Ondernemingsrecht
Vervolg op ECLI:NL:RBROT:2026:6788. Bestuurdersaansprakelijkheid in faillissement (artikel 2:248 BW)…
Rechtbank Rotterdam, 11 november 2026
ECLI:NL:RBROT:2026:16087 · Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-rotterdam/civiel-recht/ondernemingsrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbrot-2026-16087
Zaakgegevens
Op 11 november 2026 heeft de Rechtbank Rotterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over ondernemingsrecht.
- Instantie
- Rechtbank RotterdamRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Rotterdam
- Datum uitspraak
- 11 november 2026
- Datum publicatie
- 16 november 2026
- Zaaknummer
- C/10/701956 / HA ZA 25-528
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Ondernemingsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. L.V. van der Gun, mr. P. Geervliet
- ECLI
- ECLI:NL:RBROT:2026:16087
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Vervolg op ECLI:NL:RBROT:2026:6788. Bestuurdersaansprakelijkheid in faillissement (artikel 2:248 BW). Veroordeling tot betaling failissementstekort. Beroep op matiging slaagt niet. Civielrechtelijk bestuursverbod (artikel 106a Fw) voor vijf jaren.
Uitspraak
RECHTBANK Rotterdam
Team handel en haven
Zaaknummer: C/10/701956 / HA ZA 25-528
Vonnis van 11 november 2026
in de zaak van
[eiseres] Q.Q.
in haar hoedanigheid van curator in het faillissement van [bedrijf 1],
kantoorhoudend in Den Haag,
eisende partij,
advocaat: mr. L.V. van der Gun,
tegen
[gedaagde] ,
wonend in [woonplaats],
gedaagde partij,
advocaat: mr. P. Geervliet.
Partijen worden hierna de curator en [gedaagde] genoemd.
1 De zaak in het kort
In dit vonnis wordt [gedaagde] op grond van artikel 2:248 BW veroordeeld tot betaling van het faillissementstekort van [bedrijf 1], omdat hij zijn taak onbehoorlijk heeft vervuld en dat een belangrijke oorzaak van het faillissement is. [gedaagde] moet aan de curator een voorschot van € 650.000,00 betalen. Zijn beroep op matiging slaagt niet. Ook wordt aan [gedaagde] een civielrechtelijk bestuursverbod als bedoeld in artikel 106a Fw opgelegd voor de duur van vijf jaren. Dit verbod gaat in op de dag dat dit vonnis onherroepelijk wordt.
2 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
-
het tussenvonnis van 27 mei 2026 en de daaraan ten grondslag liggende processtukken;
-
de brief van mr. Geervliet van 23 juni 2026;
-
de akte uitlaten van de curator.
[gedaagde] heeft, hoewel daartoe in de gelegenheid gesteld, niet meer gereageerd. Vervolgens heeft de rechtbank bepaald dat vonnis wordt gewezen.
3 De feiten
Op 29 augustus 2023 is [bedrijf 1] (hierna: [bedrijf 1]) in staat van faillissement verklaard, met aanstelling van de curator als zodanig.
[bedrijf 1] exploiteerde een aannemingsbedrijf. [gedaagde] is sinds de oprichting op 18 mei 2016 enig aandeelhouder van [bedrijf 1]. Van 18 mei 2016 tot 31 mei 2016 en van 1 mei 2019 tot 7 oktober 2022 was [gedaagde] daarnaast statutair bestuurder van [bedrijf 1].
Vanaf 7 oktober 2022 was [naam 1] (hierna: [naam 1]) statutair bestuurder van [bedrijf 1].
Na daartoe verkregen verlof van de voorzieningenrechter van deze rechtbank heeft de curator conservatoir beslag laten leggen op het onverdeelde aandeel van [gedaagde] in de woning van hem en zijn echtgenote.
