De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan poging tot doodslag door het slachtoffer met kracht te stompen…

Bewezenverklaring en bewijsmiddelen

Bewezen is dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan poging tot doodslag door [slachtoffer] meermaals met kracht te stompen en tegen het hoofd te schoppen. De volledige bewezenverklaring is vermeld in paragraaf 2.3.2.

De bewezenverklaring is gebaseerd op de inhoud van de bewijsmiddelen en de onderstaande bewijsmotivering.

Ik heb [slachtoffer] twee keer hard in het gezicht geslagen.

Op 29 juni 2025 was ik verbalisant belast met de noodhulp in Rotterdam-Zuid. Ik werd naar het park de twee heuvelen, Kreekkade in Rotterdam gestuurd.

Ter plaatse zag ik een man op de grond liggen ter hoogte van de bankjes. Deze man bleek later te zijn;

-- [slachtoffer] , geboren [geboortedatum 2] -2006 te [geboorteplaats 2] --

Ik hoorde dat [slachtoffer] een snurkende ademhaling had en niet reageerde op aanspreken. Ik zag dat [slachtoffer] een hoofdwond had bij en rond zijn rechteroog. Ik zag dat deze wond bloedde. Ik hoorde dat [slachtoffer] af en toe zacht gorgelde. Hierop heb ik besloten de reanimatie te starten bij [slachtoffer] .

In de periode van 7 t/m 18 juli 2025 werd op bevel van de Officier van Justitie en met machtiging van de Rechter Commissaris ex artikel 126m Sv het telecommunicatieverkeer, gevoerd door de aangehouden [verdachte] vanuit de penitentiaire inrichting via het TULP-nummer [nummer 1] afgeluisterd.

[nummer 2] 17-07-2025 21:21:37 [nummer 3] ( [verdachte] ) [nummer 4] (vader)

De [verdachte] belt met zijn vader en zegt dat hij het door had dat de andere

man (slachtoffer) onder invloed was. [verdachte] herhaalt het verhaal hoe het volgens hem is gegaan. [verdachte] denkt dat de man (slachtoffer) na de eerste vuistslag al in coma was beland.

Vervolgens vertelt [verdachte] dat hij hem nog 2 keer geschopt/getrapt heeft en 1 keer

geschopt/getrapt heeft tegen het hoofd van de man (slachtoffer), tegen zijn mond. Weer vertelt [verdachte] dat hij zijn bebloede sneakers weg had willen gooien en dat deze mee zijn

genomen door de politie als bewijs. Later in het gesprek vertelt [verdachte] weer dat hij de man (slachtoffer) 3 keer een vuistslag heeft gegeven en op de grond hem 2 keer heeft getrapt tegen zijn (slachtoffer) hoofd aan.

In diverse tapgesprekken wordt gesproken over slaan/schoppen/mishandelen (het woord lovit). Omdat deze algemene omschrijving voor verwarring kan zorgen, heb ik navraag gedaan bij de Rbtv-ingeschreven tolk met tolknummer [nummer 5] . Zij gaf aan dat er in het Roemeens gespecificeerd zou moeten worden of het slaan/schoppen/mishandelen met de hand of met de voet is, omdat het anders allemaal mogelijk is.

In het tapgesprek van 17 juli 2025 om 21:21:37 uur, tussen [verdachte] en zijn vader, zegt [verdachte] wel specifiek dat hij geschopt heeft. Hij zegt dan: “Ik heb hem nog 2 keer geschopt/getrapt, 1 keer geschopt/getrapt, ik heb hem geraakt tegen zijn hoofd aan en tegen zijn mond aan, kut, ik weet het niet”.

Tijdens het onderzoek werd kleding van verdachte in beslag genomen, waaronder een T-shirt en een paar schoenen die gedragen zouden zijn ten tijde van het incident. Het T-shirt werd door Team FO en het NFI onderzocht met in acht neming van de verklaring van verdachte dat hij door het slachtoffer was vastgepakt aan het voorpand van zijn T-shirt werd door DNA-vooronderzoekers van Team FO in (vijf) segmenten bemonsterd. Deze bemonsteringen zijn onderworpen aan DNA-onderzoek door het NFI. Ook zijn de schoenen van verdachte door NFI onderworpen aan DNA-onderzoek.

