 1] van 3 februari 2026, voor zover inhoudend, zakelijk weergegeven, op pagina 11 e.v.:

Van 31 januari op 1 februari 2026 ben ik uit geweest in [plaats 2]. Ik was samen met

[slachtoffer 2]. We zouden met de taxi naar huis gaan, VIR taxi. We zijn gaan zitten op de trap bij het Intercity Hotel. Er kwam een busje aan en ik zei: Is dit VIR-taxi? Hij zei ja. Ik stapte voorin, [slachtoffer 2] achterin. Ik heb 40 euro per tikkie betaald. Iets voor half 6 had hij mij afgezet op de hoek van mijn huis. Hij legde zijn hand tussen mijn benen. Hij heeft me afgezet en ik zei dat mijn vriendin er ook uit moest hier. Mijn vriendin kon niet uit de taxi, omdat hij met volle vaart wegreed. Ik was erg geschrokken en [slachtoffer 2] ook.

V: Wanneer was dat moment van die hand?

A: Vlak nadat ik het tikkie had betaald. Hij stuurde dit tikkie onder het rijden.

V; Vertel eens over die hand?

A: Hij legde zijn rechterhand op mijn linkerbeen, en beweegt zijn hand tussen mijn benen. Een beetje aaien/strelen.

A: Ik heb daarna niet veel meer gezegd, ik was er helemaal stil van.

V: Je hebt wel zeker 10 minuten gewacht op [slachtoffer 2], wat gaat er op zo'n moment dan

door je heen?

A: Ik was vooral boos en bang. Toen [slachtoffer 2] eraan kwam zag ik dat ze er geschrokken uitzag. Ik hoorde dat ze zei: "Je raadt nooit wat hij heeft gedaan. Hij heeft me aangeraakt op verschillende plekken op mijn borsten, benen en probeerde mij te kussen.”

4.

Het proces-verbaal van aangifte van [slachtoffer 2] van 4 februari 2026, voor zover inhoudend, zakelijk weergegeven, op pagina 18 e.v.:

V: Vertel eens wat jou is overkomen?

A: Na het uitgaan wilden we met een taxi terug naar [plaats 1], ze had een taxi geregeld. We werden aangesproken, [slachtoffer 1] vroeg ben jij de taxi? Hij zei, ja. Toen [slachtoffer 1] uitstapte reed hij door en daar schrok ik van. Ik dacht dat hij mij was vergeten en schreeuwde en heb op het raam gebonkt. Ik merkte dat hij wegreed en om de hoek, buiten het zicht van [slachtoffer 1] stopte. Ik zag dat hij bij mij instapte. Ik zei dat ik weg wilde maar hij deed de schuifdeur dicht. Ik hoorde hem zeggen: Als ik een kusje en of knuffel mag dan krijg je die 40 euro terug. Hij had mijn telefoon van mij afgepakt. Ik wilde de deur van de auto open doen. Hij greep toen naar mijn arm omdat ik de deur niet open mocht doen.

A: Ik ben heel erg geschrokken. Hij heeft mij geprobeerd te zoenen. Hij heeft via mijn linkerzij me naar zich toe getrokken. Hij heeft mijn bil en linkerborst aangeraakt op mijn kleding, jumpsuit. Hij wreef stevig op mijn linkerborst. Ik probeerde in het donker de hendel van de auto te vinden, hij trok mijn arm dan terug.

V: Waar heeft hij je nog meer aangeraakt?

A: Bij mijn rechterheup en rechter bil aan de bovenzijde.

V: Hoe ging je uit de bus?

A: Ik heb gezegd wil je me alsjeblieft laten gaan, ik hou echt mijn mond. Toen kreeg ik mijn telefoon terug en deed hij de deur weer open en mocht ik er uit.

5.

Een geschrift, te weten een kennisgeving van inbeslagneming, voor zover inhoudende, zakelijk weergeven, op pagina 34:

Beslagene

Achternaam: [slachtoffer 2]

Voornamen: [slachtoffer 2]

Volgnummer 1

Goednummer: PL0600-2026054207-3631184

Inhoud/specificatie: Zwarte jumpsuit

6.