4 Het geschil
De curator vordert, na vermindering van eis, om bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad:
“ I. voor recht te verklaren dat:
a. primair
[gedaagde] zijn taak als bestuurder van [bedrijf 1] onbehoorlijk heeft vervuld, dat dit een belangrijke oorzaak is van het faillissement van [bedrijf 1], en dat [gedaagde] daarom aansprakelijk is voor het bedrag van de schulden van [bedrijf 1] voor zover deze schulden niet door vereffening van de overige baten kunnen worden voldaan;
subsidiair
[gedaagde] jegens [bedrijf 1], en/of de gezamenlijke crediteuren van de vennootschap onrechtmatig heeft gehandeld, en aansprakelijk is voor de daardoor ontstane schade;
II. [gedaagde] te veroordelen om aan de Curator te betalen:
primair:
-
het gehele faillissementstekort van de vennootschap, zoals dit zal komen vast te staan na een te houden verificatievergadering, te vermeerderen met de boedelschulden, waaronder begrepen het salaris curator en de overige faillissementskosten;
-
een voorschot van € 650.000 op het bedrag dat gedaagde op grond van II.a. dient
te betalen;
subsidiair:
de schade waarvoor gedaagde aansprakelijk is, zulks nader op te maken bij staat en te vereffenen volgens de wet, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf heden tot aan de dag der algehele voldoening;
een voorschot van € 650.000 op het bedrag dat gedaagde op grond van II.c. dient
te betalen;
meer subsidiair:
het bedrag van de openstaande vordering uit hoofde van geldlening ad € 1.058.231;
III. [gedaagde] te veroordelen in de proceskosten, de beslagkosten en nakosten daaronder
begrepen, dat te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf de vijftiende dag na het in deze te wijzen vonnis tot aan de dag der algehele voldoening;
IV. aan [gedaagde] een civielrechtelijk bestuursverbod op te leggen voor de duur van vijf jaren vanaf de datum waarop het in deze te wijzen vonnis in kracht van gewijsde is gegaan.”
[gedaagde] concludeert als volgt:
-
vordering I.a. is toewijsbaar;
-
vordering II.a. is toewijsbaar, met dien verstande dat de daaruit volgende betalingsverplichting wordt vastgesteld op de helft van de onder dat deel vermelde posten, althans een bedrag/percentage dat de rechtbank juist acht;
-
vordering II.b. dient bij toewijzing te worden verminderd tot maximaal € 325.000,00;
-
het meer of anders (al dan niet subsidiair) gevorderde moet worden afgewezen, met veroordeling van de curator in de kosten van de procedure.
De rechtbank zal de relevante stellingen van partijen bij de beoordeling verder bespreken.
5 De beoordeling
Het wettelijk kader
Artikel 2:248 lid 1 BW bepaalt, kort gezegd, dat een bestuurder hoofdelijk aansprakelijk is voor het boedeltekort als hij zijn taak kennelijk onbehoorlijk heeft vervuld en aannemelijk is dat dit een belangrijke oorzaak is van het faillissement.
Als de bestuurder niet heeft voldaan aan de administratieplicht van artikel 2:10 BW of de publicatieplicht van artikel 2:394 BW, heeft hij zijn taak onbehoorlijk vervuld en wordt vermoed dat onbehoorlijke taakvervulling een belangrijke oorzaak is van het faillissement (artikel 2:248 lid 2 BW).
Artikel 2:248 lid 4 BW bepaalt dat de rechter het bedrag waarvoor de bestuurders aansprakelijk zijn, kan verminderen indien hem dit bovenmatig voorkomt, gelet op de aard en de ernst van de onbehoorlijke taakvervulling door het bestuur, de andere oorzaken van het faillissement, alsmede de wijze waarop dit is afgewikkeld. De rechter kan voorts het bedrag van de aansprakelijkheid van een afzonderlijke bestuurder verminderen indien hem dit bovenmatig voorkomt, gelet op de tijd gedurende welke die bestuurder als zodanig in functie is geweest in de periode waarin de onbehoorlijke taakvervulling plaats vond.
De vordering kan slechts worden ingesteld op grond van onbehoorlijke taakvervulling in de periode van drie jaren voorafgaande aan het faillissement (lid 6 van artikel 2:248 BW).
Artikel 2:248 lid 7 BW bepaalt dat met een bestuurder gelijk wordt gesteld degene die het beleid van de vennootschap heeft bepaald of mede heeft bepaald, als ware hij bestuurder.
