Veroordeling poging zware mishandeling en vernieling. Verdachte bekent beide feiten. Straf: gevangenisstraf…

Standpunt verdediging

De officier van justitie moet niet-ontvankelijk worden verklaard in de vervolging wegens handelen in strijd met het gelijkheidsbeginsel. De handelingen en gedragingen die aan verdachte worden verweten, kunnen ook aan de aangever worden verweten, terwijl aangever kennelijk niet voor ditzelfde feit is vervolgd.

Beoordeling

Allereerst stelt de rechtbank vast dat niet duidelijk is of de vervolging van aangever niet heeft plaatsgevonden of alsnog zal plaatsvinden. Daarnaast geldt dat in artikel 167, eerste lid, Wetboek van Strafvordering aan het Openbaar Ministerie de bevoegdheid is toegekend zelfstandig te beslissen of naar aanleiding van een ingesteld opsporingsonderzoek vervolging moet plaatsvinden. De beslissing om tot vervolging over te gaan leent zich slechts in zeer beperkte mate voor een inhoudelijke rechterlijke toetsing in die zin dat slechts in uitzonderlijke gevallen plaats is voor een niet-ontvankelijkverklaring van het Openbaar Ministerie in de vervolging. Dit kan alleen op de grond dat het instellen of voortzetten van die vervolging onverenigbaar is met beginselen van een goede procesorde (waaronder het gelijkheidsbeginsel) om de reden dat geen redelijk handelend lid van het Openbaar Ministerie heeft kunnen oordelen dat met de vervolging enig door strafrechtelijke handhaving beschermd belang gediend kan zijn.

De verdediging heeft onvoldoende onderbouwd dat hiervan sprake is, de enkele stelling dat de aangever van hetzelfde feit wordt verdacht is daartoe onvoldoende.

Conclusie

De officier van justitie is ontvankelijk in de vervolging.

Bewijswaardering feit 1 meer subsidiair

De rechtbank merkt het handelen van de verdachte aan als poging tot zware mishandeling. In de arm liggen dicht onder de huid onder andere pezen en spieren. Beschadiging daarvan als gevolg van messtek(en) kan zonder meer leiden tot een langdurig herstel (in elk geval langer dan zes weken). De kans op zwaar lichamelijk letsel is bij het steken met een mes in de richting van het lichaam dan ook aanmerkelijk.

Conclusie

Het onder 1 primair en subsidiair ten laste gelegde is niet wettig en overtuigend bewezen. De verdachte wordt daarvan vrijgesproken. Wettig en overtuigend bewezen is de onder 1 meer subsidiair ten laste gelegde poging zware mishandeling. De onder 2 ten laste gelegde vernieling is door de verdachte bekend, zodat dit feit zonder nadere bespreking bewezen wordt verklaard.

Bewezenverklaring

In bijlage II heeft de rechtbank een opgave gedaan van wettige bewijsmiddelen, houdende voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden. Met deze opgave wordt volstaan, nu de verdachte het bewezen verklaarde heeft bekend en geen verweer is gevoerd dat strekt tot vrijspraak. Op grond daarvan is wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 meer subsidiair en onder 2 ten laste gelegde heeft begaan op die wijze dat:

Feit 1 meer subsidiair

hij op 22 mei 2022 te Rotterdam ter uitvoering van het door verdachte

voorgenomen misdrijf om aan [slachtoffer01] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te

brengen, met dat opzet , met een mes,

, een of meer stekende en/of snijdende bewegingen heeft gemaakt

in de richting van die [slachtoffer01] en daarbij die [slachtoffer01] in de elleboog en de

hand, heeft gestoken en/of gesneden,

terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

Feit 2

hij op 22 mei 2022 te Rotterdam opzettelijk en wederrechtelijk een

ruit in een portiekdeur, , die aan een ander toebehoorde heeft vernield, ;

Hetgeen meer of anders is ten laste gelegd is niet bewezen. De verdachte moet (ook) daarvan worden vrijgesproken.

De bewezen feiten leveren op:

Feit 1 meer subsidiair

poging tot zware mishandeling;

Feit 2:

opzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, vernielen.

Feit 1 meer subsidiair: noodweer- dan wel noodweerexcesverweer

Het standpunt van de verdediging

Nadat de portiekdeur werd geopend kreeg verdachte direct een klap op zijn hoofd. Dat moet het moment zijn geweest waarop de snijwond in zijn hoofd is ontstaan. Aangever had ook een mes vast. Dat daarop gereageerd werd door de verdachte is vanzelfsprekend, en levert een klassiek geval van noodweer op binnen de grenzen van de beginselen van proportionaliteit en subsidiariteit. De verdachte kreeg een klap op zijn hoofd, waarop hij een stekende beweging heeft gemaakt in de richting van aangever. Door een belaging met een mes in het verleden was er bij de verdachte ook sprake van een hevige gemoedsbeweging, waardoor hij mogelijk buiten de grenzen van proportionaliteit en subsidiariteit heeft gehandeld.

