Personen- en familierecht

Wvggz. Klacht ex 10:7 Wvggz en schadevergoedingsverzoek ex 10:11 lid 2 Wvggz. Klacht over motiveringsgebrek…

Rechtbank Rotterdam, 8 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 8 oktober 2026 heeft de Rechtbank Rotterdam uitspraak gedaan in een zaak over personen- en familierecht.

Instantie
Rechtbank Rotterdam
Zittingsplaats
Rotterdam
Datum uitspraak
8 oktober 2026
Datum publicatie
8 november 2026
Zaaknummer
C/10/725526 / FA RK 26-6995
Procedure
Beschikking
ECLI
ECLI:NL:RBROT:2026:15576
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Wvggz. Klacht ex 10:7 Wvggz en schadevergoedingsverzoek ex 10:11 lid 2 Wvggz. Klacht over motiveringsgebrek in art. 8:9 Wvggz beslissing gegrond verklaard en schadevergoeding toegekend. Overige klachten over de art. 8:9 Wvggz beslissing ongegrond verklaard.

Uitspraak

RECHTBANK ROTTERDAM


Team familie

16 oktober 2026C/10/725526 / FA RK 26-6995Zaak-/rekestnummer: C/10/725526 / FA RK 26-6995

Beschikking van 8 oktober 2026 betreffende een klacht als bedoeld in artikel 10:7 lid 1 van de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (hierna: Wvggz) tevens houdende de beslissing op het verzoek tot schadevergoeding als bedoeld in artikel 10:11 lid 2 Wvggz

op verzoek van:

[verzoeker] ,

geboren op [geboortedag] 1964, [geboorteplaats] ,

hierna: verzoeker,

wonende te [plaats 1] ,

op dit moment verblijvende in [verblijfplaats] ,

advocaat mr. S. Lodder te Rotterdam.

Als belanghebbenden worden aangemerkt:

  • de zorgaanbieder Antes Zorg B.V. te [plaats 2] (hierna: zorgaanbieder); en

  • de zorgverantwoordelijke van verzoeker (hierna: zorgverantwoordelijke);

  • de geneesheer-directeur van verzoeker (hierna: geneesheer-directeur).

1 Procesverloop

1.1

Het verloop van de procedure blijkt uit:

  • het verzoekschrift van verzoeker met bijlagen, ingekomen op 24 augustus 2026;

  • het verweerschrift van de zorgaanbieder met bijlagen, ingekomen op 31 augustus 2026; en

  • de artikel 8:9 Wvggz beslissing van 17 juni 2026, ingekomen op 14 september 2026.

1.2

De mondelinge behandeling van het verzoek heeft plaatsgevonden in de rechtbank te Rotterdam op 15 september 2026. Bij die gelegenheid zijn verschenen:

  • verzoeker met zijn hiervoor genoemde advocaat;

  • [behandelaar] , psychiater, en [jurist] , jurist, beiden verbonden aan Antes.

1.3

Tijdens de mondelinge behandeling heeft de advocaat een pleitnota overhandigd. Zoals besproken op de mondelinge behandeling heeft de advocaat op 15 september 2026 het klaagschrift van 27 juli 2026 ingestuurd.

1.4

Verzoeker is niet verschenen. De psychiater licht toe dat verzoeker ongeoorloofd uit de kliniek afwezig is. Aaanvankelijk werd gedacht dat verzoeker in het buitenland verblijft, maar het vermoeden is dat hij op dit moment in zijn eigen woning verblijft. De advocaat verklaart niet te hebben geweten dat verzoeker bij de mondelinge behandeling aanwezig zou zijn. Omdat de advocaat verklaart dat hij verzoeker telefonisch gesproken heeft en dat hij gemachtigd is om namens verzoeker het woord te voeren, wordt de mondelinge behandeling voortgezet buiten aanwezigheid van verzoeker.

2 Feiten

2.1

Bij beschikking van 19 maart 2026 heeft deze rechtbank ten aanzien van verzoeker tot en met 19 september 2026 een zorgmachtiging in aansluiting op een machtiging tot voortzetting van de crisismaatregel verleend, waarin de volgende vormen van verplichte zorg zijn opgenomen:

  • het beperken van de bewegingsvrijheid, voor een duur van maximaal drie maanden;

  • het aanbrengen van beperkingen in de vrijheid het eigen leven in te richten, die tot

gevolg hebben dat betrokkene iets moet doen of nalaten, inhoudende het accepteren

en nakomen van ambulante behandelafspraken;

- het opnemen in een accommodatie, voor een duur van maximaal drie maanden.