Het standpunt van de curator
De curator verwijt [gedaagde] het volgende:
-
het niet op orde hebben van de administratie van [bedrijf 1] en het niet aanleveren van de benodigde administratie aan de Belastingdienst, waardoor een naheffingsaanslag van € 1.028.593,00 in 2023 definitief is geworden;
-
het niet incasseren van een vordering van [bedrijf 1] op Hotel Assendelft van € 614.000,00, dan wel het om niet afstand doen van deze vordering;
-
het onttrekken van activiteiten en knowhow aan [bedrijf 1] door deze om niet over te hevelen naar dochtervennootschap [bedrijf 2], in de wetenschap dat [bedrijf 1] daardoor als lege huls met enkel schulden achterbleef (creëren sterfhuis);
-
het niet incasseren van de openstaande geldlening van [bedrijf 1] aan zichzelf van (per faillissementsdatum nog) € 1.186.885,00.
De curator licht deze verwijten als volgt toe.
Ad a): niet voldaan is aan de boekhoudplicht van artikel 2:10 BW. De aangeleverde administratie is verre van compleet. Ook is niet voldaan aan de deponeringsplicht van artikel 2:394 BW. De jaarrekening over 2020 is niet gedeponeerd en die over 2021 te laat.
Op 9 april 2020 heeft de Belastingdienst een naheffingsaanslag omzetbelasting opgelegd aan [bedrijf 1]. In het rapport van het verrichte boekenonderzoek staat dat [bedrijf 1] niet voldeed aan haar administratieplicht en onvoldoende medewerking heeft verleend. Ook in de bezwaarprocedure zijn de benodigde administratieve gegevens niet aangeleverd, waardoor het bezwaar ongegrond is verklaard. De Belastingdienst heeft uiteindelijk het faillissement van [bedrijf 1] aangevraagd.
Ad b): [bedrijf 1] heeft werkzaamheden verricht in opdracht van Hotel Assendelft, een vennootschap die op 6 november 2019 is opgericht door twee dochters van [gedaagde]. In een vonnis van 23 mei 2023 (in een verklaringsprocedure naar aanleiding van een gelegd derdenbeslag) is vastgesteld dat [bedrijf 1] in december 2020 een vordering van € 614.000,00 op Hotel Assendelft had. [gedaagde] heeft nagelaten deze vordering te incasseren. Bovendien heeft de curator aanwijzingen dat [bedrijf 1] ook na december 2020 nog werkzaamheden voor Hotel Assendelft heeft verricht.
Ad c): [gedaagde] en [naam 1] hebben verklaard dat in 2023 geen activiteiten meer werden ontplooid in [bedrijf 1]. Het vermoeden dat die activiteiten zijn ondergebracht in dochtervennootschap [bedrijf 2] wordt gestaafd door de aangiften omzetbelasting van de beide ondernemingen. [gedaagde] heeft vervolgens (tevergeefs) geprobeerd de aandelen en activiteiten van [bedrijf 2] naar zich toe te trekken.
Ad d): uit de jaarrekening van [bedrijf 1] over 2021 blijkt een uitstaande lening aan [gedaagde], waarvan het saldo per 31 december 2021 € 1.259.037,00 bedroeg. In de periode van 1 januari 2022 tot de faillissementsdatum heeft [gedaagde] € 72.152,00 op deze lening afgelost. Per faillissementsdatum had [bedrijf 1] dus nog een vordering op [gedaagde] van € 1.186.885,00.
Volgens de curator is [gedaagde], nadat hij per 7 oktober 2022 is uitgeschreven als statutair bestuurder van [bedrijf 1], feitelijk beleidsbepaler gebleven als ware hij bestuurder. De conclusie is volgens de curator dat [gedaagde] zijn bestuurstaak onbehoorlijk heeft vervuld en dat dit een belangrijke oorzaak is van het faillissement van [bedrijf 1]. [gedaagde] moet daarom het faillissementstekort (dat ten tijde van de dagvaarding € 1.745.540,23 bedroeg) en een voorschot daarop van € 650.000,00 betalen, aldus de curator.