Scenario 1:

Het slachtoffer heeft verdachte aan de voorzijde van zijn T-shirt vastgepakt en hem op de borst geslagen.

Scenario 2:

Het slachtoffer heeft verdachte niet aan de voorzijde van zijn T-shirt vastgepakt en hem op de borst geslagen.

Aangenomen dat het slachtoffer het T-shirt van verdachte met (enige) kracht heeft vastgepakt dan wel zou hebben geslagen tegen de borst van het slachtoffer (scenario 1), is de verwachting dat er DNA van het slachtoffer op het T-shirt van verdachte aanwezig zou zijn. Dit sluit niet aan bij bovenstaande onderzoeksresultaten. De resultaten van het DNA-onderzoek aan het T-shirt van verdachte passen daarom beter bij scenario 2.

Scenario 3:

De schoenen zijn betrokken bij het geweldsincident.

Scenario 4:

De schoenen zijn niet betrokken bij het geweldsincident.

Onder de aanname dat de bloedsporen op de schoenen afkomstig zijn van dit specifieke incident en onder de aanname dat de bloedende hoofdwond de enige bloedende verwonding van het slachtoffer was, passen de resultaten van bovenstaande onderzoeken beter bij scenario 3.

Op de CT-scan van het hoofd en het aangezicht op 30-06-2025 werd gezien:

Op de CT-scan van het hoofd en het aangezicht op 09-07-2025 werd gezien:

Bewijsmotivering

Vast staat dat op 29 juni 2025 in Park De Twee Heuvelen in Rotterdam een confrontatie heeft plaatsgevonden tussen [benadeelde partij] (hierna te noemen: het slachtoffer dan wel de benadeelde partij) en de verdachte. Tevens staat vast dat de verdachte tijdens deze confrontatie geweld heeft gepleegd tegen het slachtoffer. De verdachte heeft op voornoemde zitting bekend dat hij het slachtoffer tweemaal hard in zijn gezicht heeft geslagen. Omdat de verdachte in voornoemd telefoongesprek met zijn vader het woord ‘vuistslag’ heeft gebruikt, komt de rechtbank tot een bewezenverklaring van stompen in plaats van slaan. Hoewel de verdachte heeft bestreden dat hij tijdens deze confrontatie het slachtoffer tegen zijn hoofd heeft geschopt, acht de rechtbank ook dit bewezen. De rechtbank stelt daarbij voorop dat de ontkenning van het schoppen in strijd is met wat de verdachte over het schoppen/trappen van het slachtoffer tegen het hoofd heeft gezegd tegen zijn vader in voornoemd telefoongesprek. Dat de verdachte heeft gehandeld zoals hij in dat gesprek heeft aangegeven, vindt bevestiging in het forensisch onderzoek dat is verricht, met name in scenario 3 waarbij de onderzoeksresultaten beter passen. Uit voornoemde Forensisch Medische Letselrapportage volgt voorts dat het slachtoffer zeer fors letsel aan zijn hoofd heeft opgelopen. Inherent hieraan is dat de rechtbank voorbij gaat aan de lezing van de verdachte, te weten dat het bloed van het slachtoffer op zijn schoenen is gekomen, omdat het slachtoffer bij zijn voeten op de grond is gevallen. De rechtbank acht die gang van zaken niet aannemelijk.

De verdachte heeft het slachtoffer (dat sterk onder invloed was van alcohol) twee keer hard in zijn gezicht gestompt en hem, toen hij op de grond was beland, met kracht tegen zijn hoofd geschopt. Het hoofd is een kwetsbaar lichaamsdeel. Wanneer, zoals hier het geval is geweest, op het hoofd fors geweld wordt uitgeoefend, onder meer met geschoeide voet, bestaat naar algemene ervaringsregels de aanmerkelijke kans dat letsel wordt toegebracht dat kan leiden tot de dood. In deze was het slachtoffer op het moment dat de politie hem aantrof ook daadwerkelijk reanimatiebehoeftig. Uit de aard van het handelen van de verdachte volgt voorts, naar uiterlijke verschijningsvorm, dat hij deze aanmerkelijke kans op de dood van het slachtoffer bewust heeft aanvaard. Dat de aangever in dit geval niet is komen te overlijden, doet niet af aan de genoemde algemene ervaringsregels en staat volledig los van het handelen van de verdachte, die na de confrontatie weg is gefietst en het slachtoffer aan zijn lot heeft overgelaten.

