Strafrecht overig

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een jeugddetentie van 29 dagen, een taakstraf van 200 uren, waarvan…

Rechtbank Overijssel, 17 november 2026

Zaakgegevens

Op 17 november 2026 heeft de Rechtbank Overijssel in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Rechtbank Overijssel
Zittingsplaats
Zwolle
Datum uitspraak
17 november 2026
Datum publicatie
17 november 2026
Zaaknummer
08.082726.26 (P)
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RBOVE:2026:7011
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een jeugddetentie van 29 dagen, een taakstraf van 200 uren, waarvan 80 uren voorwaardelijk en stelt dat hij zich meldt bij de Reclassering.

De verdachte is schuldig bevonden aan verkrachting in de leeftijdscategorie van twaalf tot zestien jaren.

Uitspraak

RECHTBANK OVERIJSSEL

Team Strafrecht

Meervoudige kamer

Zittingsplaats Zwolle

Parketnummer: 08.082726.26 (P)

Datum vonnis: 17 november 2026

Vonnis op tegenspraak in de zaak van de officier van justitie tegen:

[verdachte] ,

geboren op [geboortedatum] 2005 in [geboorteplaats],

wonende aan de [woonplaats].

1 Het onderzoek op de terechtzitting

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de openbare terechtzitting van 3 november 2026.

De rechtbank heeft kennis genomen van de vordering van de officier van justitie en van wat door verdachte en zijn raadslieden mr. G.J. van Oosten en L.J. Moerdijk, advocaten in Amsterdam, naar voren is gebracht.

2 De tenlastelegging

De verdenking komt er, kort en zakelijk weergegeven, op neer dat verdachte zich op 18 maart 2026 schuldig heeft gemaakt aan een gekwalificeerde verkrachting van de twaalfjarige [slachtoffer].

Voluit luidt de tenlastelegging aan verdachte, dat:

hij op één of meer tijdstippen op of omstreeks 18 maart 2026 te [plaats], althans in Nederland, met een kind in de leeftijd van twaalf tot zestien jaren, te weten [slachtoffer], een of meer seksuele handelingen die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam heeft verricht, te weten
- het (meermalen) brengen en/of het heen en weer bewegen van zijn penis en/of een of meer vinger(s) in de vagina en/of tussen de schaamlippen van die [slachtoffer] en/of
- het brengen en/of het heen en weer bewegen van zijn penis in de mond van die [slachtoffer] en/of
- het die [slachtoffer] laten aftrekken, althans het laten betasten van zijn penis en/of
- het zuigen aan en/of het in de mond nemen en/of het betasten van de borsten van die [slachtoffer] en/of
- het betasten van de vulva van die [slachtoffer] en/of
- het (tong)zoenen van die [slachtoffer],
en welke verkrachting werd voorafgaan door, vergezeld van en/of gevolgd door dwang, geweld en/of bedreiging, door
- die [slachtoffer] op te halen met zijn, verdachtes, auto en/of

- met die [slachtoffer] weg te rijden en/of die [slachtoffer] te onttrekken aan het gezag van haar moeder en/of
- die [slachtoffer] (aldus) in een afhankelijke positie te brengen en/of
- de kleding van die [slachtoffer] uit te trekken en/of
- misbruik te maken van de kwetsbare positie waarin die [slachtoffer] zich ten gevolge van haar psychische problematiek en/of thuissituatie bevond en/of waarvan hij, verdachte, wetenschap had en/of
- misbruik te maken van zijn fysieke en/of psychisch overwicht ten opzichte van die [slachtoffer], bestaande dat psychische overwicht uit het leeftijdsverschil en/of de (hieruit voortvloeiende) kwetsbaarheid van die [slachtoffer].

3 De bewijsmotivering

3.1.