2.2

Op 20 maart 2026 heeft de zorgverantwoordelijke besloten om verzoeker gedwongen op te nemen en zijn bewegingsvrijheid te beperken. Deze verplichte opname is op 1 mei 2016 beëindigd en vanaf 2 mei 2026 is verzoeker tot 17 juni 2026 ambulant in behandeling geweest bij GGZ [zorglocatie 1] .

2.3

Op 17 juni 2026 heeft de zorgverantwoordelijke door middel van een artikel 8:9 Wvggz beslissing besloten om verzoeker gedwongen op te nemen en zijn bewegingsvrijheid te beperken. Op 18 juni 2026 is verzoeker opnieuw opgenomen binnen de instelling, bij kliniek [zorglocatie 2] .

2.4

Verzoeker heeft op 27 juli 2026 klachten ingediend bij de Klachtencommissie Patiënten Parnassia Groep regio Rijnmond (hierna: de klachtencommissie) tegen voornoemde beslissing van de zorgverantwoordelijke om verzoeker verplicht op te nemen en zijn bewegingsvrijheid te beperken.

2.5

De klachtencommissie heeft op 11 augustus 2026 mondeling uitspraak gedaan en aan partijen een verkorte uitspraak verstrekt. De schriftelijke uitwerking van die beslissing is vervolgens vastgesteld en verzonden op 17 augustus 2026. De klachtencommissie heeft de klachten van verzoeker ongegrond verklaard en het schadevergoedingsverzoek afgewezen.

2.6

Verzoeker is sinds 27 augustus 2026 ongeoorloofd afwezig.

3 Verzoek en verweer

3.1

Verzoeker verzoekt uiteindelijk zijn klachten alsnog gegrond te verklaren.

3.1.1

Kort weergegeven, stelt verzoeker dat de noodzaak van de heropname onvoldoende is komen vast te staan. Hij licht zijn verzoek als volgt toe. Voor verzoeker voelde de heropname als een buitenproportionele reactie op een situatie waarvoor een veel minder vergaande verklaring bestond. De directe aanleiding voor de opname was dat verzoeker niet reageerde toen het ambulante team zich bij zijn woning meldde. Voor deze gebeurtenis bestaat echter een eenvoudige en plausibele verklaring. Een belangrijk deel van de beslissing is gebaseerd op de stelling dat sprake zou zijn geweest van ernstige zorgen omtrent zelfverwaarlozing. Verzoeker is van mening dat deze conclusie ontoereikend is onderbouwd. De subsidiariteitstoets die de Wvggz verlangt, is daardoor onvoldoende zichtbaar uitgevoerd. Verzoeker heeft steeds benadrukt dat hij bereid was hulpverlening te accepteren. Uit de beslissing blijkt onvoldoende dat serieus is onderzocht of met intensievere ambulante begeleiding, vaker contact, aanvullende ondersteuning of andere minder ingrijpende maatregelen kon worden volstaan.

3.1.2

Verzoeker stelt daarbij dat de schriftelijke motivering van de 8:9 Wvggz beslissing gebrekkig was, omdat deze onvoldoende toegesneden was op de persoonlijke situatie van verzoeker en niet gemotiveerd was waarom verzoeker wilsonbekwaam werd geacht. Dit leidt volgens verzoeker tot een fundamenteel gebrek dat rechtstreeks raakt aan de rechtmatigheid van de opgelegde verplichte zorg.

Juist wanneer een patiënt tegen zijn wil wordt opgenomen en in zijn vrijheid wordt beperkt, dient voor hem inzichtelijk te zijn waarom verplichte zorg noodzakelijk wordt geacht, waarom minder bezwarende alternatieven niet volstaan, en waarom hij wilsonbekwaam wordt geacht ten aanzien van die beslissing. Door niet te motiveren waarom verzoeker wilsonbekwaam werd geacht, is afbreuk gedaan aan de rechtsbescherming die de Wvggz beoogt te bieden. Verzoeker kon daardoor niet voldoende controleren op welke gronden deze ingrijpende beslissing werd genomen en kon zich daartegen niet adequaat verweren.