Het standpunt van [gedaagde]
[gedaagde] betwist niet dat hij als bestuurder van [bedrijf 1] aansprakelijk is jegens de boedel op grond van artikel 2:248 lid 2 BW. Zijn verweer strekt tot matiging van het bedrag waarvoor hij aansprakelijk is, zoals bedoeld in artikel 2:248 lid 4 BW. Daartoe voert [gedaagde] het volgende aan.
De verwijten b) tot en met d) zijn niet juist.
Ad b): [bedrijf 1] meende op goede gronden dat Hotel Assendelft geen verplichtingen aan haar had. Het niet incasseren van de gestelde vordering op Hotel Assendelft is dus niet onrechtmatig of verwijtbaar. Hotel Assendelft heeft hoger beroep ingesteld tegen het vonnis van 23 mei 2023. Dat vonnis was dus niet onherroepelijk. De procedure in hoger beroep is geëindigd door het faillissement van [bedrijf 1]. [gedaagde] betwist dat hij de afbouw van Hotel Assendelft aanstuurde.
Ad c): de activiteiten en knowhow van [bedrijf 1] zijn niet overgeheveld naar [bedrijf 2]. [gedaagde] heeft ervoor gekozen om zich meer te focussen op kleinere, particuliere projecten via [bedrijf 2] dan op grotere, zakelijke projecten via [bedrijf 1] en dat stond hem vrij.
Ad d): [gedaagde] betwist dat [bedrijf 1] een rekeningcourantvordering op hem heeft. De door [naam 1] opgestelde jaarrekening, waaruit de curator een vordering van € 1.186.885,00 op [gedaagde] afleidt, is niet juist. [gedaagde] heeft een nieuwe balans en winst- en verliesrekening laten opstellen, waaruit blijkt dat de vordering op hem slechts € 95.757,00 beloopt. Vervolgens moet ook rekening worden gehouden met zijn arbeidsbeloning, die minimaal € 139.033,00 bedraagt. Dit betekent dat [gedaagde] een vordering op [bedrijf 1] heeft in plaats van andersom.
Volgens [gedaagde] is het faillissement van [bedrijf 1] het gevolg van een slecht gevoerde administratie en van het faillissement van een grote opdrachtgever ([naam 2]). [bedrijf 1] had een vordering van meer dan € 1.000.000,00 op [naam 2]. Het faillissement is dus in belangrijke mate te wijten aan het zich verwezenlijken van een normaal ondernemersrisico. [gedaagde] heeft niet opzettelijk de boel opgelicht en/of zichzelf verrijkt. Dat de naheffingsaanslag omzetbelasting niet is aangetast, is te wijten aan incompetentie van [naam 1], aldus [gedaagde].
[gedaagde] stelt ten slotte dat hij het boedeltekort nooit kan voldoen. Dat geldt ook voor het gevorderde voorschot van € 650.000,00. [gedaagde] concludeert dat er grond is voor matiging van zijn betalingsverplichting tot de helft van het boedeltekort en de helft van het gevorderde voorschot.
Verklaring voor recht inzake bestuurdersaansprakelijkheid (vordering I.a)
De curator vordert primair een verklaring voor recht dat [gedaagde] zijn taak als bestuurder van [bedrijf 1] onbehoorlijk heeft vervuld, dat dit een belangrijke oorzaak is van het faillissement van [bedrijf 1] en dat [gedaagde] daarom aansprakelijk is voor het boedeltekort.
Volgens [gedaagde] is deze vordering toewijsbaar. Hij erkent dat de administratie van [bedrijf 1] niet op orde was en dat de jaarstukken niet (tijdig) zijn gepubliceerd. Hij stelt dat waarschijnlijk het ene financiële gat is gevuld met het andere.
Gelet op de erkenning van [gedaagde] staat in rechte vast dat de administratieplicht (artikel 2:10 BW) en de publicatieplicht (artikel 2:394 BW) zijn geschonden. De rechtbank gaat er, bij gebreke van een betwisting op dat punt, van uit dat dit aan de orde was in de drie jaren voorafgaand aan het faillissement. Dat [gedaagde] in de periode tussen 7 oktober 2022 en 29 augustus 2023 (de faillissementsdatum) geen statutair bestuurder was, is niet relevant, omdat de curator onbetwist heeft gesteld dat [gedaagde] na 7 oktober 2022 als feitelijk bestuurder (in de zin van artikel 2:248 lid 7 BW) bij [bedrijf 1] betrokken is gebleven. Dat [naam 1] na 7 oktober 2022 statutair bestuurder van [bedrijf 1] was, ontslaat [gedaagde] dus niet van zijn aansprakelijkheid.