Inleiding

Verdachte, een toen 20-jarige man, en de twaalfjarige [slachtoffer] (hierna: [slachtoffer]) kwamen op 18 maart 2026 via TikTok in contact met elkaar. Verdachte kende [slachtoffer] van vroeger, via haar zus. In de chatgesprekken werd over seks gepraat en hebben zij afgesproken elkaar te ontmoeten. In de middag van 18 maart 2026 is [slachtoffer] in een parkeergarage van de auto van haar moeder overgestapt in de auto van verdachte, toen haar moeder en zus even naar de winkel waren. Verdachte is vervolgens met [slachtoffer] naar een straat in [plaats] gereden. In de auto vonden seksuele handelingen plaats tussen verdachte en [slachtoffer], waaronder het binnendringen van het lichaam van [slachtoffer].

Verdachte heeft bekend seksuele handelingen te hebben gepleegd met [slachtoffer]. Hij heeft verklaard dat zij in de auto begonnen te zoenen, dat hij haar borsten heeft gekust en dat zij toen één keer seks hebben gehad met condoom. Hij wist dat zij 12 jaar was.

Verdachte ontkent de overige tenlastegelegde gedragingen. Ook ontkent hij dat sprake was van dwang.

3.2

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat het ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen kan worden verklaard, met uitzondering van de ten laste gelegde dwanghandelingen, omdat niet is gebleken dat [slachtoffer] hierdoor tot de seksuele handelingen is gebracht.

3.3

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich, overeenkomstig de inhoud van een aan de rechtbank overgelegde pleitnota, op het standpunt gesteld dat bewezen kan worden verklaard dat sprake is geweest van penetratie, zoenen en betasten van de borsten, en dat verdachte moet worden vrijgesproken van de overige ten laste gelegde seksuele handelingen en ook van de dwang. Hiertoe heeft de verdediging – kort gezegd – aangevoerd dat de verklaring van aangeefster hierover onvoldoende betrouwbaar is en niet wordt ondersteund door ander bewijs.

3.3

Het oordeel van de rechtbank

Het verweer: onbetrouwbaarheid verklaring van aangeefster en gebrek aan steunbewijs

De verklaring van [slachtoffer] komt voor een belangrijk deel overeen met die van verdachte. De handelingen waarover [slachtoffer] verklaart maar die door verdachte worden ontkend, blijken niet uit andere bewijsmiddelen. Voor dat onderdeel van de verklaring van [slachtoffer] ontbreekt steunbewijs, en van die handelingen zal de rechtbank verdachte dan ook vrijspreken.

De rechtbank acht wel wettig en overtuigend bewezen dat verdachte [slachtoffer] heeft gezoend, gepenetreerd en haar borsten heeft betast en hieraan heeft gezogen.

De rechtbank acht niet bewezen dat [slachtoffer] door de ten laste gelegde middelen is bewogen om de seksuele handelingen met verdachte te verrichten. De rechtbank heeft daarbij in het bijzonder gelet op de tussen verdachte en [slachtoffer] voorafgaande aan het feit gevoerde chatgesprekken via TikTok en WhatsApp, waarin op wederzijds initiatief besproken wordt om seksuele handelingen bij elkaar te verrichten. Uit de chatgesprekken en ook anderszins is niet gebleken dat verdachte misbruik heeft gemaakt van de kwetsbare positie van [slachtoffer]. Evenmin is gebleken dat [slachtoffer] bij verdachte in de auto is gestapt op aandringen van verdachte.

De rechtbank komt tot een bewezenverklaring van het ten laste gelegde feit op grond van de volgende bewijsmiddelen, waarbij de rechtbank - nu verdachte dit feit voor het overige heeft bekend en door of namens hem geen vrijspraak is bepleit - conform artikel 359, derde lid, laatste volzin van het Wetboek van Strafvordering (Sv), zal volstaan met een opgave van de bewijsmiddelen.

Die bewijsmiddelen zijn:

- het proces-verbaal van de zitting van 3 november 2026, inhoudende de bekennende verklaring van verdachte;

- het proces-verbaal van aangifte van [aangever] , namens [slachtoffer], van 19 maart 2026, pagina’s 14 tot en met 18;

- het proces-verbaal van verhoor getuige [slachtoffer] van 19 maart 2026, pagina’s 19 tot en met 21.