3.1.3

Voor verzoeker staat ook centraal dat de aan hem opgelegde verplichte zorg moet worden beëindigd. De gevolgen van de voortzetting van de opname (proportionaliteit) zijn voor verzoeker zeer ingrijpend, terwijl naar zijn mening onvoldoende is aangetoond dat deze maatregel noodzakelijk is.

3.1.4

Daarnaast stelt verzoeker dat hij door de heropname en de beperkingen in zijn bewegingsvrijheid immateriële schade heeft geleden. Zijn leven is alleen maar moeilijker gemaakt. Hij moet dingen in zijn huis regelen, maar op deze manier is dat erg lastig. Ook kan hij er niet optimaal zijn voor de nabestaanden van zijn overleden vrienden. Daarnaast heeft hij inkomsten gederfd doordat hij gedurende de heropname niet in staat was zijn werkzaamheden voort te zetten. Om die reden verzoekt hij de rechtbank hem een redelijke schadevergoeding toe te kennen. Verzoeker verwijst naar de oriëntatiepunten voor schadevergoeding in verplichte zorgzaken (hierna: de oriëntatiepunten) en verzoekt hem een schadevergoeding van € 100,- per dag toe te kennen voor de periode waarin hij naar aanleiding van de artikel 8:9 Wvggz beslissing heropgenomen is geweest tot het moment van zijn ongeoorloofde afwezigheid, zijnde 18 juni 2026 tot 27 augustus 2026.

3.1.5

Door het motiveringsgebrek stelt verzoeker ook schade te hebben geleden en verzoekt in dat kader ook een billijke schadevergoeding. Hierbij verwijst verzoeker naar een uitspraak van deze rechtbank van 17 juli 2025 (ECLI:NL:RBROT:2025:10484), waarin deze rechtbank in die zaak al heeft geoordeeld dat de motivering gebrekkig was. Ook de klachtencommissie heeft aanbevolen de motivering in de artikel 8:9 Wvggz beslissing in het vervolg zorgvuldiger en persoonlijker op te nemen en gericht op de specifieke situatie van de patiënt. Primair verzoekt verzoeker om hem dan ook een bedrag van € 100,- per dag toe te kennen. Dat verzoeker volgens de oriëntatiepunten slechts voor een schadevergoeding van € 15, - tot € 20,- per keer in aanmerking zou komen, zou geen recht doen aan het gebrek en het feit dat in 2026 nog steeds gebrekkige motiveringen in de artikel 8:9 Wvggz beslissingen opgenomen. Subsidiair verzoekt verzoeker hem een schadevergoeding van € 20,- toe te kennen.

3.2

De zorgaanbieder voert gemotiveerd verweer en verzoekt de rechtbank de klachten tegen de beslissing van 17 juni 2026 ongegrond te verklaren, het verzoek tot beëindiging van de opname en de beperking van de bewegingsvrijheid af te wijzen, het verzoek om schadevergoeding af te wijzen en het anders of meer verzochte af te wijzen.

4 Beoordeling

Ontvankelijkheid

4.1

Op grond van artikel 10:7 Wvggz kan een betrokkene, binnen zes weken na de dag waarop de beslissing van de klachtencommissie aan de verzoeker is meegedeeld, een schriftelijk en gemotiveerd verzoekschrift indienen bij de rechter ter verkrijging van een beslissing over de klachten.

4.2

Aangezien het verzoekschrift op 24 augustus 2026 door de rechtbank is ontvangen, is het verzoekschrift tijdig gediend.

4.3

Het voorwerp van de klachten is de beslissing tot gedwongen heropname en beperking van de bewegingsvrijheid . Een argument tegen die beslissing is dat sprake is van een gebrek in de schriftelijke motivering van de artikel 8:9 Wvggz beslissing. Dat argument is weliswaar niet genoemd in het oorspronkelijk klaagschrift, maar in het algemeen is het toegestaan om nieuwe argumenten in een volgende instantie aan te voeren en er is geen reden om daar in deze zaak anders over te oordelen.

4.4

Dit betekent dat de rechtbank toekomt aan een inhoudelijke beoordeling van de klachten.

