De verdachte wordt vrijgesproken van de primair tenlastegelegde poging tot doodslag dan wel poging tot zware…

Bewezenverklaring en bewijsmiddelen

Bewezen is dat de verdachte openlijk en in vereniging geweld heeft gepleegd tegen de aangever. De volledige bewezenverklaring is vermeld in paragraaf 2.3.3. De bewezenverklaring van het feit is gebaseerd op de hieronder opgenomen inhoud van de bewijsmiddelen en de onderstaande bewijsmotivering.

Ik denk dat het ongeveer twee minuten duurde, waarna ik zag dat er een tweede persoon

kwam aangefietst. Ik zag dat dit een vriend van [roepnaam verdachte] was. Ik weet dat hij [medeverdachte] heet. Op het moment dat [medeverdachte] erbij kwam zag ik dat ook hij direct opzettelijk en met kracht begon te slaan met zijn vuisten op mijn gezicht en achterhoofd. Ook bij de klappen die [medeverdachte] gaf voelde ik veel pijn aan mijn hoofd. Ook heeft [medeverdachte] mij diverse malen hard met zijn benen getrapt op mijn hoofd. Het hele gevecht heeft volgens mij ongeveer vijf minuten geduurd. Opeens zag ik dat [roepnaam verdachte] en [medeverdachte] op hun fiets stapten en wegreden.

Ik voelde dat mijn gezicht helemaal onder het bloed zat. Ik voelde hevige pijnen aan mijn gezicht. Voornamelijk neus, kaak en mond. Verder zag ik dat mijn hele jas onder het bloed zat.

Ik zag in de Snapchat berichten dat op 23-09-2022, vanaf omstreeks 20:57 uur een conversatie op gang komt tussen [medeverdachte] (de eigenaar van de betreffende onderzochte telefoon) en ene ' [gebruikersnaam] '.

Het gesprek gaat als volgt:

Ik zag dat de betreffende telefoon op 23-09-2022, omstreeks 22:02:22 uur zich bevond op de locatie Veerplein te Zwijndrecht ter hoogte van nummer [huisnummer] .

N.B. De tijd vernoemd in dit proces-verbaal is de Universal Time Coordinated UTC+0. Hier dient nog 2 uur bij opgeteld te worden. (UTC+2)

Bewijsmotivering

De rechtbank stelt op basis van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting de volgende feiten en omstandigheden vast.

Ten tijde van het tenlastegelegde is de verdachte erg boos op de aangever en tussen hen bestaat dan al enige tijd onenigheid vanwege een meisje. Op de avond van 23 september 2022 zit de verdachte met enkele vrienden op een terras in Zwijndrecht. Als hij ziet dat de aangever zich binnen in datzelfde café bevindt, vraagt hij meer vrienden om naar het café te komen. Ook de medeverachte [medeverdachte] (hierna: de medeverdachte) wordt door hem opgetrommeld. Deze arriveert kort voor sluitingstijd met een groep jongens bij het café.

Bij het verlaten van het café komt het direct tot een confrontatie tussen de verdachte en de aangever. Omstanders maken hier een einde aan, waarna de aangever wegfietst. De verdachte achtervolgt hem en slaagt erin hem af te snijden waardoor de aangever van zijn fiets moet afstappen. De verdachte heeft de aangever vervolgens meermalen op het hoofd en in het gezicht geslagen en gestompt. Nadien blijft de aangever bloedend en met letsel achter. Hij wordt uiteindelijk ter plaatse behandeld door toegesneld ambulancepersoneel.

De verdachte ontkent de aangever ook in het gezicht en op het hoofd te hebben getrapt. De rechtbank ziet echter geen aanleiding om aan de juistheid en betrouwbaarheid van de inhoud van de aangifte te twijfelen. Deze verklaring vindt voldoende steun in het geconstateerde letsel. Zo zien verbalisanten een dag na het geweld (nog steeds) een duidelijke afdruk, lijkend op een schoenafdruk, op het voorhoofd van de aangever. Deze afdruk is ook zichtbaar op de foto’s van het letsel. De rechtbank acht daarom bewezen dat de verdachte de aangever ook in het gezicht heeft getrapt.

De rechtbank moet vervolgens beoordelen of deze geweldshandelingen moeten worden

gekwalificeerd als een poging tot doodslag, een poging tot zware mishandeling dan wel als

openlijk geweld. Zij overweegt daartoe als volgt.