3.4

De bewezenverklaring

De rechtbank acht op grond van de opgegeven bewijsmiddelen waarin zijn vervat de redengevende feiten en omstandigheden waarop de bewezenverklaring steunt wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan, met dien verstande dat:

hij op 18 maart 2026 te [plaats] met een kind in de leeftijd van twaalf tot zestien jaren, te weten [slachtoffer], meer seksuele handelingen die mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam heeft verricht, te weten

- het brengen en het heen en weer bewegen van zijn penis in de vagina van die [slachtoffer] en

- het zuigen aan en het betasten van de borsten van die [slachtoffer] en

- het zoenen van die [slachtoffer].

De rechtbank acht niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd, zodat zij hem daarvan zal vrijspreken.

4 De strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Het bewezenverklaarde is strafbaar gesteld in artikel 248 van het Wetboek van Strafrecht (Sr). Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten. Het bewezenverklaarde levert op:

het misdrijf: verkrachting in de leeftijdscategorie van twaalf tot zestien jaren.

5 De strafbaarheid van verdachte

5.1

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de verdachte moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat de strafuitsluitingsgrond van artikel 248 lid 3 Sr aan de orde is. Het seksuele contact heeft vrijwillig plaatsgevonden en gelet op het sociaal-emotionele, cognitieve en seksuele ontwikkelingsniveau van verdachte moeten zij als leeftijdsgenoten worden gezien tussen wie in een gelijkwaardige situatie seksueel contact heeft plaatsgevonden. Het verschil in kalenderjaar alleen, dan wel in samenhang bezien met het gebrek aan een affectieve relatie, staat hieraan volgens de verdediging niet in de weg.

5.2

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte geen geslaagd beroep op de strafuitsluitingsgrond van artikel 248 lid 3 Sr toekomt. Er is sprake van een leeftijdsverschil van acht en een half jaar. Gelet hierop zijn verdachte en [slachtoffer] geen leeftijdsgenoten. Dat sprake zou zijn van vergelijkbaar ontwikkelingsniveau tussen verdachte en [slachtoffer] kan dit grote leeftijdsverschil niet overbruggen. Bovendien was geen sprake van een relatie.

5.3

Het oordeel van de rechtbank

In artikel 248 lid 3 Sr is een strafuitsluitingsgrond opgenomen voor gelijkwaardig seksueel contact tussen leeftijdsgenoten. Of sprake is van deze strafuitsluitingsgrond is afhankelijk van de omstandigheden van het geval.

Onder leeftijdsgenoten worden personen met een gering leeftijdsverschil verstaan, waarbij als uitgangspunt een leeftijdsverschil van twee jaar wordt gehanteerd. Het leeftijdsverschil tussen verdachte en [slachtoffer] is acht en een half jaar. Verdachte was ten tijde van de seksuele handelingen 20 jaar oud en [slachtoffer] 12 jaar. Het leeftijdsverschil is daarom niet gering te noemen. Uit het pro Justitia rapport blijkt weliswaar dat verdachte een licht verstandelijke beperking heeft en dat hij een duidelijke sociaal-emotionele achterstand heeft, maar dit neemt het te grote leeftijdsverschil niet weg. De rechtbank concludeert dan ook dat verdachte niet als leeftijdsgenoot van [slachtoffer] als bedoeld in artikel 248 lid 3 Sr kan worden gezien. Bovendien neemt de rechtbank in aanmerking dat verdachte en [slachtoffer] geen (affectieve) relatie met elkaar hadden.

Gelet op het voorgaande komt de rechtbank tot de conclusie dat er, ondanks dat de rechtbank uitgaat van vrijwilligheid, geen sprake was van een gelijkwaardig seksueel contact tussen leeftijdsgenoten. Het beroep van de verdediging op de strafuitsluitingsgrond van artikel 248 lid 3 Sr wordt dan ook verworpen.

De verdachte is strafbaar, omdat ook geen andere feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die zijn strafbaarheid uitsluiten.