Klacht over heropname

4.5

Uit rechtspraak van de Hoge Raad onder de Wet Bijzonder opneming in psychiatrische ziekenhuizen (de voorloper van onder meer de Wvggz), die naar mening van de advocaat-generaal van de Hoge Raad van 11 november 2020 (ECLI:NL:PHR:2020:1070) onder de Wvggz nog geldt, volgt dat de rechter in volle omvang moet toetsen of bij de beslissing tot uitvoering van de crisismaatregel of zorgmachtiging aan de eisen van proportionaliteit, subsidiariteit en doelmatigheid wordt voldaan. Dit moet niet alleen beoordeeld worden naar de ten tijde van de beslissing van de verplichte zorg geldende omstandigheden (een toetsing ‘ex tunc’), maar – mocht daarvan sprake zijn indien de betrokkene bezwaar maakt tegen de voortzetting van de verplichte zorg – ook in het licht van de omstandigheden ten tijde van de beslissing op het verzoek (toetsing ‘ex nunc’).

Toetsing ex tunc

4.6

Het betoog van verzoeker dat bij het nemen van de beslissing om hem gedwongen op te nemen en zijn bewegingsvrijheid te beperken niet is voldaan aan de vereisten van proportionaliteit en subsidiariteit, volgt de rechtbank niet.

4.7

De psychiater licht toe dat hij klinisch werkt en intensief betrokken is geweest bij de heropname. Begin 2026 is verzoeker een aantal keer bij de spoedeisende hulp van het Ikazia ziekenhuis opgenomen geweest in verband met zijn aandoening. Uiteindelijk is vanuit de kliniek een zorgmachtiging aangevraagd om te voorkomen dat het weer mis met verzoeker zou gaan, als hij met ontslag zou gaan. Tijdens de eerdere opname in de kliniek was het acute beeld goed in remissie gegaan. Verzoeker dronk geen alcohol en at en dronk goed. Omdat het toestandsbeeld van verzoeker was verbeterd, werd getwijfeld of het voortzetten van de opname nog doelmatig was. Om die reden is verzoeker vanuit de kliniek ontslagen. Na het ontslag verslechterde het beeld van verzoeker. Hij heeft het contact met behandelaren verbroken en er waren weer aanwijzingen dat hij alcohol aan het drinken was. Er is nog eenmalig telefonisch contact met verzoeker geweest en volgens de behandelaar klonk het alsof hij onder invloed was van alcohol. Ook vertelde verzoeker dat hij tijdens dat telefoongesprek dat hij in Israël aan het vechten was. Vervolgens is het door zowel behandelaren als naasten niet meer gelukt telefonisch contact met verzoeker op te nemen. Op 10, 15 en 16 juni 2026 zijn pogingen ondernomen om bij verzoeker op huisbezoek te gaan. Dit is niet gelukt, omdat zijn telefoon uitstond en de deur niet open werd gedaan. Tussen de lift van het complex en de voordeur van verzoeker werd ontlasting aangetroffen en er lag gebroken glas voor zijn deur. Op dat moment werd besloten dat behandeling in een ambulante setting niet langer mogelijk werd geacht.

Bij de heropname bleek dat verzoeker ernstig vermagerd en onverzorgd was en weer onder invloed van alcohol. Volgens de psychiater blijkt hieruit dat verzoeker herhaaldelijk laat zien dat hij niet kan inzien dat hij een probleem heeft. Tijdens de opname bleef verzoeker ook alcohol drinken. Ook is uit deze omstandigheden gebleken dat het verzoeker niet lukt om mee te werken aan behandelcontacten. De jurist vult aan dat dit ook blijkt uit de huidige ongeoorloofde afwezigheid van verzoeker.

Uit de toelichting van de zorgaanbieder blijkt naar het oordeel van de rechtbank voldoende dat geprobeerd is de behandeling in een ambulante setting vorm te geven, maar dat gebleken is dat het ernstig nadeel niet in op die manier afgewend kon worden. De rechtbank acht voldoende onderbouwd dat de beslissing om verzoeker gedwongen op te nemen proportioneel was en dat er geen minder ingrijpende maatregelen meer waren. Verzoeker heeft onvoldoende concrete feiten en omstandigheden naar voren gebracht op grond waarvan de rechtbank kan aannemen dat de heropname en beperking in de bewegingsvrijheid niet noodzakelijk waren of er minder ingrijpende mogelijkheden waren om dit ernstig nadeel af te wenden.

4.8

Concluderend verklaart de rechtbank de klacht van verzoeker over de heropname en beperking van de bewegingsvrijheid ex tunc ongegrond.