Het voorgaande betekent dat [gedaagde] zijn taak onbehoorlijk heeft vervuld en dat wordt vermoed dat deze onbehoorlijke taakvervulling een belangrijke oorzaak is van het faillissement (artikel 2:248 lid 2 BW). [gedaagde] heeft dat vermoeden niet ontzenuwd.
Vordering I.a. wordt daarom als erkend toegewezen. De andere verwijten van de curator hoeven in zoverre niet te worden besproken. Aan een beoordeling of de subsidiair gevorderde verklaring voor recht (onder I.b.) toewijsbaar is, wordt niet toegekomen.
Veroordeling tot betaling boedeltekort en voorschot (vorderingen II.a en II.b)
De curator vordert onder II. primair veroordeling van [gedaagde] tot betaling van het boedeltekort en een voorschot van € 650.000,00. Ook deze vorderingen worden toegewezen. Het beroep van [gedaagde] op matiging slaagt niet. De rechtbank legt dat hierna uit.
In artikel 2:248 lid 4 BW zijn de gronden voor vermindering van het bedrag waarvoor een bestuurder aansprakelijk is limitatief opgesomd (zie onder 5.3). Volgens de curator is er in deze zaak geen grond voor matiging. Het is aan [gedaagde] om te stellen en te onderbouwen dat er wel reden is om te matigen. Op de zitting heeft de rechtbank aan [gedaagde] gevraagd op welk onderdeel van artikel 2:248 lid 4 BW hij zich beroept en of hij dat beroep nader kan toelichten.
[gedaagde] heeft vervolgens benadrukt dat hij zijn taak als bestuurder naar beste kunnen heeft verricht. Dat neemt echter niet weg dat de administratie- en publicatieplicht zijn geschonden. Over de aard en ernst van die normschendingen heeft [gedaagde] niets gesteld. In zoverre is er dan ook geen grond voor matiging.
Volgens [gedaagde] is er (ook) een andere belangrijke oorzaak van het faillissement, namelijk het onbetaald blijven van een grote vordering (van ruim een miljoen euro) op schuldenaar [naam 2], die failliet is gegaan. Hoewel de rechtbank begrijpt dat dit invloed zal hebben gehad op de bedrijfsvoering van [bedrijf 1], ziet de rechtbank hierin geen grond voor matiging. Op de zitting heeft [gedaagde] toegelicht dat de betreffende facturen exclusief btw werden betaald vanuit een bouwdepot. [naam 2] moest de btw aan [bedrijf 1] betalen, maar dat gebeurde elke keer niet, aldus [gedaagde]. Hij stelt dat hij [naam 2] op het uitblijven van de betalingen heeft aangesproken. Ondanks de al langer bestaande betalingsproblemen heeft [bedrijf 1] de werkzaamheden kennelijk wel steeds voortgezet. [gedaagde] heeft er in zekere zin dus ook zelf aan bijgedragen dat de vordering op [naam 2], die uiteindelijk onbetaald is gebleven, is opgelopen tot zo’n groot bedrag. Op de zitting heeft [gedaagde] nog gezegd dat [naam 2] niet alleen btw, maar ook facturen onbetaald heeft gelaten. Wat daarvan ook zij, dit laat onverlet dat de rechtbank in de gegeven omstandigheden geen reden ziet voor matiging op grond van artikel 2:248 lid 4 BW.
Voor zover [gedaagde] aanvoert dat hij zich niet heeft verrijkt ten koste van [bedrijf 1], merkt de rechtbank op dat de curator gemotiveerd in twijfel trekt dat [gedaagde] geen persoonlijk voordeel heeft genoten door de onbehoorlijke taakvervulling. Bij gebreke van een nadere onderbouwing kan dit standpunt van [gedaagde] geen matiging rechtvaardigen. Zijn enkele stelling dat hij als bestuurder geen salaris heeft genoten is daartoe niet voldoende. Datzelfde geldt voor zijn stelling dat hij niet beschikt over vermogen dat in verhouding staat tot de hoogte van de vorderingen van de curator.