Beoordeling

De rechtbank is van oordeel dat de verdediging onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat de verdachte zich in een situatie bevond waarin sprake was van een onmiddellijke wederrechtelijke aanranding. De verdachte heeft bij zijn eerste verhoor waarin hij inhoudelijk verklaart, niet gezegd dat aangever ook een mes bij zich zou hebben. Hij heeft zelfs tot twee keer toe expliciet verklaard dat aangever géén mes bij zich had. Pas later heeft de verdachte naar voren gebracht dat (hij dacht dat) de aangever een mes droeg. Hoewel er op de plaats delict twee messen zijn aangetroffen, kan de rechtbank op basis van de verklaringen in het dossier niet vaststellen dat het tweede mes door de aangever is meegebracht en de verklaring van de verdachte kort na het incident wijzen op het tegendeel. De verweren worden dan ook verworpen.

De feiten zijn dus strafbaar.

Algemene overweging

De straf die aan de verdachte wordt opgelegd, is gegrond op de ernst van de feiten, de omstandigheden waaronder de feiten zijn begaan en de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. Daarbij wordt in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

Feiten waarop de straf is gebaseerd

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een poging zware mishandeling door op klaarlichte dag op zijn buurman af te lopen, de portiekdeur in te trappen en hem met een mes in zijn elleboog te steken. Zijn handelen heeft niet alleen geleid tot letsel bij aangever, die daar nog steeds de psychische gevolgen van ondervindt en een litteken heeft overgehouden, maar heeft ook gevoelens van angst opgeroepen bij de andere bewoners in de straat.

Conclusies van de rechtbank

Gelet op hetgeen de rechtbank hierboven heeft overwogen, komt zij tot de volgende conclusies.

Gezien de ernst van de feiten kan niet anders worden gereageerd dan met het opleggen van een gevangenisstraf. Bij de bepaling van de duur van de gevangenisstraf heeft de rechtbank acht geslagen op straffen die in soortgelijke zaken worden opgelegd.

Nu de reclassering begeleiding en bijzondere voorwaarden noodzakelijk acht, zal de rechtbank een deel van de voorgenomen straf voorwaardelijk opleggen, met de voorwaarden die hierna worden genoemd. Dit voorwaardelijk strafdeel dient er tevens toe de verdachte ervan te weerhouden in de toekomst opnieuw strafbare feiten te plegen.

Alles afwegend acht de rechtbank de hierna te noemen straf passend en geboden.

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat de vordering van de benadeelde partij voldoende onderbouwd is en refereert zich aan het oordeel van de rechtbank.

Standpunt verdediging

De raadsman stelt zich op het standpunt dat de vordering niet-ontvankelijk dient te worden verklaard, omdat er sprake is van een onevenredige belasting van het strafgeding, nu de vordering erg laat is ingediend. Er is subsidiair sprake van eigen schuld zoals bedoeld in artikel 6:101 in het Burgerlijk Wetboek. Daarnaast heeft de aangever afstand van recht gedaan zoals bedoeld in artikel 6:160 Burgerlijk Wetboek, door aan te geven geen vordering in te dienen, zodat de vordering moet worden afgewezen. Voorts zijn de opgegeven kostenposten onduidelijk.

Beoordeling

Vast is komen te staan dat aan de benadeelde partij door het onder 1 meer subsidiair bewezen verklaarde strafbare feite waarmee bij de strafoplegging rekening is gehouden, rechtstreeks materiële en immateriële schade is toegebracht.

De gevorderde materiële schadevergoeding voor ‘verlies zelfredzaamheid’ is door de benadeelde partij niet onderbouwd en door de verdediging betwist. Nadere bewijslevering vergt aanhouding van de zaak en een onevenredige belasting van het strafgeding. De rechtbank zal de benadeelde partij dan ook niet-ontvankelijk verklaren in dit onderdeel van de vordering.

Het resterende deel van de gevorderde vergoeding van materiële schade is voldoende onderbouwd en onvoldoende betwist door de verdediging, zodat de vordering voor dat deel zal worden toegewezen. Dit betreffen medische kosten en mobiliteitsschade.

De immateriële schade zal naar maatstaven van billijkheid worden vastgesteld op € 1.500,-, zodat de vordering tot vergoeding van immateriële schade tot dit bedrag zal worden toegewezen, met afwijzing van hetgeen aan hoofdsom meer is gevorderd.

Voor de onderdelen die zien op de in de toekomst te lijden schade, zal de vordering ook worden afgewezen, nu daarvoor geen grondslag bestaat.

De benadeelde partij heeft gevorderd het te vergoeden bedrag te vermeerderen met wettelijke rente. De rechtbank bepaalt dat het te vergoeden schadebedrag vermeerderd wordt met wettelijke rente vanaf 22 mei 2022.

Nu de vordering van de benadeelde partij (in overwegende mate) zal worden toegewezen, zal de verdachte worden veroordeeld in de kosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil en in de kosten ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken.

Conclusie

De verdachte moet de benadeelde partij een schadevergoeding betalen van € 2.247,21 vermeerderd met de wettelijke rente en kosten als hieronder in de beslissing vermeld.

Tevens wordt oplegging van de hierna te noemen maatregel als bedoeld in artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht passend en geboden geacht.