Toetsing ex nunc

4.9

Het betoog van verzoeker dat de beslissing om de verplichte opname en beperking van de bewegingsvrijheid voort te zetten niet voldoet aan de wettelijke voorwaarden, volgt de rechtbank niet. Volgens de zorgaanbieder is het noodzakelijk om de bewegingsvrijheid van verzoeker te beperken om zijn veiligheid op deze manier te kunnen waarborgen en ernstig nadeel te voorkomen. Zo is verzoeker bekend met het gebruik van alcohol en rijdt hij op sommige momenten, ook tijdens opnames, tegen medisch advies in auto. Zijn bewegingsvrijheid wordt beperkt als hij alcohol of andere middelen heeft gebruikt. Zodra er geen aanwijzingen meer zijn dat verzoeker onder invloed is of middelen gebruikt, dan worden deze beperkingen opgeheven. Dit heeft er volgens de zorgaanbieder toe geleid dat vrijheden van verzoeker waren uitgebreid en hij regelmatig met verlof mocht.

De psychiater licht verder toe dat diagnostiek in kliniek [zorglocatie 3] heeft plaatsgevonden en dat de diagnose Korsakov is gesteld en dat het plan is om verzoeker in een Wzd instelling op te laten nemen. Tijdens de heropname heeft een indicatiestelling voor de Wet langdurige zorg plaatsgevonden, is door een specialist ouderengeneeskunde een medische verklaring opgesteld en is inmiddels een verzoek voor een rechterlijke machtiging bij de rechtbank ingediend. De advocaat vult aan dat op 10 september 2026 dit verzoek voor een rechterlijke machtiging bij de rechtbank is ingediend. Gelet op deze toelichtingen is naar het oordeel van de rechtbank voldoende onderbouwd dat klinische opname en het beperken van de bewegingsvrijheid in ieder geval ten tijde van de mondelinge behandeling op 15 september 2026 nog proportioneel en effectief waren en dat het ernstig nadeel in de thuissituatie niet afgewend kan worden.

4.10

Concluderend verklaart de rechtbank de klacht van verzoeker over de heropname ex nunc ongegrond.

Klacht over gebrek in de schriftelijke motivering van de artikel 8:9 Wvggz beslissing

4.11

Het betoog van verzoeker dat de artikel 8:9 Wvggz beslissing ten aanzien van de vormen van verplichte zorg onvoldoende schriftelijk gemotiveerd zijn dan wel dat de motivering onvoldoende is toegesneden op verzoeker, volgt de rechtbank. Op grond van artikel 8:9 lid 2 Wvggz moet de zorgverantwoordelijke de beslissing voorzien van een schriftelijke motivering, zodat duidelijk is dat het toepassen van verplichte zorg voldoet aan de wettelijke uitgangspunten en criteria. In de artikel 8:9 Wvggz beslissing van 17 juni 2026 staat de volgende toelichting bij:

  • het beperken van de bewegingsvrijheid: ‘Op dit moment brengt een verblijf buiten de accommodatie een groot risico op een ernstig nadeel voor u met zich mee. daarom zal uw bewegingsvrijheid worden beperkt tot een verblijf binnen de accommodatie, naar inschatting van de kliniek zullen uw vrijheden worden besproken. Voor de duur van maximaal 3 maanden.’

  • het opnemen in een accommodatie: ‘Behandelen doen wij bij voorkeur ambulant. Op dit moment is echter sprake van een dusdanig nadeel, dat ernstig nadeel alleen met een opname kan worden afgewend. Dit besluit is overlegd met de geneesheer-directeur conform het Beleidsplan Wvggz van de Parnassia Groep. Voor de duur van maximaal 3 maanden.’

Deze bewoordingen zijn naar het oordeel van de rechtbank te generiek en onvoldoende toegespitst op de persoonlijke situatie van verzoeker.

