Vrijspraak verkrachting en mishandeling vriendin.

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het onder 2 ten laste gelegde kan worden bewezen op basis van de verklaringen van de aangeefster [naam slachtoffer] , de verklaringen van de getuigen [naam getuige 1] en [naam getuige 2] en de medische verklaring met betrekking tot het letsel (het blauwe oog) van de aangeefster. Zij acht op grond daarvan bewezen dat de verdachte de aangeefster meerdere malen heeft mishandeld.

Beoordeling

De aangeefster [naam slachtoffer] heeft bij de politie verklaard dat zij meerdere malen door de verdachte is mishandeld. De verdachte zou haar hebben geslagen en hard hebben beetgepakt en zij zou daardoor weleens blauwe plekken hebben gehad. In december 2017 zou de verdachte haar hebben verkracht en haar daarbij meerdere malen tegen haar slaap en/of in haar gezicht hebben geslagen, met een blauw oog tot gevolg. Tijdens haar verhoor als getuige bij de rechter-commissaris heeft zij echter stellig ontkend dat de verdachte haar heeft mishandeld. De verdachte zou haar nooit hebben geslagen. Hij zou haar wel eens hebben beetgepakt, maar hij zou dit hebben gedaan toen zij hem wilde slaan en zij zou daar geen blauwe plekken aan hebben overgehouden. Ook het blauwe oog zou niet zijn veroorzaakt door klappen van de verdachte. Zij heeft verklaard dat de verdachte haar telefoon in zijn handen had en zij die wilde afpakken en de telefoon toen tegen haar oog aan is gekomen. Zij bevestigt daarmee hetgeen de verdachte heeft verklaard.

Haar verklaring dat zij de verdachte ‘ook’ heeft geslagen kan – anders dan de officier van justitie stelt – niet zonder meer zo worden begrepen dat zij ook door hem is geslagen, omdat zij expliciet heeft verklaard dat dat niet is gebeurd.

De verklaringen van de getuigen [naam getuige 1] en [naam getuige 2] zijn grotendeels gebaseerd op hetgeen de aangeefster hun heeft meegedeeld. Zij hebben niet zelf gezien dat de aangeefster door de verdachte werd geslagen, maar hebben dit alleen van haar gehoord. De bewijswaarde daarvan is gering, temeer nu de aangeefster dit later heeft ontkend. [naam getuige 2] heeft wel verklaard dat zij blauwe plekken heeft gezien op de armen van de aangeefster, maar deze blauwe plekken zijn niet te herleiden naar een concreet voorval. Dat de verdachte een blauw oog had, volgt ook uit de medische verklaring. Dit kan echter ook het gevolg zijn van het voorval met de telefoon.

Gelet op het voorgaande, en met name de latere ontkenning hiervan door de aangeefster, is er onvoldoende overtuigend bewijs dat de verdachte de aangeefster heeft mishandeld.

Conclusie

Het onder 2 ten laste gelegde is niet overtuigend bewezen. De verdachte wordt daarvan vrijgesproken.