Gelet op de hierna te noemen bewezenverklaring komt de rechtbank op deze plaats niet toe aan de bespreking van het beroep op noodweer.

Bewezen is dat:

Primair

hij op 29 juni 2025 te Rotterdam
ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om
opzettelijk [benadeelde partij] van het leven te beroven, die [slachtoffer] meermaals krachtig tegen het hoofd heeft geslagen en/of gestompt en geschopt, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

Ernst en omstandigheden van het feit

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan poging tot doodslag. Hij heeft het slachtoffer met kracht tegen het hoofd gestompt en terwijl het (mede als gevolg van alcoholgebruik verminderd weerbare) slachtoffer op de grond lag, met kracht tegen het hoofd geschopt. De verdachte heeft hiermee laten zien dat hij zonder belangwekkende aanleiding over is gegaan tot excessief geweld tegen een ander. De verdachte heeft het [slachtoffer] zodanig toegetakeld dat deze destijds heeft moeten vechten voor zijn leven en thans nog doende is met revalideren. De pijn en het leed dat door de verdachte is veroorzaakt, betrof niet alleen het slachtoffer, maar ook zijn dierbaren. Dit laatste is treffend verwoord door de broer van het [slachtoffer] , die namens het slachtoffer het spreekrecht heeft uitgeoefend, omdat het slachtoffer dit zelf (nog) niet kon. Dit alles neemt de rechtbank de verdachte bijzonder kwalijk.

Persoon en persoonlijke omstandigheden

Strafblad

Uit het strafblad (uittreksel justitiële documentatie) van 5 januari 2026 en het Roemeense strafblad van de verdachte van 28 augustus 2025 blijkt dat de verdachte eerder onherroepelijk is veroordeeld voor strafbare feiten.

NIFP-rapport

In het Pro-Justitia rapport van [naam 1] (GZ-psycholoog) van 28 november 2025 staat onder meer het volgende.

“Bij betrokkene is sprake van een antisociale persoonlijkheidsstoornis en van zwakbegaafdheid.

Ten tijde van het plegen van het ten laste gelegde was dit ook zo.

In algemene zin kan gesteld worden dat zijn gedrag en de manier waarop hij de wereld ziet, beïnvloed wordt door zijn antisociale persoonlijkheidsstoornis. Hij heeft gehandeld vanuit een egocentrisch en opportunistische houding, er lijkt hierbij echter geen sprake te zijn geweest van impulsiviteit. Vanuit zijn antisociale persoonlijkheidsstoornis kan hij prikkelbaar en agressief reageren. Betrokkene had op dat moment wel keuzemogelijk heden, echter heeft hij de keuze gemaakt om daar te blijven zitten en met het idee dat hij daar recht op had. Daarbij lijkt er geen sprake van spijt of wroeging. Indien de rechtbank het hem ten laste gelegde bewezen acht, kan worden verwacht dat de persoonlijkheidsproblematiek en beperkte cognitieve capaciteiten enigszins een rol hebben gespeeld in de hem ten laste ge legde feiten, echter onvoldoende om tot een verminderde toerekenbaarheid te komen. Boven staande leidt tot het advies om betrokkene het ten laste gelegde (indien bewezen) volledig toe te rekenen.”

Reclasseringsadvies

In het reclasseringsadvies van Reclassering Nederland van 12 december 2025 staat onder meer het volgende.

“Bij een veroordeling adviseren wij een straf zonder bijzondere voorwaarden. Wij refereren ons aan het advies van het NIFP in de rapportage d.d. 28november 2025. Namelijk dat er gezien het feit dat er geen sprake is van een verminderde toerekenbaarheid ten aanzien van de hem tenlastegelegde feiten (de rechtbank begrijpt: het ten laste gelegde feit) er geen indicatie is voor de noodzaak van inzet van een forensisch kader.”