Volgens de zorgaanbieder is voldoende kenbaar gemaakt welke vormen van verplichte zorg werden toegepast en welke noodzaak daaraan ten grondslag lag. Ook betoogt de zorgaanbieder dat de schriftelijke beslissing niet op zichzelf staat, omdat de toepassing van verplichte zorg en de redenen en individuele omstandigheden ook mondeling met verzoeker zijn besproken en toegelicht. De zorgaanbieder meent dat het geheel aan handelen ertoe leidt dat verzoeker voldoende is geïnformeerd. De rechtbank gaat hier niet in mee. Ten eerste heeft de zorgaanbieder niet kunnen aantonen hoe verzoeker mondeling is geïnformeerd, waardoor de rechtbank niet kan toetsen of en hoe dit plaats heeft gevonden. Daarbij bepaalt lid 2 dat de zorgverantwoordelijke, los van de vooroverlegverplichting die in lid 1 van artikel 8:9 Wvggz is opgenomen, de artikel 8:9 Wvggz beslissing schriftelijk moet motiveren. Dit is van belang, zodat de motivering voor zowel verzoeker als zijn advocaat kenbaar is en overwogen kan worden om een klacht in te dienen. De rechtbank is het eens met verzoeker dat de schriftelijke motivering uitgebreider in de artikel 8:9 Wvggz beslissing opgenomen had moeten worden. De rechtbank zal de klacht over het motiveringsgebrek in zoverre dan ook gegrond verklaren.

4.12

Het betoog van verzoeker dat de schriftelijke motivering van de 8:9 Wvggz beslissing gebrekkig was, omdat niet gemotiveerd was waarom verzoeker wilsonbekwaam werd geacht, volgt de rechtbank deels. De rechtbank overweegt hierover als volgt. In de artikel 8:9 Wvggz beslissing is aangekruist dat verzoeker niet in staat wordt geacht tot een redelijke waardering van zijn belangen terzake de voorgenomen vormen van verplichte zorg. Zoals door de zorgaanbieder is aangevoerd, heeft de rechtbank om die reden ten eerste geen aanleiding om te twijfelen dat door de zorgverantwoordelijke is beoordeeld of verzoeker in staat was tot een redelijke waardering van zijn belangen.

Hoewel hier in de artikel 8:9 Wvggz beslissing geen onderscheid in wordt gemaakt, volgt de rechtbank ook het betoog van de zorgaanbieder dat uit artikel 8:9 lid 4 Wvggz blijkt dat de wilsbekwaamheid van verzoeker in het kader van een verplichte opname niet beoordeeld hoefde te worden.

Wel volgt de rechtbank het betoog van verzoeker dat de schriftelijke motivering van de beoordeling van de wilsbekwaamheid van verzoeker ten aanzien van de voorgenomen beperking van de bewegingsvrijheid gebrekkig is, omdat deze in het geheel niet schriftelijk is gemotiveerd. In zoverre de motivering mondeling aan verzoeker is medegedeeld, is niet voor de rechtbank kenbaar hoe verzoeker hierover is geïnformeerd. Voor zover de zorgaanbieder daarnaast stelt dat in de artikel 8:9 Wvggz beslissing alleen een kruisje gezet hoefde te worden, en geen schriftelijke motivering vereist is, volgt de rechtbank dit betoog niet. Artikel 8:9 lid 4 Wvggz bepaalt weliswaar dat een beoordeling van de wilsbekwaamheid schriftelijk in het dossier wordt vastgesteld. Naar het oordeel van de rechtbank doet dit niet af aan het vereiste van artikel 8:9 lid 2 Wvggz dat de artikel 8:9 Wvggz beslissing schriftelijk gemotiveerd moet worden. Naar het oordeel van de rechtbank had in dat kader ook de wilsonbekwaamheid schriftelijk gemotiveerd moeten worden. De rechtbank zal de klacht over het motiveringsgebrek in zoverre dan ook gegrond verklaren.

4.13

Het betoog van verzoeker dat het motiveringsgebrek rechtstreeks raakt aan de rechtmatigheid van de opgelegde verplichte zorg, volgt de rechtbank echter niet. Zoals hiervoor door de rechtbank overwogen en ook door de zorgaanbieder aangevoerd, is bij de artikel 8:9 Wvggz beslissing naar het oordeel van de rechtbank voldaan aan de materiële eisen voor verplichte zorg en blijkt naar het oordeel van de rechtbank voldoende dat de wilsbekwaamheid van verzoeker wel is beoordeeld. Het gebrek in de motivering betreft dan ook enkel een schending van de zorgvuldigheidseisen.

Schadevergoeding

4.14

Op grond van artikel 10:11 lid 2 Wvggz kent de rechter een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding toe. De rechtbank houdt bij de vaststelling van de hoogte van de schadevergoeding rekening met de ernst van de klachten en vooral met de gevolgen hiervan voor verzoeker.