Een losbladig geschrift als bedoeld in artikel 344 eerste lid, onder 4 Sv, rapport onderzoek naar biologische sporen en DNA-onderzoek naar aanleiding van een melding van een seksueel misdrijf in [plaats 1] op 1 februari 2026, opgesteld door ing. [naam 2], van 30 april 2026, voor zover inhoudende, zakelijk weergegeven op pagina 2 e.v.:

3 Onderzoek naar biologische sporen

Jumpsuit van slachtoffer [slachtoffer 2] [code]

Conform de vraagstelling is de buitenzijde van de jumpsuit ter hoogte van de linkerborst bemonsterd. De bemonstering is zonder onderzoek naar de aard van het aanwezige celmateriaal als [code] veiliggesteld voor een DNA-onderzoek.

[Afbeelding]

7 Resultaten, interpretatie en conclusie van het onderzoek

[Afbeelding]

8

Bewijskracht van het vergelijkend DNA-onderzoek

[code] (buitenzijde; ter hoogte van linkerborst)

Voor deze bemonstering is de bewijskracht ten aanzien van verdachte [verdachte] berekend. Hierbij is aangenomen dat de bemonstering DNA bevat van vier personen. Tevens is aangenomen dat slachtoffer [slachtoffer 2] één van de donoren is.

DNA-mengprofiel [code] is ongeveer 15 miljoen keer waarschijnlijker wanneer het DNA afkomstig is van slachtoffer [slachtoffer 2], verdachte [verdachte] en twee willekeurige onbekende personen, dan wanneer het DNA afkomstig is van slachtoffer [slachtoffer 2] en drie willekeurige onbekende personen.

7.

Het proces-verbaal van bevindingen van 9 februari 2026, voor zover inhoudend, zakelijk weergegeven, op pagina 22:

[slachtoffer 1] toonde tijdens de aangifte een conversatie via WhatsApp op haar telefoon, tussen haarzelf en de verdachte tegen wie zij aangifte deed. Desgevraagd verstrekte zij een screenshot van dit gesprek met daarop de volgende tijdstippen en teksten:

Aangeefster [slachtoffer 1] :

05:29: Hallo

05:29: Breng m’n vriendin terug

05:29: (uitgaande spraakoproep, geen antwoord)

05:31: Hallo

05:33: Sorry hoor ik vind het belachelijk

05:46: Koeta Maitjdo mijn vriendin aanraken

05:47: Ben je idioot heb al aangetikte [sic] gedaan is klaar voor jou.

8.

Het proces-verbaal van bevindingen van 5 februari 2026, voor zover inhoudend, zakelijk weergegeven, op pagina 35 e.v.:

Op 1 februari 2026, omstreeks 06.00 uur, kregen wij een melding van een mogelijke aanranding. Wij zijn meteen naar de incident locatie gereden. Wij belden aan en zagen een jonge dame de deur open doen. Dit bleek later mevrouw [slachtoffer 1]. Wij zagen dat er nog iemand uit de badkamer kwam lopen. Dit was mevrouw [slachtoffer 2]. Wij zagen dat beide dames zichtbaar geëmotioneerd waren en erg onder de indruk waren.

9.

Het proces-verbaal van bevindingen van 6 februari 2026, voor zover inhoudend, zakelijk weergegeven, op pagina 65 e.v.:

Door mij is de 112 melding opgevraagd die slachtoffer [slachtoffer 1] op 1 februari 2026 omstreeks 05.38 uur bij de politie heeft gedaan. De inhoud van het gesprek is door mij hieronder uitgewerkt.

[slachtoffer 1] Beller mevrouw [slachtoffer 1].

[slachtoffer 1] Ik heb zojuist een taxi genomen.

[slachtoffer 1] En dit kan niet.

[slachtoffer 1] Want hij loopt als taxichauffeur rond.

[slachtoffer 1] Als taxichauffeur. Sorry, maar dat kan niet en ik hoop dat jullie iets hier mee kunnen want ik vind het abnormaal.

[slachtoffer 1] Maar dit kan echt niet geaccepteerd worden.

[slachtoffer 1] Ja ik vind dit echt wel heel erg frappant.

[slachtoffer 1] Hij heeft mij op mijn been aangeraakt.