6 De op te leggen straf of maatregel

6.1

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte, met toepassing van het jeugdstrafrecht, wordt veroordeeld tot een jeugddetentie voor de duur van 180 dagen, waarvan 151 dagen voorwaardelijk, met aftrek van voorarrest en een proeftijd van twee jaar met daaraan gekoppeld de bijzondere voorwaarden zoals door de reclassering is geadviseerd. Daarnaast heeft de officier van justitie een onvoorwaardelijke taakstraf voor de duur van 150 uren, subsidiair 75 dagen jeugddetentie, gevorderd.

6.2

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft, als de rechtbank niet tot een ontslag van alle rechtsvervolging komt, verzocht toepassing te geven aan het jeugdstrafrecht en verdachte schuldig te verklaren zonder oplegging van een straf of maatregel.

Gelet op de reeds ondergane voorarrest, de verminderde toerekenbaarheid van verdachte, zijn proceshouding, zijn blanco documentatie en de concrete feiten en omstandigheden van het geval kan een straf of maatregel geen redelijk doel meer dienen. Verdachte kan en zal het door hem gevolgde hulpverleningstraject op vrijwillige basis voortzetten.

Subsidiair heeft de verdediging zich op het standpunt gesteld dat kan worden volstaan met het opleggen van een korte en geheel voorwaardelijke taakstraf, waaraan eventueel door de rechtbank te stellen bijzondere voorwaarden kunnen worden gekoppeld.

Het opleggen van onvoorwaardelijke jeugddetentie zou volgens de verdediging zeer onwenselijk zijn en een averechts effect hebben omdat dit het reeds ingezette hulpverleningstraject zou doorkruisen.

6.3

De gronden voor een straf of maatregel

Bij de strafoplegging houdt de rechtbank rekening met de aard en de ernst van het gepleegde feit, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte zoals die uit het dossier en tijdens de behandeling ter terechtzitting naar voren zijn gekomen. De rechtbank acht daarbij in het bijzonder het volgende van belang.

Aard en ernst van het feit

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan verkrachting van de twaalfjarige [slachtoffer]. Hij heeft haar met zijn auto opgehaald en is met haar naar een plek gereden waar in de auto verschillende seksuele handelingen tussen verdachte en [slachtoffer] hebben plaatsgevonden.

Bij minderjarigen wordt ervan uitgegaan dat ze in het algemeen niet of onvoldoende in staat zijn hun seksuele integriteit te bewaken. Zij verdienen bescherming. [slachtoffer] was niet alleen een twaalfjarig meisje, maar ook een meisje dat kwetsbaar is. Verdachte heeft desondanks met zijn handelen inbreuk gemaakt op haar lichamelijke en psychische integriteit. Dat verdachte seksuele handelingen met haar heeft verricht wetende dat ze erg jong is, neemt de rechtbank verdachte kwalijk.

Persoon van verdachte

De rechtbank heeft gekeken naar het strafblad van verdachte van 15 september 2026 waaruit blijkt dat hij niet eerder voor strafbare feiten is veroordeeld.

Daarnaast heeft de rechtbank kennisgenomen van de pro Justitia rapportage van GZ-psycholoog R. van der Velden van 25 juli 2026. Hierin schrijft Van der Velden dat bij verdachte sprake is van een licht verstandelijke beperking met achterstanden op conceptueel, sociaal en praktisch domein. Verdachte heeft een achterstand in sociaal en emotioneel functioneren. Er is sprake van doorwerking van de stoornis in het ten laste gelegde. Bij hem zijn duidelijke tekorten in abstract denken, sociaal inschattingsvermogen, zicht op consequenties en impulscontrole te herkennen.

Van der Velden adviseert verdachte het ten laste gelegde in verminderde mate toe te rekenen en verdachte volgens het jeugdrecht te berechten. Verdachte valt in de risicogroep met een gemiddeld risico op vergelijkbaar seksueel delictgedrag.

Van der Velden adviseert ambulante forensische behandeling op te leggen als bijzondere voorwaarde bij een voorwaardelijk strafdeel. Het intensieve ondersteuningsaanbod is noodzakelijk om zo het recidiverisico op vergelijkbaar seksueel delictgedrag te verminderen. Het heeft de voorkeur om de ambulante behandeling bij Trajectum en ’s Heerenloo te laten plaatsvinden. Deze organisaties zijn al betrokken en houden rekening met de licht verstandelijke beperking van verdachte. Verder is reclasseringstoezicht wenselijk om te kijken of verdachte zich aan de voorwaarden houdt.