4.15

In beginsel is het reguliere aansprakelijkheidsrecht van toepassing. Verzoeker moet stellen dat hij schade heeft geleden en dat er een causaal verband bestaat tussen zijn schade en de normschending. De wetgever heeft met artikel 10:11 lid 2 Wvggz een laagdrempelige regeling in de wet opgenomen ten aanzien van een verzoek om schadevergoeding door een belanghebbende. Om die reden stelt de rechtbank geen al te hoge eisen aan het bewijs van schade, zolang er maar enige onderbouwing is en voldoende aannemelijk is dat er schade is.

4.16

Naar het oordeel van de rechtbank heeft verzoeker voldoende onderbouwd dat hij vanwege het gebrek in de schriftelijke motivering van de artikel 8:9 Wvggz beslissing immateriële schade heeft geleden. Zo stelt verzoeker dat hij zich niet adequaat tegen de beslissing heeft kunnen verweren. Tegen deze achtergrond kan worden overgegaan tot het toekennen van een schadevergoeding. De rechtbank verwerpt dan ook het verweer dat verzoeker de schade niet heeft gespecificeerd of onderbouwd.

4.17

Op www.rechtspraak.nlzijn de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Familierecht (LOVF) op gepubliceerd. De oriëntatiepunten bieden een handvat, waarvan kan worden afgeweken als omstandigheden van de zaak daartoe aanleiding geven. De oriëntatiepunten bieden een handvat, waarvan kan worden afgeweken als omstandigheden van de zaak daartoe aanleiding geven. Voor de situatie waarin sprake is van een gebrek in de zorgvuldigheidseisen, wordt in de oriëntatiepunten een bedrag van € 15,- tot € 20,- per keer genoemd.

4.18

Anders dan door verzoeker betoogd, acht de rechtbank de toekenning van € 100,- niet gerechtvaardigd. Ten eerste is in de door verzoeker in zijn pleitnota aangehaalde uitspraak van deze rechtbank € 100,- toegekend voor de dagen waarop er geen juridische titel was als bedoeld in artikel 8:7 lid 2 Wvggz was voor de opname en niet voor het motiveringsgebrek. Dat de zorgaanbieder in het verleden volgens verzoeker vaker bij andere patiënten artikel 8:9 Wvggz beslissingen gebrekkig schriftelijk heeft gemotiveerd, maakt – voor zover dit al kan worden aangenomen – niet dat verzoeker zelf door het gebrek in de schriftelijke motivering meer immateriële schade heeft geleden. De zorgaanbieder heeft subsidiair gesteld akkoord te kunnen gaan met een schadevergoeding van € 20,- voor het gebrek in de motivering van de wilsonbekwaamheid van verzoeker. De rechtbank acht ook een bedrag van € 20,- redelijk en billijk, met dien verstande dat dit bedrag voor het gebrek in de schriftelijke motivering van de heropname en afzonderlijk voor het gebrek in de schriftelijke motivering van de wilsonbekwaamheid van verzoeker zal worden toegekend. De rechtbank zal dan ook in totaal € 40,- aan schadevergoeding toekennen.

4.19

Omdat de overige door verzoeker ingediende klachten ongegrond worden verklaard, is er naar het oordeel van de rechtbank in dat kader geen aanleiding voor toekenning van de verzochte schadevergoeding ten aanzien van verzoeker. De rechtbank wijst het verzoek om een schadevergoeding in dat kader dan ook af.

Proceskosten

4.20

Gelet op de aard van de procedure bepaalt dat elk van de partijen de eigen kosten draagt.

5 Beslissing

De rechtbank:

5.1

verklaart de klacht van verzoeker over het gebrek in de schriftelijke motivering van de artikel 8:9 Wvggz beslissing gegrond;

5.2

verklaart de overige klachten van verzoeker ongegrond;

5.3

veroordeelt de zorgaanbieder tot betaling van een bedrag van € 40,- aan verzoeker;

5.4

compenseert de proceskosten in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt;

5.5

wijst af het meer of anders verzochte.

Deze beschikking is gegeven door mr. E.M. Moerman, rechter, en in het openbaar uitgesproken in aanwezigheid van mr. S. McFedries, griffier, op 8 oktober 2026.

Tegen deze beschikking staat het rechtsmiddel van cassatie open.