Dat [gedaagde] na 7 oktober 2022 niet langer officieel als bestuurder in functie was, is geen reden voor matiging als bedoeld in de tweede volzin van artikel 2:248 lid 4 BW. Zoals hiervoor onder 5.15 al aan de orde kwam, gaat de rechtbank er immers van uit dat [gedaagde] na die datum als feitelijk beleidsbepaler bij [bedrijf 1] betrokken is gebleven.
[gedaagde] betoogt dat de curator met de overige, niet erkende verwijten een onjuist beeld van hem schetst. [gedaagde] wil dat onjuiste beeld corrigeren, mede omdat dat volgens hem invloed dient te hebben op zijn betalingsverplichting aan de boedel. Dit betoog kan hem niet baten. Wat [gedaagde] in het kader van de overige verwijten van de curator aanvoert, kan niet leiden tot matiging van zijn betalingsverplichting. Dit zijn immers geen omstandigheden die vallen onder de limitatieve matigingsgronden van artikel 2:248 lid 4 BW.
De stelling van [gedaagde] dat hij het boedeltekort en het voorschot van € 650.000,00 niet kan voldoen, kan aan zijn betalingsverplichting jegens de boedel niet afdoen.
Al met al is er dus geen grond voor matiging. Vorderingen II.a. en II.b worden dan ook toegewezen. Omdat de primaire vorderingen onder II. worden toegewezen, komt de rechtbank aan een beoordeling van de subsidiaire en meer subsidiaire vorderingen niet toe.
Bestuursverbod (vordering IV)
Op grond van artikel 106a lid 1 Fw kan de rechtbank een bestuursverbod opleggen aan de bestuurder op grond van (onder meer) een onherroepelijke uitspraak dat de bestuurder aansprakelijk is op grond van artikel 2:248 lid 2 BW. Zoals in dit vonnis is overwogen, is [gedaagde] aansprakelijk voor het faillissementstekort op grond van artikel 2:248 lid 2 BW. Op grond hiervan kan hem dus een bestuursverbod van maximaal vijf jaar worden opgelegd vanaf het moment dat de uitspraak hierover onherroepelijk is geworden.
[gedaagde] stelt zich op het standpunt dat het gevorderde bestuursverbod een te zwaar middel is. Een deugdelijke onderbouwing van dat standpunt is echter uitgebleven. Zijn stelling dat sprake is van een ‘doodsimpel faillissement’ waarbij de curator ruis probeert te creëren is daartoe niet voldoende. Dit verweer slaagt daarom niet.
In het tussenvonnis van 27 mei 2026 is bepaald dat [bedrijf 3] (hierna: [bedrijf 3]) en [bedrijf 4] (hierna: [bedrijf 4]), de andere vennootschappen waarvan [gedaagde] op dat moment bestuurder was, in de gelegenheid worden gesteld om hun zienswijze te geven over het gevorderde bestuursverbod en de mogelijke gevolgen daarvan, zoals artikel 106c lid 2 Fw voorschrijft.
Op 23 juni 2026 hebben [bedrijf 3] en [bedrijf 4] hun zienswijze gegeven (in een brief van de advocaat van [gedaagde]). Partijen zijn vervolgens in de gelegenheid gesteld daarop te reageren. De curator heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank. [gedaagde] heeft niet meer gereageerd.
Uit de zienswijze blijkt dat [gedaagde] per 22 juni 2026 is afgetreden als bestuurder van [bedrijf 3]. Per diezelfde datum is [naam 3] benoemd tot enig bestuurder van [bedrijf 4] Sinds 21 juni 2026 is [bedrijf 4] enig bestuurder van [bedrijf 3]. Volgens de zienswijze is [naam 3] gekwalificeerd om het bestuur over de vennootschappen te voeren. Ook is in de zienswijze vermeld dat het de bedoeling is dat [bedrijf 3] en [bedrijf 4] worden geliquideerd. Omdat tegelijk met het aftreden van [gedaagde] een nieuwe bestuurder is benoemd, raakt een eventueel bestuursverbod ten laste van [gedaagde] de vennootschappen niet. [bedrijf 3] en [bedrijf 4] hebben naar eigen zeggen dan ook geen behoefte aan (tijdelijke) aanstelling van een bestuurder door de rechtbank.