De rechtbank heeft verder kennis genomen van het advies van Reclassering Nederland van 12 augustus 2026. Ook de reclassering adviseert om het jeugdstrafrecht toe te passen en aan verdachte een (gedeeltelijk) voorwaardelijke straf op te leggen met als bijzondere voorwaarden een meldplicht bij de reclassering, een ambulante behandeling bij de forensische polikliniek Trajectum, een contactverbod met [slachtoffer] of familieleden van [slachtoffer], een locatieverbod en dagbesteding.

De rechtbank neemt de adviezen voor wat betreft de op te leggen bijzondere voorwaarden over en maakt het oordeel van de deskundigen, ook wat betreft de verminderde toerekeningsvatbaarheid van verdachte, tot de hare.

De rechtbank ziet aanleiding om, gelet op artikel 77c Sr en gezien de persoonlijkheid van verdachte, ten aanzien van het bewezen verklaarde het jeugdstrafrecht toe te passen. De rechtbank heeft hierbij gelet op het feit dat verdachte ten tijde van het gepleegde delict twintig jaar was en dat zowel uit het rapport van de psycholoog als uit de rapportage van de reclassering blijkt van meerdere indicaties die pleiten voor toepassing van het jeugdstrafrecht.

Uit deze rapporten blijkt dat verdachte een beperkt sociaal inschattingsvermogen en sociale naïviteit heeft. Hij schat de risico’s van zijn eigen handelen slecht in en kan zijn eigen gedrag niet of nauwelijks organiseren. Hij is volledig ingebed in het gezin met een afhankelijkheidsrelatie ten opzichte van zijn betrokken ouders/moeder. De verwachting is dat verdachte nog kan profiteren van en/of kennis kan op doen door pedagogische beïnvloeding, waarbij zijn ouders expliciet meegenomen moeten worden in de eventuele geboden behandeling. Hij lijkt ontvankelijk voor sociale, emotionele of praktische ondersteuning of beïnvloeding door volwassenen.

De voorlopige hechtenis is op 15 maart 2026 met ingang van 16 maart 2026 geschorst. Verdachte heeft 29 dagen vast gezeten en hij is dus al bijna acht maanden op vrije voeten.

Verdachte heeft zich gedurende deze tijd goed aan de schorsingsvoorwaarden gehouden. Hij is meewerkend en open in het contact. Er is sprake van een positieve ontwikkeling. De rechtbank acht het daarom van belang dat de begeleiding van verdachte door de reclassering, zijn behandeling bij Trajectum en zijn traject bij Humanitas wordt voortgezet en dat hij bij problemen geholpen blijft worden, zodat voorkomen wordt dat hij opnieuw in een dergelijke situatie terecht komt en een dergelijk strafbare feit pleegt.

De rechtbank acht het niet wenselijk dat verdachte opnieuw gedetineerd wordt, omdat dit de ingezette positieve ontwikkeling en het behandeltraject zou kunnen doorkruisen. De rechtbank acht een voorwaardelijke jeugddetentie evenmin aangewezen.

Alles afwegende zal de rechtbank aan verdachte opleggen een jeugddetentie gelijk aan het voorarrest, te weten 29 dagen, met aftrek op grond van het bepaalde in artikel 27 Sv.. Daarnaast zal de rechtbank aan verdachte een taakstraf, bestaande uit een werkstraf, opleggen voor de duur van 200 uren, waarvan 80 uren voorwaardelijk met daaraan gekoppeld de bijzondere voorwaarden zoals die door de reclassering zijn geadviseerd, met uitzondering van het contact- en locatieverbod. De rechtbank ziet verder aanleiding om het toezicht door de volwassenreclassering op te leggen zoals door de psycholoog en de reclassering is geadviseerd.

7 De toegepaste wettelijke voorschriften

De hierna te nemen beslissing berust op het hiervoor genoemde wetsartikel. Daarnaast berust deze beslissing op de artikelen 77c, 77g, 77i, 77x, 77y, 77z, 77aa Sr.