Gelet op de ernst van het strafbare feit is het opleggen van een ander soort straf dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet passend. Bij het bepalen van deze strafsoort en de duur daarvan houdt de rechtbank rekening met straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. Hierbij is ook rekening gehouden met de LOVS oriëntatiepunten. De rechtbank houdt verder rekening met de omstandigheid dat de verdachte uit een ander land dan Nederland afkomstig is, hij de Nederlandse taal niet machtig is en zijn sociale netwerk zich op grote afstand van hem bevindt, waardoor detentie hem vermoedelijk zwaarder zal vallen dan een gemiddelde gedetineerde.

De rechtbank ziet – mede gelet op het advies van de reclassering – geen toegevoegde waarde in het opleggen van bijzondere voorwaarden.

Gelet op het voorgaande wordt een gevangenisstraf voor de duur van 42 maanden opgelegd.

De gevangenisstraf zal worden tenuitvoergelegd binnen de penitentiaire inrichting, totdat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend.

Materiële schade

De rechtbank stelt vast dat de benadeelde partij rechtstreeks materiële schade heeft geleden als gevolg van het gepleegde strafbare feit. De vordering wordt gedeeltelijk toegewezen tot een bedrag ter hoogte van € 6.823,24. Bij de berekening van dit bedrag is de rechtbank bij schadepost ‘6. Huishoudelijke hulp’ uitgegaan van het subsidiair gevorderde bedrag groot
€ 159,50. Dit deel van de vordering is voldoende onderbouwd en de verdediging heeft dit deel van de vordering met onvoldoende argumenten weersproken.

De beoordeling van het overige deel van de vordering, dat overwegend bestaat uit de op de zitting mondeling aangevulde schadepost ‘5. Verlies aan verdienvermogen’ groot € 24.000,-, vraagt om een nadere uitwisseling van standpunten en mogelijk om bewijslevering en levert zodoende een onevenredige belasting van het strafproces op. De rechtbank verklaart de benadeelde partij daarom in dit deel niet-ontvankelijk. Dit deel van de vordering kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

Immateriële schade

De benadeelde partij heeft als gevolg van het strafbare feit rechtstreeks immateriële schade geleden. De benadeelde partij heeft namelijk lichamelijk letsel opgelopen in de zin van artikel 6:106, aanhef en onder b, van het Burgerlijk Wetboek.

Die schade wordt naar billijkheid begroot op € 50.000,-. Hierbij is in het bijzonder rekening gehouden met de aard van de aansprakelijkheid en de ernst van het aan de verdachte te maken verwijt. Verder is bij de begroting rekening gehouden met bedragen die door rechters in vergelijkbare gevallen zijn toegekend. In tegenstelling tot hetgeen door de verdediging is bepleit, ziet de rechtbank geen aanleiding om het schadebedrag te matigen.

Toekomstige schade

Nu niet concreet is onderbouwd dat deze gevorderde schade in de toekomst ook daadwerkelijk zal worden geleden, wordt de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaard in dit deel van de vordering.

Wettelijke rente, proceskosten en schadevergoedingsmaatregel

De [benadeelde partij] heeft gevorderd de schadevergoeding te vermeerderen met de wettelijke rente. De rechtbank wijst de wettelijke rente toe vanaf 29 juni 2025.

De rechtbank veroordeelt de verdachte in de proceskosten die de [benadeelde partij]
[benadeelde partij] heeft gemaakt en die hij bij de tenuitvoerlegging nog zal maken, omdat de vordering van de benadeelde partij (gedeeltelijk) wordt toegewezen. Deze kosten worden tot vandaag begroot op nihil.

De rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel (als bedoeld in artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht) op. Dit betekent dat de verdachte de schadevergoeding aan de staat moet betalen en de staat het bedrag uitkeert aan de benadeelde partij. Als dwangmiddel kan voor de toegewezen vordering van [benadeelde partij] gijzeling worden toegepast voor de duur van maximaal 247 dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.