De rechtbank leidt uit de zienswijze af dat een bestuursverbod geen gevolgen zal hebben voor [bedrijf 3] en [bedrijf 4] De rechtbank hoeft hiermee dus verder geen rekening te houden.
Het bestuursverbod zal, zoals gevorderd, worden toegewezen voor vijf jaren. Voor beperking van de duur ziet de rechtbank geen aanleiding. Een reden daarvoor is niet gesteld en ook niet gebleken.
Het bestuursverbod zal conform de wet worden opgelegd vanaf het moment dat dit vonnis in kracht van gewijsde is gegaan.
Samenvattend betekent dit dat [gedaagde] gedurende een periode van vijf jaren na het onherroepelijk worden van dit vonnis niet mag worden benoemd tot bestuurder of commissaris van een rechtspersoon. Verder mag hij gedurende die periode niet optreden als feitelijk beleidsbepaler of bestuurder van een rechtspersoon (artikel 106d Fw).
Beslag- en proceskosten (vordering III)
De curator vordert [gedaagde] te veroordelen tot betaling van de beslagkosten. Deze vordering is gelet op het bepaalde in artikel 706 Rv toewijsbaar. De beslagkosten worden vastgesteld op € 343,06 voor de kosten van deurwaardersexploten, € 331,00 voor griffierecht en € 4.631,00 voor salaris advocaat (1,0 punt × € 4.631,00), in totaal € 5.305,06.
[gedaagde] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van de curator worden begroot op:
|
- kosten van de dagvaarding |
€ |
120,21 |
|
|
- griffierecht |
€ |
2.392,00 |
|
|
- salaris advocaat |
€ |
9.262,00 |
(2 punten × € 4.631,00) |
|
- nakosten |
€ |
189,00 |
(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
11.963,21 |
De gevorderde wettelijke rente over de beslag- en proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
6 De beslissing
De rechtbank
verklaart voor recht dat [gedaagde] zijn taak als bestuurder van [bedrijf 1] onbehoorlijk heeft vervuld, dat dit een belangrijke oorzaak is van het faillissement van [bedrijf 1] en dat [gedaagde] daarom aansprakelijk is voor het bedrag van de schulden van [bedrijf 1] voor zover deze schulden niet door vereffening van de overige baten kunnen worden voldaan,
veroordeelt [gedaagde] om aan de curator te betalen het gehele faillissementstekort van [bedrijf 1], zoals dit zal komen vast te staan na een te houden verificatievergadering, te vermeerderen met de boedelschulden, waaronder begrepen het salaris van de curator, en de overige faillissementskosten,
veroordeelt [gedaagde] om aan de curator te betalen een voorschot van € 650.000,00 op het bedrag dat [gedaagde] op grond van 6.2 dient te betalen,
legt aan [gedaagde] een civielrechtelijk bestuursverbod op voor de duur van vijf jaren vanaf de datum waarop dit vonnis in kracht van gewijsde is gegaan,
draagt de griffier op om dit vonnis zodra het onherroepelijk is geworden aan de Kamer van Koophandel te sturen, zodat die kan overgaan tot uitschrijving van [gedaagde] als bestuurder uit het handelsregister (voor zover hij staat ingeschreven als bestuurder) en tot registratie van het bestuursverbod gedurende de duur waarvoor het is opgelegd,
veroordeelt [gedaagde] in de beslagkosten, tot op heden vastgesteld op € 5.305,06, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over dit bedrag met ingang van de vijftiende dag na dit vonnis tot de dag van volledige betaling,
veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 11.963,21, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
veroordeelt [gedaagde] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart dit vonnis wat betreft de veroordelingen (onder 6.2, 6.3, 6.6, 6.7 en 6.8) uitvoerbaar bij voorraad,
wijst het meer of anders gevorderde af.
Dit vonnis is gewezen door mr. B. van Velzen, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Schuiling, griffier, en in het openbaar uitgesproken op 11 november 2026.
1977/3194