Poging tot doodslag

De tenlastegelegde poging tot doodslag is niet bewezen. De verdachte wordt daarvan vrijgesproken. De officier van justitie en de verdediging zijn tot dezelfde conclusie gekomen, zodat de rechtbank dit niet verder zal motiveren.

Poging tot zware mishandeling

Anders dan de officier van justitie acht de rechtbank ook de tenlastegelegde poging tot zware mishandeling niet bewezen.

Uit de bewijsmiddelen en het verhandelde ter terechtzitting blijkt niet dat de verdachte de bedoeling had de aangever zwaar lichamelijk letsel toe te brengen (vol opzet). Beoordeeld moet daarom worden of sprake is geweest van voorwaardelijk opzet.

De rechtbank stelt voorop dat voorwaardelijk opzet op een bepaald gevolg – zoals hier zwaar lichamelijk letsel – aanwezig is als de verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat dat gevolg zal intreden. De beantwoording van de vraag of een gedraging de aanmerkelijke kans op een bepaald gevolg in het leven roept, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Daarbij komt betekenis toe aan de aard van de gedraging en de omstandigheden waaronder deze is verricht. Het zal in alle gevallen moeten gaan om een kans die naar algemene ervaringsregels aanmerkelijk is te achten.

Zoals in het voorgaande overwogen, staat het vast dat de verdachte de aangever meermalen op het hoofd en in het gezicht heeft geslagen en gestompt en hem ook in het gezicht heeft getrapt. De aangever verklaart dat dit slaan, stompen en trappen ‘met kracht’ is gedaan. Op basis van het dossier en uit het verhandelde ter terechtzitting kan de rechtbank echter niet vaststellen hoe vaak aangever is geslagen en getrapt op het hoofd en met hoeveel kracht dit is gedaan. Gelet hierop kan de rechtbank niet vaststellen dat door het handelen van de verdachte een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel is ontstaan en evenmin dat de verdachte een dergelijke kans bewust heeft aanvaard. De rechtbank spreekt de verdachte daarom ook vrij van de tenlastegelegde poging tot zware mishandeling.

Openlijk geweld

De rechtbank acht het tenlastegelegde openlijk in vereniging plegen van geweld tegen de aangever wettig en overtuigend bewezen. Vooropgesteld wordt dat voor het ‘in vereniging’ plegen van geweld als bedoeld in artikel 141 van het Wetboek van Strafrecht is vereist dat de verdachte een voldoende significante of wezenlijke bijdrage levert aan het geweld. De enkele aanwezigheid bij het geweld is daarvoor onvoldoende. De aard en omvang van de bijdrage moeten worden beoordeeld aan de hand van de concrete omstandigheden van het geval. Aan dit vereiste is ten aanzien van de verdachte voldaan. Zoals hiervoor is overwogen, heeft hij een voldoende significante en wezenlijke bijdrage aan het geweld geleverd. De vraag is of dit ook voor de medeverdachte geldt.

De aangever heeft verklaard dat de medeverdachte iets later ter plaatse kwam, maar direct meedeed en hem ook heeft geslagen, gestompt en op het hoofd heeft getrapt. De verdachte en de medeverdachte ontkennen dit en stellen dat de aangever zijn verklaring op dit punt heeft aangedikt.

De medeverdachte heeft steeds gezwegen en voor het eerst ter terechtzitting een verklaring afgelegd over de gebeurtenissen die avond. Hij heeft verklaard dat het geweld al klaar was toen hij bij de verdachte en de aangever aankwam. Hij heeft dus niet gezien wat er is gebeurd. Ook heeft hij geen letsel bij de aangever gezien, omdat hij hem slechts van een afstand heeft gezien en het donker was.

De rechtbank acht de verklaring van de medeverdachte niet aannemelijk. De verklaring strookt niet met de omstandigheden waaronder de medeverdachte kort voor sluitingstijd bij het café is verschenen. Uit de bewijsmiddelen blijkt dat de medeverdachte wordt opgetrommeld door de verdachte als deze ziet dat de aangever eveneens in het café aanwezig is. De medeverdachte komt vervolgens kort voor sluitingstijd aan bij het café, in ieder geval niet vóór 23:31 uur. Het café sloot die avond om 00:00 uur.