8 De beslissing

De rechtbank:

bewezenverklaring

- verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan, zoals hierboven omschreven;

- verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd en spreekt hem daarvan vrij;

strafbaarheid feit

- verklaart het bewezen verklaarde strafbaar;

- verklaart dat het bewezen verklaarde het volgende strafbare feit oplevert:

het misdrijf: verkrachting in de leeftijdscategorie van twaalf tot zestien jaren.

strafbaarheid verdachte

- verklaart verdachte strafbaar voor het bewezen verklaarde;

straf

- veroordeelt verdachte tot een jeugddetentie voor de duur van 29 (dagen);

- bepaalt dat de tijd die de verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, bij de uitvoering van de jeugddetentie geheel in mindering zal worden gebracht;

- veroordeelt de verdachte tot een taakstraf, bestaande uit het verrichten van onbetaalde arbeid voor de duur van 200 (tweehonderd) uren, subsidiair 100 (honderd) dagen vervangende jeugddetentie;

- bepaalt dat van deze taakstraf een gedeelte van 80 (tachtig) uren niet ten uitvoer zal worden gelegd, subsidiair 40 (veertig) dagen vervangende jeugddetentie, tenzij de rechter later anders mocht gelasten. De rechter kan de tenuitvoerlegging gelasten indien de verdachte voor het einde van de proeftijd van 2 (twee) jaren de navolgende algemene voorwaarde niet is nagekomen:

- stelt als algemene voorwaarde dat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit;

De rechter kan de tenuitvoerlegging ook gelasten indien de verdachte gedurende de

proeftijd van 2 (twee) jaren de navolgende bijzondere voorwaarden niet is nagekomen:

- stelt als bijzondere voorwaarden dat verdachte:

Meldplicht bij reclassering

Verdachte meldt zich op afspraken met de reclassering, zo vaak en zolang de reclassering dat nodig vindt. De reclassering bepaalt op welke dagen en tijdstippen deze afspraken zijn.

Ambulante behandeling

Verdachte laat zich behandelen door de forensische polikliniek Trajectum of een soortgelijke zorgverlener, te bepalen door de reclassering, zolang de reclassering de behandeling nodig vindt. De behandeling is reeds gestart. De zorgverlener bepaalt de wijze van behandeling. De behandeling is gericht op het seksueel grensoverschrijdend gedrag van verdachte, zelfredzaamheid, copingvaardigheden en/of andere problematiek.

Dagbesteding

Verdachte spant zich in voor het voortzetten van zijn scholing en/ of het behouden van betaald werk of vrijetijdsbesteding, met een vaste structuur. De dagbesteding draagt bij aan het voorkomen van delictgedrag.

- draagt de reclassering op om toezicht te houden op de naleving van de voorwaarden en de verdachte ten behoeve daarvan te begeleiden;
daarbij gelden als voorwaarden van rechtswege dat de verdachte:

- ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking verleent aan het nemen van één of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt;

- medewerking verleent aan het reclasseringstoezicht, bedoeld in artikel 14c, zesde lid, Sr, de medewerking aan huisbezoeken en het zich melden bij de reclassering zo vaak en zolang als de reclassering dit noodzakelijk acht daaronder begrepen;

opheffing bevel voorlopige hechtenis

- heft het (geschorste) bevel tot voorlopige hechtenis op met ingang van heden;

Dit vonnis is gewezen door mr. A.S. Metgod, voorzitter, mr. A. van Holten en mr. J. van Bruggen, rechters, in tegenwoordigheid van mr. H.R. Lageveen, griffier, en is in het openbaar uitgesproken op 17 november 2026.

Wanneer hierna wordt verwezen naar dossierpagina’s, zijn dit pagina’s uit het dossier van de politie eenheid Oost-Nederland met nummer ONRBC26014/Gouwenaar. Tenzij hieronder anders wordt vermeld, wordt steeds verwezen naar bladzijden van een in de wettelijke vorm, door daartoe bevoegde personen, opgemaakt proces-verbaal.