Daarbij weegt de rechtbank mee dat de aangever na het geweld met een met bloedvlekken bedekt wit jasje en een bebloed gezicht is achtergelaten. Tegen deze achtergrond acht de rechtbank het ongeloofwaardig dat de medeverdachte, zoals hij heeft verklaard, niets van het letsel van de aangever heeft gezien. Tot slot weegt de rechtbank mee dat de verklaring van de aangever telkens op wezenlijk punten wordt ondersteund door de andere bewijsmiddelen. De rechtbank ziet dan ook geen aanleiding om juist het door de aangever beschreven aandeel van de medeverdachte in het geweld als onaannemelijk aan te merken.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat ook de medeverdachte een voldoende significante en wezenlijke bijdrage aan het geweld heeft geleverd. Dat niet kan worden vastgesteld dat de verdachte en de medeverdachte voorafgaand aan het geweld een uitgewerkt plan of een specifieke taakverdeling hebben besproken, staat aan het ‘in vereniging’ plegen van het geweld niet in de weg.

Concluderend acht de rechtbank bewezen dat de verdachte het geweld tegen de aangever openlijk en in vereniging met de medeverdachte heeft gepleegd.

Voorwaardelijk verzoek

De verdediging heeft verzocht om, indien de rechtbank de markering op het voorhoofd van de aangever tot het bewijs bezigt, de forensisch arts [naam arts] van FARR, die de letselrapportage in het dossier heeft opgesteld, als getuige te horen. De verdediging heeft daartoe aangevoerd dat deze arts mogelijk meer kan verklaren over de toedracht van dit letsel.

De rechtbank wijst dit voorwaardelijke verzoek af. De forensisch arts heeft de aangever niet zelf gezien of onderzocht maar de letselrapportage opgesteld op basis van informatie die van het ziekenhuis is verkregen over het bezoek van de aangever aan de SEH op 24 september 2022 en het consult van de neuroloog. Het horen van de forensisch arts zal daarom niet leiden tot andere informatie over de markering op het voorhoofd dan de informatie die reeds beschikbaar is.

Bewezen is dat:

subsidiair
hij op 24 september 2022 te Zwijndrecht openlijk, te weten op het Gerbrandyplein, in vereniging geweld heeft gepleegd tegen een persoon te weten [slachtoffer] door meermalen, althans eenmaal,
- op/tegen het hoofd/gezicht van die [slachtoffer] te stompen/slaan en
- tegen het gezicht van die [slachtoffer] te schoppen/trappen.

Vrijspraak primair

Het primair tenlastegelegde is niet bewezen. De rechtbank spreekt de verdachte daarvan dus vrij. Voor een motivering van deze vrijspraak wordt verwezen naar hetgeen de rechtbank ten aanzien van poging tot doodslag en poging tot zware mishandeling heeft overwogen onder 2.3.2.

Ernst en omstandigheden van het feit

De verdachte heeft zich samen met de medeverdachte schuldig gemaakt aan openlijk geweld tegen het slachtoffer. Hij heeft opgeroepen tot dat geweld en, nadat een eerdere confrontatie was gesust, het slachtoffer op de fiets achtervolgd en opnieuw de confrontatie met hem opgezocht. Het slachtoffer is vervolgens door hem en de medeverdachte meermalen geslagen en getrapt op het hoofd en in het gezicht. De verdachte en zijn medeverdachte hebben daarmee een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van de aangever. Bovendien heeft het geweld in de openbare ruimte plaatsgevonden, wat een negatieve invloed heeft op de samenleving. De rechtbank rekent dit de verdachten aan.

Persoon en persoonlijke omstandigheden

Strafblad

Uit het strafblad (uittreksel justitiële documentatie) van 8 september 2026 blijkt dat de verdachte niet eerder onherroepelijk is veroordeeld voor strafbare feiten.

Overige persoonlijke omstandigheden

De rechtbank houdt rekening met de jonge leeftijd van de verdachte ten tijde van het bewezenverklaarde. Sindsdien heeft hij geen nieuwe strafbare feiten gepleegd en is het bovendien rustig gebleven tussen de verdachte en het slachtoffer. Ter terechtzitting is naar voren gekomen dat de verdachte zijn studie inmiddels met goed gevolg heeft afgerond en dat hij op dit moment werkzaam is. Hij heeft verklaard veel spijt te hebben van wat hij de aangever heeft aangedaan.

Redelijke termijn

De verdachte moet binnen een redelijke termijn worden berecht. De redelijke termijn is in dit geval aangevangen op 24 september 2022, omdat de verdachte toen in verzekering is gesteld. Tot aan dit vonnis is een periode van vier jaar verstreken.

De rechtbank stelt vast dat de redelijke termijn aanzienlijk is overschreden. Van bijzondere omstandigheden die deze overschrijding kunnen rechtvaardigen, is niet gebleken. De rechtbank zal deze aanzienlijke overschrijding van de redelijke termijn in het voordeel van de verdachte meewegen bij het bepalen van de straf.

Oplegging van de straf

De oriëntatiepunten van het LOVS vermelden voor soortgelijke gevallen een taakstraf van 150 uur. Als de zaak binnen de redelijke termijn zou zijn afgedaan en de ontwikkeling van de verdachte sinds het feit ook niet in de strafoplegging betrokken had kunnen worden, zou vanwege de ernst van het feit een dergelijke taakstraf in de rede hebben gelegen. De rechtbank acht een taakstraf (nog steeds) passend en geboden, maar dan voor een kortere duur van 80 [tachtig] uur met aftrek van het voorarrest. De rechtbank ziet geen aanleiding een deel hiervan voorwaardelijk op te leggen.

Materiële schade

De rechtbank stelt vast dat de benadeelde partij als gevolg van het bewezenverklaarde rechtstreeks materiële schade heeft geleden.

De verdediging heeft verzocht rekening te houden met afschrijving. De benadeelde partij heeft voldoende toegelicht dat daarvan geen sprake is, omdat de goederen ten tijde van de schade nog geen jaar oud waren. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding voor afschrijving. De vordering is voldoende onderbouwd, ook voor wat het eigen risico betreft, en onvoldoende gemotiveerd betwist. De rechtbank zal de vordering daarom, met uitzondering van de schadepost extra reiskosten werk, toewijzen.

De gevorderde extra reiskosten werk betreffen geen rechtstreekse schade van de benadeelde partij zelf. De benadeelde partij is in zoverre niet-ontvankelijk in de vordering.

Dit betekent dat de verdachte een bedrag van € 543,22 als vergoeding van materiële schade aan de benadeelde partij moet betalen.

Immateriële schade

De benadeelde partij heeft als gevolg van het bewezenverklaarde rechtstreeks immateriële schade geleden. De benadeelde partij heeft lichamelijk letsel opgelopen.

Bij de begroting is in het bijzonder rekening gehouden met de aard van de aansprakelijkheid en de ernst van het aan de verdachte te maken verwijt. Daarnaast is acht geslagen op de bedragen die in vergelijkbare gevallen door rechters zijn toegekend. Gelet hierop acht de rechtbank het gevorderde bedrag billijk. De vordering wordt daarom voor het immateriële deel geheel toegewezen.

Dit betekent dat de verdachte een bedrag van € 850,- als vergoeding van immateriële schade aan de benadeelde partij moet betalen.

Hoofdelijke veroordeling

De verdachte heeft het strafbare feit waarvoor de schadevergoeding wordt toegekend samen met een mededader gepleegd. Zij zijn daarom beiden hoofdelijk aansprakelijk voor deze schadevergoeding. Als de mededader de schadevergoeding (voor een deel) heeft betaald, hoeft de verdachte (dat deel) niet meer aan de benadeelde partij te betalen.

Wettelijke rente, proceskosten en schadevergoedingsmaatregel

De benadeelde partij heeft gevorderd de schadevergoeding te vermeerderen met de wettelijke rente. Gelet op het aanzienlijke tijdsverloop in deze zaak, dat geheel buiten toedoen van de verdachte is ontstaan, acht de rechtbank het niet redelijk de rente vanaf de datum van het bewezenverklaarde feit toe te wijzen. De rechtbank zal de wettelijke rente daarom toewijzen vanaf de datum van dit vonnis, 13 oktober 2026.

De rechtbank veroordeelt de verdachte in de proceskosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en die hij bij de tenuitvoerlegging nog zal maken, omdat de vordering van de benadeelde partij (grotendeels) wordt toegewezen. Deze kosten worden tot vandaag begroot op € 0,-.

De rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel (als bedoeld in artikel 36f Sr.) op. Dit betekent dat de verdachte de schadevergoeding van in totaal € 1.393,22 aan de staat moet betalen en de staat het bedrag uitkeert aan de benadeelde partij. Als dwangmiddel kan gijzeling worden toegepast voor de duur van maximaal 14 dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.